Archief

Wie in onze streek woont, kan er niet omheen, grijs en mottig weer. In feite te warm voor de tijd van het jaar, de hele dag gemiezer, veel mist over de velden en maar één kleur: grijs. Het zij zo en we moeten er het mee doen. 

Het weerhield mij niet om te gaan wandelen, gewoon naar Zutendaal en met de bus terug. Ik vertrok na het middagmaal via de Bessemerstraat tot boven aan de Bessemer (of Besmer). Daar ging ik linksaf om vervolgens de Mandelseweg te nemen tot in het centrum van Zutendaal. Die Mandelseweg is in feite 'n brede fietsstraat waar je nauwelijks 'n auto ziet. Je kunt daar rustig in het midden van de weg wandelen en onderweg kijken naar de paarden, het kruis en ook 'n kapel. 

Eens in het centrum wandelde ik langs 'n stilteplek, kort bij de Kapelanij, mijn pauzeplek van vandaag. Een tas warme chocomelk en 'n vlaaipunt kikkerden mij weer helemaal op. Vlak er tegenover ligt de Pastorij, het mooiste gebouw van het dorp. 

Ik heb even moeten wachten op mijn bus, maar om 15u30 was ik weer thuis. Nu is het tijd om andere kledij aan te trekken en de avond voor te bereiden. Tot morgen. 

Er zijn zo van die dagen dat er veel te vertellen is, vandaag was dat het geval. Gisterenavond moest ik naar de oogarts, afspraak om 17u45. Maar zoals dat gewoonlijk het geval is, om 18u25 waren pas mijn eerste onderzoeken afgelopen en pas om 18u40 kon ik uiteindelijk bij de dokter zelf terecht. De conclusie van dit onderzoek: ik mag weer oogdruppels gaan indoen om de ogen vochtig te houden. 

Vanmorgen werd ik dan de tweede keer geteisterd, op bezoek bij mijn mondhygieniste. Zij raadde mij aan om paarse stokjes aan te schaffen om tussen mijn tanden te peuteren. Bij de apotheek ben ik die dan maar gaan bestellen, ze waren niet op voorraad. Eens thuis zag mijn eega dat ze de verkeerde besteld hadden (zij gebruikt ze ook). Ik kon dus terug om de bestelling te laten annuleren en de juiste te bestellen. Dadelijk kan ik ze ophalen. Ik heb dan van de gelegenheid geprofiteerd om nog 'n klein ommetje te maken met ook 'n bezoek aan vriend Hubert. 

In de namiddag zag het weer er zeer goed uit, misschien 'n mogelijkheid om 'n kleine fietstocht te maken. En die kans heb ik niet laten liggen. Ik vertrok aan de brug in Briegden, naar beneden naar het jaagpad langs het Albertkanaal en zo verder door naar Kanne. Daar stak ik de brug over om dan langs Château Neercanne te fietsen. Wat verderop zie je de Apostelhoeve liggen op de bergkam. Een volgende keer wat foto's daarvan. 

Op dezelfde straat stopte ik aan de Sint-Servaasbron. Een heilige die overal zijn sporen nalaat in Maastricht. Eens te meer kwam ik ook voorbij het Aldenhofpark met de liggende giraf en het standbeeld van d' Artagnan. 

De laatste afbeeldingen zijn gemaakt door onze zoon. Hij werkt bij Aquafin in Zichen (waterzuiveringsstation). Ze hebben met de hulp van de brandweer, 'n ree moeten redden. Zo, dat was vandaag 'n drukke dag. Straks op tv kijken naar "de rugzak". 

Deze voormiddag hadden we samen nog elders 'n afspraak om het een en ander te regelen, nadien trok mijn eega op winkeltocht terwijl ik naar de bakker ging. Zo was de voormiddag zo goed als om. Na het eten en de afwas had ik goesting om voor het eerst dit jaar naar Maastricht te wandelen.

Mijn eerste foto maakte ik nog deze morgen bij terugkeer van de bakker, de Langkeukelbeek met toch al heel wat water. En dan tijdens mijn wandeling naar Maastricht, zag ik in Smeermaas dat de Maas toch al redelijk hoog staat, het eilandje staat met de voeten in het water. 

Aan de Pastoor Moormanstraat ging ik linksaf om vervolgens het brugje over te steken van het Voedingskanaal, de verbinding tussen de Maas en de Zuid-Willemsvaart. En die muurschildering blijft 'n eyecatcher als je Maastricht binnenwandelt. Via het stadhuis kwam ik daarna uit Achter het Vleeshuis, langs het warenhuis de Bijenkorg door. Daar vielen mij enkele oude auto's op in de etalage. 

