Archief

Sta me toe even te blijven stilstaan bij het overlijden van Betty Martens. Veel te vroeg werd ze uit ons midden gerukt. Het doet je even stilstaan bij de vergankelijkheid van de mens, nog maar eens 'n aanzet tot het genieten van vandaag, niet van morgen, maar van nu.

En genieten, dat heb ik gedaan, het weer was prima, niet te veel wind, de temperatuur zat goed en ik had - zoals steeds - veel goesting om te fietsen. Ik vertrok in Gellik doorheen de velden. Daar zag ik verschillende boeren aan het werk en eentje had 'n groot gevolg, ... een grote vlucht vogels die 'n graantje wilden meepikken. 

Wat verderop kwam ik in Hees. Daar stond ik even stil aan Hoeve Körkes, het geboortehuis van Arnold Judong. Hij was eerst Pauselijk Zoeaaf, daarna burgemeester en nadien trad hij in als Trappist in de Abdij van Achel.  Vlak langs de hoeve staat 'n kapel gebouwd in 1900.

Ik fietste doorheen verschillende kleine dorpjes, oa. Lafelt en Kesselt. In dit laatste dorp wordt de herinnering aan de Ijzeren draad in WO I nog in stand gehouden. Daarna was het tijd om naar Kanne te fietsen. Eens de grens met Nederland over, zie je links in de verte, boven op de Louwberg, de Apostelhoeve liggen. Dit is de oudste wijngaard van Nederland. 

Op diezelfde straat ligt Villa Canne, 'n oud landhuis, gebouwd in 1850. De bijhorende prent zou van 1865 zijn. Terugkeren deed ik via Maastricht met oa. die muurschildering op de Kakeberg die ons herinnert aan de mensenrechten. 

Het was maar 'n kort ritje vandaag, maar ik heb er evenzeer van genoten. Morgen wordt er gewandeld. 

Nog effe ben ik 71 jaar, en vandaag fietste ik 71 km. Dat kwam mooi overeen met mekaar. Ik heb het er niet speciaal voor gedaan, dat kwam gewoon zo uit. Deze voormiddag was 'n rustmoment en het overleg met mezelf: wat zou ik in de namiddag gaan doen? Het werd 'n fietstocht met de koersfiets. 

Vooreerst passeerde ik Rekem en dat bronzen oorlogsmonument. Het werd onthuld in 2017 door burgemeester Marino Keulen, Zuhal Demir (toen staatsecretaris) en Steven Vandeput (toen minister). Het stelt enkele soldaten voor en al het leed in de loopgraven aan de Ijzer tijdens WO I en rechtopstaande, Rekemenaar Frans Kuster. Hij was brancardier en sneuvelde in augustus 1917. 

Vervolgens fietste ik door het gehucht Mazenhoven met zijn wilde paarden. Daarna reed ik het grondgebied van Dilsen binnen. Eerst zag ik 'n kleine zijarm van de Maas waar je fijn kunt wandelen. En wat verderop reed ik langs de Oude Maas, ook 'n zijarm van de Maas. Het is daar rustig fietsen. 

In Dilsen-centrum ben ik gestopt aan die oude kerktoren. Dit is het restant van 'n oude kerk uit 1617 die in 1912 volledig werd afgebroken op die toren dan na. Enkele minuten verder passeerde ik de oude molen De Wachter. Die dateert van 1871 maar werd in 1992 onttakeld en de onderdelen werden bewaard. Nog steeds wacht ze op 'n restauratie en 'n bestemming. 

Terugkeren deed ik via het oude kolenspoor tussen Maaseik en As. In het station van As lonkte wel 'n pauze, maar het was nog 'n heel stuk terug naar huis. Ik wilde geen kou vatten. Daarna kwam ik doorheen Wiemesmeer, 'n deelgemeente van Zutendaal. Die witte weg is 'n verkeersarme weg, enkel de bewoners op die straat mogen er rijden. 

