W - Sneeuwwandeling.

Wie had dat gedacht, ... gisteren was alle sneeuw verdwenen en vanochtend lag er weer 'n dik pak. Rond 7u30 toen ik de krant uit de bus haalde, was het nog altijd aan het sneeuwen.  Trouwens, ik moet zeker die krantenbezorger 'n dikke pluim geven. Ondanks dat slechte weer met veel sneeuw, is onze krant steeds mooi op tijd in de bus gevallen. Nu de privé de krantenronde heeft overgenomen van Bpost, kan ik alleen maar beamen dat ze hun werk goed doen. 

Om naar de bakker te gaan, heb ik even moeten wachten tot het wat minder sneeuwde. Rond 10u00 ben ik dan toch maar vertrokken. Brood, broodjes en 'n vieruurtje zijn droog thuis aangekomen.  Aansluitend heb ik samen met mijn naaste buren de stoep nog sneeuwvrij gemaakt. Mijn eerste foto maakte ik op weg naar de bakker. 

Daarna wilde ik toch weer even naar Pietersheim wandelen. Ik vertrok via de Henri-Dunantstraat en de Neerharenweg en wandelde Pietersheim binnen via de Kinderboerderij. Ik weet niet of het paard echt gelukkig was in die sneeuw. Via de weilanden trok ik vervolgens richting ruïne en kasteel. Toen ik aan de overkant stond van de binnenplaats in de ruïne, zag ik 'n hoop volk staan, vermoedelijk 'n huwelijk in de kapel van de ruïne. 

De sneeuw, je houdt ervan of integendeel, je hoopt maar dat dit wit zo snel mogelijk verdwenen is. Het levert alleszins enkele mooie plaatjes op. Deze namiddag ga ik het ervan nemen. Mogelijk kijken naar het BK veldrijden. 

En nu luister ik naar Luke Silva, 'n gekend straatmuzikant. Hij heeft 'n mooie stem en vormt doorgaans 'n duet met vrouwen of mannen die gewoon naar hem staan te luisteren. Dat levert soms prachtige duetten op. 

Dag vriendinnen en vrienden, het is geen weer om 'n hond door te jagen, zelfs ik niet. Ik heb er geen probleem mee als het begint te regenen tijdens mijn wandeling, als ik maar droog kan vertrekken. Maar zelfs dat zat er vandaag niet in. Nat worden, tot daar toe, maar die flinke wind maakt het onaangenaam. Ik blijf dus binnen, tenzij .... het heel misschien deze namiddag iets beter wordt.

Enkele dagen terug heb ik nog eens wat postkaartjes bij mekaar gezocht, deze keer van Warsage. In het Nederlands is dat Weerst. Bij de definitieve vaststelling van de taalgrens in 1963 werd Weerst bij Wallonië gevoegd. Tot dusver werd er 'n soort platdiets gesproken, 'n variant van het Limburgs. Maar door allerlei redenen is Weerst totaal verfranst.

Ik fiets er regelmatig doorheen op weg naar de abdij van Val Dieu. Van thuis tot Warsage zoals het eigenlijk nu heet, is het goed 25 km. fietsen. Heel veel is er niet te zien, het is 'n ingeslapen dorpje dat nu 'n deelgemeente is van Dalhem. Meestal fiets ik naar Val Dieu via Lixhe en Moelingen om dan via Maastricht (de kortste weg dus: +/- 25 km. vanuit Warsage) terug te fietsen. Veel kijkplezier.

Vandaag heb ik lang moeten zoeken naar wat kleur in het landschap. Deze morgen op weg - heen en terug - naar de bakker was er sowieso niks te filmen, enkel sneeuw en natte wegen.  Daarna bleef het zwart-wit, oa. aan de sluis in Lanaken en langs het Verbindinskanaal. Ik koos vandaag de rechterkant van het kanaal, het onverharde pad en nog steeds volledig ondergesneeuwd. In Tournebride ben ik even gestopt voor nog 'n foto en om te bepalen hoe ik zou terugkeren. Het was op dat moment nog geen 10u00, ik had dus nog de tijd om door te stappen naar de sluis van Neerharen. Daar waren ze juist 'n schip aan 't versassen. 

De eerste kleur zag ik pas in Pietersheim aan het kasteel en de ruïne. En ook in de speeltuin zag ik 'n mooi gekleurd huisje staan langs de kant van de weg.  Maar goed, het was toch aangenaam wandelen. Nu ik dit aan het typen ben, is de dooi ingetreden. Volgens het KMI is het nu 3°.

Deze middag was echter het beste stuk van de dag. We zijn samen met mijn zus en schoonbroer elders gaan eten, ons Nieuwjaarsetentje. En het heeft gesmaakt. 

Of ik morgen buiten geraak, dat valt nog te bezien. Het zou heel de dag gaan regenen met daarbovenop 'n stevige wind. Ik zal wel zien wat ik ga doen. 

Als je nu foto's maakt, dan zijn ze doorgaans zwart - wit, want veel kleur is er nu niet te bespeuren. Het was dan ook 'n toevalstreffer toen de zon even kwam piepen en daarbij toch wat kleur over het landschap wierp. Maar zoals gezegd, het merendeel van de foto's ontbreken wat kleur, zeker die in het bos. 

