D.U.V.E.L. als doping.

Dag beste vrienden en vriendinnen, mijn fietsvakantie zit er weer op, we hebben heel wat kilometers afgemaald, maar daarover later meer.

Ik begin deze eerste pagina op zondag 11/6 omstreeks 18u30 in Lanaken met het vertrek naar Diksmuide. Om 21u11 precies zijn we er toegekomen maar onderweg hebben we eerst nog enkele fikse regenbuien te verduren gekregen. Maar goed, eens op de plaats van bestemming, stond Monica, de uitbaatster van B&B Esenkasteelhoeve, ons al op te wachten met ’n frisse pint en het tonen van onze kamer.

Hét moment van de avond was de komst van André Gysel, coauteur van Huberts boek over zijn grootvader Roger Lambrechts, arts in WO I aan het front en vermoord door de Duitse bezetter. Monica trakteerde ons hierbij op ’n punt miserabletaart (’n streekproduct uit Lanaken), ’n cadeau die we voor haar hadden meegenomen.

En zo eindigde deze dag op het mooie terras van onze B&B. Hieronder wat foto’s van de B&B en het langsliggende kasteel.

Om het voor jullie, lezers overzichtelijk te maken, ben ik bewust met deze dag begonnen om vervolgens verslagen te maken over de volgende dagen. Zo sluit alles mooi op mekaar aan en kunnen jullie alles in chronologische volgorde lezen. De laatste pagina met ’n kort verslag, is gewijd aan mijn maat Hubert met foto’s waarop hij in actie is. Voor het grootste deel van de stops onderweg, was hij verantwoordelijk. Hij is geïnteresseerd in en over alles wat met WO I te maken heeft in de Westhoek. Dat komt uiteraard omdat zijn grootvader daar gewerkt heeft als arts en ’n dagboek nagelaten heeft. Dat dagboek was de bron van het boek dat Hubert geschreven heeft, samen met de hulp van André die in de streek woont en héél veel inbreng gehad heeft in het boek. 

Dag allemaal, maandag 12/6, onze eerste fietsdag. De rit zou ons brengen naar ondermeer Middelkerke, Westende, Nieuwpoort en Oostduinkerke. Maar eerst was het genieten van ’n uitgebreid ontbijtbuffet.

En tegen negen uur waren wij klaar om aan de rit te beginnen, … ware het niet dat twee fietsers wel vol goede wil zaten maar weinig of geen kaas gegeten hebben van fietstechniek. Na het terugzetten van het voorwiel van mijn fiets, bleef dat wiel schuren tegen de remblokjes. Niet te doen dus. Zelf kregen wij het niet opgelost, maar toen ramp - o – ramp, alle fietsenmakers in de stad gesloten bleken, was er toch lichte paniek. Gelukkig kwam Monica met ’n oplossing, in de naburige gemeente Woumen kende zij nog ’n fietsenmaker die dat als hobby doet om de mensen voort te helpen. Het bleek ’n kranige 76-jarige man te zijn die het euvel in ’n handomdraai gefikst heeft. Betaald worden wilde hij niet, maar ik heb hem toch iets toegestoken waarmee hij ’n stevige pint kan gaan drinken.

Met twee uur vertraging konden wij dus op pad. Foto’s werden ondermeer genomen aan de Abdij Ter Putte in Gistel, in Raversijde, boven op de Warandetoren, het oorlogsmonument in Nieuwpoort, onze pauzeplaats in Domein De Westhoek en de kerk van Wulpen.

Maar al die foto’s maken en plaatsen bezichtigen, dat kost tijd en het was pas na 18u00 dat we terug toekwamen in Diksmuide. Na ’n warme douche, konden we de stad ingaan op zoek naar ’n lekkere maaltijd en ’n kleine wandeling achteraf.

Na ’n verkwikkende nachtrust en ’n heerlijk ontbijt, zat er vandaag niks in de weg om op tijd van start te gaan. Eerst richting Woumen om dan in Klerken halt te houden aan de Vredesmolen. Uiteraard zijn we al die trappen omhoog geklommen met als beloning ’n weids uitzicht over de streek. Een tweede halte maakten wij in Houthulst aan ’n Belgisch militaire begraafplaats. Je ziet het misschien niet op de foto, maar ik was onder de indruk van de rust en de uitgestrektheid van deze begraafplaats. Op verschillende van die begraafplaatsen zochten wij naar graven van dorpsgenoten zoals ondermeer Hensels Jan op fietsdag 1.

