Archief

We zij allemaal maar een mensen met hun eigen kunnen, kennis en beperkingen... Mensen met hun eigen mening, hun eigen doel en persoonlijke emoties en prioriteiten. Mensen met hun persoonlijk geloof en/of interpretaties. mensen met grenzen, talenten en temperamenten ...
UNIEK, MAAR MENS

15 jaar ben je en mentaal, motorisch en fysiek beperkt

vastgesnoerd in je rolstoel, ziek en je wou je kamer niet uit

al 5 lange dagen zat je daar te treuren en getroost door je mama

maar ons eerste contact gaf meteen een vonk

je keek mij aan en er verscheen zowaar een glimlach

Je kon niet wachten om mee naar de klas te gaan

meermaals vroeg je om 'die 'meneer' te gaan halen

en daar was je dan; stralend en kwijlend van geluk

we praatten wat en hielden elkaars handen vast

tekenen en kleuren maar vooral veel lachen

vooral om mijn gekke vragen en domme opmerkingen

luisterend naar muziek van je favoriete studio 100

de handen in de lucht, iets te luid meezingend

nog drie keer slapen en dan komt de Sint

ongeduldig, vol verwachting klopt ons hart

dan ... die tranen bij het afscheid

als het afscheid van een echte vriend.

we gaven mekaar een dikke knuffel

en je mama zei welgemeend merci.

Bedankt dat ik vandaag je vrijwilliger mocht zijn!

Stil word ik van verdriet

ongeloof en verbazing om zoveel haat

oog om oog, tand om tand

we verlangen allemaal naar vrede

maar voeden oorlog en ellende

onverdraagzaamheid en vooroordelen

paranoia, wantrouwen, racistisch xenofoob

en alweer dat eigen-gelijk, zonder enige nuances

veralgemening, massahysterie, fanatisme wederzijds

als bidden niet meer helpt en debatteren onmogelijk wordt

is er geen hoop op een menswaardig vredig bestaan

alleen nog tranen van verdriet om verloren liefdes

maar ik weiger te aanvaarden en zal blijven vechten

zonder wapens uiteraard, maar met woord en pen

dat is dan mijn persoonlijk 'bidden' en hoop

mijn kleine bijdrage tegen oorlog en geweld,

want stil wordt ik anders van verdriet.

Zoek niet naar geluk

het ligt gewoon voor 't rapen

we leven aan de juiste kant

van deze grote wereldbol

alles is voorzien

en wel voor iedereen

de ene heeft wat meer

de andere wel wat minder

maar klagen moet echt niet

ondanks de mazen in het net

want aan de andere kant

van deze grote wereldbol

is alles kommer en ellende

negeer daarom neerslachtigheid

en wees daarom gelukkig

omdat je hier geboren bent.

Vriend en ex collega

op Facebook vond ik je terug

maar je had slecht nieuws

we gingen nog een pint pakken

bijpraten voor je operatie

helaas, de operatie was er snel

en nu lig je daar te slapen

in coma voor je eigen goed

de kaarsen branden hier elke dag

opdat je snel weer beter wordt

en die pint, die pakken we zeker nog

bijpraten en lachen over vroeger

maar je bent in goede handen

en velen wachten vol ongeduld

tot je weer bij ons zal zijn

je bent in goede handen

en duimen doen we allemaal.

Gebroken takken

bij 't snoeien in de tuin

gebroken takken

het leven is een ware tuin

de Schepper snoeit in 't leven

bladeren vallen van de bomen

en de tuin dat is het leven

gebroken takken, gebroken dromen

oude bomen verplant men niet

de reuk, het licht, de bladeren in de bakken

in de herfst kan het niet

zonder gebroken takken.

Ik wil niet eens gaan slapen
maar wakker blijven lukt mij niet
er is nog zoveel te beleven
en 't leven gaat al veel te vlug
ik wil genieten van wat komen gaat
dag en nacht en weken lang
al was 't jaren aan één stuk
ik wil niets missen, 'k wil het weten
nieuwsgierig als ik ben
gulzig dagdromen is wat ik wil
in 't midden van de nacht   
als ik dood ben, heb ik tijd genoeg
om te slapen en niets meer weten
maar sterven wil ik zeker niet
want de tijd die staat niet stil
en er is nog zoveel te beleven
't leven is echt wel veel te kort!

Ik voel mij schuldig ongemakkelijk
voor al die zieke vrienden
ik ben oud genoeg om ziek te zijn
en zij horen allen gezond te zijn
't is niet eerlijk
't is niet fijn
zij hebben pijn
maar ik voel mij fijn
hopelijk heeft God een doel met mij
zodat ik weet waarom niet ik
maar zij wel zo lijden moeten.

De stilte in mijn hoofd
klinkt luid en duidelijk
zichtbaar voor iedereen
wordt verkeerd begrepen.
 
het draait en tolt zo in mijn hoofd
het denken valt nooit stil
ver weg zijn mijn gedachten
dan wil ik niet veel praten.
 
Het rommelt in mijn hoofd
vol verhalen en gedachten
ik lijk dan wel afwezig
maar aanweziger was in nooit.

Zondagochtend ... 't is zonnig ... ik ben op weg naar de bakker met de hond,  die schijnbaar goedgezind kwispelstaartend naast me loopt. We genieten beiden van de nazomerse warmte ... wat kan het leven toch heerlijk mooi en simpel zijn.

Bij de bakker aangekomen, is het zoals meestal 's zondags, aanschuiven tot buiten. Er ontspint zich een gesprek tussen enkele klanten over al die vreemdelingen en vluchtelingen (onderscheid moet er blijkbaar zijn). De toon is alles behalve begripvol of verdraagzaam. "Het zijn er veel te veel die komen profiteren van onze sociale zekerheid ... en wij maar inleveren ... dat kan toch niet hé meneer! Ik heb jaren betaald, en wat krijg ik er voor terug? En zij gaan er mee lopen! En als ge niet oppast, bestelen ze je nog terwijl je er zelf bijstaat. En de politie doet niets... ja! boetes schrijven, omdat je toevallig vijf minuutjes verkeerd geparkeerd staat."

Ondertussen bestellen ze brood, pistolekes en koffiekoeken ... en natuurlijk ook gebakjes voor straks bij de koffie...

Ik aanhoor heel het gesprek (en nog veel meer van dat), maar zeg niets ... waar is de tijd dat ik daar meteen een ware discussie zou beginnen ... bijna de boel op stelten zou zetten? ... Maar ja, een mens wordt wat ouder en wijzer en heeft geleerd dat het soms beter is gewoon te zwijgen ... of toch niet helemaal, want als ik mijn bestelling doe, kan ik het niet laten om de opmerking te laten vallen(die iedereen in de winkel kan horen) tegen het meisje achter de toog (die duidelijk van vreemde origine is) : "Och we leven aan de goede kant van de wereld, we kunnen er maar beter van profiteren ... doe er nog maar twee koffiekoekjes bij"

Het meisje glimlacht begrijpend, knipoogt naar me en kijkt eens geamuseerd naar de mensen in de winkel, die net niet-zo'n-vriendelijke commentaar hadden.

Ik ga op weg van de bakker naar huis, met de hond, die nog altijd goedgezind kwispelstaartend naast me loopt. Zondagochtend ... 't is zonnig ... We genieten beiden van de nazomerse warmte en een goed gevoel ... wat kan het leven toch heerlijk mooi en simpel zijn.