F - Met de stadsfiets op tour.

Goedemiddag allemaal, vandaag ben ik nog wat aan het klooien met onze dagelijkse krant. Gisteren hebben wij omstreeks 9u15 (wat rijkelijk laat is) de verkeerde krant ontvangen, Het Laatste Nieuws ipv. van Het Belang van Limburg. Het is altijd vreemd doorheen zo 'n societykrant te moeten bladeren, ik heb liever 'n krant die wat dichter bij de eigen bevolking staat. Uiteraard heb ik mijn beklag gemaakt bij de uitgever. Onze abonnement is nu met één werkdag opgeschoven. 

Deze voormiddag heb ik 'n wandeling gemaakt doorheen Gellik. Ik vertrok via de Sportoase waar er heel wat kinderen aan het voetballen waren die nauwelijks 5 à 6 jaar waren. Jong begonnen is goed begonnen zeker .... 

Ik wandelde door naar de Kounterstraat en vervolgens naar de Wijerdijk. Daar ging ik rechtsaf naar de kerk van Gellik. Ik had goesting om doorheen het dorp te stappen en ging zo door de Biesweg en de Zilverdennenlaan om terug te keren via de Bergstraat. Op het eind van mijn wandeling kwam ik nog vriend Willy tegen. Ik heb jaren met hem gesport, oa. competitie volleybal. Ondanks hij enkele jaren ouder is dan mezelf, is hij nog steeds sportief actief in mijn oude club Nivoc. 

Het deed mij denken aan onze sportieve activiteiten in Diksmuide waar we met onze fietsclub van weleer (met ondermeer vriend Hubert) regelmatig bij Monica te gast waren in haar B&B. 

Zo, de zondag is weer halfweg, straks nog even de horeca sponsoren in het centrum. 

Voila mensen, mijn 2de verslag van vandaag. Als ik 'n fietstocht maak, dan zijn er vele gelegenheden om wat foto's te maken, het was vandaag niet anders. Ik vertrok zoals zo dikwijls naar Neerharen om daar langs de Zuid-Willemsvaart te fietsen tot Boorsem. Daar stak ik het kanaal over om dan langs het jaagpad tot in Eisden te rijden. Daar heb je 'n kleine haven met diverse privéboten. 

Wat verderop kon ik naar links afslaan, naar de mijngebouwen en de schachten van de oude steenkoolmijn. Daar begint ook het nieuwe fietspad naar de Terhills in Lanklaar. Het was er vrij druk vandaag, weekend hè. En dan komt de Litzberg, hij is 1,8 km. lang maar de hindernis situeert zich ergens in het midden, 'n paar honderden meters dat je effe moet doorduwen.  Ik zag vandaag trouwens, op twee andere fietsers na (met electrische fietsen), niemand naar As rijden, wel kwam ik veel volk tegen richting Eisden, de Litzberg naar beneden dus. 

Aan het station van As reed ik verder door richting het voetbalstadion van KRC Genk. Daarna keerde ik terug naar Genk zelf om even de stoppen aan de toeristische trekpleister Kattevenne met zijn twee schansen. Tijd en goesting had ik nog voldoende, dus in Zutendaal besloot ik om rechts aan te houden, de weg naar Bilzen. Daar probeer ik altijd de Brugstraat naar boven te rijden en in het verlengde daarvan, de helling in Waltwilder. In Mopertingen koos ik vandaag de weg terug naar huis via Eigenbilzen-centrum en het Albertkanaal. 

Gestopt ben ik vandaag weer nergens, liever wat extra kms. dan 'n verloren halfuur. En zoals jullie aan mijn fiets kunnen zien, slijkerige wegen waren er voldoende, ik heb dan ook 'n heel stuk doorheen de bossen gefietst. Het kon mij vandaag niet schelen hoe mijn fiets en ikzelf er zou uitzien, ik had gewoon goesting om te fietsen en 'n paar hellinkjes over te rijden. 

Dadelijk kruip ik in mijn zetel met 'n goed boek en 'n glaasje wijn.  Tot morgen. En o ja, zij die mijn verslag van deze voormiddag nog niet gelezen hebben, ... doen.  

Die laatste foto is 'n herinneringen aan lang vervlogen tijden, de tijd dat ik bij wijze van spreken nog over 'n volleybalnet kon springen. Onze ploeg had de naam Nivoc.

Normaal krijgen jullie dagelijks van mij 'n verslag van mijn bezigheden. Uitzonderlijk moet ik er deze keer 'n extra verslag aan toevoegen. Ik ben van plan om deze namiddag te gaan fietsen en dat levert altijd wat foto's op. Gezien ik jullie echter ook wat sfeerbeelden wil tonen van de voorstelling van onze carnavalskrant - de Bèssemgezèt - gisterenavond in ons gemeentehuis, zou ik mijn max. aan foto's ruimschoots overschrijden. Dat zou natuurlijk zonde zijn. 

Het was geweldig gisteren, de sfeer zat er al direct goed in en de diverse sprekers lieten zich niet onbetuigd. Gastspreekster van de avond was Laura Olaerts, gedeputeerde van de provincie Limburg, zeg maar de minister van oa. onderwijs, toerisme en milieu en klimaat van de provincie. We verkiezen ook elke jaar de "Laonekenaer van het jaar", iemand die Lanaken op de kaart zet. Dit jaar was dat Steven Roox. 

