Bree

Het zijn nog lang geen lentetoestanden, elke dag wat gemiezer of 'n bui en telkens ook 'n strakke wind. Maar binnen zitten is ook geen optie, dus in de voormiddag wat in de tuin gewerkt en in de namiddag mijn stadsfiets van stal gehaald. Vandaag had ik niet zo direct goesting om te wandelen, en niks doen is ook niet aan mij besteed, dus werd het fietsen ondanks de kans op gemiezer en de felle wind. Ik heb er mij niet te veel van aangetrokken, gewoon vertrekken en zien waar het schip strandt.

Ik vertrok via Herbricht aan de Maas. Ook daar is goed te zien welk 'n enorme plas water onze stroom is in de winter. En dan naar Uikhoven. En aan die spin, daar kon ik maar moeilijk aan voorbij zonder eerst wat foto's te nemen. Mooi gemaakt. Ik vervolgde mijn tocht in de richting van Kotem. Daar spotte ik 'n ganse weide vol vogels. Iets verderop kom je dan aan "den doodendraad", 'n overblijfsel van WO 1.

Via het stadion van Patro Eisden - ik weet niet of Jos er ooit zijn opwachting gemaakt heeft - fietste ik verder tot aan de vroegere koolmijn van Eisden. De gebouwen zijn nog in prima staat. Via de wijk Sint-Barbara kom je dan al rap aan het oude stationnetje van Eisden. Een mooie plaats om te pauzeren. Het was er wel open maar ik had vandaag niet veel interesse om mijn tocht te onderbreken. Op dat punt fiets je richting de Salamander in Maasmechelen en dat in hout gekapte beeld, is voor elke voorbijganger 'n lust voor het oog.

Via de Mechelse Heide en Opgrimbie was het tijd om terug te keren. Ik had geen idee hoe ver het stond met de koers. Maar bij het nuttigen van ene warme choco in Lanaken-centrum, kon ik live de beelden op tv meevolgen, nog 10 km. De beste ploeg van het moment, ging met de zege lopen. Proficiat.

Een probleemloze rit, goed afgesloten. Dat zie je seffens bij mijn laatste foto. Maar eerst begon de dag al vroeg voor mij, vanmorgen om 8u00 naar de kapper en daarna op controle bij de dokter. Dat laatste dient op regelmatige basis te gebeuren.

Maar dan, omstreeks 10u30 was ik klaar om aan 'n fietstocht te beginnen. Het was vandaag te doen, zoniet zou het in de rest van de week, ofwel letterlijk in het water vallen of ik zou stevig afgeremd worden door 'n stevige wind. Dus droog weer vandaag en max. 3 bfr. uit ZW. En wat is er dan idealer om met de wind in de rug te vertrekken langs kanaal en Maas, om nadien beschermd tegen de wind, terug te keren. De bedoeling was dus om naar Aldeneik te fietsen, 'n toeristisch plaatsje, juist boven Maaseik.

Ik vertrok via het kasteel van Rekem en een der mooiste oude gebouwen langsheen het kanaal. In Vucht had ik 'n kort gesprek met 'n lid van de heemkundige kring. Hij staat in voor het onderhoud van de historische site aldaar. Die site herdenkt het feit dat 'n Duits vliegtuig in 1940 daar is moeten landen met als gevolg dat Hitler het begin van WO II met enkele maanden heeft moeten uitstellen.

Vervolgens enkele mooie beelden in Dilsen, 'n plaats waar je fijn kunt wandelen. In Maaseik aan de brug was het tijd voor de inwendige mens, wat boterhammen en 'n banaan. En zoals jullie intussen al gewend zijn, ook in Aldeneik hebben ze 'n mooi kapelletje. Het werd gebouwd in 1949 als dank dat de streek in WO II gevrijwaard bleef van schade. Tot dan ging het vrij vlot, ik had dan ook wind in de rug. Ik had daar 'n gemiddelde van 26 km/uur.

Maar eens Aldeneik buiten, ging het linksaf richting Wurfeld en het oude kolenspoor tussen Maaseik en As. Aan die brug over de Zuid-Willemsvaart, stak mij 'n wielertoerist voorbij die ik ben blijven volgen tot in Zutendaal. Gaandeweg zijn we met mekaar aan de praat geraakt. Bleek het 'n Nederlander te zijn, woonachtig in Kinrooi. Hij vond het goed dat we samen opfietsten, wat gezelschap is altijd fijn. Hij was sinds 'n jaar gepensioneerd en maakt nu vele ritten. In Zutendaal was het voor hem tijd om terug te keren, voor mij was het tijd om even op mijn effe te komen, met twee fiets je altijd iets sneller dan alleen.

Vervolgens ging het nog naar Munsterbilzen en Eigenbilzen om ten slotte via het kanaal en Briegden, te concluderen dat het goed geweest was. Dat drankje had ik mij onderweg wel nog beloofd. Voila, 'n rit van iets meer dan 90 km. Geen problemen onderweg gehad, er was wel stevige wind, maar over het kolenspoor viel dat nog best mee. Ik was er trouwens fietser 163 die daar vandaag passeerde.

O ja, ik heb nog niks gezgd over mijn eerste foto. Bij het bedrijf Sappi zijn ze al het hout aan het weghalen, hout dat nu niet meer nodig is wegens het stopzetten van de productie.