Ik had vanmorgen op de buienradar gezien - en ook op de radio gehoord - dat er 'n sneeuwzone zat aan te komen. Het was dus kwestie om er maar direct aan te beginnen, mijn dagelijkse wandeling. Ik vertrok richting de Sportoase om vervolgens via het fietspad naar Gellik, uit te komen op de Kounterstraat. Daar zag ik links van mij de zon boven en door de bomen schijnen. Het is daar altijd fijn wandelen, rechts heb je iedere keer mooie vergezichten. 

In Gellik maakte ik op de Dorpsstraat nog 'n foto met de zon op de achtergrond. Daarna wandelde ik doorheen de Kewithdreef op weg naar de Kewithstraat. Met de sneeuw die op komst was, maakte ik voortdurend 'n afweging welke weg ik nog zou inslaan eer ik terug naar huis zou keren. Op de Bosstraat vond ik het nog kunnen om op het einde van de Bremstraat, nog eens dat Egelpad te nemen. Dat pad is enkele jaren geleden gelukkig terug toegankelijk gemaakt, deels door mijn inzet hiervoor op facebook. Nu is het er fijn wandelen en niks of niemand verstoord nu nog de doorgang. 

Op het einde van dat pad, was er nog steeds geen sneeuw te bespeuren. Dus wandelde ik linksop het bos in om op het einde van dat pad, terug te keren via het bospad dat eindigt op de Roelerdreef. Daar stak ik de grote weg over om via de camping San Lanaco te wandelen naar de Sprokkelstraat. Uiteindelijk op de Henri-Dunantstraat begonnen de eerste vlokken te vallen, niet dat het mij iets uitmaakte, ik wandel zelfs graag tijdens 'n lichte sneeuwbui. 

Natuurlijk moet het ook niet overdrijven, ik was dan ook tevreden terug thuis te zijn en mij te verwarmen in huiselijke sfeer. Nu op dit moment zijn de laatste vlokken aan 't vallen. Tijd om seffens de sneeuwschop ter hand te nemen. 

Joechei, een van onze bakkers heropende deze morgen de deuren na 'n kort eindejaarsverlof. Tot deze ochtend hebben wij ons moeten behelpen met brood uit de vriezer te nemen. Natuurlijk was dat 'n goede oplossing, maar vers brood heeft toch nog altijd dat tikkeltje meer. 

Daarna was het tijd om weer op wandel te gaan. Er was weer 'n dun laagje sneeuw bijgevallen, het was dus zorgen dat deze jongen niet onderuit zou glibberen. Ik vertrok via het Uilenstraatje en het park om dan de Montaingeweg te nemen tot aan het kanaal. Die speeltuigen staan er nu verlaten bij. Ik wilde het vandaag rustig aan doen, daarom koos ik aan de sluis, de weg links naar boven, terug naar het centrum. Op de plaatselijke dinsdagmarkt had ik nog ene babbel met vriend Ferdi en echtgenote en in een van onze warenhuizen, ben ik nog wat lege dozen gaan halen. Die dozen zijn altijd handig om ons oud papier in op te bergen (kranten en reclame). 

In de namiddag zijn we tenslotte nog met ons twee gaan winkelen. Mijn vrouw vertrouwde het nog niet om met de fiets te gaan. En met twee kun je altijd iets méér meenemen. Die wandeling heb ik wel niet geregistreerd. Morgen wordt het 'n minder fraaie dag, veel wind en er wordt weer sneeuw voorspeld. Afwachten wat het wordt. 

Vandaag ben ik droog vertrokken maar als 'n sneeuwmannetje teruggekeerd. Niet dat ik er last van had, in tegendeel, het heeft iets om te wandelen tijdens 'n sneeuwbui.  De sneeuw die nu op dit eigenste moment aan het vallen is, blijft weer liggen. Ik kan dus straks of morgen  weer met de sneeuwschop er op uittrekken om de stoep proper te maken. 

Deze voormiddag zijn we samen nog aan het poetsen gegaan. Als je volk in huis hebt gehad, zeker met dit weer, dan is er altijd wel iets om te reinigen.  In de namiddag kon ik dan gaan wandelen. Ik had nog eens goesting om het bos in te trekken. Ik vertrok aan de Roelerdreef, langs de school, om vervolgens de Bessemerberg omhoog te wandelen. Daar stak ik de grote weg over om vervolgens eerst langs het rusthuis te stappen en nadien langs het ziekenhuis. 

Daarna was het even voorzichtig zijn, de afdaling van de Bessemerberg. Gelukkig hadden de mountainbikers 'n smalle strook sneeuwvrij gemaakt zodat ik goed de eventuele ijsplekken in 't oog kon houden. En ik moet zeggen, ik ben geen enkele keer uitgegleden. 

Op het einde stak ik nog even de Neerharenweg over om tenslotte via de Kinderboerderij en langs de piste van Atla, Pietersheim te verlaten. Terugkeren deed ik via de Wijnwijk en de Wijngaardstraat. 

En die laatste afbeelding is 'n klein fantasietje, de beroemdste boom van Pietersheim, drie-maal afgebeeld. 