De volgende twee kerkhoven waren de Duitse militaire begraafplaats in Langemark en het Britse Tyne Cot Cemetry in Zonnebeke. Verder kwamen we nog langs het kasteelpark Passendale Memorial en de Lakenhalle in Ieper. Van de Menenpoort maakten wij geen foto’s gezien deze voor enkele jaren in de steigers staat.

En juist in Ieper, maakte ik ’n foutje met mijn programma Strava. Omwille van mijn grote honger, waren we ergens binnengestapt en heb ik Strava op pauze gezet. En natuurlijk, … bij het vertrekken, vergeten te herstarten. Dat probleem kwam ik pas te weten aan de Sixtusabdij in Westvleteren waar ik mij ’n lekker biertje liet smaken.

Maar voor we in Westvleteren aankwamen, hadden we wel nog enkele serieuze inspanningen geleverd, namelijk de Kemmelberg, de Baneberg en de Rodeberg over. De Kemmelberg heeft aan de moeilijke kant – die wij beklommen – juist voor het einde, ’n stijgingspercentage van 23%. Dat kan al tellen, en dat op kasseien, terwijl ik nog steeds ’n hekel heb aan fietsen over kasseien. Maar we waren er en ik wilde er absoluut over en … met succes. Ik ben er fietsend boven geraakt.

Het vervolg van die dag leest je hieronder.

Dit is het vervolg van mijn verslag over fietsdag 2.

Met Strava terug in werking, konden wij verder om naar het – hopelijk – hoogtepunt van de dag te gaan, ’n bezoek aan de tante van mijn schoondochter in Reningen. Zij woont in ’n beschermd gebouw en wij hadden op voorhand ons goed geïnformeerd over het juiste adres. Toen wij er aankwamen, werd na ons geklop op de deur niet opengedaan, gelukkig wist ons ’n voorbijgangster te vertellen dat zij buiten op haar terras zat. Het vrouwtje zat blijkbaar al te wachten op ons bezoek, zij wist enkel niet de juiste dag. Ze was blijkbaar gebriefd vanuit Lanaken dat wij in de buurt waren en haar zouden bezoeken. Ze was uiteraard in de wolken met onze komst. Spijtig genoeg hadden we te weinig tijd om wat langer te babbelen.

Onderweg hadden wij na de Banenberg en de Rodeberg, ook even halt gehouden aan de Lijstermolen, juist achter de Rodeberg.

Ook speciaal aan die dag was ons bezoek aan Willem Vermandere in Steenkerke. Met ons bedoel ik Hubert, want hij kent Willem goed. Hoe dat zo ...? Willem woont namelijk in 'n huis waar de grootvader van Hubert ook verbleven heeft. Vandaar, en zo zijn ze met mekaar in contact gekomen.

Het was uiteindelijk bijna 19u00 toen we terug in Diksmuide arriveerden. Na ’n rit van 124 km. en 703 hoogtemeters (spijtig van dat foutje met Strava: de overschrijding van de Kemmelberg staat er niet op). Na de douche en het eten in de stad, was er toch nog tijd voor ’n korte wandeling langs de Vaart en het Begijnhof.

Zo eindige onze Koninginnenrit, moe en afgepeigerd, maar … het was het waard.

Fietsdag 3 zou de dag van André worden. Hij zou ons onderweg, verschillende malen opwachten met zijn auto en ter plaatse voor gids spelen.

De dag begon al vroeg, Hubert en ikzelf waren al vóór 8u00 gewassen en gestreken en klaar om aan te vallen aan het uitgebreide ontbijt. Na eerst nog de banden wat extra lucht gegeven te hebben en de kettingen wat gesmeerd te hebben, konden wij op pad.
Maar dat op pad zijn, begon met ’n valse noot, ik had toch wel mijn drinkbussen vergeten …! Gelukkig waren we nog maar enkele honderden meter ver. Onze eerste halte was bij André thuis om vervolgens opnieuw te stoppen aan Natuurdomein De Blankaart. Met gids André maakten wij er ’n mooie wandeling.

Onze rit ging verder langs vele velden om tegen één uur te pauzeren aan het museum Lange Max in Koekelare. Lang Max was 'n Duits kanon in WOI. Een grote kom soep stilde er onze honger. Daarna opnieuw de fiets op richting de Duitse begraafplaats in Vladslo. Daar stond André ons opnieuw op te wachten om er ons de “Troon van Hitler” te tonen, een monument dat zo in de volksmond genoemd wordt. Uiteraard hadden wij ook aandacht aan de beelden van Käthe Kollwitz en het graf van haar zoon Peter.