Het gebeurt me niet rap, maar vandaag had ik het nog eens zitten, effe terugschakelen naar 'n kleinere versnelling. Mijn plan was om deze voormiddag naar de abdij van Val Dieu te fietsen. Op de buienradar had ik gezien dat het droog zou blijven en dat er 'n wind van 3 bfr. zou zijn, komende uit het ZW (dus in de richting van Val Dieu). En zoals verhoopt, de zon was van de partij maar ook 'n schrale en koude tegenwind. Dat die zon mij in de ogen scheen , tot daar toe, maar die koude wind begon in te werken op mijn systeem. Om mijn motor niet op te blazen, was het dus kwestie van 'n tandje kleiner te fietsen. Op 'n bepaald moment was ik zelfs aan het denken om 'n afslag naar links te nemen (dus vroeger terug te keren). Maar mijn eergevoel had bepaald dat het Val Dieu zou worden en dat is het dan ook geworden, zij het dat de laatste kilometers tot ginder, echt op karakter waren.

Gelukkig was de brasserie van de abdij geopend, dat had ik op voorhand nagezien. Die koffie, dat stuk taart en de Cecemel kwamen dus echt op tijd. Ik ben er toch 'n tijdje blijven zitten, effe genieten van de warmte en het gezelschap. Ik was er niet alleen, er waren vele gezinnen die aan het genieten waren van 'n warme lunch, de volwassenen ook met 'n fris Val Dieu biertje.

En zoals verhoopt, de terugweg ging mij 'n stuk makkelijker af dan de heenweg. Ik had nu de wind in de rug, en die pauze had mij goed gedaan.  Misschien nog 'n woordje uitleg over mijn route. Ik vertrok via het jaagpad in Briegden om in Kanne onder de brug, enkele foto's te nemen. Van Kanne ging het via Lanaye en Moelingen naar Warsage. Daar had ik dan 'n heel stuk bergop en ... wind op kop. Vooral daar heb ik mij ingehouden om niet in het rood te gaan. Ik was dus blij om in Val Dieu effe te pauzeren en ook om er enkele foto's te maken.

De terugweg liep in het begin via dezelfde wegen. In Warsage-centrum nam ik ook enkele foto's. Maar eens in Voeren, koos ik er voor om via 'n andere weg terug te keren. In 's-Gravenvoeren waande ik mij de verkondiger van de plaatselijke carnavalsstoet, ik diende doorheen de hoofdstraat te fietsen, de straat waar de stoet doorheen diende te trekken. Het volk stond al rijen dik en de muziek was uitbundig. Alleen spijtig dat ik geen karamellen bijhad om rond te strooien, ik zou nogal een bekijks gehad hebben.

Maar eens Voeren buiten, kon ik naar Maastricht fietsen, niet doorheen het centrum maar er onderdoor om via Rothem naar de Noorderbrug te pedaleren. Helemaal op het einde waar ik rechtsaf diende te gaan richting de grens en Smeermaas, zag ik die fiets nog steeds liggen, ontdaan van wielen en zadel, maar nog steeds met 'n stevige ketting vastgemaakt aan 'n paal. Hij ligt er al 'n tijdje.

En in Smeermaas kon ik zonder problemen passeren aan het kruispunt. Vandaag gaat er de carnavalsstoet uit en zo te zien stond er al heel wat volk te wachten op het jolijt. Thuis kon 'n warm bad mij lekker opkikkeren. Dat heb ik alweer gehad, Val Dieu, ... voor het eerst en niet voor het laatst dit jaar.

De bedoeling was vandaag om te fietsen en dat heb ik dan ook maar gedaan. Mijn plan was om in de voormiddag al te vertrekken en om 'n langere rit te maken met de koersfiets. Maar de regen van gisterenavond en nacht, besliste er anders over. De wegen waren nog nat en dan met de koersfiets gaan rondrijden, dat zorgt er dan voor dat je achterste ook nat wordt. Ik heb dan maar mijn rit ingekort en de stadsfiets genomen na het middagmaal.

Ik vertrok te Briegden via het jaagpad langs het Albertkanaal. Vervolgens reed ik onder de brug van Vroenhoven door om in Kanne, daar de brug over te steken richting de sluis van Lanaye. Deze keer eens niet doorheen Lixhe (of Lieze op zijn Vlaams) gereden, maar rechtdoor gegaan naar Visé. Je ziet al direct de zware Waalse industrie. Visé is ook gekend om zijn vele boten. Vervolgens ging het naar Haccourt en Hermalle. Om terug te keren moest ik weer doorheen Visé fietsen. Onderweg ook daar 'n kapel gespot.

En dan ging het naar Eijsden. Juist voor de grens, nog op grondgebied België, meer bepaald in de gemeente Moelingen, zie je de vermeldingen over Fort Navagne, ooit 'n verdedigingsschans die uiteindelijk in 1702 werd afgebroken door de Maastrichtenaren. De stenen werden gebruikt als bouwmateriaal.

Om niet doorheen Maastricht zelf te moeten fietsen, maakte ik 'n lus doorheen Gronsveld met zijn mooie molen. Vervolgens ging het over de Noorderbrug, naar Smeermaas en langs de carnavalsstraat bij uitstek in Lanaken, de Wijngaardstraat.

Zo, ik heb mij weer eens kunnen uitleven, en dat was toch de bedoeling. Voor zij die nog carnaval vieren, amuseer jullie.

Deze morgen dacht ik effe, het zal toch niet waar zijn ... Ik was nog maar net per fiets vertrokken, juist Maastricht binnengereden langs de Noorderbrug. Op 'n bepaald moment zat ik op 'n vrijliggend fietspad (dus geen auto's die ons konden hinderen) en ik wilde de fietser vóór mij, voorbijsteken. Draaide die knul toch zonder boe noch ba, links af naar 'n privéterrein. Gelukkig had ik de handen aan de remmen zodat ik direct tot stilstand kwam en hem dus niet in zijn flank raakte. Ik heb toen toch 'n lelijk woord gebruikt en de knul heeft zich toch verontschuldigd. Een ongeval zit dus in 'n klein gaatje.