Ook op die straat, zag ik een van de vele "Stolpersteine of Struikelstenen". Het geeft aan waar 'n Joods inwoner gewoond heeft die in WO II vermoord werd in gevangenschap. Isaac Neuburger stierf in Auschwitz op 18/8/1942. Het is de Duitser Gunther Demning (° 1947) die er in 1992 mee begon in eigen land. Nu vind je die stenen in vele landen waaronder 'n driehonderdtal in Maastricht zelf. 

Via de Stokstraat ging ik tenslotte naar de bushalte. Het was intussen aan het regenen, maar goed dat ik die paraplu had meegenomen. Aan de bushalte was het 'n komen en gaan van klanten in Coffeeshop Smoky. Ik ben altijd nieuwsgierig of ik daar ook bekend volk zie binnengaan. Tot heden dus niet.  Straks mijn jaarlijks onderzoek bij de oogarts. Niet mijn favoriete bezigheid. 

Onze nieuwe carnavalsprins en jeugdprinsen zijn verkozen, het echte seizoen kan nu beginnen. Maar dat komt later nog allemaal aan bod, nu gaat het vooral over de vermoedelijk laatste sneeuw- en ijsdag van deze winter (laat het ons hopen). En gezien er op zondagvoormiddag toch weinig te doen is, ben ik maar direct gaan wandelen. 

Ik had wel het geluk om geen alcohol in 't bloed te hebben (dat heb ik sowieso weinig) want het was 'n wandeling waarbij ik mijn evenwichtskunde zeker nodig had. Het was op vele plekken spekglad. Ik vertrok via het Uilenspiegelpark waar ik toch even wat kleur zag aan de kleine speeltuin. Daarna trok ik de brug over in Briegden om vervolgens de Louis Paulboonweg in te wandelen. Op deze straat (of pad) is er niet gestrooit, ook niet op het einde waar er enkele woningen staan. Vooral daar was het heel glad. 

Eens op de grote weg in Kompveld was het effe beter wandelen. Rechts weer de oude spoorbrug. Daarna kwam ik in de Boonakkerstraat en ook hier was er van strooizout niks te bespeuren. Opmerkelijk was dat me 'n jonge dame voorbij liep met gewone joggingschoenen aan. Desondanks liep ze me gezwind voorbij zonder weg te glibberen. 

Terugkeren deed ik via de Kewithstraat waar je ver kunt kijken, iets wat mij altijd boeit. Op de Pastoorslindestraat zag ik die gieters staan, toch 'n mooi uitzicht. Nadat ik nog een Zondagskrantje had uitgehaald bij de bakker, kon ik mij thuis verwarmen aan 'n lekkere tas koffie. 

En nu ik dit aan het schrijven ben, verneem ik dat een der jeugdprinsen op onze straat woont. Nee, ik was niet aanwezig op de voorstelling, mijn bijdrage aan de carnaval is gewoon meehelpen als redactielid van de carnavalskrant.

Nog ene fijne zondag en ik ga straks weer kijken naar de koers.  

Wie had dat gedacht, ... gisteren was alle sneeuw verdwenen en vanochtend lag er weer 'n dik pak. Rond 7u30 toen ik de krant uit de bus haalde, was het nog altijd aan het sneeuwen.  Trouwens, ik moet zeker die krantenbezorger 'n dikke pluim geven. Ondanks dat slechte weer met veel sneeuw, is onze krant steeds mooi op tijd in de bus gevallen. Nu de privé de krantenronde heeft overgenomen van Bpost, kan ik alleen maar beamen dat ze hun werk goed doen. 

Om naar de bakker te gaan, heb ik even moeten wachten tot het wat minder sneeuwde. Rond 10u00 ben ik dan toch maar vertrokken. Brood, broodjes en 'n vieruurtje zijn droog thuis aangekomen.  Aansluitend heb ik samen met mijn naaste buren de stoep nog sneeuwvrij gemaakt. Mijn eerste foto maakte ik op weg naar de bakker. 

Daarna wilde ik toch weer even naar Pietersheim wandelen. Ik vertrok via de Henri-Dunantstraat en de Neerharenweg en wandelde Pietersheim binnen via de Kinderboerderij. Ik weet niet of het paard echt gelukkig was in die sneeuw. Via de weilanden trok ik vervolgens richting ruïne en kasteel. Toen ik aan de overkant stond van de binnenplaats in de ruïne, zag ik 'n hoop volk staan, vermoedelijk 'n huwelijk in de kapel van de ruïne. 