Met ’n wandeling naar de stad en ’n etentje met gids André, zat onze derde fietsdag er weer op. Maar André kon het niet laten, eerst wilde hij ons de voormalige begraafplaats Roggeveld laten zien, de plaats waar vroeger de beelden van Käthe Kollwitz stonden. Het was ’n vrij rustige dag met ’n beperkt aantal kms.

Aan alle mooie liedjes komt ’n einde, zo ook aan onze fietsvakantie. Stipt om 9u00 stonden wij klaar om aan onze laatste fietsdag te beginnen. Maar vóór wij aan onze rit begonnen, ’n rit van ongeveer 80 km. had ik er al ’n tochtje van 25 km. opzitten. Hoe dat zo kwam??? Om 5u30 was ik al klaar wakker en van slapen was geen sprake meer. Dus mijn gsm genomen en ’n ritje van ‘n 25 km. voorbereid doorheen de velden van Diksmuide en langs de IJzertoren. Zo kwam het dat ik al vóór het ontbijt, genoten had van de natuur en de opkomende zon.

Onze eerste stop van die dag was in Fortem aan Brouwerij De Snoek. In het aanpalende café-museum was dat fris drankje, méér dan welkom. Verder ging onze tocht langs verschillende begraafplaatsen waar Hubert op zoek was naar gevallen Lanakenaren. Zo kwam het dat ik in De Panne, ook ‘n “Meuris” ontdekte, eveneens gevallen voor het vaderland.

In Veurne hebben wij even halt gehouden om die mooie markt te bekijken en spijtig, het standbeeld van Wil Tura hebben wij gemist. 

Omdat ik weer wat veel foto's had, zie je deze op deel 2 van deze fietsdag.

Dit is het vervolg van fietsdag 4.

Een van de doelen van die dag was om ook door het dorp Pollinkhove te fietsen. In dat dorp is namelijk de schoonvader van mijn zoon geboren. Het geboortehuis is weliswaar afgebroken, maar het adres met ’n nieuwe woning erop, bestaat nog steeds. Iets verderop, nog 'n foto gemaakt in Lo.

En dan onze laatste stop van de dag, het bezoekerscentrum van Jules Destrooper. Mijn maat wilde mij absoluut op de foto. Met de lift naar de 1ste verdieping en direct naar het winkeltje om de thuisblijvers te verrassen met ’n doos lekkere koekjes.

Via wat velden en tegen de strakke wind in, fietsen wij terug richting Diksmuide. In de rapte nog 'n allerlaatste foto van de IJzertoren. Na een lekkere douche, het inpakken van onze koffers en het inladen van onze fietsen, waren wij klaar om nog ’n laatste maal te wandelen richting het stadscentrum om er ’n lichte maaltijd te nuttigen. Ook nu was André erbij. Daarna kon de terugreis beginnen en die verliep veilig en zonder oponthoud.

Slotsom van die vierdaagse: we fietsten 423 km. en overbrugden 1.058 hoogtemeters. Moe maar voldaan, kroop ik tegen 22u30 terug in ons bed.

Deze laatste pagina heb ik voorbehouden aan Hubert, mijn fietsmaat en tevens mijn chauffeur naar Diksmuide. Jullie moeten weten dat ik auto noch rijbewijs heb, dus wil ik ergens geraken, dan ben ik aangewezen op ’n chauffeur. Maar Hubert doet dat graag.

En door Hubert, zag ik André nog eens. In het verleden had ik hem al eens ontmoet, dat was dus ’n blij weerzien. Nu is André gids bij van alles en nog wat, in zijn beroepsloopbaan was hij leraar Nederlands – geschiedenis.
Hubert, merci!

Dag 1
1. Bij een van ons starts in de B&B
2. Op de Warandetoren in Middelkerke
3. Voor het huis van Willem Vermandere
4. Aan het O.L. Vrouwehoekje in Diksmuide

Dag 2
1. Op de Vredesmolen in Klerken
2. Op begraafplaats in Houthulst
3. Aan Brother in Arms te Zonnebeke
4. Aan ’n bord einde van Ouderdom/Poperinge

Dag 3
1. Aan kasteel de Blankaart
2. Museum Lange Max in Koekelare
3. Lange Max
4. Lange Max
5. Vladslo
6. Begraafplaats Vladslo

Dag 4
1. Ergens ten velde over ’n houten brug
2. In het winkeltje van Jules Destrooper

Vandaag weer één van mijn doelstellingen voor dit jaar afgevinkt, zij het per toeval.