Ik kan natuurlijk lang uitwijden over onze avond, maar ik denk dat de foto's meer zeggen dan mijn geschrijf. Hierbij een greep uit het groot aantal en uiteraard mijn dank aan Fotolink.

Tot straks voor mijn fietsverslag. 

Nu ik dit aan het schrijven ben, regent het. Ik had dus deze voormiddag goed gegokt om mijn wandeling niet uit te stellen. Helemaal droog heb ik het weliswaar niet gehouden, maar op wat licht gemiezer na, viel het nog best mee. Ik had de opdracht gekregen om naar de flappentap te gaan, wat briefjesgeld gaan tanken. 

Mijn eerste foto maakte ik op 'n smal en kort pad. Daar moest ik mij toch enkele bedenkingen bijmaken. Vooreerst, er hangen twee bordjes: Graziellapad en Ganzenpad, allebei met de verwijzing "Lanaken" op het bordje. Ten tweede: ik ken dat pad al langer als "Graziellapad". Tertio: Graziella leeft nog. Meestal wordt 'n straat of pad enkel genoemd naar 'n overleden persoon. Graziella werkt op het gemeentehuis en voor haar verplaatsingen per fiets daar naar toe, rijdt ze doorheen dat steegje. Mogelijk wilden de technische collega's haar dit straatbordje cadeau doen. Blijft de vraag: wat dan met het Ganzenpad??? 

Wat er ook van zij, ik trok na deze bedenkingen naar Pietersheim. Daar zijn altijd wel wat mooie foto's te maken, oa. langs de hoofdingang en op het binnenplein van de burchtruïne. De achteruitgang was dicht, ik diende dus op mijn stappen terug te keren en ik verliet Pietersheim langsheen de velden, ooit weelderige tuinen van het oude kasteel. 

Mijn laatste foto maakte ik op de Wijngaardstraat, mijn geboortestraat. Die oude straatnaambordjes vind ik toch nog altijd mooier dan de huidige kleurloze bordjes. Ik ben blij dat dit bordje als een van de weinigen is mogen blijven hangen. 

Deze avond wordt onze Bèssemgezèt voorgesteld op het gemeentehuis. Ik ben benieuwd hoe onze carnavalskrant onthaald zal worden. 

In mijn schaarse vrije tijd doe ik nog wat aan opzoekingen voor mijn stamboom, vooral naar gegevens van de familie Meuris, mijn rechtstreekse voorouders dus. Ik probeer niet alleen exacte data te vinden, maar ook andere gegevens zoals hun beroep en als het mogelijk is, ook fotomateriaal. 

Een mijner grootvaders heb ik nooit gekend, hij werd geboren in 1894 en stierf in 1938, amper 43 jaar. Op één enkele kleine foto na, heb ik niks van hem. En die foto was zelfs maar 'n pasfoto, vastgeniet op 'n grensarbeiderskaart. Vandaag vroeg ik aan ChatGPT om er iets beters van te maken, en dat lukte wonderwel. Een vriend van mij heeft de foto zelfs nog iets verbeterd, vergelijk het verschil maar. Dat programma is dus 'n zegen voor mensen die niks kennen van Photoshop, iemand als mezelf dus. 

Vandaag heb ik in de namiddag gewandeld. Mijn startplek zou Opgrimbie worden, ik moest er dus de bus, lijn 63, voor nemen. Lang ben ik niet in dat dorp gebleven want eens ik de grote baan Lanaken - Maasmechelen was overgestoken, kwam ik al toe in het volgende dorp, Boorsem. Daar staat nog altijd de Stormvogel te blinken, de molen die door aandringen van wijlen Koning Boudewijn wit werd geverfd. Deze molen kwam er nadat de oude molen in 1858 vernietigd werd. 

Eens Boorsem achter mij gelaten, kwam ik toe aan de Zuid-Willemsvaart. Ook hier staan er nog vele oude bunkers langs het water. Toen Rekem in 't zicht kwam, nam ik de beslissing om nog eens doorheen Oud-Rekem te dwalen. Je komt er oa. door de Leon Hermanslaan. Deze straat hoorde vroeger tot het domein van de psychiatrische instellingen waarbij ook het oude kasteel 'n belangrijke rol speelde. Je hebt daar bvb. het oude hospitaal, gebouwd in 1935 en het 9de kwartier genoemd werd. Alle afdelingen kregen 'n kwartiernummer. Nu is deze straat 'n exquise villawijk waar ik met mijn ambtenarenpensioen niet veel stenen zou kunnen kopen. In het Park heb je ook 'n doorkijk naar het kasteel. 

Wat opvalt in Oud-Rekem zijn de verschillende B&B's, zoals De Koetsier, 'n gebouw van 1860 en In de Witte Engel, 'n gebouw van 1829. Ik verliet Oud-Rekem langs de Ukoverpoort en wandelde langs het kanaal tot Neerharen waar ik bij Mesjeu ene simpele koffie ben gaan drinken.  Terugkeren deed ik via de Neerharenweg, de ezeltjes in de Kinderboerderij en 'n affiche met daarop de verschillende carnavalsstoeten in de volgende weken. Morgen wordt onze carnavalskrant voorgesteld op het gemeentehuis. 

