Litzberg.

Het was vandaag goed plannen om gedaan te krijgen wat ik allemaal wilde doen. Enerzijds mijn dagelijkse start van de dag, het invullen van de sudoku's in de krant - te beginnen met de moeilijkste - nadien nog wat werken in de tuin om tenslotte nog 'n wandeling te maken. Met het afsluiten van dit verslag zit mijn dag er nog niet op, het speciaalste volgt nog, seffens de benen onder tafel steken. Een mijner schoonzussen en haar man vieren vandaag hun 50-ste huwelijksverjaardag. 

Het was droog vandaag en ik kon dus 'n ruime wandeling maken. De wind was wel strak, maar dat kon de pret niet bederven. Ik vertrok langs de schaapjes in het Uilenspiegelpark. Vervolgens wandelde ik naar Smeermaas waar ik nog 'n ontmoeting had met enkele mijner vroegere medewerkers, Henk en Angèle. Het doel van vandaag was om doorheen de Kanaaldijk te wandelen, het wandelpad langs de Zuid-Willemsvaart. 

Eerst kom je die mooie oude woning tegen en daarna passeerde 'n schip. Als je wat lengte hebt, kun je over 'n muurtje het kasteel van Hocht zien liggen. Spijtig genoeg heb ik geen zoomlens op mijn gsm. Ik wandelde tot aan de sluis van Neerharen. Daar ging ik rechtsaf, de Heirbaan in. Dat is een van de meest authentieke straten van Neerharen en zelfs dus van Groot-Lanaken. 

Terugkeren deed ik via de Neerharenweg en het kapelletje op de hoek van de Waterstraat en de Henri Dunantstraat. En morgen, ... mogelijk 'n fietstocht als het droog blijft. Het zal alleszins goed plannen zijn hoe ik mijn route zal bepalen, het zal 4 bfr. wind zijn. 

En seffens, 'n groot familiefeest, veel getater, eten en drinken. Hopelijk vallen de ogen niet dicht, wij zijn dat niet meer gewoon om lang wakker te blijven. Doorgaans liggen we uiterlijk om 22u30 in bed. 

Het is mogelijk vandaag de laatste mooie dag geweest van de zomer, het was dus de moeite om er ten volle van te genieten. En gezien er niet al te veel wind was, zag ik 'n mooie fietstocht wel zitten. Het doel was om weer wat bergjes op te rijden. 

Ik vertrok via Neerharen, Herbricht en Uikhoven naar het veerpont in Uikhoven. Daar wilde ik de Maas oversteken. Het was er maar rustig vandaag, we waren slechts met drie, 'n koppel uit Enschede en ikzelf. Dat koppel was met vakantie in onze regio. 

Eens aan de overzijde van de Maas, kreeg ik de eerste helling onder de wielen, de Hussenberg in Geulle. Daarna volgde de Waterval in Meerssen. Vervolgens kwam ik vandaag weer in Valkenburg. Het was er 'n stuk rustiger dan verleden zaterdag. Ook nu reed ik de Daalhemmerweg op, deze keer zonder oponthoud van wie of wat dan ook. 

Wat verderop in het gehucht Wolfshuis, horende bij Eijsden-Margraten, staat de van Tienhovenmolen. Deze beltmolen is van 1855. Nadien volgde 'n stevige afdaling in Cadier en Keer. Met 15% worden de remblokjes goed getest. Een van de volgende ritten moet ik die Öreberg toch nog eens omhoog fietsen. En aan die grote spiegel lukte het niet om er zomaar voorbij te rijden, de fietser wilde absoluut in beeld komen, ha - ha - ha. 

In Sint-Geertruid vond ik tijd om 'n korte pauze te nemen in restaurant Breakaway. De appelcake smaakte.  Tegenover het restaurant staat dat beeld van 'n schutter. In het gehucht Withuis, ook horende bij Eijsden-Margraten, diende ik te beslissen langs welke weg ik zou terugkeren, rechtstreeks via Maastricht of met 'n ommetje via Moelingen, Lanaye en Kanne. Het is het laatste geworden, ik had nog tijd, het weer was goed en er was nog totaal geen energieverlies. Aan die bordjes in Lanaye kun je rechts het veer nemen over de Maas naar Eijsden, ik ging gewoon rechtdoor naar Kanne waar ik de Muizenberg nog eens ben opgereden. 

In Lanaken ben ik als afsluiter nog ene lekkere Duvel gaan drinken.  Thuis nam ik 'n snelle douche om vervolgens met ene grote honger, de benen onder tafel te steken. Wat de volgende dagen gaan geven, ... vooralsnog niet veel goeds, regen en veel wind. Het zal dus uitkijken zijn naar 'n droog moment om te gaan wandelen. Slaap wel. 

Het Tom Dumoulin Park in Sittard was vandaag het doel van mijn fietstocht. Ik denk dat velen onder ons Tom wel kennen. Hij was 'n voormalig profwielrenner die geboren is in 1990 in Maastricht. Lang woonde hij in het Belgische Kanne. Zijn grootste prestatie is de eindzege in 2017 van de Giro, de Ronde van Italië. Het park dat naar zijn naam genoemd is, is in feite 'n oefenterrein voor aankomende renners.  Het is ook dikwijls de aankomstplaats voor wegritten. Je kunt er oa. oefenen op 'n helling met 'n stijgingsprecentage van 22,5% Ik kwam er vandaag nog steeds boven, er zit nog jus in de benen, zij het dat het wel uit het zadel was en stoempend op de pedalen. 

Maar ik ga beginnen bij het begin, mijn vertrek uit Lanaken. Ik vertrok via de Zuid-Willemsvaart om vervolgens de richting van de Maas uit te gaan. In Vucht, 'n dorpje horende bij Maasmechelen, wordt nog altijd herdacht dat op 10/1/1940 'n Duits vliegtuig daar 'n noodlanding moest maken met de plannen voor de aanval op de Lage Landen in hun bezit. Daarna ging ik in Meeswijk de Maas over, ik was niet alleen, zeker 'n vijftiental fietsers hadden hetzelfde idee. 