De sneeuw, je houdt ervan of integendeel, je hoopt maar dat dit wit zo snel mogelijk verdwenen is. Het levert alleszins enkele mooie plaatjes op. Deze namiddag ga ik het ervan nemen. Mogelijk kijken naar het BK veldrijden. 

En nu luister ik naar Luke Silva, 'n gekend straatmuzikant. Hij heeft 'n mooie stem en vormt doorgaans 'n duet met vrouwen of mannen die gewoon naar hem staan te luisteren. Dat levert soms prachtige duetten op. 

Dag vriendinnen en vrienden, het is geen weer om 'n hond door te jagen, zelfs ik niet. Ik heb er geen probleem mee als het begint te regenen tijdens mijn wandeling, als ik maar droog kan vertrekken. Maar zelfs dat zat er vandaag niet in. Nat worden, tot daar toe, maar die flinke wind maakt het onaangenaam. Ik blijf dus binnen, tenzij .... het heel misschien deze namiddag iets beter wordt.

Enkele dagen terug heb ik nog eens wat postkaartjes bij mekaar gezocht, deze keer van Warsage. In het Nederlands is dat Weerst. Bij de definitieve vaststelling van de taalgrens in 1963 werd Weerst bij Wallonië gevoegd. Tot dusver werd er 'n soort platdiets gesproken, 'n variant van het Limburgs. Maar door allerlei redenen is Weerst totaal verfranst.

Ik fiets er regelmatig doorheen op weg naar de abdij van Val Dieu. Van thuis tot Warsage zoals het eigenlijk nu heet, is het goed 25 km. fietsen. Heel veel is er niet te zien, het is 'n ingeslapen dorpje dat nu 'n deelgemeente is van Dalhem. Meestal fiets ik naar Val Dieu via Lixhe en Moelingen om dan via Maastricht (de kortste weg dus: +/- 25 km. vanuit Warsage) terug te fietsen. Veel kijkplezier.

Vandaag heb ik lang moeten zoeken naar wat kleur in het landschap. Deze morgen op weg - heen en terug - naar de bakker was er sowieso niks te filmen, enkel sneeuw en natte wegen.  Daarna bleef het zwart-wit, oa. aan de sluis in Lanaken en langs het Verbindinskanaal. Ik koos vandaag de rechterkant van het kanaal, het onverharde pad en nog steeds volledig ondergesneeuwd. In Tournebride ben ik even gestopt voor nog 'n foto en om te bepalen hoe ik zou terugkeren. Het was op dat moment nog geen 10u00, ik had dus nog de tijd om door te stappen naar de sluis van Neerharen. Daar waren ze juist 'n schip aan 't versassen. 

De eerste kleur zag ik pas in Pietersheim aan het kasteel en de ruïne. En ook in de speeltuin zag ik 'n mooi gekleurd huisje staan langs de kant van de weg.  Maar goed, het was toch aangenaam wandelen. Nu ik dit aan het typen ben, is de dooi ingetreden. Volgens het KMI is het nu 3°.

Deze middag was echter het beste stuk van de dag. We zijn samen met mijn zus en schoonbroer elders gaan eten, ons Nieuwjaarsetentje. En het heeft gesmaakt. 

Of ik morgen buiten geraak, dat valt nog te bezien. Het zou heel de dag gaan regenen met daarbovenop 'n stevige wind. Ik zal wel zien wat ik ga doen. 

Als je nu foto's maakt, dan zijn ze doorgaans zwart - wit, want veel kleur is er nu niet te bespeuren. Het was dan ook 'n toevalstreffer toen de zon even kwam piepen en daarbij toch wat kleur over het landschap wierp. Maar zoals gezegd, het merendeel van de foto's ontbreken wat kleur, zeker die in het bos. 

Ik had vanmorgen op de buienradar gezien - en ook op de radio gehoord - dat er 'n sneeuwzone zat aan te komen. Het was dus kwestie om er maar direct aan te beginnen, mijn dagelijkse wandeling. Ik vertrok richting de Sportoase om vervolgens via het fietspad naar Gellik, uit te komen op de Kounterstraat. Daar zag ik links van mij de zon boven en door de bomen schijnen. Het is daar altijd fijn wandelen, rechts heb je iedere keer mooie vergezichten. 