Vandaag stond in het teken van de veldloop die Atla organiseerde, de atletiekclub waarbij onze kleinzoon is aangesloten. Hij liep in de categorie: Benjamin jongens - geboortejaar 2017. De wedstrijd ging door op de terreinen van Atla zelf, in Pietersheim dus. 

Gezien hij zou vertrekken om 11u55 stond het mij vrij om er te voet naar toe te gaan. Ik vertrok via het Uilenspiegelpark om vervolgens via de sluis naar Tournebride te wandelen langs het Verbindingskanaal. Met al die sneeuw heb ik uitzonderlijk eens geen wielertoerist gezien.  Eens in Tournebride is het maar 'n paar stappen tot in Pietersheim. Met die beroemde boom moet ik toch eens 'n collage maken. 

Toen ik aan de beukendreef kwam, was het nog maar 11u05, tijd dus om nog 'n ommetje te maken doorheen het domein. Al zeg ik het zelf, de foto's zijn best geslaagd. En ben je de grachten voorbij, dan hoorde ik al de geluiden van Atla, de speaker die het schema in goede banen diende te leiden. 

Het was effe zoeken tussen al dat volk naar dochter, schoonzoon en kleinzoon tussen die massa supporters. De kleinzoon vertrok gezwind aan zijn wedstrijd, maar kon de eersten niet volgen. Hij had namelijk geen gepast schoeisel aan. Zijn normale schoenen waren met die sneeuw niet aangewezen wegens kans op uitglijden en voor spikes zit hij nog te zeer in de groei. Hij heeft het dus moeten doen met zijn hoge schoenen, niet ideaal maar hij bleef tenminste recht. En op het einde kon hij bij het spurten toch nog verschillende leeftijdsgenootjes voorblijven.  Hij was wat ontgoocheld omdat hij niet méér vooraan was geëindigd. Maar dat is de echte spirit van de winnaar, ontgoocheld zijn als het iets minder ging. Iedereen heeft uiteindelijk nog 'n aandenken gekregen. 

Ik keerde met de auto terug naar huis waarna we allemaal genoten van 'n lekker middagmaal.  En die laatste afbeelding, ... toen de koers nog werd gereden in alle weersomstandigheden. 

Als ik opnieuw naar gisteren kijk, dan mag ik met recht en reden spreken van veel geluk. Mijn fietstocht is goed meegevallen, maar ik was gelukkig tijdig terug thuis. Daarna is er veel sneeuw gevallen in onze streek. Hoe ook, de nul is van de tabellen. 

Vandaag dienden we in de voormiddag opnieuw te gaan winkelen. Met al die sneeuw was dat natuurlijk niet verantwoord om dat per fiets te doen, toch zeker niet voor mijn vrouw. We zijn dus beiden te voet afgezakt naar het Molenweideplein om er onze inkopen te doen. 

In de namiddag wilde ik in Pietersheim eens naar het sneeuwlandschap gaan kijken. Het is er met zulk weer feeëriek. En ik was er niet alleen, om al dat moois te komen bekijken. Ik had er nog ene babbel met fb-vriendin Regina. Ik heb dan maar van dat sprookjesachtige geprofiteerd om de nodige foto's te maken. Ik weet wel dat niet iedereen dit witte landschap apprecieert, zelf ben ik ook niet zo sneeuw minded, maar het levert wel mooie plaatjes op. 

Terugkeren deed ik via de visvijver en de Kinderboerderij. Daarna volgde de Henri-Dunantstraat en onze straat. Gezien ik toch mijn wandelkledij aan had, heb ik nog even van de gelegenheid geprofiteerd om onze stoep enigzins sneeuw- en ijsvrij te maken.  En die laatste afbeelding, ik kwam ze tegen op Facebook. Leek me wel leuk. 

Morgen hebben we ons Nieuwjaarsfeestje en in principe zal onze kleinzoon meelopen tijdens de veldloop van Atla. Ik hoop dat de organisatoren de omloop in optimale conditie krijgen. 

Deze voormiddag hadden we het een en het ander te regelen. Dat hebben we gecombineerd met 'n tas koffie in het centrum. In de namiddag zag ik mijn kans schoon voor 'n korte fietstocht. Ik had niet echt 'n plan, ik zou wel zien waarheen mijn fiets me zou brengen. 

Ik wist wel dat er 'n strakke wind was (4 bfr.) maar dat kom mijn enthousiasme niet temperen.  Als ik het in mijn kop krijg dat er gefietst moet worden, dan wordt er ook gefietst. Ik vertrok tegen de wind in naar Gellik. Daarna kwam ik in Eigenbilzen met dat grote hand aan de kant van de weg. Vervolgens fietste ik doorheen Mopertingen en Veldwezelt om dan juist achter de grens in Maastricht, even halt te houden aan de gedenksteen die vertelt over de passage van Hertog Alva in 1568. Hij nam het op in tegen Willem van Oranje. 