Vooraleer ik vandaag met mijn verslag begin wil ik eerst tegen jullie allemaal honderdduizend keer "dank u wel" zeggen om mijn blog zo talrijk te komen bezoeken. Ik zag het vanmorgen na het ontbijt. Merci, merci ...... 

De dag zag er vandaag goed uit, veel zon en 'n aangename temperatuur. Ideaal om eerst nog wat te werken in de tuin. De eerste perken zijn al proper gemaakt. In de namiddag was het dan tijd om te gaan fietsen. Niet alle wegen waren al kurkdroog, maar toch nam ik de koersfiets. Ik wilde namelijk toch 'n heel eind gaan rijden, en dan is de koersfiets idealer (lees: lichter). De eventuele natte kont zou ik er dan maar bijnemen. Dat laatste is gelukkig uitgebleven. 

Want zeg nu zelf, met zulk weer moet je ervan profiteren. Onze vrienden in Noord-Nederland konden dat vandaag niet zeggen. Op vele plaatsen was het deze voormiddag extreem glad met code rood als gevolg. Afgeschafte treinen en dies meer. 

Maar wij hadden dus geluk. Ik vertrok via Oud-Rekem en de kapel in Mazenhoven. Die aanduiding van het waterpeil v/d Maas met Kerstmis 1993 trok mijn aandacht. In vele dorpen was er 'n stevige watersnood. Sindsdien zijn er toch al veel werken uitgevoerd aan de Maas. 

In Meeswijk stak ik de Maas over met het veer. Ik fietste vervolgens het Julianakanaal over in Berg a/d Maas. Via Stein fietste ik daarna de Hussenberg over in Geulle, 'n klim van 1,1 km. met 'n max. stijging van +/- 7,5%. Daarna diende ik doorheen het Proosdijpark te fietsen in Meerssen wegens wegenwerken. Dat was 'n ideale gelegenheid om dat prieeltje eens van korterbij te bekijken. 

Ik vervolgde mijn weg via oa. Gronsveld en Oost-Maarland om dan langs het drukke fietspad terug te rijden naar Maastricht. In Lanaken had ik gezien dat er mij nog 'n klein uur restte om thuis te geraken, 'n ommetje via Veldwezelt, Kompveld en Gellik zat er dus nog in. En ook de poep had wat training nodig, zoveel kms. in het zadel. Het werden er uiteindelijk 82. Niet slecht voor begin februari.  Gestopt ben ik onderweg niet. De aanvankelijke zon, begon al vrij vlug verstoppertje te spelen, het werd dus kil en het was dan ook niet aangewezen om ergens binnen te stappen en daarna 'n kou te vatten. Die Duvel heb ik wel bij het avondeten gedronken. Schol. 

Vandaag viel er niet veel te fotograferen, het weer zat niet mee. Ik ben dus ook niet ver geweest, 'n stukje door het bos en verder langs enkele grotere wegen. 

Vanmorgen kon ik nog in droge omstandigheden naar de bakker gaan, maar daarna was het kommer en kwel. Vooreerst wilde ik mijn stadsfiets effe onder handen nemen, ketting, cassette achteraan en de draaiende onderdelen, dienden ontvet te worden. Mogelijk gaan we beiden deze namiddag nog onze fietsen laten nakijken. Beide fietsen hebben 'n bijgeluid tijdens het trappen, deze van mij mogelijk in het crankstel. 

En gezien ik toch nog even 'n wandeling wilde maken, ben ik gewapend met mijn paraplu toch nog even de deur uit geweest na de koffie. Vanaf de eerste meter tot de laatste heb ik mijn paraplu moeten openhouden. Het was dan ook niet vanzelfsprekend om überhaupt 'n foto te maken met 'n geopende paraplu. Het is dus bij 'n drietal gebleven. 

Ik wandelde via de Postweg naar de Epesiastraat waar ik de Bessemerstraat overstak naar de Lepelvormweg. Aan de camping San Lanaco begint het bos. Meestal ga ik op het eerste kruispunt ofwel linksaf ofwel rechtdoor, vandaag koos ik met die regen toch maar voor rechtsaf, terug richting thuis. 

Het was uiteraard goed modderig in het bos, en meer dan 'n kat heb ik niet gezien. Op de Sprokkelstraat ging ik rechtsaf de Blindevijversweg in om via de Henri-Dunantstraat mij naar huis te haasten. Inmiddels was de onderzijde van mijn broek toch al flink nat. Maar "who cares", eenmaal thuis kon ik mij toch omkleden en regen of niet, mijn dagelijkse activiteit buiten had ik toch maar weer gehad. 

Afsluiten doe ik met enkele afbeeldingen die ik recent tegenkwam. Om te beginnen liet mij facebook weten dat ik 8 jaar terug deze foto op mijn account plaatste, 'n foto gemaakt tijdens de voorstelling van onze Bèssemgezèt, onze carnavalskrant. Deze van dit jaar wordt nu vrijdag voorgesteld op het gemeentehuis. 

De tweede afbeelding gaat over de - waarschijnlijk - allerlaatste tour van The Rollings Stones, met voorsprong nog altijd mijn favoriete Rockband. En die laatste afbeelding, er mag al eens 'n lachje af, zeker met dit miezerig en grijs weer. Als alles goed zit en bij leven en welzijn, wordt er morgen gefietst, hopelijk met de koersfiets. 

