TR176 - 11KM000 - 0:59:00
Het weer.
Het is nog steeds heel zonnig met hoge wolkensluiers.
De maxima lagen tussen 32 en 37 graden.
Er was weinig wind.
Actueel.
VERKEER
De Lijn.
Bij een ongeval met een bus van De Lijn is een jogger gewond geraakt. De buschauffeur verloor de controle over het stuur, reed over de boordsteen en kwam daarna met de rechterzijde van de bus tegen bomen en beplanting tot stilstand. Net op dat moment passeerde een jogger.
De man van 28 jaar werd door de bus geraakt. Hij kreeg ter plaatse de eerste zorgen en werd buiten levensgevaar naar het ziekenhuis gebracht.
Ook de buschauffeur geraakte lichtgewond en werd voor verzorging naar het ziekenhuis overgebracht.
Op het moment van het ongeval zat er een beperkt aantal passagiers op de bus. Eén passagier geraakte ook lichtgewond.
De brandweer kwam ter plaatse om de rijbaan vrij te maken.
De Lijn zorgde voor de verdere afhandeling en liet een takelwagen komen om de bus weg te slepen.
Terug in de tijd: zaterdag 25 juni 2011.
Wedstrijd: 10 mijl van Waasmunster.
Waasmunster is een gemeente aan de Durme in de provincie Oost-Vlaanderen en telt ongeveer een 10.000 inwoners. De naam zou afkomstig zijn van waes-monasterium, wat zoveel betekent als klooster in het Waasland.
Start en aankomst in de Gentstraat in het centrum van de gemeente, en aan de voet van de 15e eeuwse OLV kerk. Schitterend parcours. Natuur en groen genoeg daar in Waasmunster. Er diende ook maar één grote omloop afgelegd te worden. Dus geen aantal kleine rondjes om tot de tien mijl te komen. Fijn om dit te lopen. Bovendien was er een prima kilometeraanduiding en aan het 10 km punt een klok waar je je tussentijd zonder problemen kon aflezen. Kortom een schitterende organisatie. Bovendien kreeg je voor je 7 euro een ‘functioneel’ T-shirt, een koek en een drankje aangeboden. En tijdens de loop waren er ook genoeg drankposten voorzien. Echt waar, zelden zo’n goede organisatie meegemaakt.
Een parcours door het natuurschoon van Waasmunster wil evenwel ook zeggen dat het vaak over hobbelige wegen ging en dat het soms wat laveren was tussen de talrijke plassen die gevormd werden door de soms hevige regenbuien van de voorbije dagen. Maar dat moesten we er maar bij nemen natuurlijk. De keerzijde van de medaille zeg maar.
De wedstrijd zelf nu: mij voor de start een beetje laten verrassen. Een kwartiertje voor het startsein zou gegeven worden stond ik al klaar. Dat vond ik eigenlijk nog wat vroeg. Er was ook nog weinig volk. Dus nog eventjes opgewarmd. Vijf minuten en een plasje later wou ik mijn plaats terug innemen maar ondertussen stond het daar zo vol als een ei. De eerste rijen kon ik wel vergeten. Toch nog wat proberen opschuiven en zien wat de eerste kilometer zou geven. En dat was niet echt in mijn voordeel.
Al gauw kwamen we op een smalle veldweg en daar was het eigenlijk niet te doen om veel atleten voorbij te steken. Het dus maar even rustig aan gedaan en mij getroost met het idee dat het nog ver was tot de aankomst. En inderdaad het eerste bordje met km 1 erop passeerden we net. Ik begon nu stilaan aan een inhaalbeweging.
Jolien zei mij dat ik daar toch zowat in vijftigste positie moet gelopen hebben. Ik had mijn tempo gevonden en liep nu steeds naar één of meer atleten voor mij. Soms ging dat gemakkelijk, soms duurde het wat langer alvorens ik de kloof kon dichten.
Het moet zowat halfweg het parcours geweest zijn toen ik bij de eerste dame kwam. Even dacht ik om wat langer in dat charmante gezelschap te blijven maar ik wou op dat moment mijn snelheid niet verminderen. Ik zag even voor ons weer een atleet opdoemen en wou die ook inhalen. Dit lukte ook vrij vlot. Uit de achtergrond kwam niemand mij voorbij maar ik had wel een kuitenbijter in mijn spoor. Deze kerel wist optimaal gebruik te maken van mijn inspanningen en bleef geduldig achter mij lopen. Een beetje jammer want toen we een bosje uitliepen en we in een open landschap kwamen zag ik dat we nu achter een groepje van vier liepen. En die inhalen bleek een zware dobber. Het duurde een paar kilometer voor ik een gat van een honderdtal meter kon dichten. Maar meter voor meter kwam ik toch dichterbij. Eén van de vier bleek Roland Adriaenssens te zijn, een clubgenoot, én ook een prima loper.
We waren nu met zes maar dat bleef niet lang zo. We waren ondertussen op een goede twee kilometer van de finish. De man die reeds gans de tijd in mijn zog had gelopen nam nu toch even het commando over. Ik ging mee en ook Roland reageerde gevat.
Op één kilometer van de aankomst plaatste mijn clubgenoot een nieuwe versnelling en ik moest even passen. De andere atleet ging mee en won uiteindelijk de spurt met twee. Ik sneuvelde op een dertigtal meter en eindigde volgens de telling van Jolien toch op een respectabele 22e plaats in een tijd van 1:02:29.
