test

Nu de ratten eindelijk een beetje afstand hebben genomen, of (wie weet) wegblijven, beginnen onze konijnen zich blijkbaar steendood te vervelen.
Of misschien is het de lente die op komst is en de natuur die roept... Wie zal het zeggen!?
Sinds enkele dagen proberen Geertrui en Hannelore samen - of om beurten - te ontsnappen richting Schoonselhof.
Dan trekken ze al eens de omheining om.... dan klauteren ze over de stutpaaltjes, die er voor moesten zorgen dan de omheining tijdelijk stevig staat.. of ze jumpen er gewoon los over.... Vlaamse reuzen kunnen dat dus blijkbaar....
In mijn naïeve onschuld ging ik er van uit dat het gras altijd groener is aan de andere kant en dat dat de reden was van hun ontsnapping... Maar... Toen ik gisteren op uitkijk stond waar ons Geertuitje bleef, kon ik mijn ogen niet geloven... Ik zag haar rustig liggen tussen het stuikgewas.... ik riep haar nog lief toe... ze keek mij aan... keerde (nogal arrogant moet ik zeggen) haar rug naar mij toe... en... plots werd ze zomaar vanuit het niets besprongen door zo'n stom, onnozel, klein, wild mannetjeskonijntje... Ik vloekte gegeneerd hardop... want dat doet ge toch niet op een begraafplaats zeker!!... Maar die twee trokken er zich geen bal van aan... en maar van 'jan' geven dat 'm deed... de snoodaard met z'n belachelijk wit staartje... als ie klaar was, zette hij het natuurlijk op een lopen, want verantwoording komen afleggen of verantwoordelijkheid nemen... ho maar!!!... dat staat niet in de konijnendictionair... laat staan verontschuldigingen aanbieden.
En ons Geertui... de trut!... heeft nog uren zitten nagenieten... En 'wij' zitten natuurlijk binnenkort met minstens één nest jonge wilde konijntjes... want zijt er maar zeker van dan ons Hannelore haar beurt ook reeds gehad heeft... ge kon dat trouwens heel duidelijk merken aan haar gespeelde onschuld…

Ooit was ik rebel.... kwam in opstand tegen het kapitalistisme en de materialistische maatschappij... was ik overtuigd communist en dweepte met Marx, Lenin en Engels ... met Troski ook... en zelfs met Mao... "Alle macht aan het proletariaat!"...
Ik liep mee met het Anti Fascistisch Front en was uiteraard (nog steeds trouwens) anti racist ... tegen oorlog maar voor de revolutie... geëngageerd en strijdlustig... actief lid van de vakbond natuurlijk... en stapte met de kameraden regelmatig mee in één of andere betoging...
Ik noemde mezelf PAT = P(rogressief) A(lternatief) T(olerant)...
Ach we waren nog altijd jong en gingen de wereld veranderen... Hippie was voorbijgestreefd... tijd voor actie!..
Uit mijn opstandig brein heb ik toen de volgende songtekst geschreven (met de Vietnamoorlog in het achterhoofd); Punk of Heavy Metal, maar er is nooit iets mee gedaan.
Schrikt u aub niet!... want de tekst is hard, maar achter de inhoud blijf ik tot op vandaag (zij het dan wat gematigder) nog altijd staan...

Killing heroes:
We wan't no bloody war
So kill the fucking heroes
No future anymore
So kill the fucking heroes
They rape and burn and kill
So kill the fucking heroes
It is the peoples will
To kill the fucking heroes
So stop these bloody wars
and kill the fucking heroes
Believe in peace no more
and fuck the killing heroes
Flowers... No power...
Freedom..

Anarchy...
Anarchy...

Toen waren ze nog klein en schattig...
Nu zijn ze groot soms een beetje kattig...
maar dat is dan het puber worden/zijn...
Och, al zijn ze groot of klein...
Engel of Bengel...
Je kleinkind.... daar hou je altijd van!

Overal lees en hoor je meer en meer opmerkingen over de medemens die met zijn gezondheid bezig is....niet altijd even begripvol en/of vriendelijk bedoeld... Vooral runners - of joggers - worden geviseerd…. Alsof het een domme kudde massamensen zijn.
Laatst las ik nog in een krantje de benaming 'Adidas verslaafden'.... HA!.... Alsof er geen andere merken bestaan!...
Wat is er in Gods naam toch mis met op je gezondheid te letten?... Moeten we dan in analogie met de (meestal minder gezonde) rokers waarschuwingen geven en speciale plaatsen voorzien waar men elkaar niet kan storen?
Kan sporten dan binnenkort alleen nog maar 'indoor' ?