Wat doet 'n mens zoal als hij 'n teveel aan energie heeft ....?? Wel, deze mens heeft deze voormiddag in de tuin wat opruimwerkjes gedaan en in de namiddag is hij gaan fietsen. Na dat feestje van gisteren en vooral na dat lekkere eten, had ik behoefte om in beweging te zijn. De tuin leent er zich nu al voor om het een en ander op te ruimen. En na het middageten wilde ik met de stadsfiets 'n flinke tocht maken. 

Ik vertrok aan de brug van Briegden om vanaf daar het Albertkanaal te volgen. Eerst ging ik in Vroenhoven onder de brug door om dan in Kanne 'n foto te maken van de landelijke omgeving. Eens Kanne buiten, zit je al direct in Wallonië, meer bepaald in het dorp Lanaye (Ternaaien in het Nederlands). Er is daar 'n klein museum waar je vanaf 1/4 tem. 30/10 op zaterdag-zondag-feestdagen terecht kunt. Ze hebben het vooral over de fauna en flora van de streek. 

En die hangbrug ... ik kijk er al naar uit om onder de waaghalzen door te fietsen. Het zal nog effe wachten zijn tot ze wordt opengesteld. Vervolgens fietste ik in Lixhe langs de Maas. Kort aan Visé ga ik meestal de Maas over om even in Moelingen (Voeren) te fietsen. Terugkeren deed ik via Eijsden en Rijckholt. In dat laatste dorp passeerde ik de O.L.Vrouw van Toevluchtskapel, gebouwd in 1960. Daarna kwam ik in Gronsveld waar je aan je rechterkant mooie vergezichten hebt. Dat is oa. een van mijn favoriete bezigheden als ik fiets. 

Op het einde kwam ik nog in Rothem en Maastricht om tenslotte rechtstreeks naar huis te rijden. Vandaag zat er geen pauze in, niet onderweg en ook niet op het einde. Het was maar grijs, de zon was ver weg en het was kil aan het worden, tijd dus om mij thuis onder 'n warme douche te steken. 

Zo, ons familiefeestje zit er op. Een verjaardag diende nog gevierd te worden en dat deden we elders aan een goed gevulde tafel. We hebben de uitbaters alle eer aangedaan, er waren niet veel restjes meer op onze borden en schotels. 

Ik heb dus wijselijk vanmorgen al de wandelschoenen aangetrokken voor 'n korte trip langs het Albertkanaal. Ik vertrok nog met het ochtendgloren richting Briegden. Daar ging ik naar beneden, naar het jaagpad. En die ijzeren brug, die staat meestal op het menu om er 'n foto van te maken. In het begin van mijn wandeling was er redelijk wat zon, maar eenmaal in Gellik begon het te miezeren. 

Terugkeren deed ik via de Kewithdreef waar heel wat paarden in de weilanden staan. Eens op de Hoenderbroekstraat mocht ik natuurlijk niet vergeten om mijn besteld brood en broodjes te gaan uithalen. Wat verderop was de woning van Jeugdprins Senna I mooi versierd. De jongen is 10 jaar en zit nu in 'n heel drukke periode. Hij zal ongetwijfeld ook langs zijn gegaan in het Cultuur Café waar vandaag 'n mannenzitting wordt georganiseerd. Nee, zoiets is niks meer voor mij. Onze familiebijeenkomst van vandaag was des te gezelliger. 

Naar de koers kijken doe ik vandaag niet. Ik heb niks tegen Mathieu, integendeel, ik bewonder hem, maar het koersverloop is wel héél saai. Ik ga mij nog wat bezig houden op mijn pc en misschien doorloop ik nog enkele blogjes. 

Op de allerlaatste dag van de eerste maand heb ik het toch geflikt, de kaap van 200 wandelkms. overschrijden. Nochtans was dat niet de bedoeling, in eerste instantie wilde ik deze namiddag gaan fietsen. Het regende echter rond het middaguur. Ik kon wel bezig blijven met wat gejeremieer, het zou toch weinig zoden aan de dijk brengen, op kletsnatte wegen fietsen is niet plezant. Het werd dus 'n wandeling. 

Desondanks heb ik vanmorgen toch nog mijn karwei van gisteren afgekregen. Mijn eenjarige composthoop heb ik op 'n goed uur kunnen omdraaien. Dat heb ik gelukkig in droge omstandigheden kunnen doen. Maar goed, ik ben dus gaan wandelen, het was 'n trip naar Oud-Caberg. 

Voor ik in detail treed, Oud-Caberg is 'n naburig dorp op Nederlands grondgebied. In 1794 was het ondermeer 'n deel van de Heerlijkheid Pietersheim. Na de komst van de Fransen werd het opgenomen in de gemeente Lanaken. Maar na de splitsing België - Nederland, werd Caberg (toen was er nog geen sprake van Oud-Caberg), samengevoegd met de dorpen Wolder en Nehem in Oud-Vroenhoven. In 1920 werden ze 'n onderdeel van Maastricht. 

Ik vertrok via de Industrieweg om vervolgens links af te slaan, de Van Akenweg in. Dit is 'n lange straat die eigenlijk de lintbebouwing van Oud-Caberg typeert. Uiteraard is het dorp nu aan alle kanten verder uitgebreid. Maar op die Van Akenweg vind je nog tal van oude boerderijen. Helemaal op het eind zag ik enkele kleurrijke attributen en ook 'n mooie uil op paal. Vooral die bank sprak mij aan.  Ook die kist waar je het een en ander kan omruilen (hondenstokjes of ballen), kon mij bekoren. 