Een heel goed gevoel na deze wedstrijd en weinig of geen last gehad van de buikspieren. Ik had mij deze week dus toch wat nodeloos ongerust gemaakt.
Nabeschouwingen:
Koen Wilssens, voormalig Belgisch kampioen op de 3000 meter steeple (8:50:87) won de wedstrijd met ruime voorsprong op Koen Van Havermaet en Olivier Van Hoey.
Bij de dames was Ann Parmentier van Atletiek Zuid West-Vlaanderen de beste. Ook zij is een gewezen elite-atlete die onder meer 4 x Belgisch kampioene werd op de halve marathon (2000 – 1:14:12; 2001 – 1:19:14; 2002 – 1:15:41; 2009 – 1:22:46). Haar besttijd op de halve marathon is trouwens 1:13:16. Dit jaar werd ze onder meer 2e in ‘Kortrijk loopt’ na Charline Vanneste in een tijd van 0:42:43 (11 km).
Voor mezelf hou ik aan de wedstrijd van gisteren een goed gevoel over. Niet echt tactisch gelopen maar dat kon moeilijk wegens de nogal lauwe start. Maar hoe dan ook zat ik er op het eind zeker nog niet helemaal door. Toch vond ik dit een redelijk zwaar parcours. De bosstroken, de soms licht stijgende wegen, de wind, … Gelukkig was het weer prima. Het bleef droog tijdens de wedstrijd en de temperatuur was eveneens optimaal. Kortom na een goede 20 km van Brussel een toch wel degelijke 10 mijl van Waasmunster.
Uitslag wedstrijd 10 mijl Waasmunster.
1 Koen Wilssens – RSLAB – 1981 – 0:53:06
2 Koen Van Havermaet – AVLO – 1984 – 0:54:39
3 Olivier Van Hoey – ACW – 1987 – 0:54:50
4 Eddy van Puyvelde – AVLO – 1967 – 0:55:19
5 Johny Van Acker – NA – 1980 – 0:56:52
6 Peter Vanderveken – ACDL – 1966 – 0:57:49
7 Yves Vercammen – ACW – 1977 – 0:57:53
8 Elias Schack – EA – 1985 – 0:58:07
9 Hans Van Havermaet – AVLO – 1978 – 0:58:42
10 Bart De Smet – EA – 1973 – 0:59:04
11 Miguel Vanderpoorten – VAC – 1972 – 0:59:21
12 Herman Vercauteren – NA – 1958 – 0:59:30
13 Cedric Piessens – HAMM – 1992 – 0:59:54
14 Herman D’Hondt – KLP – 1961 – 0:59:54
15 Rudy Van guyse – NA – 1958 – 1:00:16
16 Christophe De Grande – ACW – 1972 – 1:00:34
17 Tom Van Eetvelde – NA – 1993 – 1:01:24
18 Patrick Hembracht – NA – 1967 – 1:01:41
19 Stijn Van de Vyver – MMC – 1985 – 1:02:15
20 Gerd Vermeir – TTL – 1980 – 1:02:20
21 Roland Adriaenssens – AVLO – 1956 – 1:02:22
22 Dirk Patoor – AVLO – 1955 – 1:02:29
23 Dimitri Dobbelaer – ACW – 1992 – 1:02:38
24 Thomas Valcke – MMC – 1976 – 1:02:50
25 Stijn Van Hecke – NA – 1989 – 1:03:12
De run vandaag.
Details run: 11km000 - weg – 0:59:00 – 5.22/km – 661 c – 21,7° - 110/120 - 174 pasfrequentie – 63,5 kg.
De 10 mijl van Waasmunster vijftien jaar geleden was inderdaad een van mijn betere wedstrijden. Gelopen bij een ideale temperatuur, in nagenoeg prima omstandigheden en, ook opmerkelijk, nog voor de democratische prijs van 7 euro inclusief functioneel shirt.
Dan was het nu wel even anders. Nu worden loopwedstrijden afgelast. Ook de 10 mijl in Waasmunster moet er aan geloven.
We hebben inderdaad te maken met een toch wel extreme hittegolf. En als iemand dat zegt die ‘1976’ heeft meegemaakt mag je het wel geloven. Temperaturen die stilaan naar de 40° neigen! Ongezien!
Deze morgen om 6 uur: bijna 22° en drukkend warm. Na een paar kilometer begon ik reeds te zweten als een rund. De inspanning was nochtans niet heel hevig. Maar er was gebrek aan zuurstof, aan alles eigenlijk wat nodig is voor een min of meer normaal functioneren tijdens een run.
Men spreekt van zweten als een rund omdat de situatie te vergelijken is met hoe een rund (of een ander groot dier) kan zweten tijdens zware arbeid of in warme omstandigheden.
Je kan naar het schijnt ook zweten als een otter. Maar het merkwaardige is dat otters eigenlijk niet zweten. De uitdrukking verwijst in dit geval louter naar hun vochtige vacht die eruit ziet alsof ze zweet.
Otters zijn waterdieren met een vettige vacht die water vasthoudt. Wanneer een otter uit het water komt, lijkt het alsof hij nat en glanzend is, wat de indruk wekt dat hij hevig zweet. Dit visuele beeld heeft dan ook geleid tot de spreekwoordelijke uitdrukking, ook al produceert een otter dus geen spatje zweet.
Dit alles om maar te zeggen dat het al warm was deze morgen. Maar goed, als je vandaag in min of meer doenbare omstandigheden een run wou afwerken, moest het wat mij betreft dan gebeuren.