Ik wilde nog eens naar Neeritter en Kessenich fietsen, alléén, Hubert kon niet mee gaan. Mijn rit lag klaar vanmorgen, na eerst nog op 'n vroeg uur (7u15) naar de bakker te zijn geweest. Op dat ontiegelijk vroeg uur, zag ik in onze straat toch al goed volk, eveneens met de vogeltjes wakker geworden.

Maar goed, eens lekker ontbeten, de voorbereidingen getroffen voor mijn rit, kon ik vertrekken. Mijn tocht ging richting Zutendaal en het station van As. Je ziet er goed het steigend landschap. In As, maakte ik ook 'n foto van het begin van het fietspad richting Maaseik, het vroegere kolenspoor. Ik was onderweg op dat pad - rond 10u00 -, fietser nr. 115 van vandaag.

Op het einde van dat kolenspoor, links af naar Wurfeld. Dat mooie gebouw fascineert mij al 'n tijdje. En dan richting Kinrooi. Voor ik goed en wel langs het kasteel Borgitter (eerste vermeldingen in de 16e eeuw) kon rijden, incasseerde ik eerst 'n fikse douche. Op zich was dat welgekomen.

En dan dat doel dat afgevinkt kon worden, het witte dorp Thorn. Toen ik door Kessenich fietste, realiseerde ik me dat Thorn slechts enkel kilometers verder lag. En Thorn is altijd 'n ideale plaats om even te pauzeren. Zo gezegd, zo gedaan. Maar met dat goede weer was het er over de koppen lopen, Thorn is 'n toeristische trekpleister en dat heb ik vandaag gezien. Gelukkig was het nog geen 12u00 en was er nog 'n tafeltje vrij op het terras van het Pannekoekenhuis. En of die smaakte ...!

Eenmaal terug in België, kwam ik voorbij enkele mooie plassen water en de jachthaven De Spaanjerd in Kinrooi. Verder gewoon mijn route volgen, ondermeer door Aldeneik met zijn gerenommeerd wijnhuis Aldeneyck. Verder langs de Maas met 'n laatste korte stop in Stokkem aan De Wissen om mijn overgebleven boterhammen op te eten.

Via het kanaal langs Boorsem en Rekem, terug naar huis. Maar in Herbricht nog 'n laatste lus naar Smeermaas en Veldwezelt. Ik ben 'n bescheiden jongen, maar die 100 km. wilde ik vandaag toch halen. En op het Kerkplein moest ik bij mijn favoriet drankje denken aan dat spreekwoord: het is precies of er 'n engeltje op je tong pl ... !

Sorry vrienden/vriendinnen, maar vandaag heb ik niet veel foto's kunnen maken tijdens onze fietstocht. Het diende vooruit te gaan en langs de andere kant, als je in 't bos rijdt, dan is er ook niet veel te fotograferen.

Maar goed, Hubert en ik zijn weer op pad geweest. Deze keer 'n rit langs het Albertkanaal tot aan knooppunt 302, Zolder. Hubert wilde mij vandaag meenemen tot aan het circuit van Zolder. Spijtig genoeg kun je er door de dag niet op, anders hadden we er zeker 'n ritje gemaakt. Het is pas vanaf 18u00 dat individuele fietsers (of groepen) op het circuit mogen.  Wij hebben er 'n tas koffie gedronken en enkele foto's gemaakt.

Mijn eerste foto nam ik onderweg bij 'n sanitaire stop en 'n boterham, eh excuseer, juist andersom natuurlijk ....! En bij het circuit horende, de nieuwe wielertempel, 'n droom van ex-wielrenner Marc Wauters. De bouw en de ingebruikname, naderen hun einde.

Onze rit ging verder langs 'n héél lang onverhard pad - niet mijn favoriete ondergrond met de koersfiets - door Houthalen-Helchteren, 'n stukje Zonhoven, Genk en terugkeren via Zutendaal.

Onderweg hebben wij onze plannen besproken voor volgende week, dan gaan we beiden enkele dagen fietsen in en rond Diksmuiden in West-Vlaanderen. We logeren dan in 'n B&B.

Ra, ra, wat wil dat nu zeggen, die rare titel? Vrienden, ik zal het jullie uitleggen. Een goede week geleden is mijn fietsmaat Hubert toch bompa geworden van 'n nieuw kleinkind. En de mama van dat kind, Hubert's dochter, heeft aan haar pa gevraagd of hij er iets voor voelde om de geboorte aankondiging kaartjes zelf te brengen ipv. met de Post te versturen. En pa kon natuurlijk niet nee zeggen. Hij heeft dus de voorbije dagen al alle kaartjes in de bussen gestopt in Lanaken zelf, vandaag waren de omliggende gemeenten aan de beurt.