In Geleen zag ik 'n tractor 'n grote overdekte kar vooruittrekken. De kar was gevuld met 'n bende jolige gasten, allemaal met 'n pint in de hand. Ik vermoed dat een van die mannen 'n aanstaande bruidegom is en op deze manier zijn vrijgezellenleven afsluit.  Daarna kwam ik voorbij aan het voetbalstadion van Fortuna Sittard. Zij spelen in de Ned. eredivisie.

En dan het Tom Dumoulinpark dat juist naast het veld van Fortuna ligt. Ik heb er enkele rondjes gereden oa. ook op die steile helling. De blikvanger van mijn fietstocht zou uiteindelijk de Sint-Rosakapel worden in Sittard. Zelden heb ik zo 'n mooie kapel gezien. Ze werd gebouwd in 1675. Verschillende toeristen waren er ook foto's aan het nemen. Een woord: prachtig.  Elke laatste zondag van augustus trekt er 'n processie naar toe.

Pauzeren deed ik in Oirsbeek. Vlaai, koffie en cola voor 9,80 euro, 'n koopje.  Het volgende prachtige gebouw op mijn tocht was het kasteel van Hoensbroek. De oudste delen stammen uit 1360. De gemeente huurt tegenwoordig het kasteel en er is momenteel 'n museum in ondergebracht. En het hield niet op met kastelen. In Voerendaal ben ik even afgestapt om 'n foto te maken van Kasteel Ter Vieren. Het is van 1364 en oorspronkelijk was het 'n klooster. Het is nu in het bezit van de adelijke familie De Marchant et d'Ansembourg. 

Meer foto's kon ik niet maken, mijn max van 18 was al bereikt. Mijn terugweg maakte ik via Valkenburg en foto's maken was daar helemaal onmogelijk wegens de geweldige drukte. Op de Daalhemerweg, 'n flink oplopende straat, had ik vandaag het genoegen in het spoor te zitten van 'n dure Porsche. Door de vele toeristen in Valkenburg en het tegemoet komende verkeer, kon die Porsche maar stapvoets vooruit geraken. Ik heb dus enkele minuten 'n heuse snelheidsduivel kunnen volgen. 

Thuis in Lanaken heb ik mij nog ene lekkere Duvel laten smaken en ik hoop dat jullie genoten hebben van mijn verslag. Tot morgen. 

Een mens mag al eens geluk hebben, thuis komen en binnen de tien seconden erna begon het te regenen. Deze voormiddag ben ik lui geweest. Op 'n wandeling naar de bakker en de bank na, heb ik niet veel uitgericht. Ja, wat sudoku's opgelost, maar dat getuigt niet van grote activiteit. Het mag al eens zeker ...  In de namiddag was er wel energie ten overvloede zodat ik te elfder uur nog besloot om 'n fietstocht te maken. 

Maar voor ik dat verslag begin, eerst 'n foto van onze kleine, gemaakt gisteren op weg naar zijn 1ste schooldag op het 2de lager. Zo te horen is alles vlot verlopen. 

Mijn fietstocht had ik wederom in het teken gezet van de ZW-wind, nu met de wind op kop vertrokken richting Hasselt. Ik fietste doorheen Bilzen en Beverst om daarna effe te stoppen aan dat 19de eeuws kapelletje in Lutselus, gehucht van Diepenbeek. Daarna reed ik doorheen Hasselt. Sinds enkele jaren kun je daar vlot fietsen zonder opgehouden te worden door het verkeer. Aan de tuikabelbrug in Godsheide ging ik linksaf richting Bokrijk. Godsheide is 'n deelgemeente van Hasselt en volgens de laatste tellingen heeft het 2.347 inwoners. En wie het wil weten, het heeft niks te maken met de "Heide van God", maar het zou te maken hebben met 'n verbastering van 'n middeleeuwse plaatsbeschrijving, de scheiding tussen Hasselt en Diepenbeek. 

Deze keer fietste ik in Bokrijk niet de route doorheen het water, maar ik nam de afslag naar het vervoerbedrijf Essers in Genk. In Winterslag moest ik zoals verwacht omrijden wegens wegenwerken. In Genk zelf, kort achter het voormalige hospitaal, was ik blij verrast 'n nieuw fietspad aan te treffen. Tijdens de naastliggende werken bestond dit pad van +/- 200 meter uit steenslag. 

Terugkeren deed ik via Kattevennen, Zutendaal en de Duivelsberg in Opgrimbie. In Opgrimbie kwam ik kort langs het klooster dat in 1999 werd gebouwd op 'n stuk grond van het Koninklijk Domein te Opgrimbie. Het werd geschonken aan het Monasterium O.L.Vrouw van het Fiat door onze toenmalige koning Boudewijn.

Tegen mijn gewoonte in had ik nog geen pauze genomen, daar moest dus dringend iets aan gebeuren. Die plek vond ik eens te meer in Neerharen bij Mesjeu.  Na een koffie en 'n biertje kon de fietser aan zijn laatse 5 km. beginnen. En zoals gezegd, ik kwam thuis, borg mijn fiets weg en nestelde mij op het terras om mijn fietsschoenen uit te doen, en het begon te regenen. Timing is alles in het leven. 

En zou ik mij later ook zo moeten voortbewegen, hopelijk dan zonder politie jagend op mij.  

Er was vandaag enorm veel sport te zien op de tv, onze volleybalvrouwen tegen Polen, het nationale basketbalteam bij de mannen en de koers in de Vuelta. Toch koos ik ervoor om zelf te gaan sporten, het weer was mij te goed om binnen te zitten.  Wij hebben dan zo onze afspraken, het eten komt ietsje vroeger op tafel zodat ik al omstreeks 12u30 kon vertrekken. Gelet op de windrichting koos ik vandaag voor 'n rit naar Heppeneert. 

Ja, die wind kwam voornamelijk uit het westen. Het was dan kwestie om bij terugkeer zo weinig mogelijk last te hebben van die wind. En die oplossing vind je altijd op het kolenspoor, je bent er beschut voor de wind. Ik vertrok via Neerharen en Rekem naar de Maas. Vervolgens kom je in Uikhoven, Opgrimbie en Mechelen a/d Maas. Dat gele bord hebben ze daar niet voor niets gezet, je kunt enkel aan de linkerkant verder varen met je kajak. En die grenspaal, ... tja, je moet hem ergens zetten. De grens is in feite op het diepste punt van de Maas. Maar daar zet je natuurlijk geen grenspalen. 

