Een gedicht van Herman Gorter 1864-1924
Ik wist niet dat dit alles was zo mooi.
Ik wist niet dat dit alles was zo mooi. Zo staat ook wel een meisje vol in bloei, De bruigom loopt om haar en streelt het haar, Zijn spitse ving'ren door haar gouden haar: En loopt onwetend heen en zoekt in spel Matheid en slaap. Dan treedt op zijn drempel Een bloot beeld: onder 't witte bedgordijn Glijden er blikken en een woordentrein. Dat's om te wenen, want de mijmering Over een ding, is teerder dan het ding.
uit: Mei (1889)
![schrijver](http://www.gedichten.nl/smoelen/herman_gorter.jpg)
|