Als je ons kaartje van vandaag bekijkt, dan zie je het grillige karakter ervan. Het is niet eenvoudig om postbode te spelen in 'n ander dorp. Maar goed, het was zo beslist, het werd zo gedaan, en ik ging dus met hem mee

Uiteraard zou niet de volledige rit 'n postronde worden, er zou ook gewoon gefietst worden. En die rit ging van Zutendaal naar As om daar deels over het oude kolenspoor te fietsen. We kwamen oa. door het natuurgebied Bergerven dat deels op het grondgebied ligt van Maaseik en van Dilsen-Stokkem. Maar van al dat fietsen kregen we honger, en waar kun je dan het best zijn, ... in Heppeneert in het Hepperhuys. Was daar toch niet 'n koffietafel bezig (genodigden na 'n begrafenis), maar er bleek toch nog plaats voor ons en we werden er goed bediend.

En dat fietsen niet zomaar fietsen is, dat getuigt 'n foto waar we aan de andere kant van het kanaal dienden te geraken, trapje op - trapje af. Veel mooie natuur hebben we natuurlijk ook gezien, maar van al dat moois kon ik geen foto's maken, eens je in beweging bent, stop je niet graag.

Via het prachtige gemeentehuis van Dilsen ging onze route verder door ondermeer Eisden-Dorp om aan het voormalige station van Eisden, nog 'n laatste stop te maken. We hadden er dorst van gekregen.

Terugkeren deden we via Uikhoven en Smeermaas om thuis te genieten van 't smakelijk avondeten.

Vandaag hadden Hubert en ikzelf afgesproken om te fietsen. Ik zou de route maken en omstreeks 10u30 konden we vertrekken. Door wegenwerken is het momenteel altijd even goed nadenken langs waar we Lanaken kunnen buiten rijden.

Eens dat probleem opgelost, kon de dag niet meer stuk. We vertrokken via Kotem aan de Maas om daar de autostradebrug over te steken richting Stein. Vervolgens fietsten we naar Geleen waar we zijn gaan kijken naar de wielerpiste. Deze ziet er in minder goede staat uit, er zijn plannen om ze vóór 2025 te overdekken. Gefietst wordt er sinds 1932.

En dan gingen we de Duitse grens over. We passeerden oa. Hillensberg, maar dat geflirt met de grens duurde niet lang, in Jabeek zaten we terug in Ned. Limburg om daarna naar de Brunssummerheide te fietsen, 'n prachtstreek. Wat verderop ligt Heerlen, 'n vrij drukke stad met  grote terrassen voor de vele toeristen en vandaag toevallig ook nog marktdag. Het was even zoeken om het centrum uit te geraken. Op grondgebied Heerlen zagen we ook 'n mooi kasteel (hotel/restaurant) Ter Worm.

En dan op weg naar Valkenburg want 'n pauze drong zich op. We waren niet gestopt in Heerlen wegens té druk. Maar in Valkenburg, weliswaar niet in het toeristische centrum, vonden wij 'n mooie rustplaats om iets te eten en te drinken. Met weer voldoende energie in 't lijf, lieten wij in Valkenburg centrum de Cauberg rechts liggen en gingen links de helling omhoog. Boven op de top konden wij wat info lezen mbt. 'n Amerikaans vliegtuig dat er neerstorte op 12 maart 1945. Alle inzittenden konden zich blijkbaar redden. Ook boven op die top, kun je in dat huisje afdalen om ondergronds te mountainbiken.

We hadden onderweg al vele vergezichten gezien, vele kapelletjes, prachtige natuur, kortom, het kon niet op. En omdat we beiden nog genoeg jus in de benen hadden, hebben wij na het afdalen van de Bemelerberg, nog 'n extra lus gemaakt, 'n lus die kon tellen. In Cadier en Keer dienden wij de Örenberg over te fietsen met stijgingspercentages boven de 16%.

Maar eens daarover, ging het rechtstreeks naar Maastricht en terug naar huis. Zelf ben ik nog 'n aperitiefje gaan drinken in de vorm van 'n lekkere Duvel. Ik had op die locatie ook nog 'n fijn gesprek met 'n groepje wielertoeristen, ook net terug van hun tocht. Paul, ook 'n voormalig medewerker/postbode en Alex, ooit eerste burger van Lanaken, zijn ook nog steeds sportief bezig.