Terugkeren deed ik via de Brusselseweg waar 'n groot spandoek hangt dat niks aan de verbeelding overlaat. Eens de grens terug over in Smeermaas, heb ik geen foto's meer gemaakt, die hebben jullie al voldoende gezien. Wel kon ik het niet laten om in het Cultuurcafé waar ik 'n pauze nam, de carnavalversiering te fotograferen. Tenslotte nog die achterdeur van onze kerk. Ik ben al op veel plekken geweest tijdens mijn lange leven, maar door die deur ben ik nog nooit geweest. 

Op de valreep kreeg ik nog 'n bericht van onze dochter, ze hadden 'n overlijden te melden. Een buizerd was hun kippenren binnengeraakt en één van hun vijf kippen heeft dat niet overleefd. Het is nu zoeken naar dat gat in de omheining om verder onheil te voorkomen. Maar die buizerd kregen ze ook niet op een-twee-drie verwijderd uit die ren. Morgen zal ik de afloop wel vernemen. 

Terwijl ik dit verslag maak, luister ik naar 'n zangeres waar ik de laatste tijd in de ban ben van geraakt, Liv Harland. Morgen hebben we 'n familiefeestje, 'n uitgestelde verjaardag. Het is niet simpel om iedereen op het zelfde moment bijeen te krijgen. 

Ik voel weer al mijn spieren. Hoe dat zo komt, dat vertel ik seffens. Maar eerst begin ik met mijn dagelijks verslag, mijn wandeling van deze voormiddag. 

Ik diende deze morgen naar de bakker te gaan, deze keer voor twee broden. Mijn vrouw maakt dan enkele pakketjes van 5 sneetjes die de diepvries ingaan. Ze dienen voor gevallen van nood.  Na de koffie had ik twee opdrachten, 'n brief posten en wat geld uit de automaat gaan halen. Ik vertrok via de Henri-Dunantstraat naar Pietersheim. Ik wandelde eerst doorheen de Kinderboerderij om vervolgens via het bos naar het kasteel te stappen. 

Er was vandaag één constante, de zon die overvloedig scheen. Nochtans was alles nog goed bevroren, dat zie je op enkele foto's. Maar die stralende zon maakte veel goed, het deed deugd.  Ik wilde na het middagmaal verder profiteren van die zon. Een fietstocht had ik in gedachten maar er is stilaan ook werk in de tuin te doen. En daar ben ik dan ook maar mee begonnen. Ik heb een stevige composthoop met 'n linkerdeel en 'n rechterdeel. Dat linkse gedeelte mocht al leeggemaakt worden om verdeeld te worden in mijn moestuin. Het rechterdeel wordt dan naar links omgedraaid om nog 'n jaar te rusten en te vergaan tot goede potaarde. 

En je hoort mij al aankomen, dat leegmaken van 'n composthoop doe je niet op een-twee-drie. Dat zuigt allemaal aan mekaar en je hebt er dus spierkracht voor nodig om dat goedje in je kruiwagen te kunnen kieperen. Dat omdraaien van dat rechtse deel, is dus voor 'n volgende gelegenheid.  

Afsluiten wil ik met 'n humoristische noot. Onze dochter opperde het idee om onze kleinzoon wat meer door ons te laten oppassen. Allemaal goed en wel dat gezonder brein, maar langs de andere kant moeten we 'n week uitrusten als hij 'n gans weekend bij ons geweest is. 

Mijn verslag van vandaag begin ik met 'n nieuw lied van Bruce Sprinsteen. Ik hoorde het vanochtend op de radio. Het is 'n aanklacht tegen de agressie in Minneapolis. Ik hoop dat de hele wereld dit lied op de radio laat horen. 

Maar vandaag had ik het in mijn kop gestoken dat er gefietst zou worden, en zo geschiedde. Oorspronkelijk had ik 'n rit uitgedokterd van zo 'n goede 65 km. met de koersfiets. Maar de natte wegen van deze voormiddag, weerhielden mij toch van dat plan, ik had geen goesting in 'n natte kont. Ik heb geen beschermstuk boven op mijn achterwiel. Dat heb ik wel op mijn gewone stadsfiets, het werd dus deze fiets en 'n alternatieve route.

Ik vertrok via La Butte aux Bois in Neerharen en de Molenberg naar de Bessemer en dan naar Zutendaal. Daar passeerde ik aan het bord: Lieteberg/blotevoetenpad. Dat zijn twee van de toeristische trekpleisters van de gemeente. 

Vervolgens fietste ik naar Munsterbilzen en Bilzen. Onderweg zag ik de toegang tot het Munsterbos. Je kunt er doorheen fietsen, maar met deze natte wegen is dat niet aan te raden, zelfs niet met mijn stadsfiets. In Bilzen zelf, ben ik even het Park Haffmans binnengefietst. Dat Park was het decor van de laatste drie edities van het legendarische Jazz Bilzen. De Bilzenmolen wordt al genoemd in de 13de eeuw. In de 19de eeuw werd ze volledig gerestaureerd. 