Inderdaad, als het in mijn hoofd zit dat er gefietst moet worden, dan gebeurt dat ook, ondanks dat er geen zon te zien zou zijn vandaag. Deze keer had ik mij beter voorbereid en 'n bidon gevuld met water, 'n klontje suiker en 'n mespunt zout. Voldoende eten, oa. 'n banaan, wat boterhammen en daarnaast uiteraard warme kledij.

Ik vertrok dus richting Maastricht. En die runderen, .... die heb ik vandaag op vele plaatsen gezien. Langs het water hebben ze plaats zat om te grazen. Via dat prieeltje in Meerssen, ging het over de Biesenberg naar Bunde, een klim van 800 meter. Wat verderop, de kerk van Moorveld, 'n wijk van de gemeente Meerssen. De kerk is nog recent, van 1954.

En dan heb je Stein, aan die brug kon ik maar moeilijk voorbij zonder 'n foto te nemen. Één woord: prachtig. Ik heb er mijn boterhammen opgegeten. In Illikhoven houden ze ook van carnaval, getuige de versiering bij 'n jeugdprinses. Het grappigste zag ik aan de brug van Maaseik, komende van Roosteren. Het gemeentelijk bord hebben ze ondersteboven opgehangen, wederom een of andere protestactie.

Iets verder, op Belgische bodem dus, kwam ik in het bedevaartsoord Heppeneert. Daar zag ik tot mijn blijdschap dat het Hepperhuys geopend was, tijd dus voor 'n stuk appeltaart met koffie. Op dat punt had ik 48 km. op de teller. Die spreuk tegen de muur, vond ik interessant. Via de Maas en Mazenhoven, ging het terug huiswaarts. Maar dat huiswaarts fietsen, dat ging gepaard met stevige tegenwind. Het was dus op karakter tot Lanaken, enerzijds om toch wat tempo te behouden en anderzijds, het is een goede training voor de volgende maanden.

In Lanaken toch nog effe het Cultuurcafé binnengestapt voor ene lekkere Duvel, die had ik wel verdiend, méér dan 81 km. gefietst. Al bij al 'n mooie fietstocht, héél even wat gemiezer in Dilsen (in feite, niet het vernoemen waard) en in de buurt van Boorsem, kwam de zon er even door.

Morgen komt de kleinzoon en dan moeten bomma en bompa voor oppas spelen. Misschien in de late namiddag nog rap de deur uit ....?

Van dat misschien - mogelijk - enz. van gisteren, ik hoopte 'n fietstocht te maken, kwam bijna niks in huis. Ik was vergeten dat onze dakwerker vermoedelijk vandaag zou komen opduiken, hij doet die job enkel op zaterdag. Maar om zeker te zijn had ik hem vanmorgen gecontacteerd. Effe erna kreeg ik 'n bericht binnen dat het hem spijt dat de gemaakte afspraak niet kon doorgaan. Hij was bezig met 'n groot project en had derhalve geen tijd meer voor ons. Hij raadde ons aan 'n andere dakwerker te contacteren. Daar zit je dan met - mogelijk - 'n werkje van niks. Maar voor mij is het te hoog op het dak om mij eraan te wagen. Volgende week gaan we ons beraden over het probleem. Ik kon dus wel gaan fietsen, dat was het enige positieve aan mijn verhaal.

Voor dag en dauw was ik deze morgen eerst om brood geweest. De bouwvakkers tegenover onze woning waren toen ook al op post. Maar nu mijn fietstocht.

Het was er eentje waarbij improvisatie troef was. Enerzijds stelde ik in Maastricht vast dat ik mijn drinkbus vergeten was en anderzijds ben ik even van mijn voorziene route afgesukkeld. Ik vertrok via de Bemelerberg, 'n goede waardemeter van mijn fysieke krachten. En zoals gewoonlijk, lukte dat perfect. Vervolgens kwam ik in het gehucht Wolfshuis, horende bij Eijsden-Margraten. Daar zag ik dat het winkeltje van de Tienhovenmolen open was. Mogelijk hadden zij wat drank voor onderweg. De molen stamt uit 1855 en is volledig opgetrokken uit mergel. Deze beltmolen is nog maalvaardig en op zaterdag is dat winkeltje open. Ik heb meegenomen wat voorradig was.

Daarna ging het richting Valkenburg. Ik heb er geen foto's gemaakt, te veel blijven stilstaan doet geen goed aan die oude knoken. Natuurlijk moet ik toch af en toe eens stoppen om wat mondvoorraad binnen te spelen, en waar kun je dat beter doen dan bij mooie vergezichten. In die omgeving ben ik even van mijn route afgedwaald. Maar de dorpjes Klimmen, Hulsberg, Beek en Elsloo ken ik, ik heb dus gewoon de openbare wegwijzers gevolgd en vanzelf terug op het fietsroutenetwerk geraakt.

Via de kerk van Genhout, fietste ik verder door naar Catsop, 'n gehucht horende bij de gemeente Stein. Je zou daar recht dat kapelletje kunnen binnenfietsen. Het dateert van 1848. Ik moest daar rechts aanhouden om langs en over het Julianakanaal te fietsen, terug richting België, naar de gemeente Kotem.

De terugweg was simpel, van Kotem naar Uikhoven, Rekem, Neerharen om vervolgens via de sluis van Lanaken het centrum te bereiken. En omdat deze jongen toch dorst had gekregen, kon mijn favoriete drankje er best nog bij. Daarna 'n warm bad en 'n stevig avondmaal.

Nog ene fijne zondag iedereen.

Zoals ik in mijn titel zeg, "rechtblijven was vandaag de boodschap". Inderdaad, op vele plaatsen was er ijsvorming en dan was het nodig om voorzichtig te zijn. Ik had wel schoenen aan met ribbels, maar dat garandeerde mij niks op al die ijsplekken.