Op dat punt ben ik even gaan spieken op mijn gsm voor het uur en de tot daartoe al afgelegde kms. Ik had nog tijd en vooral goesting om met 'n omweg terug naar Lanaken te fietsen. Ik reed eerst doorheen Zutendaal, dan kwam ik in Eigenbilzen om tenslotte in Gellik wel te pauzeren op die plek waar ik gisteren voor 'n gesloten deur stond.  Daarna reed ik nog door Kompveld om uiteindelijk thuis te zien dat ik vandaag flink mijn best had gedaan. 71 km. aan 'n tempo van 21,9 km/uur. Niet slecht.  Ik noemde het op Strava "conditie opbouwen", maar eigenlijk mag ik niet klagen over die conditie. Nog 'n goed weekend iedereen. 

Deze voormiddag was het 'n dag van verschillende bezigheden, oa. de deur uit om boodschappen te doen. In de namiddag heb ik dan geprofiteerd van het rustige weer om 'n kleine fietstocht te gaan maken. Ik wilde deze keer met de stadsfiets naar Alden Biesen gaan in Rijkhoven, 'n deelgemeente van Bilzen-Hoeselt. 

Onderweg, ik was pas aan de Wijerdijk in Gellik, maakte ik mij de bedenking dat ik onlangs gelezen had dat er 'n Europese top zou doorgaan in Alden Biesen. Het zou toch niet waar zijn dat dit toevallig vandaag het geval was. Nee, gelukkig, die top is voorzien op 12 februari. 

Zoals gezegd vertrok ik via Gellik naar Eigenbilzen en Waltwilder. Daar stopte ik even aan de Kapel v/h H. Hart, opgericht in 1920 als dank voor de behouden terugkomst uit WO I van soldaten uit Waltwilder en Hoelbeek. Daarna was ik even mijn weg kwijt, kan gebeuren.  Maar als je in de richting van de zon fietst, dan weet je dat je goed zit. Ik ben wel op 'n veldweg verzeild geraakt. Toen ik terug op 'n grotere weg uitkwam, was het even nadenken: is het nu links of rechts? Gelukkig kwamen daar wat wandelaars aan en die wezen mij de weg. Ik had bijna mijn neus verbrand, Alden Biesen was slechts vijfhonderd meter verder naar links.

Daar kom ik altijd graag, het is een van de belangrijkste trekpleisters van onze provincie. Ik heb er ook 'n foto bijgezet van de bibliotheek van de toenmalige Landcommandeur Ferdinand von Sickingen. 

Eens het domein buiten, reed ik door naar Bilzen, de geboorteplaats van mijn moeder. De kerk was toegangelijk. In 1845 werd ze herbouwd waarna in 1904 de zijbeuken werden afgebroken en de kerk haar huidig uitzicht kreeg. 

Terugkeren wilde ik doen met 'n pauze in Gellik. Maar deze jongen had effe vergeten rekening te houden met de sluitingsdagen op woensdag en donderdag. Geen nood, thuis hebben we ook koffie en 'n wafeltje als knabbeltje.  Nog ene fijne avond allemaal.

De woensdag was vroeger in regel onze vaste fietsdag. Dat was de periode dat we nog met ons groepje van 4 - soms 5 - gingen fietsen. Maar dat groepje bestaat al lang niet meer. Eric en Peter hebben letterlijk de pijp aan Maarten gegeven, Michel fietst nog, maar alleen en Hubert moet zijn eerste tocht van dit jaar nog maken. 

Ik heb nu wel de vrijheid om te doen en te laten wat ikzelf wil. Vandaag koos ik voor 'n stevige wandeling, Maastricht - heen en terug. Het weer was uitstekend, ideaal dus om er stevig de pas in te zetten. Bij thuiskomst zag ik dat mijn gemiddelde snelheid 6,24 km/uur was, niet slecht voor 'n 70-plusser. 

Ik vertrok via de grote grens - via de Brusselseweg dus - om eerst onder de tunnel van het oude spoor door te stappen. Daarna ging ik linksaf, de Belvédèrelaan in met zijn witte woning. Als je via die weg wandelt, moet je 'n klein stukje de Noorderbrug volgen om vervolgens uit te komen op de Markt. Daar ben ik even de trappen van het stadhuis omhoog gegaan om 'n foto van de kleine markt te maken - de grote markt is op vrijdag - en 'n zicht op de Munststraat. 