Ik vervolgde mijn weg bergop naar Mopertingen met eerst de Brugstraat, daarna het tussenstuk bergop naar Waltwilder en dat weer bergop bij het buitenrijden van Waltwilder. De dagen beginnen al wat te lengen, daarom besloot ik om nog 'n extra lus te maken via Maastricht. Het is natuurlijk altijd uitkijken in de binnenstad, maar vandaag viel het aantal wandelende toeristen best mee, ik kon goed doorrijden. 

Daarna ging het in één rechte lijn terug naar huis met op het laatst nog die korte klim over de Sandersweg. Drie klimmetjes met de stadsfiets, niet slecht. Mijn laatste afbeeldingen laten het kasteel d'Aspremont-Lynden in Rekem zien, deelgemeente van Lanaken. Ooit was het 'n praalkasteel, in 1903 zag het er zo uit. Sindsdien is er niet veel aan veranderd.  

Je kon het vandaag draaien of keren zoals je wenst, het was en het bleef: vuil, grijs en mistig buiten. Het maakte daarom ook niet veel uit of ik nu al direct aan mijn wandeling begon of deze opspaarde voor in de namiddag. 

Ik diende eerst brood te gaan halen om vervolgens na de voormiddagkoffie aan mijn wandeling te beginnen. Ik vertrok via de Henri-Dunantstraat om daarna via de Molenstraat en de Wijngaardstraat naar Pietersheim te wandelen. Lang bleef ik er niet, ik vervolgde mijn weg naar Tournebride, daar de brug over om dan richting Hocht te stappen. Ik kon kiezen, ofwel de veldweg naar de Oude Heirbaan in Smeermaas nemen, ofwel via de straat Hocht naar het winkelcentrum in Smeermaas gaan. Ik koos voor het laatste omdat mijn schoeisel niet direct veldweg-minded was. 

Zo kon ik zien dat een der warenhuizen in het winkelcentrum wel echt véél klanten over de vloer krijgt, aan de auto's te zien vooral Nederlanders. Het was er 'n komen en gaan van klanten.  Terugkeren deed ik via de Industrieweg en de fiets- en wandelbrug over het Verbindinskanaal. Normaliter ga ik vanaf dat punt rechtstreeks naar huis, vandaag nam ik het jaagpad langs de sluis, 'n extra ommetje dus. Ik had mijn tijd goed in het oog gehouden, ik diende om 12u15 uiterlijk de benen onder tafel te duwen. Om 12u05 was ik thuis. 

Bij leven en welzijn en .... bij fatsoenlijk weer, ga ik morgen fietsen. Fingers crossed! 

Na 'n blik op de buienradar vanmorgen, was het gewoon: niet nadenken - wandelkledij aan - naar buiten. Meestal betrachten wij zo rond de klok van 10u00 om samen 'n koffie te drinken, maar vandaag wilde ik het zekere voor het onzekere nemen en maar al direct 'n wandeling maken. 

Ik vertrok via de Pannestraat en het verlengde ervan, naar het bos. Ik kwam eerst voorbij de Volkstuintjes die vooral onder invloed van toenmalig gemeentelijk schepen Tony Castermans werden opgericht. Mij diep dat bos inwagen wilde ik niet doen, je weet maar nooit met die buienradars, dus hield ik het veelal bij de bosrand. Op het einde van dat toegangspad kun je drie richtingen uit: rechtdoor = naar de Bessemerberg / rechtsaf = naar de Bessemerstraat / linksaf = richting Gellik. 

Ik koos voor het laatste, met in mijn achterhoofd de diverse binnenwegen, om mij indien nodig, terug huiswaarts te ijlen. Maar gaandeweg bleef het droog en kon ik mijn actieradius wat uitbreiden. Zo wandelde ik nog eens langs die jagershut en het oude kasteel op de Kewithstraat. Vervolgens stapte ik doorheen de Kounterstraat, 'n deel ervan ligt op grondgebied Lanaken, 'n ander deel op dat van Gellik. 

Terugkeren deed ik via het Verbindingskanaal oftewel het kanaal Briegden - Neerharen. Het is de verbinding tussen het Albertkanaal en de Zuid-Willemsvaart. In Lanaken zelf heb ik mij tenslotte tussen de marktbezoekers gewaagd. Het was er nog druk en dat had allemaal te maken met die regen die uiteindelijk niet gevallen is. 

Nu deze namiddag heeft het al wat gemiezerd maar niet in die mate dat de wereld er kletsnat uitziet. 

En dan ook nog 'n woordje uitleg over die laatste afbeelding. Soms blader ik al eens doorheen oude foto's. Deze is van 1977 toen ik met vriend en achterneef Mark op autostoptocht getrokken ben naar Zuid-Frankrijk. Ik was toen 23 jaar.

We werden per auto gebracht naar de oprit van de autostrade in Genoelselderen waarna we om 5u30 'n eerste auto scoorden richting Frankrijk. Na veel vijven en zessen bereikten we  's avonds om 20u00 Parijs. De dag erna hadden we omstreeks 5u00 al geluk met 'n goedwillig chauffeur die ons vier uur later in Lyon afzette. Dag drie begon om 12u00 en zes uur later waren we in Avignon.  We bezochten daar de hele omgeving maar vooral dat Romeinse aquaduct. Toen we er bovenop stonden, hadden we juist te maken met de mistral, 'n droge NW-wind in Zuid-Frankrijk die voornamelijk doorheen het Rhône-dal blaast, richting de Middellandse Zee. Op dag elf waren we weer thuis, wederom met autostop.