Nu, ik heb uiteraard niks te bewijzen, gewoon rustig aan effe buiten zijn. Wat frisse lucht opsnuiven, dat was de bedoeling. Ik vertrok doorheen de Sint-Servaaswijk met oa. de Epesiastraat en de Bosstraat. Op die straten viel het nog mee, zolang je op de openbare weg bleef. Maar eens in de Kewithstraat was het balanceren op het ijs. Het kasteel was net niet verstopt achter de begroeiing.

Via de sportoase en het collega, keerde ik terug van mijn korte wandeling. Deze namiddag gaan we wat rust inbouwen en morgen hoop ik droog in de schaakclub te geraken. En o ja, mijn eerste foto: het bewijs dat we ook voor de vogeltjes zorgen. Foto genomen deze morgen vanuit onze living.

En laat het nu maar dooien, hopelijk zijn we binnenkort verlost van die winterperikelen.

Vandaag kon ik het toch niet laten, er zou en er moest gefietst worden. Het weer leende zich er voor, niet teveel wind, véél zon en minder koud dan de voorbije dagen. De volgende dagen dienen zich aan als grijs, met weinig zon. Het was dus deze namiddag profiteren van de omstandigheden. Ik had 'n route in mijn hoofd, maar gaandeweg ben ik toch wat verder gegaan dan gepland. De benen voelden goed aan, dus wat extra kms. waren geen probleem.

Ik vertrok in Briegden aan de brug om vervolgens het jaagpad te nemen tot in Kanne. Daar zag ik dat er nog maar 10 andere fietsers mij vandaag waren voorgegaan. Best weinig dus, op dat moment was het toch al 13u20. Kanne is altijd mooi om er wat foto's te nemen. Vervolgens ging het naar de sluis van Lanaye om dan door te fietsen richting Moelingen. De Maas hield zich vandaag rustig, het is al anders geweest.

In Moelingen ging het dan linksaf naar Eijsden. Het is 'n slapend dorp met nog veel oude woningen en 'n mooie beeldengroep. Eens Eijsden buitengereden, is het gewoon de grote weg volgen richting Maastricht. Je dient aan de linkerkant te rijden op 'n dubbel fietspad. En die laatste foto, dat krijg je te zien bij het binnenrijden van Maastricht.

Om de stad buiten te rijden, koos ik deze keer om dat te doen via de Noorderbrug. Dat was gewoon 'n kleine lus naar rechts. Sneller ging ook, via de Wilhelminabrug en daarna langs de Bassin. Maar het wordt daar voor de fietsers moeilijk gemaakt met werken in aantocht.

In Lanaken nog twee drankjes gedronken, warm en koud om tenslotte thuis onder de warme douche te kruipen. Ik moet zeggen dat ik absoluut geen kou gehad heb tijdens mijn rit, ik was uiteraard goed voorzien van kledij, oa. thermisch ondergoed. Zo, die eerste fietstocht heb ik alweer gescoord.

Het is eigenlijk niet normaal, 30 december en ik heb 'n fietstocht gemaakt. Het weerbericht had het over 'n droge dag, wat zon, maar anderzijds, redelijk wat wind. Je kent mij, dan ben ik niet meer te houden en dus werd die fiets van stal gehaald. Wel heb ik de goede raad van mijn eega opgevolgd door de gewone stadsfiets te nemen. De wegen liggen er vuil bij en dat was ook zo. Het enige minpunt was vandaag die laaghangende zon. Tot Vroenhoven heb ik omzeggens op het gevoel moeten fietsen, de zon scheen mij pal in de ogen. Gelukkig was het zaterdag en dus veel minder verkeer.

Maar eerst ben ik vanmorgen nog naar de bakker geweest om aansluitend, mijn wekelijkse taken als hulp in het huishouden uit te voeren. Na het middageten kon ik dan vertrekken.

Ik vertrok richting Veldwezelt en Kesselt om even te stoppen aan Steenbakkerij Nelissen. Alfons Nelissen begon er zijn zaak in 1921. Nu maakt de 4de generatie Nelissen de dienst uit. Via Vroenhoven fietste ik naar Riemst om daar in het centrum, rechts af te slaan richting Bilzen. Onderweg passeer je de deelgemeente's  Grote- en Kleine Spouwen. In Martenslinde wilde ik café-Brasserie De Gouden Tak eens van nabij bekijken. Niet dat ik er 'n pauze wilde nemen, maar het huis op zich interesseerde mij. Het is 'n oude vierkantshoeve. Ik hou het adres wel in gedachten voor de toekomst.

Bilzen reed ik binnen via de Brugstraat en de markt. Ondanks het frisse weer, zaten de terrassen er afgeladen vol. De stad reed ik uit via dat rustige fietspad. Vervolgens kwam ik door Munsterbilzen en langsheen de oude pastorij in Zutendaal. Ik had nog wat tijd en 'n lus naar Gellik zag ik nog wel zitten. Vooral café-brasserie In de Oude Hoeve was daar mijn bestemming, mijn enige pauze van de dag. Onderweg daar naartoe, nog heel wat paarden in de weiden zien staan.

Zo, mijn laatste fietstocht van 2023 zit er op. Tot gisteren kwam ik juist niet aan die 6.500 kms. (3 kms. te weinig) maar als sportman moet die kaap overschreden worden en dat heb ik dus bij deze gedaan. Deze avond zal het rustig voor de tv zijn, en morgen het jaaruiteinde. Hopelijk wordt er - ondanks het strikte verbod - niet te veel vuurwerk afgestoken. 