Mijn volgende stopplaats was het stadspark of beter het Waldeckpark. Op deze plek sneuvelde op 25/6/1673 Charles de Batz de Castelmore of beter gekend als D'Artagnan, Musketier van de Franse Koning. Vervolgens fietste ik voorbij Jachthaven Marina en de Torenmolen in Gronsveld. In die regio zag ik ook 'n immens gebouw in de verte. Ik had het mij al dikwijls afgevraagd wat de juiste bestemming is van het gebouw. En als je 'n mond hebt, kun je het vragen aan een der wandelaars. Het blijkt 'n jeugdgevangenis te zijn waar jongeren die iets mispeuterd hebben of in 'n moeilijke situatie zitten, onderdak krijgen.  De werkelijke zin van "het gevangen zijn" is niet meer aan de orde maar jongeren krijgen er nog steeds gespecialiseerde hulp. 

Nadien was het gewoon terugfietsen naar Lanaken waarbij ik het op de Noorderbrug wat moeilijker kreeg door die strakke wind en de brug loopt in de richting van België ook omhoog.  En eenmaal terug thuis kon ik mij gelukkig prijzen dat de sneeuw toen pas is beginnen te vallen, ik heb dus geluk gehad met het weer. Nu ik dit aan het typen ben zie ik de sneeuw liggen op het dak van de overburen. Fijne avond nog. 

Dag iedereen, het nieuwe jaar is van start gegaan. Zoals gebruikelijk heb ik geen goede voornemens, tenzij .... gewoon verder doen zoals ik bezig was.  Voor ieder van jullie, het allerbeste in dit nieuwe jaar, en zij die het om de een of andere reden moeilijk hebben, veel steun en doorzettingsvermogen. 

We hebben het gisterenavond rustig gehouden met ons twee. We luisterden eerst naar de muziek van "de Tijdloze" op Studio Brussel, daarna keken we naar "Vrede op Aarde" en tenslotte naar "Pink Floyd in Pompeiï". En toen het - verboden - vuurwerk op zijn einde liep, zijn we in bed gekropen. 

Vanmorgen wilde ik wel eens met eigen ogen zien hoe het met onze straten gesteld was. Verleden jaar was oa. het Kerkplein, één grote oorlogszone. Alles lag er vol met afval van de illegale vuurwerkafstekers. En dit jaar ......, ik heb het nog nooit zo proper gezien.   Ondanks dat er veel vuurwerk de lucht werd ingeschoten - hetgeen trouwens op politiebevel niet mocht - was er nauwelijks afval te bespeuren. Een mijner fb-vrienden kwam ik tegen op het Kerkplein en hij vertelde mij dat de politie deze nacht heeft ingegrepen en zelfs één iemand heeft opgeleid. Ik kan alleen maar zeggen: zo hoort dat. 

Tja, en die korte wandeling bracht mij dus eerst doorheen het centrum en daarna wandelde ik in Pietersheim langs de piste van Atla en doorheen de Kinderboerderij. Terugkeren deed ik via de Asbeekweg. Het weer was maar miezerig, niet aangenaam. Vandaar dat ik het bij 'n bescheiden 6 km. heb gehouden. 

Eenmaal terug thuis kon de tv weer aangezet worden voor het traditionele Nieuwjaarsconcert vanuit Wenen. Elke jaar zijn we trouwe luisteraars (en kijkers). De rest van de dag gaan we rustig doorbrengen, onze kinderen komen zondag pas naar onze jaarlijkse familiebijeenkomst. 

Na een drukke voormiddag - naar de bakker en de bibliotheek / wat huishoudelijke taken - kon ik in de namiddag vertrekken voor 'n allerlaatste fietstocht van 't jaar. Ik had gezien dat de wind best zou meevallen en het bleef sowieso droog. De rit zou mij naar Kanne brengen, vervolgens naar Maastricht en terug naar huis. 

In Kanne was ik vandaag fietser nr. 30 die daar aan het Albertkanaal passeerde. Wat verderop, grondgebied Maastricht op de Mergelweg, zag ik in de verte Château Neercanne. Ik volgde vandaag gewoon het fietsroutenetwerk, vanuit Kanne, nr. 12 tot in Maastricht. Op die route kom je altijd in het Aldenhofpark met zijn stadswallen. En blijf je de nrs. volgen, dan kom je automatisch in het centrum van Maastricht uit. Het was er weer over de koppen lopen. Meermaals ben ik stapvoets (de fiets aan de hand) tussen het volk door moeten laveren. Vooral in de buurt van de Sint-Servaasbrug was het druk. Alle terrassen zaten vol. 

In Smeermaas was ik juist tot het besluit gekomen om via de Zuid-Willemsvaart naar Neerharen te fietsen toen ik weer enkele oud-medewerkers van de Post tegenkwam. Angèle en Henk. Angèle zorgde ervoor dat het kantoor altijd proper was en Henk was mijn naaste medewerker bij de postbode's. Hij bepaalde wie op welke dienst diende te werken, wie verlof kon nemen en hij voerde controle's uit op de kwaliteit van het geleverde werk. 

Vanuit Neerharen was het tenslotte in één rechte lijn terug naar huis. Straks hebben we onze laatste vergadering van onze carnavalskrant en morgen wordt er 'n laatste keer gewinkeld om het "Oude Jaar" goed door te komen met ons twee. 