In Gellik maakte ik op de Dorpsstraat nog 'n foto met de zon op de achtergrond. Daarna wandelde ik doorheen de Kewithdreef op weg naar de Kewithstraat. Met de sneeuw die op komst was, maakte ik voortdurend 'n afweging welke weg ik nog zou inslaan eer ik terug naar huis zou keren. Op de Bosstraat vond ik het nog kunnen om op het einde van de Bremstraat, nog eens dat Egelpad te nemen. Dat pad is enkele jaren geleden gelukkig terug toegankelijk gemaakt, deels door mijn inzet hiervoor op facebook. Nu is het er fijn wandelen en niks of niemand verstoord nu nog de doorgang. 

Op het einde van dat pad, was er nog steeds geen sneeuw te bespeuren. Dus wandelde ik linksop het bos in om op het einde van dat pad, terug te keren via het bospad dat eindigt op de Roelerdreef. Daar stak ik de grote weg over om via de camping San Lanaco te wandelen naar de Sprokkelstraat. Uiteindelijk op de Henri-Dunantstraat begonnen de eerste vlokken te vallen, niet dat het mij iets uitmaakte, ik wandel zelfs graag tijdens 'n lichte sneeuwbui. 

Natuurlijk moet het ook niet overdrijven, ik was dan ook tevreden terug thuis te zijn en mij te verwarmen in huiselijke sfeer. Nu op dit moment zijn de laatste vlokken aan 't vallen. Tijd om seffens de sneeuwschop ter hand te nemen. 

Joechei, een van onze bakkers heropende deze morgen de deuren na 'n kort eindejaarsverlof. Tot deze ochtend hebben wij ons moeten behelpen met brood uit de vriezer te nemen. Natuurlijk was dat 'n goede oplossing, maar vers brood heeft toch nog altijd dat tikkeltje meer. 

Daarna was het tijd om weer op wandel te gaan. Er was weer 'n dun laagje sneeuw bijgevallen, het was dus zorgen dat deze jongen niet onderuit zou glibberen. Ik vertrok via het Uilenstraatje en het park om dan de Montaingeweg te nemen tot aan het kanaal. Die speeltuigen staan er nu verlaten bij. Ik wilde het vandaag rustig aan doen, daarom koos ik aan de sluis, de weg links naar boven, terug naar het centrum. Op de plaatselijke dinsdagmarkt had ik nog ene babbel met vriend Ferdi en echtgenote en in een van onze warenhuizen, ben ik nog wat lege dozen gaan halen. Die dozen zijn altijd handig om ons oud papier in op te bergen (kranten en reclame). 

In de namiddag zijn we tenslotte nog met ons twee gaan winkelen. Mijn vrouw vertrouwde het nog niet om met de fiets te gaan. En met twee kun je altijd iets méér meenemen. Die wandeling heb ik wel niet geregistreerd. Morgen wordt het 'n minder fraaie dag, veel wind en er wordt weer sneeuw voorspeld. Afwachten wat het wordt. 

Vandaag ben ik droog vertrokken maar als 'n sneeuwmannetje teruggekeerd. Niet dat ik er last van had, in tegendeel, het heeft iets om te wandelen tijdens 'n sneeuwbui.  De sneeuw die nu op dit eigenste moment aan het vallen is, blijft weer liggen. Ik kan dus straks of morgen  weer met de sneeuwschop er op uittrekken om de stoep proper te maken. 

Deze voormiddag zijn we samen nog aan het poetsen gegaan. Als je volk in huis hebt gehad, zeker met dit weer, dan is er altijd wel iets om te reinigen.  In de namiddag kon ik dan gaan wandelen. Ik had nog eens goesting om het bos in te trekken. Ik vertrok aan de Roelerdreef, langs de school, om vervolgens de Bessemerberg omhoog te wandelen. Daar stak ik de grote weg over om vervolgens eerst langs het rusthuis te stappen en nadien langs het ziekenhuis. 

Daarna was het even voorzichtig zijn, de afdaling van de Bessemerberg. Gelukkig hadden de mountainbikers 'n smalle strook sneeuwvrij gemaakt zodat ik goed de eventuele ijsplekken in 't oog kon houden. En ik moet zeggen, ik ben geen enkele keer uitgegleden. 

Op het einde stak ik nog even de Neerharenweg over om tenslotte via de Kinderboerderij en langs de piste van Atla, Pietersheim te verlaten. Terugkeren deed ik via de Wijnwijk en de Wijngaardstraat. 

En die laatste afbeelding is 'n klein fantasietje, de beroemdste boom van Pietersheim, drie-maal afgebeeld.