Vandaag had ik maar één doel, aan de Maas gaan kijken of die stier nog in het midden van de Maas stond. Gisteren werd er in vele media, foto's getoond van die stier die klaarblijkelijk uit zijn kudde werd verstoot en in het midden van de rivier is terecht gekomen. Nu zijn die beesten wel goede zwemmers, paniek is er dus niet. Hij staat aan de Nederlandse kant van de Maas, recht tegenover het dorp Itteren. Het is dus aan de Nederlanders om de zaak op te volgen. En ja, toen ik bijna in Herbricht toekwam, zag ik hem in de verte staan.

Na dit schouwspel, fietste ik verder naar Kotem. Daar ben ik uiteindelijk toch eens gestopt aan de Sint-Antoniuskapel. Ik ben er misschien al honderd keer voorbij gefietst, het werd tijd dat ik er eens 'n foto van nam. De kapel is gebouwd in 1921. En in Kotem, fietste ik links af, de autostradebrug over richting Elsloo. Ik heb het eens geteld, maar ik ben tijdens mijn tocht, vijf keer over het Julianakanaal gefietst. De een brug dus na de andere.

Ook in Geulle a/d Maas ben ik eens gestopt. Ook daar ben ik al ontelbare keren voorbij getrokken. Het is 'n klein ingeslapen dorpje met oude huisjes, 'n Maaskruis, de kerk en wederom 'n Sint-Antoniuskapel (toevallig dus dezelfde naam als in Kotem). Deze kapel werd gebouwd in 1908.

Het ging vervolgens via Brommelen naar Itteren en Borgharen. In Itteren ben ik niet tot aan de Maas geraakt, het zou mij te ver van mijn fietsroute leiden. Wel maakte ik nog 'n foto van het kasteel van Borgharen.

En tenslotte fietste ik via Maastricht terug naar huis. Vermoedelijk zal dit mijn laatste fietstocht zijn van dit jaar. Juist geen 6.500 km. op de teller, maar ik ben tevreden over mijn sportieve prestatie.

Waarom ik de laatste paar dagen mijn koersfiets weer van stal haal? Eenvoudig omdat de meeste bomen hun bladeren kwijt zijn en vele wegen en fietspaden nu netjes zijn opgekuisd. Er is dus weinig of geen slipgevaar meer voor mijn dunne bandjes.

Ik had gisteren gezien dat vandaag maandag, het mogelijk de enige dag van de week zou zijn om te kunnen fietsen. Véél wind, wat regen, kortom guur weer. Nu, pas op, ook vandaag zou het minstens 3 bfr. zijn, maar toch nog altijd minder dan de voorspelde 5 tot 6 bfr.  voor de rest van de week.

Natuurlijk wilde ik zo weinig mogelijk door de bossen fietsen, en hoe doe je dat dan ...? Uiteraard doorheen Zuid-Nederlands Limburg fietsen, de streek met mooie en goed onderhouden wegen. Ik vertrok via de Noorderbrug in Maastricht en wat verderop langs het kasteel. Vervolgens ging het naar Meerssen en daarna rechtsaf, de Biesenberg op. Hij is goed 800 meter lang met 'n stijging van max. 9%. Het is 'n helling die goed te doen is, in feite rij ik er graag naar boven.

Eens boven draaide ik rechtsaf want ik betrouwde het niet om rechtdoor te gaan. In de zomer waren daar ingrijpende werken bezig, ik weet niet of die werken afgerond zijn. Hierdoor fietste ik ondermeer door Oensel. Tot 1982 hoorde die buurt bij Schimmert, maar vanaf dat jaar is het 'n buurtschap geworden van de gemeente Beekdaelen. Daar maakte ik die foto's van de kapel uit 1937. Voorheen stond daar 'n oudere kapel, maar die verdween wegens verbreding van de weg.

En als ik doorheen Elsloo fiets, probeer ik altijd in het oudste gedeelte van de gemeente voorbij te rijden. Je hebt daar het Historiehuis van de Maasvallei, 'n streekmuseum dat ondermeer is ondergebracht in de naastliggende panden. Een mooi stukje Nederland.

In Berg a/d Maas kon ik dan met het veer de Maas over. Het ging vandaag precies wat trager dan anders. Vermoedelijk heeft de hoge waterstand en de sterke stroming, er iets mee te maken. En eenmaal terug in België, in Meeswijk, begon de ellende, wind op kop. Op sommige stukken haalde ik nauwelijk de 17 à 18 km/uur. Ik heb dan maar naar 'n kleinere versnelling geschakeld en geprobeerd 'n aanvaardbaar tempo aan te houden. Mijn laatste foto nam ik in Neerharen, villa Violette.

Deze keer ben ik terug in Lanaken, eens niet "op den boemel geweest", het is de hele dag grijs weer geweest zonder 'n streep zon. Ik begon het fris te krijgen en dan is het aangeraden om zo snel als mogelijk de warmte op te zoeken. Die koffie dronk ik dan thuis en die pint staat klaar, straks bij het avondeten.

Ondanks de minder gunstige omstandigheden, ben ik toch weer tevreden over mijn fietstocht. Ik nader nu de 6.500 kms. Misschien lukt dat dit jaar nog ....?

Nooit meegemaakt in Valkenburg, stewards die het voetgangersverkeer in goede banen moeten leiden. Seffens meer hierover.

Ik had vandaag nog eens goesting om de koersfiets van stal te halen en wat klimmetjes te gaan doen. Uiteraard heb ik eerst de bandenspanning nagezien, deze fiets is al weken niet meer buiten geweest. Er zat nog voldoende druk in de banden. Natuurlijk maakte ik ze ook schoon, eventuele kleine steentjes ontsnappen niet aan mijn aandacht en ook de ketting heb ik opnieuw gesmeerd. En daarna kon ik vertrekken.

Niet dat ik veel kms. wilde doen, als je pas ná het middaguur vertrekt, moet je vóór het invallen van de duisternis terug thuis zijn. Via Smeermaas vertrok ik over de Noorderbrug om vervolgens al rap in Bemelen te zijn. De Bemelerberg boezemt mij absoluut geen angst in, het is in feite 'n loper die je met 'n relatief normaal verzet kunt bedwingen.