Voila, weer 'n wat langer verslag, maar 't was dan ook de moeite. Een fijne rit, niet te veel last gehad van de wind, geen fysieke problemen en goed gezeldschap, méér moet dat niet zijn.

Na enkele wandeldagen, was het vandaag weer tijd voor 'n mooie fietstocht. Het was effe afwachten of mijn maat Hubert mee kon fietsen. Hij zat namenlijk al enkele dagen op hete kolen, 'n kleinkind was op komst. Vanmorgen kreeg hij dan het goede nieuws en deze avond kon hij op kraambezoek.

Hubert zat vandaag aan het stuur om de rit te bepalen. Eerst naar Maastricht en de Noorderbrug om vervolgens naar Mesch (Ned. Limburg) te fietsen. En dan 'n stukje door de Voerstreek, terug België, om dan Wallonië binnen te trekken. We kwamen ondermeer in Warsage, Herve, Clermont sur-Berwinne, Blegny, Aubel, Visé.

We hebben veel bergop en bergaf gereden, getuige de verschillende foto's van mooie vergezichten. Bij het binnenrijden van Aubel, 'n foto binnenin van 'n mooie kapel. Ik had daar wat voorsprong op Hubert zodat ik er even 'n foto kon maken. Als je met twee aan 't fietsen bent, dan is het niet vanzelfsprekend op heel wat foto's te maken.

Een aantrekkelijk dorp was Clermont sur-Berwinne, een der mooiste dorpen van Wallonië. Om te verduidelijken dat we heel wat hoogtemeters maakten, het profiel van La Heydt in het land van Herve.

Op de terugweg reden we langs de mijn van Blegny (geen eigen foto) en Visé om langs Kanne terug huiswaarts te keren. Uiteraard is bompa nog over de brug gekomen met 'n kleine traktatie voor zijn kleinkind.

De woensdag is meestal 'n fietsdag, tenzij het weer niet goed is. Maar vandaag was het prima fietsweer, niet al te veel wind, zonnig bij vertrek en de benen voelden goed aan. En aangezien ik wist dat het 'n solorit zou worden, koos ik ervoor om 'n rit te maken die op mijn to-do lijstje voor dit jaar stond, de fietstocht naar de Achelse Kluis. Het is 'n rit van méér dan 130 kilometer, maar alleen zijnde, kon ik natuurlijk mijn eigen tempo bepalen. Het werd uiteindelijk 22,92 km/uur. Niet slecht voor 'n ouwe taaie.

Uiteraard vertrok ik al vroeg. Eerst langs de sluis van Neerharen om vanaf daar, de Zuid-Willemsvaart te volgen. Zo kwam ik weer langs het Eilandje in Neeroeteren. Het kanaal heb ik gevolgd tot voorbij Bocholt. Je waant je bijna in West-Vlaanderen langs het kanaal tussen Brugge en Damme. Om je 'n idee te geven van de afstanden, in Tongerlo-Bree, was ik na 31km. en het bord van Hamont-Achel passeerde ik na 48 km. Over Hamont kan ik nog 'n kleine anekdote vertellen. Op 7/10/1914 tijdens wereldoorlog 1, werd daar onze Lanakense burgemeester Edgar de Caritat de Peruzzis doodgeschoten door Duitse soldaten. Onze burgemeester was leider van 'n verzetsgroep en was naar Hamont uitgeweken in de hoop te ontkomen aan Duitse represailles.

Maar Hamont-Achel is uitgestrekt. Voor ik bij de Kluis toekwam, passeerde ik nog eerst "den doodendraad" en 'n stukje Nederland (zie blauwe cirkel op het kaartje). Dat stukje Nederland ging over 'n smal onverhard pad doorheen 'n stiltegebied. En dan daagde de Kluis voor mij op. Hoog tijd om 'n pauze te nemen. Koffie, taart en cola.

Om niet dezelfde weg terug te moeten nemen, fietste ik ondermeer langs het station van Neerpelt. In de fusiegemeente Pelt kwam ik ook de Wedelse molen tegen. Het is 'n onderslagmolen (op de rivier de Dommel) die gewerkt heeft tem. 1957. In 1974 werd hij gerestaureerd en draaien doet hij nog steeds. In Linde, 'n kerkdorp horende bij Peer, ben ik even gestopt om 'n meegenomen boterham te eten. Dat kapelletje fascineerde mij om er even binnen te stappen.

Verder nog 'n foto van 'n rustplaats aan 'n vijver in Meeuwen (Meeuwen bereikte ik na 91 km.) en mijn fiets bij 'n allerlaatste stop in Zutendaal. Tja, ze zeggen soms dat 'n Thompsonfiets maar van mindere kwaliteit is, zeker vergeleken met de merken Ridley, Trek of nog enkele anderen. Maak mij allemaal niks uit. Zolang dat fietsje mij brengt waar ik heen wil, dan is het ok.