In die Munstraat ligt "de Knijnspiep", mijn favoriete pauzeplaats in het centrum van Maastricht. Het bleef gewoon bij ene koffie.  Terugkeren deed ik via de Bassin met rechts de oude gebouwen van het Kunstcollectief. Eerstdaags wordt daar alles afgebroken voor nieuwbouw. Mijn laatste foto maakte ik op de grens in Smeermaas. Vanaf dat punt tot thuis is het nog 3,3 km. wandelen. 

En mijn laatste afbeelding, dat is weer 'n eigenzinnig werkje. Ik gaf Chatgpt de opdracht 'n mooie postkaart te maken en ik voegde de afbeeldingen van drie postkaarten in mijn bezit toe. Dit is het resultaat, gemaakt in minder dan 2 minuten. Ik vind het mooi. 

Ook al is mijn knipbeurt bij de kapper met één uur opgeschoven, ik moest mij toch nog haasten om er op tijd te geraken. Na het ontbijt was ik veel te lang met de krant bezig geweest. Hoe ook, om 8u55 was ik er. 

Deze voormiddag vernam ik dat de foto's weer maar eens verdwenen waren van onze blogjes. Ik had de proef op de som genomen en 'n test gedaan op mijn oefenblog. En inderdaad, geen foto's. Nu zouden ze wel zichtbaar moeten zijn. 

Zoals aangekondigd wilde ik vandaag gaan fietsen met de koersfiets. Ondanks de vrieskou en de mist van deze ochtend (zie 1ste foto), brak de zon er toch door in de namiddag. Uiteindelijk was het best aangenaam fietsweer. 

Ik vertrok naar Maastricht, daar de Noorderbrug over om vervolgens de Bemelerberg op te fietsen. Vervolgens wilde ik naar Valkenburg gaan om daar de Cauberg op te rijden. Maar de weg naar het centrum van het stadje was afgezet wegens wegeniswerken. Ik ben dan maar de Geulhemmerberg opgereden in Berg en Terblijt. Maar eerst was ik gestopt aan de Geulhemermolen. Het gebouw en woonhuis stammen uit 1768. 

Daarna reed ik naar Rothem en Meerssen. Onderweg stopte ik even om te laten zien dat de zon vandaag van de partij was. Wat verder buiten het centrum van Meerssen, reed ik linksaf, de Biesenberg omhoog. Deze laatste helling was het steilst, +/- 10% op het zwaarste punt. 

Nadien reed ik langsheen het vliegveld van Beek en het dorp Elsloo aan de Maas. Daar ging ik de brug over, terug België binnen. Terugkeren deed ik oa. via dat kapelletje uit 1956 in Kotem, en La Butte aux Bois in Neerharen. Ik passeerde in Uikhoven ook 'n streekmuseum van Ivo Smeets. In dat museum vind je oa. landbouwwerktuigen, werkgerief, brandweermateriaal en ook 'n heus carnavalmuseum. 

Ik moet tenslotte ook nog 'n anekdote vertellen over carnaval. Jullie weten dat ik in de redactie zit van de Bèssemgezèt, onze carnavalskrant. Wekelijks vergaderden wij en ik was de onofficiële penningmeester van de groep. Mijn taak was om na afloop, alle drankjes te betalen en uiteraard ook zorgen dat ieder lid zijn bijdrage aan de kas leverde. Na de laatste vergadering gisteren, had ik 'n batig saldo van 20,70 euro. Ik kon het niet laten om vanmorgen door ChatGPT 'n vliegticket te laten maken met dat bedrag erop en al onze leden te laten weten dat ik 20,70 euro overschot had. Ik vertelde dat het geld in goede handen is en dat ik 'n paar dagen Spanje geregeld had.  Uiteraard wordt dat geld overgedragen naar volgend seizoen. Nog ene fijne avond. 

Mijn wandeling van vandaag had maar één doel, in de voormiddag en ook in de namiddag, voor de klas gaan staan om aan de kinderen van het vierde leerjaar van de lagere school, uitleg te geven over carnaval en onze Bèssemgezèt. 