Anders is het met de Cauberg, daar moet je 'n heel klein verzet opzetten om boven te geraken. Maar, .... de Cauberg oprijden, dat was niet zo simpel. Ik had het al in de smiezen bij het binnenrijden van Valkenburg, overal zag ik stewards de voetgangers in goede banen leiden. Het begon al aan de grotten, volk - volk en nog eens volk. En hoe korter ik bij het centrum kwam, des te meer moest ik afremmen. En toen ik links af wilde, de Cauberg op, stond ik letterlijk stil. Ik heb er geen foto's van kunnen maken, dat was niet te doen, en ..., ik wilde natuurlijk zo snel als mogelijk, weg uit die drukte. En dat lukte na goed 100 meter, ik kon ongestoord verder die bult omhoog fietsen.

Ná de Cauberg heb je dan de Geulhemmerberg, ook 'n kuitenbijter, maar toch iets minder moeilijk. terugkeren deed ik via Rothem en opnieuw over de Noorderbrug. In Smeermaas maakte ik uiteindelijk nog 'n extra lus via Neerharen en een van haar kapelletjes. In Lanaken-centrum, ene lekkere Duvel gedronken en het vele volk bekeken dat was opgedaagd voor de Kersthappening.

Zo, content dat ik weer eens op mijn koersfiets gezeten heb en vooral, dat ik die drie bulten nog eens bedwongen heb.

Vandaag niks te wandelen of te fietsen, Sinterklaas is geweest en de kleine komt zijn cadeautjes ophalen. Uiteraard wordt er dan wat gespeeld en in de namiddag hebben we ons familiemoment. En de mama en de papa hebben straks 'n rustig moment want Arne blijft bij ons slapen.

Dus geen foto's noch verslag, maar wel 'n reeks oude postkaarten van de gemeente Peer. Peer is 'n stad in het noorden van Limburg. Zij kreeg haar stadsrechten op 9/2/1367 van de toenmalige Prins-Bisschop van Luik. Ik kom er jaarlijks toch wel 'n paar keer per fiets, zei het niet altijd in het centrum zelf, maar toch dikwijls in een der deelgemeentes, zo ondermeer Wijchmaal. Verder heb je ook nog Grote- en Kleine Brogel, Erpekom, Linde en Wauberg. Boven Peer ligt Pelt en Bocholt. Fiets ik bvb. door Wijchmaal, dan kom ik +/- aan 100 km. Zoek ik het wat verderop in Achel, dan rij ik terug via een der deelgemeentes van Peer en kom ik +/- aan 133 km.

Ik heb mij wel flink moeten beperken met die postkaartjes, er zijn er zoveel. En diegenen die ik geselecteerd heb, ik kon absoluut geen keuze maken om er 'n paar weg te laten. Met deze dus, 'n hele reeks. Veel kijkplezier en aan iedereen 'n goed weekend gewenst.

Gaan fietsen of toch maar niet, .... het bleef deze voormiddag door mijn hoofd razen. Het is lang grijs en kil gebleven om uiteindelijk iets na het middaguur, 'n beetje op te klaren met af en toe 'n streep zon. Ik ben dus gaan fietsen.

Met de stadsfiets richting Briegden waar ik al direct 'n grote groep schaapjes en geitjes de tallut zag afgrazen. In Kanne was ik fietser 41. Ik passeerde daar omstreeks 13u15, véél fietsers zijn me daar dus niet voorgegaan vandaag. En dan naar de sluis van Lanaye waar ik rechts aanhield, naar het dorp Lanaye. En tja, wat verderop richting de Maas, daar gebeurde het wat ik in mijn titel al aanhaalde, voet aan de grond zetten. De schaapjes palmden het hele fietspad in. Gelukkig verloor ik er niet te veel tijd, wat verderop werden ze links 'n weide ingestuurd.

Bijna had ik 'n tweede oponthoud, aan de andere kant van de brug over de Maas, op grondgebied Moelingen, had zich 'n zwaar ongeval voorgedaan. De politie en 'n takelwagen waren ter plaatse. Twee auto's dienden te worden getakeld. Maar goed, ik mocht langs, nu richting Eijsden. Daar ben ik nog eens gestopt aan het kasteel. Het dateert van 1636.

Om niet rechtstreeks naar Maastricht te moeten fietsen, maakte ik nog 'n ommetje via Gronsveld. Zo rij je in feite onder Maastricht door en heb je rechts mooie vergezichten. Onderweg kwam ik ook nog dorpsgenoot en ultra-fietsfan Jo tegen. Mijn laatste kilometers gingen via de Noorderbrug en Smeermaas. En in Lanaken liet ik mij ene lekkere Duvel smaken.

Het is geen zicht, ik weet het, ... maar het was wel lekker warm aan de oren. Op die manier bleef mijn muts strak om de oren zitten, en dat was toch de bedoeling. Sorry dat ik enkelen onder jullie heb afgeschrikt.

Maar goed, het ging vandaag droog blijven met niet te veel wind, ideaal dus om te gaan fietsen. Ik prefereer in deze tijd de stadsfiets, zeker omdat ik veel bossen zou gaan doorkruisen. Ik vertrok richting Zutendaal met 'n eerste korte stop aan de grot in Wiemesmeer. Er waren vandaag geen bedevaarders, het café er tegenover had des te meer klandizie. Vandaar ging het naar de Molenvijvers in Genk waar ik die draaibrug over moest.

