Archief

Na ’n verkwikkende nachtrust en ’n heerlijk ontbijt, zat er vandaag niks in de weg om op tijd van start te gaan. Eerst richting Woumen om dan in Klerken halt te houden aan de Vredesmolen. Uiteraard zijn we al die trappen omhoog geklommen met als beloning ’n weids uitzicht over de streek. Een tweede halte maakten wij in Houthulst aan ’n Belgisch militaire begraafplaats. Je ziet het misschien niet op de foto, maar ik was onder de indruk van de rust en de uitgestrektheid van deze begraafplaats. Op verschillende van die begraafplaatsen zochten wij naar graven van dorpsgenoten zoals ondermeer Hensels Jan op fietsdag 1.

De volgende twee kerkhoven waren de Duitse militaire begraafplaats in Langemark en het Britse Tyne Cot Cemetry in Zonnebeke. Verder kwamen we nog langs het kasteelpark Passendale Memorial en de Lakenhalle in Ieper. Van de Menenpoort maakten wij geen foto’s gezien deze voor enkele jaren in de steigers staat.

En juist in Ieper, maakte ik ’n foutje met mijn programma Strava. Omwille van mijn grote honger, waren we ergens binnengestapt en heb ik Strava op pauze gezet. En natuurlijk, … bij het vertrekken, vergeten te herstarten. Dat probleem kwam ik pas te weten aan de Sixtusabdij in Westvleteren waar ik mij ’n lekker biertje liet smaken.

Maar voor we in Westvleteren aankwamen, hadden we wel nog enkele serieuze inspanningen geleverd, namelijk de Kemmelberg, de Baneberg en de Rodeberg over. De Kemmelberg heeft aan de moeilijke kant – die wij beklommen – juist voor het einde, ’n stijgingspercentage van 23%. Dat kan al tellen, en dat op kasseien, terwijl ik nog steeds ’n hekel heb aan fietsen over kasseien. Maar we waren er en ik wilde er absoluut over en … met succes. Ik ben er fietsend boven geraakt.

Het vervolg van die dag leest je hieronder.

Dit is het vervolg van mijn verslag over fietsdag 2.

Met Strava terug in werking, konden wij verder om naar het – hopelijk – hoogtepunt van de dag te gaan, ’n bezoek aan de tante van mijn schoondochter in Reningen. Zij woont in ’n beschermd gebouw en wij hadden op voorhand ons goed geïnformeerd over het juiste adres. Toen wij er aankwamen, werd na ons geklop op de deur niet opengedaan, gelukkig wist ons ’n voorbijgangster te vertellen dat zij buiten op haar terras zat. Het vrouwtje zat blijkbaar al te wachten op ons bezoek, zij wist enkel niet de juiste dag. Ze was blijkbaar gebriefd vanuit Lanaken dat wij in de buurt waren en haar zouden bezoeken. Ze was uiteraard in de wolken met onze komst. Spijtig genoeg hadden we te weinig tijd om wat langer te babbelen.

Onderweg hadden wij na de Banenberg en de Rodeberg, ook even halt gehouden aan de Lijstermolen, juist achter de Rodeberg.

Ook speciaal aan die dag was ons bezoek aan Willem Vermandere in Steenkerke. Met ons bedoel ik Hubert, want hij kent Willem goed. Hoe dat zo ...? Willem woont namelijk in 'n huis waar de grootvader van Hubert ook verbleven heeft. Vandaar, en zo zijn ze met mekaar in contact gekomen.

Het was uiteindelijk bijna 19u00 toen we terug in Diksmuide arriveerden. Na ’n rit van 124 km. en 703 hoogtemeters (spijtig van dat foutje met Strava: de overschrijding van de Kemmelberg staat er niet op). Na de douche en het eten in de stad, was er toch nog tijd voor ’n korte wandeling langs de Vaart en het Begijnhof.

Zo eindige onze Koninginnenrit, moe en afgepeigerd, maar … het was het waard.

Fietsdag 3 zou de dag van André worden. Hij zou ons onderweg, verschillende malen opwachten met zijn auto en ter plaatse voor gids spelen.

De dag begon al vroeg, Hubert en ikzelf waren al vóór 8u00 gewassen en gestreken en klaar om aan te vallen aan het uitgebreide ontbijt. Na eerst nog de banden wat extra lucht gegeven te hebben en de kettingen wat gesmeerd te hebben, konden wij op pad.
Maar dat op pad zijn, begon met ’n valse noot, ik had toch wel mijn drinkbussen vergeten …! Gelukkig waren we nog maar enkele honderden meter ver. Onze eerste halte was bij André thuis om vervolgens opnieuw te stoppen aan Natuurdomein De Blankaart. Met gids André maakten wij er ’n mooie wandeling.