Ondanks de vrieskoude wilde ik vandaag toch 'n stevige wandeling gaan maken. En dat het koud was, dat voelde ik al direct toen ik vanmorgen naar de bakker ging.  Maar jullie kennen mij, ik laat het niet aan mijn hart komen. Als je vanuit je zetel naar buiten kijkt, is het ook koud. En als het koud is, dan moet je 'n flinke wandeling maken. 

Ik vertrok om 13u17 met de bus naar Eigenbilzen. Daar stapte ik aan de kerk uit. In de Winkelomstraat zie je ook enkele historische woningen, oa. "bij Cajé", 'n dubbel herenhuis uit 1825. Waar je ook niet langs kon kijken, dat was die mooie muurschildering. 

En ook vandaag weer, aan kapelletjes geen gebrek. Eerst het Sint-Hubertuskapelletje van 1931. En de straat verder, linksop, de Withofskapel. Deze kapel heeft ook 'n lange geschiedenis. Op de bijgevoegde kadasterkaart uit 1843 is de kapel al vermeld. De oorspronkelijke kapel zou in 1872 door Jan Withofs heropgebouwd zijn nadat ze eerder door verval was afgebroken. 

Dat het koud was, zag ik op mijn GSM, - 1° in Eigenbilzen, je zag het ook aan het landschap.  In Veldwezelt stak ik de grote weg over om wat verderop te verdwalen in de wijken van Veldwezelt. Sommige straten lopen dood Meuris. Ik had het moeten weten ... 

Ik keerde terug via de Holle Weg en via de trappen naar het Belvédèrepad. Daar waren verschillende paarden aan het grazen. Mijn laatste foto maakte ik aan de brug van Briegden. 

Zo mensen, ik heb mij weer niet verveeld en heb er weer iets moois van gemaakt. Het is zoals ze zeggen: "wacht niet met genieten tot morgen, want morgen is er misschien niet meer". 

Vanmorgen was ik nog maar net de deur uit toen ik het bericht ontving dat een mijner leeftijdsgenoten en vriend, afgelopen vrijdag - 23 januari - overleden is. We kennen mekaar al heel lang en speelden ooit als kind in het zelfde orkest (nu ja, wat als orkest diende door te gaan, het was eigenlijk 'n trommelkorps). Hij was afgelopen week opgenomen op intensieve in het ziekenhuis, maar dat hij zo vlug van ons heen ging, dat was ook voor mij 'n verrassing.

Op zondagmorgen is het tegenwoordig gebruikelijk dat ik al direct na het ontbijt op wandel ga. De bedoeling is dan meestal dat ik 'n Zondagkrantje afhaal bij de bakker. Ik vertrok langs de Henri-Dunantstraat waar de gemeente al het ronde punt bevlagd heeft met de carnavalsvlaggen. Aan het Domein Zangersheide was goed te zien dat het vannacht weer gevroren had. 

Vervolgens wandelde ik Pietersheim binnen aan de kant van de Neerharenweg. Er waren deze morgen flink wat wandelaars, vooral in de grote dreef richting de ruïne en het kasteel. Ik moest er wel iedere keer mijn handschoenen uittrekken om wat foto's te maken. Maar ja, als je iets moois wil achterlaten, dan moet je niet klagen. Het is zoals ze zeggen: de bluts met de buil nemen. 

Nadag ik mijn krantje had afgehaald, maakte ik nog 'n laatste foto in het park. De zondag gaan we rustig verderzetten. Misschien gaan we straks nog de deur uit. 

En die foto van dat trommelkorps: Jean-Marie is de 3de vooraan (links naast die trommel), ikzelf achteraan, de 5de van rechts. 

Sta me toe even te blijven stilstaan bij het overlijden van Betty Martens. Veel te vroeg werd ze uit ons midden gerukt. Het doet je even stilstaan bij de vergankelijkheid van de mens, nog maar eens 'n aanzet tot het genieten van vandaag, niet van morgen, maar van nu.

En genieten, dat heb ik gedaan, het weer was prima, niet te veel wind, de temperatuur zat goed en ik had - zoals steeds - veel goesting om te fietsen. Ik vertrok in Gellik doorheen de velden. Daar zag ik verschillende boeren aan het werk en eentje had 'n groot gevolg, ... een grote vlucht vogels die 'n graantje wilden meepikken. 

Wat verderop kwam ik in Hees. Daar stond ik even stil aan Hoeve Körkes, het geboortehuis van Arnold Judong. Hij was eerst Pauselijk Zoeaaf, daarna burgemeester en nadien trad hij in als Trappist in de Abdij van Achel.  Vlak langs de hoeve staat 'n kapel gebouwd in 1900.

Ik fietste doorheen verschillende kleine dorpjes, oa. Lafelt en Kesselt. In dit laatste dorp wordt de herinnering aan de Ijzeren draad in WO I nog in stand gehouden. Daarna was het tijd om naar Kanne te fietsen. Eens de grens met Nederland over, zie je links in de verte, boven op de Louwberg, de Apostelhoeve liggen. Dit is de oudste wijngaard van Nederland. 

Op diezelfde straat ligt Villa Canne, 'n oud landhuis, gebouwd in 1850. De bijhorende prent zou van 1865 zijn. Terugkeren deed ik via Maastricht met oa. die muurschildering op de Kakeberg die ons herinnert aan de mensenrechten. 