Misschien moet er dan maar ineens op alle sportkledij het label bevestigd worden met de vermelding: "WAARSCHUWING!!! SPORTEN KAN UW GEZONDHEID ERNSTIG BATEN!!" ?
Sorry hoor, maar op mijn 59ste fiets ik zowat 2x 10km per werkdag, loop 2x 10km per week in de natuur, rook al meer dan 11 jaar niet meer, eet gevarieerd en gezond, snoep zeer matig, maar geniet wel elke dag van mijn twee biertjes… een buikje heb ik niet, voel me fit en heb een redelijk gevoel voor humor en optimisme…

Eens Benieuwd wie er over 61 jaar op mijn verjaardagsfeestje nog bij zal zijn?!

Al drie dagen sukkel ik met een ontsteking van de gehoorgang en het middenoor.

Al drie dagen verbijt ik de pijn en de koorts, maar hoor ik zo goed als niets…

Alleen maar stilte rondom mij… niets dan stilte…

Communiceren wordt steeds moeilijker… vermoeiender…

Alles moet twee à driemaal herhaald worden… Ik begrijp het wel dat sommigen het dan opgeven hoor. Het vrouwtje doet haar best om het niet te laten merken, maar ook voor haar wordt het zwaar.

’s Avonds dan maar samen TV kijken… met ondertitels uiteraard… maar Teletext pagina 888 voor gehoorgestoorden laat het ‘alweer’ afweten; ondanks de technologie in 2013. Een ondertitelde opgenomen goede film dan maar… maar ik hoor niets… niemand praten in m’n favoriete Franse taal… mis de achtergrond geluiden zoals een schop in ’t zand, een voorbijrijdende tractor, tsjilpende vogels, blaffende honden… zelfs de kerklokken die geluid worden hoor ik niet… de Paters zingen gregoriaanse gezangen (die ik zo graag hoor) terwijl een gevechtshelikopter hen overstemd… NIETS hoor ik er van… niets!...

Het lieve vrouwtje (de schat) probeert mijn ergernis te negeren en fluistert (nou ja) in mij oor wat er gebeurt indien nodig….

Er samen over praten gaat nog amper… ik heb steeds het gevoel dat ik moet roepen om mezelf te verstaan… m’n liefje wordt bij elk woord steeds heser…

Dan maar gaan slapen zeker?!….  Hopend op beterschap morgen.

Eenzaam zou een mens er van worden… maar ik wil niet klagen… ik weet tenminste dat het maar tijdelijk is en voor velen harde dagelijkse realiteit……………

En nee, vraag me alstublieft niet of ik dan liever blind zou willen zijn!

't Zomeruur komt er weer aan!
Voor veel mensen een plezier; iets waar ze een heel jaar naar uitkijken... Maar geloof het of niet... IK ZIE DAAR VERSCHRIKKELIJK TEGEN OP!
Mijn biologische klok is daar niet tegen bestand.... dagen... misschien wel weken moet ik daar tegen vechten... aanpassen... 't gevoel van een jetlag die maar niet overgaat.
Dagelijks zal ik weer moeten uitleggen dat mijn humeurigheid het gevolg is van dat stom zomeruur... dat het sterker is dan mezelf... En weer zullen ze mij niet kunnen geloven...
En 't ergste is dat ik net uit Afrika terug ben en dus al twee keer een uur aanpassen heb moeten doorstaan... alhoewel ik het dit keer toch redelijk kranig heb doorstaan... maar daar zal de verlofstemming wel mee te maken hebben zeker?
WANNEER SCHAFFEN ZE DAT STOM ZOMERUUR NU EINDELIJK EENS AF?...
En tegen dat ik d'r helemaal door bent, mag m'n biologische klok zich opnieuw aanpassen aan het winteruur!...

Facebook 14 maart 2014

Toeval of niet…

Ik zit gisteren avond met mijn broer een paar biertjes te proeven.

We hadden net Dominus gedronken.

Ik zeg nog tegen mijn broer: “Voila sé, we hebben ons wijwater binnen sé”

Plots gaat m’n GSM af… een berichtje van ’t vrouwke:” We hebben een nieuwe paus…”

Toeval of niet…

Vanmorgen bij het opstaan zie ik de sneeuw al door het raam...
met ontroering overvalt het mij: "Oh dennenboom... oh dennenboom..."
Vandaag afspreken met 't vrouwtje wat we met de Kerst gaan doen...
ik krijg plots zin in gevulde kalkoen: " Oh dennenboom... oh dennenboom..."
Toch maar 't fietske laten staan en met de bus naar 't werk...
al iets minder enthousiast; maar toch: "Oh dennenboom... oh dennenboom..."
Dan plots het besef dat het nog maar maart is en Pasen nog moet komen....  
OEPS!!... dus helemaal niks geen: "Oh dennenboom... oh dennenboom..."