Onze rit ging verder langs vele velden om tegen één uur te pauzeren aan het museum Lange Max in Koekelare. Lang Max was 'n Duits kanon in WOI. Een grote kom soep stilde er onze honger. Daarna opnieuw de fiets op richting de Duitse begraafplaats in Vladslo. Daar stond André ons opnieuw op te wachten om er ons de “Troon van Hitler” te tonen, een monument dat zo in de volksmond genoemd wordt. Uiteraard hadden wij ook aandacht aan de beelden van Käthe Kollwitz en het graf van haar zoon Peter.

Met ’n wandeling naar de stad en ’n etentje met gids André, zat onze derde fietsdag er weer op. Maar André kon het niet laten, eerst wilde hij ons de voormalige begraafplaats Roggeveld laten zien, de plaats waar vroeger de beelden van Käthe Kollwitz stonden. Het was ’n vrij rustige dag met ’n beperkt aantal kms.

Aan alle mooie liedjes komt ’n einde, zo ook aan onze fietsvakantie. Stipt om 9u00 stonden wij klaar om aan onze laatste fietsdag te beginnen. Maar vóór wij aan onze rit begonnen, ’n rit van ongeveer 80 km. had ik er al ’n tochtje van 25 km. opzitten. Hoe dat zo kwam??? Om 5u30 was ik al klaar wakker en van slapen was geen sprake meer. Dus mijn gsm genomen en ’n ritje van ‘n 25 km. voorbereid doorheen de velden van Diksmuide en langs de IJzertoren. Zo kwam het dat ik al vóór het ontbijt, genoten had van de natuur en de opkomende zon.

Onze eerste stop van die dag was in Fortem aan Brouwerij De Snoek. In het aanpalende café-museum was dat fris drankje, méér dan welkom. Verder ging onze tocht langs verschillende begraafplaatsen waar Hubert op zoek was naar gevallen Lanakenaren. Zo kwam het dat ik in De Panne, ook ‘n “Meuris” ontdekte, eveneens gevallen voor het vaderland.

In Veurne hebben wij even halt gehouden om die mooie markt te bekijken en spijtig, het standbeeld van Wil Tura hebben wij gemist. 

Omdat ik weer wat veel foto's had, zie je deze op deel 2 van deze fietsdag.

Dit is het vervolg van fietsdag 4.

Een van de doelen van die dag was om ook door het dorp Pollinkhove te fietsen. In dat dorp is namelijk de schoonvader van mijn zoon geboren. Het geboortehuis is weliswaar afgebroken, maar het adres met ’n nieuwe woning erop, bestaat nog steeds. Iets verderop, nog 'n foto gemaakt in Lo.

En dan onze laatste stop van de dag, het bezoekerscentrum van Jules Destrooper. Mijn maat wilde mij absoluut op de foto. Met de lift naar de 1ste verdieping en direct naar het winkeltje om de thuisblijvers te verrassen met ’n doos lekkere koekjes.

Via wat velden en tegen de strakke wind in, fietsen wij terug richting Diksmuide. In de rapte nog 'n allerlaatste foto van de IJzertoren. Na een lekkere douche, het inpakken van onze koffers en het inladen van onze fietsen, waren wij klaar om nog ’n laatste maal te wandelen richting het stadscentrum om er ’n lichte maaltijd te nuttigen. Ook nu was André erbij. Daarna kon de terugreis beginnen en die verliep veilig en zonder oponthoud.

Slotsom van die vierdaagse: we fietsten 423 km. en overbrugden 1.058 hoogtemeters. Moe maar voldaan, kroop ik tegen 22u30 terug in ons bed.

Deze laatste pagina heb ik voorbehouden aan Hubert, mijn fietsmaat en tevens mijn chauffeur naar Diksmuide. Jullie moeten weten dat ik auto noch rijbewijs heb, dus wil ik ergens geraken, dan ben ik aangewezen op ’n chauffeur. Maar Hubert doet dat graag.

En door Hubert, zag ik André nog eens. In het verleden had ik hem al eens ontmoet, dat was dus ’n blij weerzien. Nu is André gids bij van alles en nog wat, in zijn beroepsloopbaan was hij leraar Nederlands – geschiedenis.
Hubert, merci!

Dag 1
1. Bij een van ons starts in de B&B
2. Op de Warandetoren in Middelkerke
3. Voor het huis van Willem Vermandere
4. Aan het O.L. Vrouwehoekje in Diksmuide

Dag 2
1. Op de Vredesmolen in Klerken
2. Op begraafplaats in Houthulst
3. Aan Brother in Arms te Zonnebeke
4. Aan ’n bord einde van Ouderdom/Poperinge

Dag 3
1. Aan kasteel de Blankaart
2. Museum Lange Max in Koekelare
3. Lange Max
4. Lange Max
5. Vladslo
6. Begraafplaats Vladslo

Dag 4
1. Ergens ten velde over ’n houten brug
2. In het winkeltje van Jules Destrooper

Vandaag weer één van mijn doelstellingen voor dit jaar afgevinkt, zij het per toeval.