Die stralende zon deze namiddag, dat kon ik natuurlijk niet ongemerkt laten voorbijgaan, er diende gefietst te worden.  En die mogelijke koude, die zou ik er dan maar bijnemen. Maar wat bleek, ik heb het niet koud gehad, integendeel, door mijn goede kledij had ik het zelfs te warm.  De route die ik wilde nemen, dat was er eentje met de natte vinger, op het gevoel dus.

Ik vertrok via de Bergstraat in Gellik waar ik de vermoedelijk oudste woning van het dorp passeerde. Daarna nam ik het fietspad naar Zutendaal waar ik vele paarden zag staan. Eens boven op de Besmer, stak ik de weg over richting Rekem. Het fietspad op de Daalbroekstraat is helemaal vernieuwd al kwam ook bij mij de gedachte op dat het fietspad misschien toch één meter breder had mogen zijn, het had gekund. 

Aan het OPZ Rekem, ging ik linksaf naar Opgrimbie. Je komt daar op enkele meters afstand voorbij de Aspermansvijver, de mooiste vijver van Rekem-Lanaken. Vervolgens fietste ik voorbij de Sint-Joriskerk in Boorsem. Dit is een der oudste kerken van de regio. Het centrale gedeelte is van 1791. 

Terugkeren deed ik via Uikhoven en Herbricht. In dat laatste gehucht zag ik 'n tiental wilde paarden lopen en aan de overzijde van de straat is het voormalige café de Maasvallei van Rudi Smeets, nu helemaal verdwenen. Zelfs het volledige puin is verwijderd. Je kunt nog enkel zien dat er 'n café geweest is doordat ze het spandoek op de naastliggende woning hebben laten hangen. 

Via Hochter Bampd en Smeermaas keerde ik terug naar huis. Vandaag ben ik onderweg nergens gestopt om 'n pauze te nemen. Enerzijds was mijn rit slechts 36 km. ver en anderzijds wilde ik niet ergens binnen warm gaan zitten om het nadien terug koud te krijgen. 

Morgen moet ik naar 'n feestje, de schoonzoon wordt 40 jaar en ik ga er vermoedelijk per fiets naar toe. 

Het was weer van dat, ik heb enkele foto's moeten verwijderen, ik kon het vandaag weer niet laten om verschillende mooie dingen te fotograferen. En dan maak je al rap iets teveel foto's, ik heb dus 'n keuze moeten maken. 

Gisterenavond had ik gezien dat het vandaag, ideaal fietsweer zou zijn, niet te veel wind en nog ene aanvaardbare temperatuur. De keuze voor mijn route was rap gemaakt: Maastricht - Stein - Kotem - Neerharen. 

Ik vertrok in Maastricht over de Groene Loper, recent de aankomst van het WK Gravel. Eerst kwam ik voorbij dat kunstwerk, daarna langs het kasteel Geusselt (deel van het kasteel van de 17de eeuw) en Circus Renz. Dit was vroeger 'n Duits circus uit het begin van de 19de eeuw. Tegenwoordig trekken nazaten van de oprichter met dit circus rond. 

Iets verderop, richting Meerssen kwam ik voorbij kasteel Mariënwaard, tegenwoordig "La Grande Suisse" genoemd. Het is 'n kasteelachtig buitengoed, opgericht tussen 1730 en 1736. Ik vervolgde mijn weg over de Biesenberg, +/- 800 m. lang en het moeilijkste punt is +/- 9% omhoog. Eens in Bunde reed ik verder naar Geulle waar je het restant van 'n 17de eeuws kasteel ziet. Op de lange baan naar Stein zie je veel bomen, vol met maretakken. 

Wat volgde is de autostradebrug naar Kotem waar ik in de Ponderosa 'n pauze nam. Ik had behoefte aan ene warme cécémel. Gratis en voor niks boden ze mij vlaai aan, enkele enorme punten met abrikozen of 'n kleintje met kersen. Ik koos voor het laatste.  In Kotem zag ik ook 'n nieuw monument (van dit jaar pas) van de plaatselijke carnavalvereniging. Het stelt de waterrat voor, de naam van hun vereniging. 

Terugkeren deed ik via Rekem. Daar was ik juist 'n foto van het kasteel aan het maken toen 'n dame van de in het Poortgebouw gevestigde winkel met interieuraccessoires, mij diets maakte dat ik in de winkel op de 1ste verdieping nog mooiere foto's kon maken. Dat heb ik dan ook maar gedaan.  Tenslotte was ik nog even in de Museumkerk op de Groenplaats.

Bij het terug naar huis fietsen kwam ik nog 'n vroegere medewerker van de Post tegen. Guido was in die tijd mijn rechterhand en plaatsvervanger. Hij geniet ook al van zijn pensioen. Dat was het weer, straks op de VRT kijken naar "Vrede op Aarde". 

Mijn opzet is geslaagd, ik ben vandaag gaan fietsen en "en passant" mijn doelstelling 2025 binnengehaald, 7.000 kms. Ik ben dus 'n tevreden sporter. 