En als je 'n Belgische vlag ziet, dan heeft dat altijd wel iets te maken met de Wereldoorlogen. In Heppeneert ging ik linksaf, in de richting van het kolenspoor. Daar ben ik even gestopt aan dat bord met opdracht 7. Als je tijd genoeg hebt en je bent wat creatief, dan zijn dat leuke opdrachten. Op dat kolenspoor zou je bijna denken dat de herfst al 'n tijdje begonnen is, zoveel bladeren zijn al van de bomen gevallen. Dat heeft uiteraard allemaal met de droogte te maken.  In As nam ik het besluit om via "fietsen door de Heide", naar Zutendaal te fietsen om daar 'n pauze te nemen. Ik zou wel zien welke horecazaak er open zou zijn. Ik vond mijn gading in "de Sjètterèi". Er was heel wat volk aanwezig. 

Van Zutendaal ging het vervolgens naar Munsterbilzen, Eigenbilzen en Gellik. In Gellik was het centrum ingenomen door de "Gelliker Kioskklanken", 'n organisatie van de Porijkes. Dit is 'n muziekvereniging, ontstaan in 1989 uit leden van de toenmalige Politie en Rijkswacht. Ik heb mij dan maar op 'n nabijgelegen terras genesteld en op het gemak mijn vast merk opgedronken. 

En op het einde had deze fietser toch pijn aan zijn kont. Ik moet duidelijk nog gewoon worden aan mijn nieuwe fietszadel.  Maar wat heb ik te klagen, ... het was weer ene fijne fietsdag.

Vandaag heb ik er niet lang moeten over nadenken welke mijn sportieve bijdrage zou zijn, het werd fietsen. Maar eerst heb ik toch de voorbeeldige huisvader uitgehangen door weer wat van het kuiswerk op mij te nemen. Dat noemen ze de geneugten en de lasten met mekaar delen. 

In de namiddag kon ik dan vertrekken, het werd 'n ritje richting Valkenburg. Tot daar was mijn route al op papier gezet. Eerst diende ik de Bemelerberg op te rijden, geen moeilijk ding, het heeft 'n max. stijging van +/- 7%. Ik rij er graag over, vooral om de benen al eens te testen. 

Daarna reed ik Valkenburg binnen. Zoals gewoonlijk is het daar altijd druk, geen plaats dus om te pauzeren. Daarna was het de bedoeling om in Elsloo het Julianakanaal en de Maas over te steken. Zo kwam ik voorbij de volgende dorpen: Schimmert - Oensel - Genhout - Beek - Catsop. Dat laatste is in feite 'n gehucht van Stein. 

Eenmaal terug in België stelde ik mij de vraag waar ik zou pauzeren. De eerste kans zou in Kotem zijn maar zoals verwacht sluiten zij op woensdag. Dan maar bij Mesjeu in Neerharen waar mij die Force Majeur smaakte. Hij heeft 'n alcoholgehalte van slechts 0,4%. Nee, geen Duvel vandaag. Ik had bij het middageten al gezondigd door twee glazen wijn te drinken (de fles die ik gisteren aanbrak, moet leeg). 

Om toch redelijk wat kms. op te teller te krijgen reed ik nadien nog de Molenberg omhoog. Die komt aan boven op de Bessemerberg. Vervolgens reed ik nog naar Zutendaal, Gellik, Veldwezelt om tenslotte via 'n klein stukje Maastricht terug naar huis te fietsen. Aan de fietsbrug zijn ze nog steeds volop aan het werk, maar met je fiets kun je er langs. 

Het was 'n plezant ritje, de juiste temperatuur en toch 'n beetje pijn aan de kont. Ik moet natuurlijk dat nieuwe zadel nog gewoon worden. Maar hoor je mij klagen ...??? 

Als onze dochter of schoonzoon 'n fles rode wijn cadeau krijgen, dan is ondergetekende altijd Chinese vrijwilliger om die fles (les) te ledigen. Beiden lusten geen rood, de schoonzoon drinkt zelfs geen alcohol. Maar het moet gezegd, de fles die ik deze avond bij het eten ontkurkte, smaakte best.  Uiteraard is de rest voor morgen en overmorgen want ook mijn halve trouwboek is alcoholvrij.

En wat doe je dan na die paar glaasjes wijn ...??? Fietsen natuurlijk, ik wilde mijn nieuw zadel eens uitproberen. Zo kwam het dat ik vandaag rond 18u15 in vrijetijdskledij mijn helm opzette en richting Opgrimbie fietste. 

Ik vertrok langs La Butte aux Bois in Neerharen om dan vervolgens de Duivelsberg in Opgrimbie omhoog te rijden. Dat ding heeft 'n hellingsgraad van max. 10% maar voor mij is dat geen enkel probleem. Vervolgens fietste ik doorheen Zutendaal om dan naar Munsterbilzen en Bilzen te fietsen. Van Bilzen naar Mopertingen gaat de weg nog flink omhoog, vooral de Brugstraat is voor de doorsnee fietser moeilijk. 

Na Mopertingen heb je dan Veldwezelt en het fietspad, dat slingert tussen België en Nederland. Ik heb dus effe in Maastricht gefietst. Nu ik dit verslag aan het maken ben, doe ik mij de bedenking dat ik verleden week in mijn vijfde land gefietst heb. Na uiteraard België en Nederland, kom ik af en toe al eens in Duitsland. Ook in het Groot Hertogdom Luxemburg heb ik al verschillende keren gereden, zij het dat het al enkele jaren geleden is. En nu ben ik dus verleden week in Frankrijk gaan fietsen. 

Afsluiten doe ik met 'n trieste noot. Afgelopen zaterdag is vriend Maurice overleden. Tot voor enkele jaren maakte Maurice deel uit van ons fietsgroepje. Dat groepje is door allerlei reden uit mekaar gevallen, enkel Hubert en ikzelf maken er nog deel van uit. Maurice was al enkele jaren ernstig ziek en die ziekte sleepte aan. Maurice, het ga je goed hierboven. 