En ik hoor jullie vragen: en zadelpijn? Last van gehad? Nee, eigenlijk niet. Meer zelfs, de rit had nog langer mogen duren. De benen en de conditie waren dus goed. Thuis stevig gegeten want onderweg was ik toch bijna 2.000 kcal. kwijt geraakt. En morgen, dan wordt er weer gewoon gewandeld.

Vanmorgen besloten dat 'n fietstochtje mogelijk was. Niet al te ver, en pas in de namiddag. Mijn fietsmaat Hubert op de hoogte gebracht, en ja, hij kon en wilde meegaan. Eerst mij nog wat nuttig gemaakt in mijn tuin (lees: op de knieën onkruid gewied). En omstreeks 13u00 konden wij vertrekken. Eerst nog wat twijfel omtrent de achterband van mijn maat, maar na wat extra lucht, gingen wij toch van start.

Eerst naar Zutendaal om vervolgens langs het oude station van As te fietsen. Het terras horende bij het station, zat helemaal vol. Vervolgens onder Opglabbeek door om dan langs het voetbalstadion van KRC Genk te fietsen (geen eigen foto). Wat verderop kwamen wij langs C-mine (geen eigen foto), de voormalige koolmijn van Winterslag, definitief gesloten in 1988.

En dan, stilaan op de terugweg; kwamen wij langs het oude ziekenhuis dat ze aan 't afbreken zijn. De juiste naam voor 't gebouw is in feite: "het Mariahuis". In het recreatiegebied Kattevenne, zagen wij 'n allesdurver op zijn snowboard naar beneden komen. Even was er 'n aarzeling bij die jonge vent, maar toen vloog hij hoog door de lucht. Zie de rode cirkels op de foto's.

Een laatste helling reden wij op langs het kanaal tussen Eigenbilzen en Gellik. Daar zag ik ook die paarden. Maar omdat ik vandaag toch de 70 km. wilde halen, reed ik nog 'n ommetje langs Sappi. Hoe noemen ze dat: 'n beetje ijdelheid? Daar zag ik dat alles al in gereedheid gebracht was voor de triatlon van morgen, georganiseerd door 'n club in Bilzen.

Op het Kerkplein was 'n muziekgroepje zich gereed aan 't maken voor 'n live optreden. Iets speciaals te doen bij ons in Lanaken ??? De communicatie met de gemeente loopt toch nog soms vierkant.

De bedoeling was om deze week nog 'n fietstocht te maken met een van mijn fietsmaten. Bleek deze zich gisterenavond ziek te voelen. Uiteraard neem je dan geen risico's, dus het was vandaag 'n soloritje.

Ik wilde nog eens in Maaseik de brug oversteken richting Geleen. Rond 10u00 begon ik er aan. Via Rekem - Opgrimbie, door het bos naar het oude station van As om daar de fietssnelweg te nemen naar Aldeneik, ten noorden van Maaseik. Onderweg dat brugje over de Zuid-Willemsvaart gepasseerd. Op die fietssnelweg kun je goed doorrijden, het aantal fietsers viel mee en de wind valt er zo goed als weg.

Via Wurfeld dan naar Aldeneik om vervolgens in Maaseik de Maasbrug over te steken naar Roosteren. En dan naar Geleen via oa. 'n oude Maasarm. In Geleen 'n foto gemaakt van 'n oude woning. In Nederland leggen ze de wegen aan in functie van bestaande woningen (lees: de woning blijft staan en de weg leggen ze er omheen). Dit is anders in België, staat er 'n woning of gebouw in de weg, dan verdwijnt die woning. Jammer eigenlijk.

Even later de fiets aan de kant gezet voor 'n korte pauze, de inwendige mens versterken en "de aardappelen afgieten", ... als je begrijpt wat ik bedoel ... En dan op weg naar Meerssen via de afdaling van de helling "de Waterval". Bijna beneden, 'n foto van een der vele vakwerkhuizen in die regio. In Meerssen wilde ik even stoppen voor tas koffie en 'n stuk vlaai. Ik ken er 'n mooi eetcafé. Maar helaas, héél Meerssen was op pad om te flaneren langs de vele kraampjes van de jaarmarkt. Ik moest er langs, dus dat was te voet en héél traag uiteraard. En dat eetcafé? Uiteraard geen stoel meer vrij. Dan maar terug richting Maastricht en Lanaken.