In de voormiddag heb ik niet veel uitgericht, zij het dat ik naar mijn maandelijkse dokterscontrole moest. Zij is zeer tevreden over mijn cholesterol. Ik moet nog lang niet aan de medicatie, 'n bewijs dat ik gezond leef (bewegen en doordachte voeding). 

In de namiddag was het dan tijd voor mijn fietstocht. Ik vertrok via Gellik naar Eigenbilzen en vervolgens naar Zutendaal. Daar kwam ik in de buurt van de Lieteberg. Zij die er nog nooit geweest zijn, het is 'n aanrader. Je hebt daar ondermeer het blotevoetenpad.  

Eens Zutendaal buiten, fietste ik over de Duivelsberg in Opgrimbie. Meestal sla ik vervolgens rechtsaf richting Rekem, maar vandaag koos ik de linkerkant, de route doorheen Mechelen a/d Maas. Zo reed ik 'n tijdlang langs de Maas tot in Kotem. Daar maakte ik voor het eerst 'n foto van die mooie oude woning op de Grotestraat. 

Na Kotem heb je dan Uikhoven en wat verderop Rekem en Neerharen. Ik had mijn route zo gepland dat ik bij Mesjeu in Neerharen 'n pauze kon nemen. Voor 9,00 euro had ik daar 'n tas koffie, 'n groot stuk kersenvlaai en ene Duvel. Wie doet me wat ....???  Het is daar altijd gezellig toeven, en trouwens, het café hebben ze piekfijn in 'n Kerstjasje gestoken.  Via het kasteel van Hocht keerde ik terug naar huis. Tijdens mijn laatste kms. had ik nog ene babbel met een mijner voormalige medewerkers. Hij heeft momenteel elke nacht 'n chauffeursfunctie en hij voelt er zich goed bij. Hij brengt de gesorteerde post naar enkele kantoren. 

Voila, de avond valt, tijd om mij te gaan opfrissen voor het avondeten. 

Zo op het einde van het jaar wordt er al eens gekeken naar lijstjes met doelstellingen. Mijn wandelcijfer heb ik in het begin van deze maand al gehaald, mijn fietsdoelstelling ligt nu binnen handbereik, nog slechts 25 km. oftwel één korte rit. Ik had het wel gehoopt maar minder verwacht, zeker nu ik meestal pas aan mijn fietstochten begin in de namiddag (lees: minder kms./rit). 

Maar voor ik aan het verslag van mijn fietstocht van vandaag begin, wil ik eerst nog even terugblikken op gisteren. Onze kleinzoon Arne is namelijk voor het eerst gaan deelnemen aan 'n korte veldloop in zijn nieuwe uitrusting van de atletiekclub waarbij hij sinds kort is aangesloten. Ze hebben gelopen in Dilsen. Een uitslag wordt voor die kinderen nog niet opgemaakt, het is vooral voor het plezier en het oefenen dat er gelopen wordt in groep. Ze kregen trouwens allemaal 'n medaille. 

Mijn fietstocht maakte ik weer met mijn stadsfiets. De koersfiets ga ik 'n tijd op stal laten. Enerzijds rij ik gewoon met vrijetijdskledij, dat spaart 'n wasmachine en anderzijds is het op deze manier veiliger. Er liggen overal natte bladeren en 'n glijpartij kan ik missen als kiespijn. Het gaat wel iets trager, maar ... "who cares". 

Ik vertrok via de nieuwe Gordon Fischerweg in Neerharen, genoemd naar 'n Amerikaans legerarts die er sneuvelde in 1944 tijdens WO II. Daarna reed ik langs die spin in Uikhoven. In Kotem stak ik de brug over, de Maas over en het Julianakanaal. Vervolgens kwam ik in Elsloo waar ik diverse keren gestopt ben om wat foto's te maken. Eerst aan de St. Augustinuskerk, gebouwd vanaf 1848. Wat verderop zag ik 'n woning uit 1782. En die kapel "Aan de Kaak" stamt uit het begin van de 19de eeuw. Aan de Kaak is 'n verwijzing aan 'n schandpaal die er tot in 1795 stond en waar misdadigers aan werden vastgebonden. 

Nadien passeerde ik het vliegveld van Beek. Het goed niet goed met deze luchthaven sinds verschillende luchtvaartmaatschappijen zich hebben teruggetrokken (of dit nog gaan doen). In Humcoven, 'n buurtschap van de gemeente Ulestraten, daalde ik de Biesenberg af. Nee, vandaag slechts 'n goede 200 hoogtemeters en geen helling met naam. 

In Rothem aan het kasteel Kruisdonk, heb ik mijn laatste proviand verorberd. Het kasteel werd gebouwd in 1880. Terugkeren deed ik via Maastricht en Smeermaas waarna ik nog 'n laatste lus maakte via Veldwezelt. En wederom hield ik het vandaag ook bij 'n non-stop rit. Thuis dronk ik mij 'n Fortimel en 'n lekkere wafel.  Het was weer 'n fijne rit, het weer viel mee - veel zon en relatief weinig wind - en morgen, ... dan ga ik onze Kerst- en Nieuwjaarskaartjes rondbrengen in eigen gemeente. Die voor andere gemeenten gingen vandaag al op de bus. Slaap wel. 