Met dit verslag zit mijn verhaal van onze sportieve activiteiten in de Westhoek erop. Hubert en ikzelf hebben echt genoten van ons verblijf in Diksmuide, van de fietstochten die we maakten, en uiteraard ook van de ongelooflijke ervaring die we meemaakten tijdens de wandelingen van de 4-daagse v/d IJzer. Nu ik het achteraf kan bekijken, volgend jaar opnieuw ...??? Enkel wandelen, maar dan 'n grotere afstand ...??? Ik heb er wel goesting in. 

Maar het belangrijkste werk op vrijdag was natuurlijk het pakken van onze koffers, afscheid nemen van Monica en onze autorit naar Ieper. Natuurlijk was er geen beginnen aan om de auto zo dicht mogelijk bij het centrum te zetten. We hebben dus eerst al 'n wandeling gemaakt vóór de eigenlijke wandeling zou beginnen. 

Wij begonnen met de gebruikelijke routine, bidons laten vullen, de landkaart gaan afhalen en ook nu weer, wandeling naar de autobus die ons naar het vertrekpunt zou brengen. We vertrokken in Zonnebeke waar we een van de vele kapellen fotografeerden. Deze kapel is van de 20ste eeuw. Onderweg was het één lange file van wandelaars, ik vermoed zelfs dat vele wandelaars enkel de laatste dag meededen (dat kon ook: 1 dag of meerderen of alle 4). 

En ben je in Ieper, dan zie je veel begraafplaatsen. Het "Hooge Crater Cemetery" lag in de deelgemeente Zillebeek. Wat verderop kwamen we doorheen de Vaubanstraat. Vauban is vooral bekend als bouwmeester van vestingswerken. Hij leefde in de tijd van de Franse Koning Lodewijk IV. 

Toen we Ieper binnenwandelden, zagen we in de verte de Menenpoort liggen. We waren verbaasd dat de route niet doorheen deze poort werd gelegd. Mogelijk zou dat opstroppingen geven voor het verkeer want iedereen wil daar wel 'n foto nemen. Wij zijn dus wel even van het parcours afgeweken om enkele foto's te maken. Ook goed te zien zijn de eeuwenoude stadswallen. Het bekendste gebouw is natuurlijk de Lakenhallen waar het "In Flanders Fieldsmuseum" is in ondergebracht. Dit museum bezoeken is 'n must. 

Aan de finish kregen we nog 'n mooi aandenken aan onze wandelingen. Na 'n etentje in de stad zelf en 'n ijsje onderweg terug naar onze auto, zat ons bezoek aan de Westhoek erop. De laatste foto maakten wij wat verderop. De Polen hebben Ieper bevrijd op 6 september 1944 onder leiding van generaal Maczek. 

De terugreis naar Lanaken verliep iets minder vlot, maar dat had allemaal te maken met het einde van de werkdag voor velen, het begin van het weekend en de vele file's. 

Iedereen bedankt voor het lezen van mijn verslagen. Ik weet het, het was 'n hele boterham. Nu volgen terug mijn dagdagelijkse activiteiten. 

Donderdagnamiddag in de Westhoek, opnieuw 'n fietsmoment, ... het is te zeggen, dat hoopten wij toch. Ik had 'n nieuw zadel voor mijn fiets gekocht in Poperingen en ik zou dat er wel eens opzetten, zou ....??? Maar dat "zou" verbleekte algauw toen dat niet lukte, ook niet met de hulp van Hubert en naderhand zelfs niet met de hulp van Monica. Wat bleek, tijdens die zadelbreuk of tijdens het verwijderen van het oude zadel, heeft de bout die de boel bij mekaar moet houden, vleugels gekregen. En wij met onze ondermatige technische kennis hadden dat veel te laat door. Ik heb toen zelfs meer gezweet dat tijdens de optelsom van al onze wandelingen en fietstochten in de streek. 

Maar goed, toen was goede raad duur. Het was inmiddels 14u30 en ik had nog 'n afspraak in Reninge met de tante van onze schoondochter. We wilden haar nog eens gaan bezoeken. De bedoeling was dus om dat per fiets te doen. Maar omdat het al zo laat was en zeker als wij nog eerst naar 'n fietsenhandel zouden gaan om de boel te redden, dan zou die tante te lang in haar onrust blijven zitten. Een bezoek uit het verre Limburg krijg je niet elke dag. We staakten dus onze herstellingen en zijn per auto naar ginder gereden. 

Nu moet ik zeggen dat Hubert dat goed heeft opgelost. Per auto hebben wij grotendeels het fietsparcours afgereden omdat hij als samensteller van de route, mij 'n aantal plekken wilde laten zien. Maar "first things first", het bezoek aan Lieve, de tante van onze schoondochter. Zij woont in Reninge en was zich aan het klaarmaken voor 'n busreis naar Banneux de dag nadien. Met koffie en gebak werden we verwelkomt. 

Wat verderop in de deelgemeente Merkem, zagen we de Beukelaremolen. Dit is 'n molen met 'n verhaal. Ze stond sinds de bouw ervan in 1777 in Poperingen, maar tijdens WO I werd de molenaar door de Britten ervan verdacht tekens te geven aan de Duitsers. Hij kwam vroegtijdig aan zijn einde. Zijn weduwe heeft de molen in 1923 laten overbrengen naar Merkem. 

Nadien volgden nog 'n bezoek aan de nieuwe uitkijktoren in Houthulst, de Knokketoren. Ook hier weer enkele mooie vergezichten. Ook in Houthulst zagen we het beeld staan van de Pelgrim, naast de Sint-Jabobskerk. Dit was ooit 'n heel oude kerk maar de verwoestingen van WO I noopten het dorp tot het bouwen van 'n nieuwe kerk. Die kwam klaar in 1925. 

Wat je uiteraard ook moet zien in Diksmuide, dat zijn de Dodengangen in de deelgemeente Kaaskerke. We konden er wel niet binnen, maar de foto's geven toch al 'n eerste impressie. Later op de avond zijn we nog lekker gaan eten en hebben we nadien onze fietsen al terug ingeladen. De bedoeling was om vanuit Ieper, waar de laatste dag van de 4-daagse v/d IJzer zou doorgaan, rechtstreeks terug te rijden naar Lanaken. Na dit verslag volgt dan nog ééntje, onze laatste wandeling. 