En dat Genk 'n mijnverleden had, dat zie je aan de verschillende terrils, oa. die van Zwartberg waar ik langs fietste. De mijn van Zwartberg werd in 1925 in bedrijvigheid genomen en al op 10/10/1966 gesloten wegens de torenhoge kosten en tekorten. Vandaag heb ik grotendeels gefietst doorheen de bossen en dat zie je aan mijn tempo, 'n stuk trager. Het was op vele plaatsen toch voorzichtig zijn met al die afgevallen bladeren.

Na 35 km. was het tijd voor 'n koffiepauze en die vond ik in het station van As. Een goed verzorgde locatie en vriendelijke bediening - het is er ooit anders geweest - en het was er tevens goed warm. Maar al dat goeds heeft blijkbaar zijn prijs: 'n  gewone tas koffie met 'n simpel koekje kost er 3,00 euro. Wij zijn dat niet gewoon. Maar geen gezeur, het deed deugd.

En het was al effe geleden, maar vandaag wilde ik die toren in As nog eens beklimmen en boven wat foto's nemen. Met gezwinde moed naar boven, maar ... die trappen bleven komen .... geen probleem, ik kan wat hebben. En uiteraard, het uitzicht was adembenemend.

Terugkeren deed ik via de Salamander in Maasmechelen. Daar was het rond de vele wandelaars slalommen. Mijn laatste foto nam ik op weg naar Opgrimbie, op 'n stuk van een van de vele mountainbikeroutes. In gestrekte draf ging het tenslotte huiswaarts, het begon al 'n beetje te schemeren en ik wilde absoluut thuis geraken vóór het invallen van de duisternis.

Een lekkere douche en avondmaal later, voelt deze fietser zich weer helemaal ok.

Na die zondvloed van gisteren, kon ik dit vandaag wel hebben, 'n aangename fietstocht. Het was droog, weinig wind en af en toe de zon, genieten dus. Uiteraard had ik mij warm gekleed, 'n muts op het hoofd en daar bovenop mijn fietshelm.

Ik vertrok via Gellik en Eigenbilzen naar Munsterbilzen. Daar 'n eerste stop aan het voormalige Psychiatrische ziekenhuis. Dan ging het naar Bilzen om 'n redelijk lang fietspad te nemen langsheen de autostrade (foto met grijze en gele paaltjes). In Beverst zag ik een van de vele kapelletjes die ik vandaag weer tegenkwam, maar het hoogtepunt van mijn tocht, dat zag ik in Schoonbeek. Je moet er heen over 'n onverhard fietspad, maar eens het kasteel in zicht komt, kun je niet anders dan afstappen en wat foto's nemen. De oudste delen dateren van ergens in de middeleeuwen. In 1333 viel het kasteel onder het Graafschap Loon.

Na Beverst, fietste ik naar Zutendaal. Ik had goesting aan 'n goei tas koffie. Die vond ik in 't Zutendalertje. Kostprijs voor hetgeen jullie op de foto zien: 2,30 euro!!  Vervolgens ging ik naar de Duivelsberg in Opgrimbie, het centrum van dit dorp om tenslotte via Rekem en Neerharen terug huiswaarts te keren.

De laatste foto maakte ik in onze tuin. Zo, mij nu klaar maken voor het warm avondeten. Daarna, 'n laatste groet gaan brengen aan mijn voormalige buurvrouw. Zij is in de leeftijd van 98 jaar overleden.

Het is vandaag de stadsfiets geworden. De wegen waren wel droog, maar de richting die ik had gekozen, ging over verschillende paden waar vermoedelijk nog veel afgevallen bladeren liggen. En kletsnatte afgevallen bladeren, dat gaat niet niet samen met de dunne bandjes van een koersfiets.

Het zag er even naar uit dat we de zon niet te zien zouden krijgen, de hele voormiddag is het grijs en kil gebleven. Ik heb daarom er maar van geprofiteerd om nog wat afgevallen bladeren in mijn tuin en oprit, bijeen te harken. Tien volle kruiwagens heb ik afgevoerd naar de composthoop. Tegen 12u30, na het middagmaal, begon de zon er eindelijk door te komen, niet helemaal van harte, maar het was toch al 'n begin.

Ik vertrok door in Briegden, het jaagpad te nemen naast het Albertkanaal. Aan de brug van Vroenhoven nam ik enkele foto's. Vervolgens ging het via Kanne en de sluis van Lanaye, naar Lixhe (Lieze in 't Vlaams). Langs de Maas reed ik door tot aan de brug die mij naar Moelingen zou brengen. Voor ene keer ging ik eens niet linksaf - naar Eijsden - maar fietste ik rechtdoor naar 's-Gravenvoeren. Ik kan mij niet herinneren wanneer ik nog eens met de stadsfiets in dat dorp geweest ben. Onderweg daarheen, 'n foto van 'n kapelletje en de weidse omgeving. Eerst nam ik ook nog foto's in Moelingen aan de kerk.

Bij het terugkeren had ik de keuze, oftewel rechtstreeks naar Maastricht of toch nog 'n ommetje maken doorheen Gronsveld en Rothem. Ik koos het laatste en kon daardoor nog 'n foto maken van de molen in Gronsveld en die statige woning, juist buiten Rothem.

In Lanaken de inwendige mens nog even opgewarmd met ene lekkere warme choco en dan naar huis voor 'n even warme douche.

Het was 'n mooie tocht, toch zeker met die tragere en zwaardere stadsfiets. 56 kilometers en 224 hoogtemeters. Vooral die hoogtemeters, ik rij met 7 versnellingen en doorgaans gebruik ik de 5. Maar vandaag heb ik toch verschillende keren de 1 moeten gebruiken om boven te geraken op die korte maar nijdige hellingen. En voor de rest, het was droog, weinig wind en regelmatig zag ik de zon.