Druk, druk, druk, .... in deze volgorde:

1. Naar de fotograaf: a. pasfoto's laten maken / b. printerinkt LC123Y gevraagd, niet voorradig en LC223Y meegekregen.

2. Naar gemeentehuis om nieuwe identiteitskaart aan te vragen

3. Naar de bakker voor brood en broodjes

4. Naar de glascontainer met twee volle draagtassen

5. Terug naar de bakker, bestelling voor zondag vergeten te doen

6. Terug naar de fotograaf, LC223Y niet compatibel met mijn printer, LC123Y wordt besteld

7. Naar de Bib voor nieuwe boeken

8. Afwassen

9. Fietstocht

10. Verslag maken op mijn pc

11. Avondeten

12. Eindelijk rust!!! 

Ik zou het hierbij kunnen laten, aangevuld met mijn foto's, maar nee, toch 'n woordje uitleg bij mijn fietstocht. 

Ik vertrok richting Zutendaal waar ik op de 15 Augustusstraat even gestopt ben aan het kapelletje, gewijd aan O.L.van Lourdes. Het kapelletje is precies mooi herschilderd. Daarna passeerde ik in het centrum een der mooiste muurschilderingen van de streek. 

Van Zutendaal ging het vervolgens naar Munsterbilzen en Bilzen. Eerst onder de tunnel door van het oude spoor en daarna doorheen het centrum en langs het oude stadhuis en de Brugstraat omhoog. Met mijn zwaardere stadsfiets was het toch even duwen. Ook in Waltwilder en in Mopertingen, loopt de weg redelijk omhoog. Veel te dik gekleed brak mij dan ook het zweet even uit. 

De terugweg ging over Veldwezelt en Maastricht om tenslotte in Smeermaas nog 'n ommetje te maken langsheen de Zuid-Willemsvaart en Neerharen. Moe maar voldaan kijk ik op de dag terug. Het waren vandaag misschien wat minder foto's dan gewoonlijk, maar ik wilde de schwung erin houden om toch niet te veel af te koelen. Daarom heb ik trouwens onderweg ook geen halt gehouden voor 'n pauze. Morgen gaan we shoppen in Genk en 'n etentje in de stad hoort er zeker bij. 

Wie gedacht had dat die klimop in de loop van de nacht, vanzelf naar beneden zou gedonderd zijn, die kwam bedrogen uit. Vanmorgen hing hij nog steeds op halfzeven. Ik ben er dan maar, bij goed zicht, aan begonnen en 'n uur later was de klus geklaard. Nu nog zorgen dat ik de boel met stukken en beetjes kan meegeven aan de groene container. 

In de namiddag had ik zin om 'n kleine fietstocht te maken. Het was gewoon langs de Maas, naar Moelingen en via Eijsden en Maastricht terug. Ik vertrok met mijn stadsfiets aan de brug van Briegden om daar het jaagpad te nemen via Veldwezelt, Vroenhoven tot in Kanne. Als je langs het Albertkanaal rijdt, dan zie je in Kanne op vele plekken grote ingangen in de hellingen langs het water. Zonder gids is dat echter ten strengste af te raden om er op eigen houtje naar binnen te gaan. Het is daar binnen 'n kilometerslang doolhof waar je - zeker weten - bijna altijd zult verdwalen. 

Nu ik weer onder die hangbrug doorrij, stel ik me weer de vraag: "durf ik daaroverheen wandelen"? Wat verderop stak ik de Maas over naar Moelingen, 'n deel van de provincie Limburg. Maar enkele honderden meter verder zat ik weer in Nederland, meer bepaald in het dorp Eijsden. Ik ben daar altijd gecharmeerd door het plaatselijke kasteel. Je kunt daar vrij naar binnen en je kunt er mooie wandelingen maken. Ik zag dat je er ook jam, honing en koekjes kunt kopen. 

Iets verderop passeerde ik de plaatselijke bakker. Zo te zien is hij Hofleverancier, dat kan dus niet slecht zijn hetgeen ze verkopen. Ik heb dus de proef op de som genomen en mij 'n kersenflap gekocht. En inderdaad, die smaakte. 

Ook in Eijsden nam ik nog 'n foto van 'n herdenkingsplaat met 'n verwijzing naar WO II. Meer en meer zie ik dergelijke herinneringsborden in het straatbeeld opduiken. Dat is 'n goede evolutie. 

Zo, met 'n ritje van zo goed als 40 km. is de namiddag weer om. Seffens nog vergadering van onze Bèssemgezèt. 

Het warme eten pas tegen 17u30, dat nodigt altijd uit tot 'n fietstocht die al in de voormiddag kan starten. Het is simpel, de boterhammen voor 's middags zitten dan in de achterzak en ik kon vertrekken op 'n uur dat het mij goed uitkwam.  Gelet op de vuile wegen in deze tijd van het jaar, koos ik toch maar weer voor mijn goede oude stadsfiets. Deze heeft 'n breder bandenprofiel en kan tegen 'n stootje. 