Ik wilde vandaag toch de 100 km. halen, dus heb ik in Smeermaas nog 'n extra lus gemaakt naar de sluis van Neerharen. En op het Kerkplein van mijn woonplaats, toch even halt gehouden voor 'n frisse pint. Ik kon het gebruiken.

Prachtig weer vandaag, en ook al had ik werk genoeg in mijn tuin, 'n mooie fietstocht is toch nog altijd plezanter dan op je knieën te zitten om ongewenst kruid te verwijderen. Vroeger, lang geleden, moest mijn tuin altijd tiptop in orde zijn, nu ben ik van mening dat ik geen slaaf wens te zijn van die tuin. Met het ouder worden moet je iedere kans grijpen om te genieten.

Mijn fietstocht dus, vanmorgen om 11u00 vertrokken met vriend Hubert richting de Zuid-Willemsvaart. De bedoeling was om naar Tongerlo te fietsen om daar aan de benen te voelen langs welke weg we de terugweg zouden nemen. Tongerlo hebben we gehaald, meer zelfs, we zijn blijven fietsen langs het kanaal tot we onaangekondigd niet meer verder konden langs het jaagpad en we de fiets op de nek dienden te nemen om de brug over te geraken. Voordien had ik al enkele foto's gemaakt in Neeroeteren aan het Eilandje, 'n mooie plek om even te pauzeren. Nu, gepauzeerd hebben wij er niet, dat gebeurt al eens als we daar langs komen op de terugweg.

Maar zoals ik vertelde, met de fiets op de schouder aan die trappen omhoog. Onze volgende bestemming was Bree, we hoopten daar even te pauzeren voor 'n tasje koffie en 'n stuk taart. Die koffie hebben we gekregen, maar taart ...., dat hadden ze niet. Jammer. En zoals in mijn titel vermeld, de terugweg maakten wij met de natte vinger van Hubert, oftewel, rijden op kompas. Zo fietsten wij doorheen Meeuwen, Opglabbeek, langs het oude spoorwegstation in As (daar enkele foto's gemaakt) en over de brug van "fietsen door de heide".

In Zutendaal gingen wij nog even rechts af naar Gellik om daar de dreigende wolken te zien boven Maastricht. En inderdaad, even buiten Gellik, bijna thuis dus, kregen we 'n korte bui over ons heen. Op de Eikelenweg was weer alles droog, en mij kennende, direct naar huis gaan, dat was ook vandaag niet het geval. Op het Kerkplein even de dorstige keel gelest - Hubert zat al vermoedelijk onder de warme douche - en dan naar huis. Het had niet beter getimed kunnen zijn, ik had juist mijn fiets gestald of er vielen weer dikke druppels.

Nu nog even nagenieten met het maken van mijn verslag en voor jullie, nog ene fijne zondag.

Zo af en toe gebeurt het, te veel foto's gemaakt onderweg, meer dan het toegelaten aantal. Ik heb er dus enkelen moeten deleten. Nu, geen probleem, maar mijn enthousiasme gaat soms met mij op de loop.

Het weer was goed vanmorgen, ideaal om 'n ritje te maken met de stadsfiets. Via de kerk van Veldwezelt en het pad naar links in de velden in Oud-Caberg, richting Smeermaas. Daar heb ik verschillende foto's uiteindelijk moeten verwijderen. Zo goed als de ganse roeiclub van Maastricht, was aan 't oefenen op de Zuid-Willemsvaart. Ik heb zeker 'n 20-tal boten gezien. Aan de Maas komt het eilandje weer met zijn kop boven water. Wat verderop fiets je door Hochter Bampd.

Maar in Herbricht wilde ik de levensboom van die Amerikaanse kunstenaar, nog eens van kortbij gaan bekijken. Het heeft wel iets. De Maas bleef ik volgen in oa. Uikhoven, waar het veer op klanten lag te wachten. Je kunt nu gratis de Maas over. In Kotem aan de Maas, nog enkele foto's van "Den Doodendraad".

Op dat punt was het tijd om terug te keren. Gewoon terug naar de Zuid-Willemsvaart om in Rekem het oude kasteel te zien liggen en een der mooie woningen. Aan de Begijnenbos en zijn kleurrijke beek, rechtsaf naar La Butte aux Bois. Het laatste stukje fietste ik langs de visvijver in het Domein Pietersheim.

Voila, mijn sportieve activiteit zit er weer op, alhoewel, ... mij nu nog wat bezig houden in de tuin.

Nog 'n fijn weekend.