Ik had het mij gelukkig goed gepland, fietsen in de voormiddag en in de namiddag mijn blogje bijwerken en hier en daar 'n bezoekje brengen aan collega-bloggers. Het bleef dus droog tussen 9u00 en 12u00, terwijl het nu lichtjes aan 't miezeren is.

Maar vandaag had ik dus goesting om te fietsen, het was mij al wat te lang geleden. Niet de koersfiets, maar de gewone stadsfiets. Ik wilde niet wéér plat rijden met mijn dunne bandjes op de koersfiets. Vele wegen zijn vuil en met die afgevallen bladeren zie je niet altijd waar je overheen rijdt.

Ik vertrok richting Herbricht. Aan de brug zag ik dat ze volop aan 't werk zijn aan dat witte huis op de achtergrond. Na zovele jaren te zijn verwaarloosd, zou er mogelijk toch schot in de zaak zitten om die woning om te vormen tot 'n horecazaak, iets wat toch de bedoeling zou zijn. Wat verderop zie je dat aan de Nederlandse kant van de Maas goed werk is geleverd, zoniet zou het water véél hoger staan.

In Kotem wilde ik de autostradebrug over fietsen aan de gewone rechterkant. Maar dikke pech, het fietspad was door werken afgezet tem. 17/11, morgen dus. Ik heb dus effe moeten rondrijden om aan de linkerkant wel de brug over te kunnen. Eens in Nederland, de andere kant dus, word je wel geconfronteerd met de Scharberg, 'n klein steil ding van ocharme 200 meter, maar wel steil. Op het profielkaartje zeggen ze max. 9% over de eerste 50 meter. Maar dat is 'n gemiddelde, ik vermoed dat het steilste stuk boven de 10% was, ... en dat met mijn stadsfiets ...! Opmerkelijk is dat het Julianakanaal 'n stuk hoger ligt dan het Maasbekken. Je fietst er soms op wegen en dan zie je ineens links boven je, 'n schip voorbij varen. Je kunt er ook fijn wandelen.

Mijn rit ging verder langsheen het kasteel van Geulle a/d Maas en 'n kapel in Brommelen, gebouwd door haar inwoners in 1959. Toen ik er binnenging, was er juist 'n oude man aan 't bidden. Hij heeft er ook 'n kaarsje aangestoken. Het was zelfs warm in de kapel. Vervolgens fietste ik verder tussen Itteren en Borgharen. Rechts heb je 'n prachtige natuurstrook. Achteraan, de Maas en helemaal aan de einder, België.

Zoals meestal keerde ik terug via de Noorderbrug in Maastricht en dat mooie oude huis kort bij de grens. Mijn laatste foto maakte ik aan de oude spoorbrug, juist vóór de grens. Op dat punt zag ik dat de 40 km. reeds bereikt waren, maar dat het ook tijd was om mij naar huis te spoeden. De chef-kok zou "not amused" zijn zou ik te laat zijn zonder te verwittigen.

Voila, dat zit er weer op. De rest van de week geeft niet veel fietsweer.

Toen ik vanmorgen richting Maastricht aan 't fietsen was, zagen mij die wolken toch ferm bedreigend uit, nochtans hadden de buienradars aangegeven dat het droog zou blijven. En gelukkig, het is inderdaad droog gebleven.

Mijn route lag sinds gisteren klaar, naar Gulpen om via de autostradebrug in Stein terug te keren. Om te beginnen nam ik dat mooie fietspad achter de Noorderbrug richting Bemelen. Via dat fietspad rij je Maastricht buiten. En dan in Bemelen nog eens de berg naar boven, de Bemelerweg. Het is 'n loper zoals ze nog al eens zeggen, 1 km. lang en geen al te hoge stijgingspercentage's. In het gehucht Wolfshuis - hoort bij Bemelen - zie je "De Van Tienhovenmolen", gebouwd in 1855. De wieken waren flink aan het draaien.

En dan naar Gulpen. Je bevindt je op 'n hoogte en de vergezichten richting Gulpen zijn dan ook prachtig. Echt in het centrum ben ik niet geweest, ik draaide links af naar Wijlre, Hulsberg, Schin-op-Geul en Walem. Tussen laatst genoemde dorpjes, die bij Valkenburg horen, heb je de Kachelberg, 'n stevige kuitenbijter met percentage's boven de 10%. De helling is 1,5 km. lang. Boven vind je 'n kapel van 1828. Wat verderop even gestopt aan 'n andere kapel, in Wijnandsrade. Deze kapel werd in 1930 gebouwd door 'n aantal buurtbewoners. Ik heb er mijn enige pauze van vandaag genomen, mijn boterhammen opeten.

Vervolgens ging het naar Genhout, 'n plaats waar ik al tig-keer doorheen gefietst ben. En iets verder, bereikte ik Elsloo/Stein waar ik 'n prachtig versierde kunstboom zag en 'n mooie schilderij op 'n doodgewone elektriciteistcabine. Zo 'n saaie cabine's kunnen dus prachtig versierd worden. Je ziet het meer en meer de laatste tijd.

Eens de autostradebrug over, ben je bijna thuis. Nog effe langs de Maas in Uikhoven en doorheen Rekem richting La Butte aux Bois, en ik kon mijn fiets weer opbergen.

Maar het venijn zat vandaag in de staart, in Rekem stelde ik vast dat ik te kampen had met 'n leegloper vooraan. Ik heb mijn band eens gecontroleerd, maar uitwendig zie ik geen schade. Gelukkig nog net thuis geraakt zonder te moeten stoppen voor 'n herstelling. Dat zal deze week gebeuren.

Morgen 1 november, wij gedenken onze overleden naasten en .... vieren onze Arne die 6 jaar wordt. En zoals in mijn titel gezegd, de 6.000 kms. zijn binnen, mijn doelstelling voor dit jaar. Uiteraard ga ik proberen er nog iets bij te doen.