Deze middag kijk ik door de venster en zie de zon al volop schijnen...
met vreugde overvalt het mij: "Daar is de lente... daar is de zon..."
Straks thuis bespreken met 't vrouwke hoeveel paaseieren per kleinkind...
niet te veel, wel of geen chocolade; enfin: "Daar is de lente... daar is de zon..."
Och, was ik maar met de fiets gekomen in plaats van met de bus...
maar de zonnebril zit wel al in de rugzak: "Daar is de lente... daar is de zon..."
Dan eindelijk tijd om naar huis te gaan, maar buiten is 't één ijs- en sneeuwbrij en nog bitter koud...
DUS!!... helemaal nog geen: "Daar is de lente... daar is de zon"

STOMME WINTER !!!!!

Ik wou ik was in 't buitenland...
ik wou ik was ver weg van hier...
ik wou ik lag in 't zonneke...
aan 't zeetje op het strand.

Ik wou ik was in 't buitenland...
ik wou ik was ver weg van hier...
ik wou ik had geen kou niet meer...
maar heerlijk, lekker warm.

Ik wou ik was in 't buitenland...
ik wou ik was ver weg van hier...
ik wou ik had even eens geen zorgen...
maar echte rust en heel ontspannen..

Die ochtendknuffel...
met zachte kus.
Dat lieve woord...
en simpel gebaar.
Het wederzijds begrip...
nog even samen zijn.
Zo simpel,... maar het kleurt wel je hele dag.

Tgenwordig moet men veel shreifvouten makken peins ik of ge doe ni mee op facebook. En voral ni in’t schoen Nederlants hé!!...
dt, lang ei of korte ij, sch of sg... ‘t maakdt alemaal ni uit; as’t mor vekierd is en lifst zonder leestekenen.
En as'k zo nor m’n eigen schrijfselkes zie, ben ik goe besig.... amaai.
’t Is pertang simpel:
Ik drink nooit thee, alleen maar bier en koffie
Gij drinkt altijd; van ’s morgens tot ’s avonds
Hij drinkt alleen als hij op café tegenwoordig is
Of zo iets

Het zonnetje schijnt volop

en geen wolk in de weg...

Voetgangers lopen er weer vriendelijk bij

en knikken welgemeend een goede morgen.

De  fietsers zijn veel te warm aangekleed,

zweten en dampen... maar de zonnebril staat al op de neus.

De auto’s zoemen vrolijk door de straten,

uit hun open ramen klinkt reeds luid de dansmuziek.

Er waait een lichte bries

door de nog bladloze bomen.

De stadsvogels kwetteren en tsjilpen,

alsof het al volop paartijd is.

En de toeristen flitsen en flitsen en flitsen

uit hun dure camera’s.

Eindelijk...

de lente is weer in ’t stad!

Ze denken dat ze het kunnen verdoezelen hé!?

Maar ik versta ze wel hoor... ik ben niet dom!

Nonchalant en niet eens achter mijn rug zeggen ze het... meermaals per dag... in het Frans.

Maar ik spreek zelf een aardig woordje Frans!... Dus geen gezever hé!

“Pas de problème” zeggen ze dan.... maar ’t klinkt meer als ‘Pat probleem’.

Alsof ‘ik’ iemand ben die voor problemen zorg.... komaan hé zeg!

Wat zou ik zonder medemens?

’t Leven zou verschrikkelijk leeg zijn...

Zonder mijn vrouw, haar en mijn kinderen en hun kinderen...

Zonder de familie, de vrienden en de kennissen...

Zonder de leden van de vereniging, de collega’s en de buren...

De mensen onderweg; op straat, in de bus of in de winkel...

Of ze nu dik, dun, smal of mollig zijn...

Of groot of klein, mooi of lelijk...

slim, dom, handig of beperkt zijn...

Al zijn ze blank, zwart, geel of rood...

Ver weg of dichtbij...

Zelfs al irriteren of negeren ze mij soms...

en maken ze me boos, of verdrietig.

Whatever!... Wat zou ik zonder medemens? ...

’t Leven zou toch zo onverdragelijk leeg zijn...

MENSLIEF... HOE DAN OOK... IK HOU VAN U!

 Ik wil nu niet blijven zagen over ratten en zo… en ik geef toe dat dat van die rood-witte vlag en zingen van Rood en wit RAFC en zo, dat dat een beetje overdreven is. Als ik mijn konijnen eten ga geven, ga ik gewoon als een dief in de nacht, met mijn pillampke (dat verhaal is dus wel waar) en met onze hond Bikkel.