Ik doe dat, samen met enkele collega-redactieleden, toch al verschillende jaren. We gaan enerzijds naar de Jan Rosierschool en de lagere school van Alicebourg. Beide scholen hebben intussen ene nieuwe modernere naam, maar ik hou het bij de naam zoals ik die altijd gekend heb. 

De kinderen hebben vandaag goed meegewerkt. Ze stelden veel vragen en hebben de powerpointpresentatie goed meegevolgd. Ze dienden ook heel wat zinnen, geschreven in het Lanaker dialect te lezen en nadien te vertalen naar het "goed Nederlands". En ik moet zeggen, verschillende kinderen kregen van ons goede punten voor hun kennis van het dialect. 

Uiteraard moet de juf of de meester meegaan in het verhaal. Zonder hun inzet en interesse, lukt dat natuurlijk niet. Op het einde mocht elke klas nog op de foto, behoudens de kinderen die op voorhand geen toestemming van de ouders hadden gekregen. 

De wandeling naar de school (Jan Rosierschool) in de voormiddag en ook in de namiddag, stelde uiteraard niks voor. De enige foto die ik maakte was in het park met zicht op de vrieskou van deze ochtend. 

Morgenvroeg moet ik weer eens bij de kapper zijn en in de namiddag ga ik normaal gezien voor de eerste keer dit jaar fietsen met de koersfiets. Deze avond is het weer carnaval dat op de agenda staat. Dan komen we samen om onze krant die inmiddels klaar is (behoudens de foto's van de klassen van vandaag en morgen), na te zien, de fouten te verbeteren en de laatste punten en komma's juist te zetten. 

Vriendinnen en vrienden, dit is nu het derde verslag van deze middag. Eerst heb ik mijn verslag van donderdag terug van Sen.Net afgehaald omdat mijn foto's niet zichtbaar waren. Ik heb het volledige verslag vervolgens teruggezet en nu met de wel-zichtbare foto's. Sorry voor die vijf mensen die op dit verslag al gereageerd hadden. 

Nadien heb ik mijn verslag van mijn fietstocht van gisteren geplaatst, en dit is dan het verslag van mijn wandeling van deze ochtend. 

Ik vertrok deze morgen al om iets na 8u00. De zon was er nog niet maar het ochtendrood was uitermate fascinerend. In die omstandigheden mis ik wel 'n fototoestel waarbij ik kan inzoomen. Ver wilde ik niet gaan vandaag, ik had mijn brood en broodjes besteld bij de bakker en dat wilde ik gaan afhalen. Daarnaast gingen dochter en kleinzoon ons verblijden met 'n kort bezoek en dat wilde ik natuurlijk niet missen. 

Ik vertrok via de Henri-Dunantstraat, vervolgens de Molenstraat en de Rankenlaan om tenslotte via de Waterstraat naar Pietersheim te wandelen. Je zag daar goed dat het flink gevroren had, de velden lagen er nog wit bij. Ik verliet het domein via de Koning Albertlaan om voorbij de school Linc Parc te stappen. Ze noemen het gebouw: Kasteel Alicebourg. Het is in feite 'n Herenhuis dat gebouwd werd tussen WO I en II. De Duitsers hebben het oude kasteel tijdens WO I met de grond gelijk gemaakt. 

In het centrum moet ik altijd kijken naar dat electriciteitskastje met replica's van oude postkaarten. Uiteindelijk was de zon er in het Uilenspiegelpark. Het is dan altijd experimenteren om 'n min of meer geslaagde foto over te houden. 

Zo mensen, jullie hebben nu veel te lezen. Het is natuurlijk buiten mijn wil om door die problemen met onze website. Hopelijk gebeurt dat niet te dikwijls meer. Seffens gaan we de horeca nog even ondersteunen in het centrum. En morgen, ... dan sta ik voor de klas in de Jan Rosierschool om 'n korte les te geven over carnaval. 

Met al die problemen met Sen.Net, zit ik nu mijn fietsverslag te maken,” the day after”. Dat is gevoelsmatig altijd ’n tikkeltje anders dan direct na ’n activiteit. 