Ik had niet echt 'n parcours voor ogen, ik wist wel dat ik nog eens de Sint-Pietersberg in Maastricht zou oprijden. Daarna lag alles open, elke richting was mogelijk. Ik vertrok via Smeermaas en de Maas richting het stadscentrum van Maastricht. Het was er wel even laveren langsheen de kooplustigen op de wekelijkse markt. Maar daarna ging het vlotter. In het Aldenhofpark maakte ik mijn eerste foto bij het standbeeld van d'Artagnan. 

Vervolgens kwam ik toe aan het Fort Sint-Pieter. Het fort werd gebouwd tussen 1701 en 1702 en kreeg in 1717 bezoek van de toenmalige Russische Tsaar, Peter de Grote.  Ook vandaag was het leeuwenaandeel van potentiële bezoekers afkomstig uit Azië, het is te zeggen, van Aziatische origine alleszins. Wat verderop heb je dan 'n prachtig uitzicht op de groeve van Enci. Ik heb vandaag noodgedwongen enkele foto's moeten cancelen, de limiet is achttien. Jammer uiteraard. 

Een stuk lager op de Sint-Pietersberg had ik de keuze, ofwel rechtsaf via Slavante en dan naar Petit-Lanaye ofwel linksaf via het dorp Sint-Pieter en dan rechtsaf naar Petit-Lanaye. Ik koos het laatste, op die manier kwam ik voorbij de Kerk Sint-Pieter-op-de Berg, 'n Rooms Katholieke kerk, gebouwd in 1875. Er vlak tegenover staat het kasteel De Torentjes. Het oudste deel van het kasteel dateert van de 15de eeuw. Ik weet het niet zeker, maar ik vermoed dat violist André Rieu er nog steeds woont. Een bijzonder weetje is dat in dit kasteel de mensen bijeenkwamen die in 1830 bij het recent afgescheurde België wilden blijven (lees: Ned. Limburg dat 'n Belgische provincie had kunnen worden). 

In Petit-Lanaye kwam ik weer onder die hangbrug door. Ik ben benieuwd wanneer we er effectief over kunnen (enkel te voet). Ik fietste verder door langs het Albertkanaal, dit tot in Veldwezelt. Daar ging ik de steile helling naar boven om dan via de brug, door te fietsen naar Mopertingen en Bilzen. Ik had dus vandaag de tijd om 'n mooie fietstocht te maken, daarom reed ik verder naar Munsterbilzen en Zutendaal. In die laatste gemeente was het tijd voor 'n korte pauze in Brasserie De Kapelanij op het Vijverplein, pal tegenover de oude Pastorie. Het werd koffie en vlaai met knöbbelkes. 

Daarna reed ik verder naar Opgrimbie, eerst de Duivelsberg over en daarna langs de Sint-Christoffelkapel. Dit is 'n overblijfsel van 'n 16de eeuwse kerk.  In Boorsem, 'n dorp verder, hielt ik halt bij De Stormvogel, 'n oude molen die in de plaats kwam van zijn voorganger die in 1858 afbrandde. 

Nog één stopplaats wil ik inlassen op mijn tocht, eentje om de dorst te lessen. En die vond ik in Neerharen bij Mesjeu.  Voila, 67 km. met mijn oude - en zwaardere - fiets, ik mag best tevreden zijn. Mijn doelstelling voor 2025, zijnde 7.000 kms. komt stillaan in zicht. 

Door allerlei noodzakelijke bezigheden in de voormiddag, kon ik pas na het middageten toch weer iets aan mijn conditie doen. Niet dat die conditie slecht is, integendeel, maar .... je moet die conditie wel onderhouden. De keuze van vandaag was 'n fietstocht met de stadsfiets. 

Ver kon ik niet gaan, seffens wordt de kleinzoon verwacht en die houd je bezig. Deze voormiddag was hij op skatetraining en nu op dit eigenste moment is hij aanwezig op 'n verjaardagsfeestje. Hij zit dus vol energie en daar moeten we op voorbereid zijn. 

Ik vertrok via Briegden langs het Albertkanaal. Je komt dan ondermeer onder de brug van Vroenhoven door als je naar de sluis van Lanaye wil fietsen. Maar eerst passeer je het dorp Kanne waar ik telkens de brug moet overrijden om dan via dat smal pad, terug langs het kanaal uit te komen. 

En wat verderop zie je de hangbrug van Caestert al hangen. Deze is 'n nieuw project dat de gemeenten Petit-Lanaye (Visé) en Eben-Emael (Bassenge) met mekaar zal verbinden. De brug zal uitsluitend voor wandelaars zijn. Gelijk ze er nu bij hangt, stel ik mij de vraag of ik het wel aandurf ....??? 

Daar aan de sluis, ging ik linksaf terug naar Maastricht. En zo af en toe zie je al eens 'n opmerkelijk gekleurd huis in het straatbeeld. Aan de Maas in Maastricht ben ik tenslotte nog even gestopt voor de laatste foto's van vandaag. Uiteindelijk heb ik nog via Smeermaas, 'n laatste lus gemaakt naar Neerharen. Zo kwam ik uiteindelijk op iets meer dan 33 km. Voor mij was dat vandaag voldoende, nu nog even mezelf wat opfrissen en dan ben ik weer klaar voor de strijd. Ha, ha, ha.