Nu mag ik ‘wel’ een redelijk fanatieke Antwerp-supporter zijn geweest , maar Bikkel is nu niet direct een ‘Rood-witte hond’… maar toch….

Deze morgen weer zo’n joekel van een rat… geen collors of zo, maar wel verschrikkelijk uitdagend zat die daar naast Sam (ons kleinste konijntje) te wachten op eten… ik geef dat beest daar een mep ‘van m’n kan niet meer’… die rat vliegt tegen de rand van ’t kot, schiet op een loop naar beneden, wringt zich tussen de tralies naar buiten… hihihi… waar Bikkel haar grommend staat op te wachten… Die rat scheert rakelings langs onze Bikkel en hij daarachteraan… Scherpe bocht naar links, richting struiken… Bikkel, als een volleerde jachthond, snijdt haar de pas af… scherpe draai naar rechts… Bikkel heeft haar vast… de rat maakt een spiraalbeweging en rukt zich los en vlucht richting bloembakken… Bikkel kan haar nog één maal bijten (denk ik) en de rat verdwijnt achter de klimop… waar Bikkel ‘de jachthond’… de schrik van alle ratten…  nog een hele poos de wacht blijft houden…

Bang voor eventuele ijzelplekken onderweg, ging ik vandaag toch maar liever niet naar 't werk met de fiets en stond dus vanmorgen op de bus te wachten...

Komt er een man per fiets aangereden met in z'n kielzog z'n zoontje van een jaar of 8 (schat ik).

In de bocht om het fietspad op te gaan, gaat de jongen al tegen de vlakte... Na wat gestommel, besluit de papa om het jongetje voor zich uit te laten rijden...

Het was duidelijk dat de kleine helemaal nog niet gewoon is om te fietsen...waarschijnlijk pas geleerd an al wat overmoedig opweg naar school.

Na enig geharrewar raakte hij toch opweg... de papa er achteraan met de nodige opmerkingen:" rechts houden.... pas op!... rechts!!"

Op dat moment nadert er een fietster die helemaal niet door heeft dat de jongen niet erg stuurvast is en steekt toch voorbij. De jongen wijkt uit naar links en sukkelt van de borduur af en op de rijweg... valt gelukkig terug op het fietspad.... De papa gooit in paniek alles dicht... de fietster kan maar rakelings paseren... maar stopt niet.... de jongen z'n voorlicht schuift nog enkele meters over het wegdek... z'n fietsje blijft liggen op de rand van het fietspad en rijweg.... Andere fietsers naderen, bellen en wringen zich er tussen met de (on)nodige commentaar... maar niemand stopt om te helpen.... Zelf aarzel ik, want mijn bus komt er aan en de papa blijkt alles stilaan onder controle te krijgen...

Als ik op de bus zit en hen passeer, zie ik hen aarzelend, waggelend en voorzichtig rechts van het fietspad verder sukkelen en denk: "Maar man, leer toch eerst uw kind fatsoenlijk met de fiets rijden... 't is al zo gevaarlijk!"... maar voel me tegelijk toch ongemakkelijk en schuldig, omdat ik zelf ook niet ben gaan helpen... Zeker toen ik zag dat het die zwarte medemensen waren, die pas onlangs in onze buurt zijn komen wonen ... en dat maakte het voor mij toch nog iets gevoeliger...

Hopelijk zijn ze vanavond veilig thuis geraakt... en lukt het de knaap de volgende dagen beter.

Van morgen... Ikke zoals gewoonlijk tegenwoordig, met mijn rood-witte vlag en zingend van rood en wit RAFC en zo,  op weg naar mijn konijntjes.

Geen mauve-witte vlaggetjes te zien en geen irritant piepend gezang te horen over en van Kielse ratten....

Ook niks geen spoor te bespeuren van de bende van de ratten van het Schoonselhof.

't Begon al stilaan licht te worden, dus vandaag eens geen pillamp nodig, zoals een dief in de nacht; om te zien waar ik loop.

De dag begint goed en rustig...

Dus ikke goedgezind en blijgemoed doe ik het hok van ons kleinste konijntje Sammeke open, wens hem zachtjes een goedemorgen en steek mijn hand uit naar zijn etensbak....

ZIT DAAR TOCH WEL EEN JOEKEL VAN EEN BRUINE  RAT BOVENOP ZEKER !!!

Goede morgen zeker?!!... Ik had ze - bweeeek - bijna vast!!! ....

Gelukkig voor die stomme rat dat ze me niet gebeten heeft, want als ik de 'pest' in heb, dan heeeeuuu!!!......

Jamaar ja zeg!