Ik nader stilaan het einde van mijn verhaal uit de Westhoek. Nu presenteer ik jullie mijn verslag van de 3de dag van de 4-daagse v/d IJzer. Deze keer was "the place to be": Poperinge. De bedoeling was oorspronkelijk dat we vanuit Diksmuide per fiets naar Poperinge wilden gaan, 'n goei 34 km. Maar door die problemen met mijn fiest kon die gedachte niet doorgaan. We zijn dus met de auto tot ginder gereden. Maar als je bedenkt dat er duizenden wandelaars diezelfde vertrekplaats hadden - en er ook met de auto naar toe reden - dan besef je direct dat 'n parkeerplaats niet in het centrum te vinden is. We hebben dus eerst 'n stukje moeten wandelen. 

Maar ter plekke op de Grote Markt aan de eeuwenoude Sint-Bertinuskerk, konden we opnieuw onze bidons laten vullen en 'n banaan meegrijpen. In tegenstelling tot de dag ervoor - toen werden we vanuit de finishplek per bus teruggebracht naar de startplaats Diksmuide - dienden wij eerst in 'n legerbus te stappen die ons naar het werkelijke vertrek zou voeren. Sorry voor mijn eerste foto's, ze zijn wat overbelicht. Ik wilde ze jullie echter niet onthouden. 

Tijdens onze wandeling kwamen wij langs de Paters van Westvleteren. En nee, wij zijn niet gestopt om er ene lekkere trappist te gaan drinken. In het verleden is ons toenmalig fietsgroepje er wel gestopt - twee jaar geleden met Hubert trouwens ook nog - maar nu was het gewoon verder wandelen met water en 'n droge koek.  Onderweg zagen wij een van de vele grootouders met hun kleinkind (eren). Deze jongen had zijn knuffel mee boven op zijn rugzak. En allemaal hadden ze veel "goesting" om te wandelen, ik heb geen enkel kind weten tegenpruttelen en vragen: "is het nog ver". Een pluim voor onze jeugd. 

Wat verderop de straat stonden figuranten de klederdracht van WO I te tonen en ze gingen gewillig op de foto. Verder kan ik het niet dikwijls genoeg herhalen, de Westhoek is één mooie streek, vergezichten, ongerepte natuur en vele kleine dorpjes. Het is 'n voorrecht om er te kunnen toeven. 

Eenmaal terug in Poperingen was onze eerste bekommernis 'n nieuw fietszadel te kopen. De winkel De Cyclist sloot om 12u00 de deuren voor de middagpauze. We waren nog net op tijd binnen. Daarna hadden we in Poperingen nog 'n afspraak met 'n bekende dorpsgenote. Jenny heeft lang in Lanaken gewoond maar woont nu al veel langer in Poperinge. Wij waren bij haar genodigd op de koffie. Zo hebben wij het aangename gekoppeld aan vriendenbezoekjes. 

In Diksmuide was het dan bekijken of het ging lukken met dat fietszadel. Later meer hierover. 

Wie onze fietstocht van woensdag 20/8/2025 wenst te lezen, ik heb het verslag hierover net gepost. Gewoon effe naar beneden scrollen en jullie zijn weer helemaal mee. 

Uiteraard dienden we ook nog te eten. Na de douche en het omkleden trokken wij gewoon te voet naar het centrum van Diksmuide. Daar zagen we nog net het einde van 'n vlaggenparade van Vaderlandslievende verenigingen en oudstrijders. 

We kozen opnieuw voor het restaurant op de Grote Markt waar we ook op dinsdagavond onze buikjes gevuld hadden. Maar na die doortocht van duizenden wandelaars die in Diksmuide vertrokken en er ook toekwamen, was de gehele voorraad aan voedsel al verorberd door ter plaatse etende wandelaars. Noodgedwongen zijn we dan elders ons geluk gaan zoeken, en dat lukte aan de overkant van de markt. 

Daar maakten wij nog kennis met 'n dienster, afkomstig uit Wallonië, die ons te woord stond in bijna vlekkeloos Nederlands. Alleen aan het accent hoorden wij dat ze Franstalig was. Dag 3 zit erop. De volgende wandeling vertrekt in Poperinge. 

Vrienden, ik hoop dat jullie mijn sportieve week in de Westhoek nog altijd kunnen volgen. Dag 1, in en rond Diksmuide, kunnen jullie lezen door gewoon terug te scrollen. Daarna heb ik systematisch verder verteld over de wandelingen en fietstochten die Hubert en ikzelf maakten. 

Maar ik ben nu aanbeland op woensdagmiddag, 20/8/2025. Ná de tweede wandeling tijdens de 4-daagse v/d IJzer, hadden wij ons klaar gemaakt voor 'n nieuwe fietstocht. Deze tocht stond in het teken van bezoekjes aan allerlei begraafplaatsen van soldaten die sneuvelden tijdens WO I. Wij kwamen ondermeer voorbij in Langemark-Poelkapelle waar 44.000 Duitse soldaten begraven liggen. Het is dan ook de grootste begraafplaats van Duitse soldaten in ons land. Ook in Vladslo liggen er 25.644 Duitse soldaten. Daar staat ook dat beroemde beeld van Käthe Kollwitz. In Zonnebeke worden de graven van 12.000 geallieerden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Tyne Cot Cemetery is de grootste Britse begraafplaats op het Europese vasteland. 

Tijdens de rit hebben we nog vele andere fraaie dingen gezien, oa. de Vredesmolen in Houthulst. Van boven op de molen had je mooie vergezichten. De molen is van 1879 en speelde in WO I 'n rol als uitkijkpost. Bijzonder was ook het binnenrijden van Madonna.  Ik kende Madonna wel als zangeres maar niet het dorpje. Het is 'n gehucht van Langemark-Poelkapelle en heeft +/- 1.000 inwoners.

Ook het vertellen waard, dat is wat info bij foto 1. Hubert stond klaar om 'n kasseistrook aan te vatten. Hij is daar 'n kei in. Maar ondergetekende schuwt kasseien gelijk de pest, zeker met mijn koersfiets. Om geen fietsschade op te lopen en ook om niet te vallen, ben ik wandelend aan die strook begonnen. Wat bleek achteraf, die strook was 2,5 km. lang en die heb ik dus al wandelend afgelegd. Hubert die doorgereden was, heeft dus lang op mij moeten wachten. 

