Hond groet 's morgens de kat.


Onze kat Mikka wil, na een nachtje buiten, terug naar binnen... maar... daarvoor moet ze over het terras en door het kattenluik...
Onze hond Bikkel heeft haar in de gaten... en haast zich alvast om het kattenluikje te bewaken...
Ettelijke seconden aarzelt de kat om de stap door het luikje te wagen.... het lijken wel ettelijke minuten...
Bikkel staat paraat... alle spieren gespannen... de staart bewegingloos... geconcentreerd... blik vastgepind op het luikje...
Dan gaat het luikje héél voorzichtig open... en verschijnt aarzelend het kattenhoofd van Mikka...
Bikkel beweegt niet... of toch... één petieterig stapje dichterbij... dreigender...
Mikka sluipt - zoals alleen katten dat kunnen en ondanks haar veel te dikke buik - heel behoedzaam door het luikje naar binnen...
Ze spant eveneens al haar spieren...
Haar blik scherp gericht op die van Bikkel...
Zijn blik al even scherp gericht op die van Mikka...
Geen beweging... niks... er hangt spanning in de lucht ...
Hij denkt (waarschijnlijk): "Gij komt hier alleen maar binnen als 'ik' dat wil!... dat weet ge toch... dikke mol!'
Zij denkt (eveneens waarschijnlijk): " Denkt gij nu echt dat ik niet durf binnen komen?!.... Boejoemboera!'
Poker... dreiging... seconden lang... het lijkt wel een eeuwigheid...
Kat tegenover hond... rivalen voor het leven...
Plots een lichte kwispel in de punt van de staart van Bikkel... gevolgd door een bescheiden grommetje...
De staart van Mikka gaat recht omhoog staan... even kromt ze haar rug...
Maar dan wandelt zij parmantig rakelings voorbij haar rivaal... ze gunt hem zelfs geen blik...
Hij besnuffelt haar en haalt dan even (niet echt) dreigend (maar toch) uit... alsof hij nog eenmaal wil laten voelen wie er de baas is...
Mikka kijkt nog één keer om: "pffffft... loser!" denkt ze voorzeker.
Bikkel komt terug bij ons zitten met een air van: "Voila sé!... goed gedaan van mij hé?!"




