Het was goed weer en daarom wilde ik nog eens gaan fietsen, niet met de koersfiets – de wegen waren nog te nat – maar met de stadsfiets. Er was veel zon, weinig wind en geen neerslag. Ik vertrok via Herbricht en Uikhoven naar Kotem waar ik de Maas wilde oversteken naar het Nederlandse Stein. Maar juist voor de brug, zag ik ’n uitgebroken paard langs lopen. Gelukkig kwam er ’n jong meisje aangewandeld dat de eigenaar van die paarden kende en deze dan ook ging verwittigen. 

In Stein heb je altijd ’n mooi zicht op het Julianakanaal. Als je in die regio fietst, dan kom je ook altijd mooie kastelen tegen, oa. het kasteel van Geulle. En “vastelaovend” of carnaval, dat vieren ze in Nederlands Limburg uiteraard ook. In Brommelen staat dat bord aan de kapel. En de inwoners van Itteren noemen zich “Vreigeleire” of mensen die vrolijk zijn of feest vieren. De carnavalsvereniging de “cv Beerbieters” vind je terug in Borgharen. 

Terugkeren deed ik via de Noorderbrug in Maastricht en de helling Sanderweg richting Smeermaas. Die Sandersweg is eigenlijk ’n bergje van niks, gemiddeld 5,2% omhoog met ’n max. hoogte van 7%. De helling is maar 500 meter lang maar het is altijd plezant om je benen effe onder druk te zetten op het einde van ’n fietstocht. 

En wat is er heerlijker dan ’n lekker bad na zo ’n fietstocht …… Tot mijn volgend verslag alweer.

Mijn wandeling van vandaag kon ik omschrijven met twee woorden: "mèsnaot gewore" (kletsnat geworden). Dat krijg je met zulk weer, het is niet anders.  

Nochtans heb ik mijn functionele wandeling van deze voormiddag in droge omstandigheden kunnen afleggen. Ik moest op vier plaatsen zijn, eerst naar de bakker, dan bij mijn bank, vervolgens op het gemeentehuis en tenslotte bij mijn opticien.   

Op het gemeentehuis ben ik twee rollen blauwe zakken (PMD) gaan afhalen. Die zakken kreeg ik in ruil voor opgespaarde slimme sorteerpunten. Wij hadden in 2025 ons quotum niet nodig voor onze restafval. Zestig kg. hebben wij omgezet in slimme sorteerpunten. Vandaag heb ik 'n foto doorgezonden naar onze afvalbeheerder Limburg.net van onze composthoop en verdien daar weer extra punten mee. En tenslotte heeft mijn opticien mijn bril weer eens gratis 'n grondige oppoetsbeurt gegeven. 

Deze namiddag wilde ik gaan wandelen, maar toen ik startklaar stond, was het aan het regenen. Maar je kent mij, als er ook maar enige kans is om toch de deur uit te gaan, dan doe ik dat. Rond 13u45 was het nog juist 'n beetje aan het miezeren, tijd dus om mijn jas aan te trekken en te vertrekken. Maar deze kastaar was nog geen kilometer ver toen de hemelsluizen opnieuw open gingen. Ik heb het mij niet aangetrokken en ben verder gewandeld. Ik wilde zo snel mogelijk het bos instappen, kwestie om toch enigzins beschut te zijn tegen al die nattigheid. Ik vertrok via de Postweg en de Epesiastraat om dan de Bessemerstraat over te steken richting Camping San Lanaco.  

De bedoeling was om de rode wandeling te doen, maar daar ben ik toch van afgestapt, ik werd toch te nat en ik wilde geen kou vatten. Ik ben dus terug gewandeld in de richting van Pietersheim. Onderweg zag ik dat de beken in het bos nu al goed gevuld zijn. En slijk was er in overvloed. 

Eens toegekomen op de Sprokkelstraat was het ineens gedaan met regenen. Ik had toen twee opties, ofwel rechtstreeks naar huis ofwel mijn wandeling verder zetten. Ik koos het tweede, hopende dat het nu verder droog zou blijven, en dat deed het. Ik wandelde langsheen die Indianentotem, de grachten en de burchtruïne. 