De rit zou om en bij de 83 km. bedragen en na die stevige wandeling van in de voormiddag, keken we beiden uit naar 'n heerlijke douche en 'n lekker avondmaal. Maar 'n ontspannen einde van de rit werd ons ontnomen. Op 'n bepaald moment hoorde ik 'n krak ergens aan mijn fiets. Wat bleek, een der steunijzers onder mijn zadel was doormidden gebroken. Het was daarna 'n huzarenstukje om toch nog al fietsend, de eindbestemming te kunnen bereiken. De laatste 10 kms. heb ik dus schots en scheef op mijn fiets gezeten, hopende dat ook de andere kant niet zou breken. Dat had mogelijk desastreuze gevolgen kunnen hebben. Maar goed, ik ben er geraakt en dat was de bedoeling. 

Door die panne met mijn fiets moesten wij de plannen voor de volgende dag - al fietsend naar Poperinge en daar dag 3 v/d 4-daagse wandelen - helemaal omgooien. Maar dat is weer 'n volgend verhaal. 

We zijn al weer toegekomen op woensdag 20/8/2025 in mijn verslagen. We verblijven nog steeds bij Monica in haar B&B en we hebben het daar naar wens. Het ontbijt is royaal (brood - beleg - fruit - enz.)   en Monica zelf zorgt als 'n moederkloek voor haar gasten. Naast Hubert en mezelf, waren er nog twee dames te gast, eentje van 69 jaar en eentje van 72 jaar. Zij deden elke dag de 32 km. van de 4-daagse v/d IJzer. Recent hadden zij de Dodentocht (100 km.) in Bornem nog tot 'n goed einde gebracht. Petje af voor die dames. 

Omdat we deze keer 'n thuiswedstrijd speelden - het vertrek van de 4-daagse was in Diksmuide zelf - vertrokken wij te voet tot ginder. Dat is 'n afstand van +/- 1,6 km. Eenmaal wij onze startkaart hadden gekregen en onze bidons waren gevuld met vers water, konden wij vertrekken. 

Eerst wandelden wij langsheen de Ijzertoren. We hadden het geluk dat enkele wandelaars, gekleed in soldatenuniformen van WO I, juist opgesteld stonden voor de Ijzertoren. Daar profiteerden wij natuurlijk van om enkele foto's te nemen. Minpuntje was dat de verschillende afstanden geleid werden langs 'n smal pad, en dat gedurende toch wel 'n goede 5 km. Je moet je dat eens voorstellen, duizenden en duizenden wandelaars die over dezelfde wegen trokken, de een op zijn trage manier, de ander met 'n stevig tempo en nog anderen al joggend. Het verkeer stropte al eens op.  Maar zoals nogal gezegd, voor de rest, niks dan goeds voor de organisatie.

De finish lag 'n heel eind buiten Diksmuide zodat wij met 'n autobus van het leger teruggebracht werden naar ons vertrekpunt op de Grote Markt in Diksmuide. Ik heb misschien wat minder foto's gemaakt, maar daartegenover wel optimaal genoten van de mooie natuur.Tot slot nog wat info over enkele kerken. De Sint-Niklaaskerk is gebouwd tussen 1923 en 1925 na de verwoesting van WO I en ook tijdens WO II was er veel schade. Het duurde tot begin de jaren '50 eer alles hersteld was. De Paterskerk daarentegen is nu 'n bibliotheek, 'n echt pareltje. Het is mooi te zien hoe oude kerken 'n nieuwe volwaardige invulling krijgen. 

Eenmaal terug in Diksmuide wandelden wij terug naar onze B&B om ons klaar te maken voor 'n fietstocht doorheen de streek. Maar dat lezen jullie in mijn volgend verslag. 

Zo vrienden, zoals jullie in mijn vorig verslag konden lezen, zat de eerste etappe van de 4-daagse er net op. En gezien Hubert en ikzelf per fiets waren gekomen, dienden wij uiteraard ook terug te fietsen van Oostduinkerke naar Diksmuide, onze verblijfplaats. 

We vertrokken via de gekende "de Hoge Blekker" en de Doornpanne. Wat verderop zagen wij 'n ganse sliert wandelaars voorbijkomen, de deelnemers aan de langere afstanden. Onze rit zou niet zoveel kms. hebben gezien we bij aankomst in Diksmuide, nog 'n bezoek wilden brengen aan André Gysel. André heeft samen met Hubert 'n boek geschreven over de grootvader van Hubert. Roger Lambrechts (de grootvader dus) was tijdens de oorlogen arts aan het front en werd tijdens WO II vermoord door de Duitsers. Hubert ontdekte bij toeval zijn dagboek en dat was de uitvalsbasis voor hun boek. 

Het was 'n mooie dag met warm weer, veel natuur en schitterende vergezichten. En die vergezichten zagen we vooral vanop de kerktoren van Lampernisse. Om boven te geraken moet je 126 trappen overbruggen.  De kerk zelf was 'n eeuwenoud gebouw, maar door de verschrikkingen van WO I is de kerk totaal verwoest geraakt. Deze werd terug heropgebouwd tussen 1921 en 1923. Nadien konden we daar ook nog genieten van 'n tentoonstelling over het leven in het gewone dorpscafé, geïllustreerd met vele foto's. Zelf genoten wij van 'n pauze in dat dorp.  Op de terugweg zagen wij in de verte, de Ijzertoren staan in al zijn glorie. 

Na het bezoek aan André, zijn we 's avonds nog per auto afgezakt naar het centrum van Diksmuide voor ons warme avondmaal. Het was weer 'n schitterende dag. Mijn volgend verslag zal gaan over dag 2 van de 4-daagse v/d IJzer, nu met vertrek in Diksmuide zelf. 

Eindelijk, we konden er aan beginnen, wandelen tijdens de 4-daagse van de Ijzer. Maar voor ik verder ga, eerst 'n beetje duiding over de 4-daagse zelf. Het wordt georganiseerd door defensie en staat open voor militairen en burgers, zowel voor Belgen als buitenlanders. Je kunt kiezen tussen de volgende afstanden: 8 km. - 16 km. - 24 km. - 32 km. De route over de 32 km. is voor ons wat hoog gegrepen, zeker als je dat vier dagen moet doen. Zonder training lukt dat niet. Zelfs de 24 km. zou moeilijk zijn. Daarentegen was de 16 km. zeker haalbaar, ook de volgende dagen. Maar gezien wij in de namiddag wilden gaan fietsen, kozen wij voor de 8 km. 