Het was maar 'n kort ritje vandaag, maar ik heb er evenzeer van genoten. Morgen wordt er gewandeld. 

Nog effe ben ik 71 jaar, en vandaag fietste ik 71 km. Dat kwam mooi overeen met mekaar. Ik heb het er niet speciaal voor gedaan, dat kwam gewoon zo uit. Deze voormiddag was 'n rustmoment en het overleg met mezelf: wat zou ik in de namiddag gaan doen? Het werd 'n fietstocht met de koersfiets. 

Vooreerst passeerde ik Rekem en dat bronzen oorlogsmonument. Het werd onthuld in 2017 door burgemeester Marino Keulen, Zuhal Demir (toen staatsecretaris) en Steven Vandeput (toen minister). Het stelt enkele soldaten voor en al het leed in de loopgraven aan de Ijzer tijdens WO I en rechtopstaande, Rekemenaar Frans Kuster. Hij was brancardier en sneuvelde in augustus 1917. 

Vervolgens fietste ik door het gehucht Mazenhoven met zijn wilde paarden. Daarna reed ik het grondgebied van Dilsen binnen. Eerst zag ik 'n kleine zijarm van de Maas waar je fijn kunt wandelen. En wat verderop reed ik langs de Oude Maas, ook 'n zijarm van de Maas. Het is daar rustig fietsen. 

In Dilsen-centrum ben ik gestopt aan die oude kerktoren. Dit is het restant van 'n oude kerk uit 1617 die in 1912 volledig werd afgebroken op die toren dan na. Enkele minuten verder passeerde ik de oude molen De Wachter. Die dateert van 1871 maar werd in 1992 onttakeld en de onderdelen werden bewaard. Nog steeds wacht ze op 'n restauratie en 'n bestemming. 

Terugkeren deed ik via het oude kolenspoor tussen Maaseik en As. In het station van As lonkte wel 'n pauze, maar het was nog 'n heel stuk terug naar huis. Ik wilde geen kou vatten. Daarna kwam ik doorheen Wiemesmeer, 'n deelgemeente van Zutendaal. Die witte weg is 'n verkeersarme weg, enkel de bewoners op die straat mogen er rijden. 

Op dat punt ben ik even gaan spieken op mijn gsm voor het uur en de tot daartoe al afgelegde kms. Ik had nog tijd en vooral goesting om met 'n omweg terug naar Lanaken te fietsen. Ik reed eerst doorheen Zutendaal, dan kwam ik in Eigenbilzen om tenslotte in Gellik wel te pauzeren op die plek waar ik gisteren voor 'n gesloten deur stond.  Daarna reed ik nog door Kompveld om uiteindelijk thuis te zien dat ik vandaag flink mijn best had gedaan. 71 km. aan 'n tempo van 21,9 km/uur. Niet slecht.  Ik noemde het op Strava "conditie opbouwen", maar eigenlijk mag ik niet klagen over die conditie. Nog 'n goed weekend iedereen. 

Deze voormiddag was het 'n dag van verschillende bezigheden, oa. de deur uit om boodschappen te doen. In de namiddag heb ik dan geprofiteerd van het rustige weer om 'n kleine fietstocht te gaan maken. Ik wilde deze keer met de stadsfiets naar Alden Biesen gaan in Rijkhoven, 'n deelgemeente van Bilzen-Hoeselt. 

Onderweg, ik was pas aan de Wijerdijk in Gellik, maakte ik mij de bedenking dat ik onlangs gelezen had dat er 'n Europese top zou doorgaan in Alden Biesen. Het zou toch niet waar zijn dat dit toevallig vandaag het geval was. Nee, gelukkig, die top is voorzien op 12 februari. 

Zoals gezegd vertrok ik via Gellik naar Eigenbilzen en Waltwilder. Daar stopte ik even aan de Kapel v/h H. Hart, opgericht in 1920 als dank voor de behouden terugkomst uit WO I van soldaten uit Waltwilder en Hoelbeek. Daarna was ik even mijn weg kwijt, kan gebeuren.  Maar als je in de richting van de zon fietst, dan weet je dat je goed zit. Ik ben wel op 'n veldweg verzeild geraakt. Toen ik terug op 'n grotere weg uitkwam, was het even nadenken: is het nu links of rechts? Gelukkig kwamen daar wat wandelaars aan en die wezen mij de weg. Ik had bijna mijn neus verbrand, Alden Biesen was slechts vijfhonderd meter verder naar links.

Daar kom ik altijd graag, het is een van de belangrijkste trekpleisters van onze provincie. Ik heb er ook 'n foto bijgezet van de bibliotheek van de toenmalige Landcommandeur Ferdinand von Sickingen. 

Eens het domein buiten, reed ik door naar Bilzen, de geboorteplaats van mijn moeder. De kerk was toegangelijk. In 1845 werd ze herbouwd waarna in 1904 de zijbeuken werden afgebroken en de kerk haar huidig uitzicht kreeg. 

Terugkeren wilde ik doen met 'n pauze in Gellik. Maar deze jongen had effe vergeten rekening te houden met de sluitingsdagen op woensdag en donderdag. Geen nood, thuis hebben we ook koffie en 'n wafeltje als knabbeltje.  Nog ene fijne avond allemaal.