Buiten Pietersheim, op De Merodelaan, kwam ik voorbij de woning van de nieuwe Prins-Carnaval, Jürgen II. En dat bord met "Route 66" en die botjes bovenop, inspireerden mij tot het maken van 'n foto. Verder nog 'n woordje uitleg over die kip. Die scharrelt rond in het Uilenstraatje. Ik zag ze vanmorgen. Als je met je fiets langsrijdt, moet je goed oppassen om dat beest niet omver te rijden. Zo te zien is dat beestje nog in redelijke conditie. Benthe, wat denk je? 

Om te eindigen ook nog 'n kort verhaal over mijn grootvader Jan Mathijs Meuris. Ik heb hem nooit gekend, hij is al in 1938 overleden, amper 43 jaar. Af en toe hou ik mij nog bezig met stamboomonderzoek, 'n boeiende hobby die in feite nooit stopt. Bijgaande foto is de enige die ik van hem heb. Deze was bevestigd aan zijn grensarbeiderskaart.
-----------------------------------
Jan Mathijs Meuris [A3] is geboren op zondag 23 december 1894 om 14:00 in Lanaken [bron: RRH - 2006183], zoon van Joannes Mathijs Meuris [A4] en Petronella Winten [Winten]. Van de geboorte is aangifte gedaan op maandag 24 december 1894 [bron: akte nr. 106 in GAL]. Bij de geboorteaangifte van Jan waren aanwezig: getuigen Jacobus Croux (1834-1912) en Jan Hubert Janssen (geb. 1869). Jan is overleden op zondag 23 januari 1938 in Hasselt, 43 jaar oud. Hij is begraven op woensdag 26 januari 1938 in Lanaken.
Notitie bij publiceren van Jan: RRH.
Beroep:
vanaf 1938 Sigarenmaker [bron: Grensarbeiderskaart]
Vermeld:
Was 1 meter 63 cm. groot [bron: Militieattest]
Jan trouwde, 26 jaar oud, op zaterdag 2 april 1921 in Lanaken met Helena Vansomeren [Vansomeren], 23 jaar oud. Het kerkelijk huwelijk vond plaats op zaterdag 2 april 1921 in Lanaken. Bij het kerkelijk huwelijk van Jan en Helena was getuige Willem Hendrik (Guillaume) Meuris (1892-1967) [broer bruidegom] aanwezig.

Dit verslag heb ik moeten terugzetten om de foto's zichtbaar te maken voor iedereen. Sorry voor de vijf personen die er al 'n reactie op geplaatst hadden.

Het was vandaag ene rustige dag. In de voormiddag heb ik mij effe bezig gehouden met 'n klein werkje buiten. Daarna hield ik mij stil met 'n boek van Ruth Ware, "de vrouw in suite 11". 

In de namiddag koos ik voor 'n wandeling in de richting van Oud-Caberg. In het dorp zelf ben ik niet geweest, wel in de velden eromheen. Ik vertrok via de Industrieweg en de grenspaal tussen ons beider landen. Aan het gedenkteken van de slag op het Lanaker Veld, ging ik linksaf om in de verte de veldkapel te zien liggen en als je goed kijkt op de foto, helemaal links boven, de kerk van Oud-Caberg. 

Aan de spoorbrug was het maar 'n drassige boel. Thuis heb ik mijn schoenen mogen kuisen. Nochtans kom ik er wel eens graag, die paar woningen stralen zo 'n rust uit ..... 

De grens ligt 'n paar stappen verder. Ik keerde terug via de Nijverheidslaan en de Jan Rosierlaan. Aan de Engelse Hof in het Cultuurcafé had ik grote dorst en behoefte aan 'n moment van rust. Ik had er nog 'n babbel met de echtgenote van 'n vriend. 

Op het einde ben ik nog over het kerkhof gewandeld. Regelmatig controleer ik het graf van mijn moeder en grootmoeder. Op dezelfde rij vind je ook het graf van Pastoor Truyens. Vermoedelijk is dit het oudste graf op het kerkhof. De pastoor werd geboren in 1828 (nog vóór de splitsing van België en Nederland) en hij stierf in Lanaken in 1893, één maand na zijn gedwongen pensioen wegens ziekte. 

Morgen voormiddag wordt het weer heel druk, ik heb verschillende zaken op mijn to dolijstje staan.