Het vertrek was aan de Sint-Niklaaskerk. Deze kerk is tijdens WO II in 1940 volledig afgebrand door bombardementen waarna ze opnieuw werd heropgebouwd. De ons op voorhand overgemaakte qr-code dienden wij te laten scannen, bewijs van inschrijving en betaling (28,00 euro p/p). Daarna kregen wij nog 'n wandelkaart van het traject en 'n drinkbus. We konden van start gaan. 

Veelal werd er gewandeld doorheen de duinen waarbij we heel even 'n glimp zagen van de zee. Het was wel bijwijlen in 'n file wandelen, zeker toen we later op de dag hoorden dat er 11.000 wandelaars op pad waren. Deze route was de mooiste van de vier die wij deden. Het viel ons ook op dat er veel kinderen mee opstapten, zelfs kinderen onder de tien jaar. Het gros van de deelnemers waren uiteraard senioren.  Het symbool van Oostduinkerke is de "paardenvisser". Van heinde en verre komen de toeristen dit schouwspel bewonderen. Gedurende de wandeling stond het leger ons op verschillende plekken op te wachten om ons te bevoorraden, zij het met 'n banaan, peperkoek, koekjes en water. De organisatie was in één woord: "af".

Zo 'n eerste finish, dat wil je natuurlijk vereeuwigen. Maar als je daarmee begint, dan zijn er nog anderen die jou als 'n ideale fotograaf zien. De persoon die onze foto maakte, dienden wij uiteraard ook van dienst te zijn.  Oostduinkerke is ons goed bevallen, temeer omdat ik de plaats zeer goed ken. In het verleden is ons gezin er dikwijls met vakantie geweest en we kenden er natuurlijk iedere steen. 

Na deze wandeling volgde dan 'n nieuwe fietstocht doorheen de streek. Dat kunnen jullie lezen in mijn volgend verslag. 

Dinsdag 19/8, de dag dat de 4-daagse v/d IJzer echt kon beginnen. In mijn vorig verslag berichtte ik nog over onze eerste fietstocht in Diksmuide die ons ondermeer in Noord-Frankrijk bracht. Nu stond er 'n fietstocht op het programma die ons naar Oostduinkerke moest brengen. 

Jullie moeten weten dat de 4-daagse v/d IJzer vier vertrekpunten had, namelijk telkens in 'n andere gemeente: Oostduinkerke, Diksmuide, Poperinge en Ieper. Dinsdag 19/8 was dus Oostduinkerke aan de beurt. Wij hadden twee opties, ofwel daarheen met de auto ofwel per fiets. Wij kozen voor het laatste, per fiets, om dan direct ná de wandeling, de fietstocht verder te zetten. 

En als je in Diksmuide dient te vertrekken en je moet naar Oostduinkerke, dan is de route al snel gemaakt, fietsen over de Frontzate. Dat is 'n oude spoorlijn tussen Diksmuide en Nieuwpoort. In 1974 reed daar de allerlaatste trein. Nu is dat 'n mooi fietspad, zij het onverhard met witte gravel zodat ook wij met onze koersfietsen, er overheen konden rijden. Onderweg kom je aan het oude spoorwegstation in Ramskapelle enkele soldatenbeelden tegen. Zij beelden 'n verbroedering uit die er geweest is op Kerstdag 1914. 

Op 'n goed uur waren we in Oostduinkerke en konden we er onze fiets achterlaten. Maar dat is weer 'n volgend verhaal. 

Vier wandelingen en vier fietstochten stonden op het programma afgelopen week, uiteindelijk is het één fietstocht minder geworden, maar daarover later meer. 

Het hoofddoel van Hubert en mezelf was onze deelname aan de 4-daagse v/d IJzer. De bedoeling was om in de voormiddag te wandelen en in de namiddag te fietsen. We vertrokken maandagmorgen in Lanaken rond 8u00, het is te zeggen, ... dat was toch onze bedoeling. Maar met twee fietsen in de auto en al onze bagage, raakte de achterklep van de auto niet helemaal dicht zodat we toch het een en ander hebben moeten hertasten.  De autorit naar Diksmuide - onze verblijfplaats - verliep relatief vlot, zij het dat we onderweg toch nog af te rekenen kregen met de nodige file's. 

Maar eenmaal ter plekke (B&B Esenkasteelhoeve: we sliepen aan de linkerkant) zijn we direct aan onze eerste fietstocht begonnen. Een der doelen was het Fort des Dunes in Leffrinckkoucke (Noord-Frankrijk). Dit fort is gebruikt op 7 juli als locatie van het tv-programma Vive le Vélo tijdens de recente Ronde van Frankrijk. Spijtig genoeg zagen we alleen de buitenkant wegens sluitingsdag. 

Maar wat zeker ook op het menu stond, dat was het standbeeld van Will Tura in Veurne. Dat standbeeld had er moeten komen in 2020 naar aanleiding van zijn 80ste verjaardag. Door corona is de inhuldiging pas één jaar later geweest. Ook in Veurne bezochten we de markt en het historische stadhuis. 

We zagen die dag zoveel, dat het onmogelijk was om overal 'n foto van te nemen. Uiteraard spreken de foto's die ik nam, voor zich. De foto van die Orthodoxe kerk in Pervijze vraagt toch om iets meer uitleg. Het is 'n kerk naar Russische rite en werd gebouwd in 1988. Verder had ik ook die foto van "De Travert", een oude spoorwegbaan tussen Adinkerke en Duinkerke. Dat fietspad is nog maar recent in gebruik maar was zeer mooi om er over te fietsen.  En in Lampernisse fietsten we langs "In den Paardenhandel", 'n gerestaureerde herberg, nu vakantiehuis.

Uiteindelijk bereikten we onze B&B in Diksmuide terug met goed 93 km. op de teller, niet slecht voor 'n eerste dag. Maar door al die bezoekjes onderweg, het nemen van foto's, en .... we reden uiteraard traag om al dat moois te kunnen bekijken, was het pas 20u00 eer we aan tafel konden. Voor mij misschien wat te laat, maar, ..... we hebben genoten van 'n aangename dag. 

Het is natuurlijk vervelend dat jullie mijn foto's niet kunnen bekijken. Er zijn problemen met Sen.Net, hopelijk zijn ze van korte duur. Hoe ook, ik laat er mijn slaap niet door, het zal wel goedkomen. Het is dan gewoon kwestie van terug te scrollen om toch mijn foto's te kunnen zien. (Problemen zijn intussen - 17/8 - opgelost). 

Mijn eerste foto nam ik vanmorgen in het Uilenstraatje waar die kip nog altijd vrolijk rondhuppelt. Ik was op weg naar de bakker. Mijn tweede afbeelding is er eentje van deze namiddag op Canvas (tv-VRT). Het optreden van Amenra in de marquee op Pukkelpop vandaag was met één woord te beschrijven: GEWELDIG. Ze speelden dit samen met The Atomic Orchestra.  

Daarna ging ik op wandel. Ik vertrok doorheen het Uilenspiegelpark, dan de Jan Rosierlaan om eens over de brug, links af te slaan en het onverharde wandelpad te nemen naast het Verbindingskanaal. Dat pad vervolgde ik via de brug in Tournebride tot aan de sluis in Neerharen. Daarna wandelde ik verder doorheen de Heirbaan tot in het centrum van Neerharen. Daarna nam ik de Schuttershofstraat tot aan de Reistraat.

Die straat wandelde ik in om daarna via 'n doorsteekje uit te komen in de Goudkust. Dit is in feite 'n wijk in Tournebride. De woningen die er staan, koop je niet onder het bedrag van 'n 1, gevolgd door 6 nullen. Het zijn allemaal protserige huizen, het ene al iets meer dan het andere. Daarnaast staan ze meestal op imposante terreinen. Maar die rijke bewoners worden ook oud en willen kleiner wonen, maar wie koopt nog zo iets ...???  

Daarna koos ik de richting van Pietersheim. Ik wandelde eerst doorheen de dreef om vervolgens aan de achterkant, de burchtruïne te betreden. Maar vandaag had ik eens te meer prijs. Ik was nog maar net op het binnenplein toegekomen toen burgemeester Marino Keulen met in zijn zog 'n bruidspaar en de hele familie, aan de voorkant de burcht binnenkwam. Ik had wel al in de verte het bruidje gezien dat effe poolshoogte kwam nemen, maar om de ruïne te kunnen verlaten, ben ik toch even aan de kant moeten gaan staan.  

Terugkeren deed ik gewoon via De Merodelaan, de Broekstraat en 't Hofje. Seffens mij stilaan klaarmaken voor mijn verlof vanaf maandag in de Westhoek.

De dag bestaat meestal uit twee delen, één deel om te werken, het andere deel voor de ontspanning. Die regel werd ook vandaag toegepast, in de voormiddag ben ik weer eens het gevecht met het onkruid aangegaan, in de namiddag ben ik gaan fietsen.  

Het doel van vandaag was de gemeente Voeren met zijn verschillende dorpen. Als ik nu de rit bekijk die ik heb afgelegd, dan ben ik meermaals de grens gepasseerd. Vertrokken in Vlaanderen, dan Wallonië, weer in Vlaanderen (Moelingen), vervolgens 'n stukje Nederland, weer in Vlaanderen (de dorpen van Voeren), Nederlands-Limburg om uiteindelijk weer in Vlaanderen (Lanaken) toe te komen. Moeite hoef je er niet voor te doen, het fietsroutenetwerk leid je doorheen elk dorp. 

Ik vertrok aan de brug van Briegden om zoals afgelopen vrijdag met Hubert, te fietsen langs het kanaal tot aan de sluis van Lanaye. Vervolgens naast de Maas tot in Moelingen. Iets verderop kom je dan door het gehucht Withuis. Het behoort tot de gemeente Eijsden-Margraten en telt +/- 65 inwoners. Je bent uiteraard rap doorheen dat gehucht om dan aan de Sint-Jozefkapel toe te komen op grondgebied van 's-Gravenvoeren. 

Naar Sint-Martensvoeren fietsen, was 'n rit met hindernissen. Vlakbij het centrum was de hele straat opgebroken zodat ik veiligheidshalve te voet verder gegaan ben. Je kon wel fietsen, maar de losse stenen op de straat leken mij te scherp voor mijn dunne bandjes.  Bijzonder aan die straat is dat ze blijkbaar de naam "Einde" heeft. Eenmaal Sint-Martensvoeren buiten heb je de 1ste klim met naam, de Côte de Veurs, 1,9 km. lang met 'n max. stijging van 7%. 

Eenmaal boven ben je in het dorp Remersdaal. Rechts heb je mooie vergezichten. De kerkdeur stond open en ik hoopte wat foto's te maken in de kerk. Helaas, de glazen binnendeuren waren gesloten. Maar de foto is toch enigzins gelukt. De Sint-Heribertuskerk is trouwens gebouwd tussen 1876 en 1879. Het volgende dorp is Teuven, daar wilde ik mijn pauze nemen aan dat voormalig schooltje. Maar de dienst werd daar uitgeoefend door Engelse studenten die blijkbaar geen woord Nederlands verstonden. Uiteindelijk is er 'n Vlaamse medewerker naar mij toegekomen die mij kon vertellen dat er geen vlaai voorhanden was. Iets anders kleins om te eten was er ook niet, ik ben dan maar verder gefietst. 

En die vlaai vond ik juist over de grens in Slenaken. Ik had de keuze uit verschillende fruitvlaaien. En die extra energie was nodig want juist om de hoek ligt de Schilberg, 1 km. lang met 'n max. stijging van 16%, 'n kuitenbijter dus.  Nadien volgde nog de Kalleberg in Libeek, 'n buurtschap bij Sint-Geertruid. Die laatste helling is maar kort, 500 meter met 'n max. stijging van 9%.Terugkeren deed ik via Rothem en Maastricht. In Smeermaas koos ik uiteindelijk nog voor de lus doorheen Neerharen, hiermede kreeg ik toch 82 km. op de teller. 

Het was vandaag nog goed doenbaar om te fietsen, de volgende dagen zal het puffen en zweten zijn en vooral binnen blijven.