Ik wilde nog eens naar Neeritter en Kessenich fietsen, alléén, Hubert kon niet mee gaan. Mijn rit lag klaar vanmorgen, na eerst nog op 'n vroeg uur (7u15) naar de bakker te zijn geweest. Op dat ontiegelijk vroeg uur, zag ik in onze straat toch al goed volk, eveneens met de vogeltjes wakker geworden.

Maar goed, eens lekker ontbeten, de voorbereidingen getroffen voor mijn rit, kon ik vertrekken. Mijn tocht ging richting Zutendaal en het station van As. Je ziet er goed het steigend landschap. In As, maakte ik ook 'n foto van het begin van het fietspad richting Maaseik, het vroegere kolenspoor. Ik was onderweg op dat pad - rond 10u00 -, fietser nr. 115 van vandaag.

Op het einde van dat kolenspoor, links af naar Wurfeld. Dat mooie gebouw fascineert mij al 'n tijdje. En dan richting Kinrooi. Voor ik goed en wel langs het kasteel Borgitter (eerste vermeldingen in de 16e eeuw) kon rijden, incasseerde ik eerst 'n fikse douche. Op zich was dat welgekomen.

En dan dat doel dat afgevinkt kon worden, het witte dorp Thorn. Toen ik door Kessenich fietste, realiseerde ik me dat Thorn slechts enkel kilometers verder lag. En Thorn is altijd 'n ideale plaats om even te pauzeren. Zo gezegd, zo gedaan. Maar met dat goede weer was het er over de koppen lopen, Thorn is 'n toeristische trekpleister en dat heb ik vandaag gezien. Gelukkig was het nog geen 12u00 en was er nog 'n tafeltje vrij op het terras van het Pannekoekenhuis. En of die smaakte ...!

Eenmaal terug in België, kwam ik voorbij enkele mooie plassen water en de jachthaven De Spaanjerd in Kinrooi. Verder gewoon mijn route volgen, ondermeer door Aldeneik met zijn gerenommeerd wijnhuis Aldeneyck. Verder langs de Maas met 'n laatste korte stop in Stokkem aan De Wissen om mijn overgebleven boterhammen op te eten.

Via het kanaal langs Boorsem en Rekem, terug naar huis. Maar in Herbricht nog 'n laatste lus naar Smeermaas en Veldwezelt. Ik ben 'n bescheiden jongen, maar die 100 km. wilde ik vandaag toch halen. En op het Kerkplein moest ik bij mijn favoriet drankje denken aan dat spreekwoord: het is precies of er 'n engeltje op je tong pl ... !

Sorry vrienden/vriendinnen, maar vandaag heb ik niet veel foto's kunnen maken tijdens onze fietstocht. Het diende vooruit te gaan en langs de andere kant, als je in 't bos rijdt, dan is er ook niet veel te fotograferen.

Maar goed, Hubert en ik zijn weer op pad geweest. Deze keer 'n rit langs het Albertkanaal tot aan knooppunt 302, Zolder. Hubert wilde mij vandaag meenemen tot aan het circuit van Zolder. Spijtig genoeg kun je er door de dag niet op, anders hadden we er zeker 'n ritje gemaakt. Het is pas vanaf 18u00 dat individuele fietsers (of groepen) op het circuit mogen.  Wij hebben er 'n tas koffie gedronken en enkele foto's gemaakt.

Mijn eerste foto nam ik onderweg bij 'n sanitaire stop en 'n boterham, eh excuseer, juist andersom natuurlijk ....! En bij het circuit horende, de nieuwe wielertempel, 'n droom van ex-wielrenner Marc Wauters. De bouw en de ingebruikname, naderen hun einde.

Onze rit ging verder langs 'n héél lang onverhard pad - niet mijn favoriete ondergrond met de koersfiets - door Houthalen-Helchteren, 'n stukje Zonhoven, Genk en terugkeren via Zutendaal.

Onderweg hebben wij onze plannen besproken voor volgende week, dan gaan we beiden enkele dagen fietsen in en rond Diksmuiden in West-Vlaanderen. We logeren dan in 'n B&B.

Ra, ra, wat wil dat nu zeggen, die rare titel? Vrienden, ik zal het jullie uitleggen. Een goede week geleden is mijn fietsmaat Hubert toch bompa geworden van 'n nieuw kleinkind. En de mama van dat kind, Hubert's dochter, heeft aan haar pa gevraagd of hij er iets voor voelde om de geboorte aankondiging kaartjes zelf te brengen ipv. met de Post te versturen. En pa kon natuurlijk niet nee zeggen. Hij heeft dus de voorbije dagen al alle kaartjes in de bussen gestopt in Lanaken zelf, vandaag waren de omliggende gemeenten aan de beurt.

Als je ons kaartje van vandaag bekijkt, dan zie je het grillige karakter ervan. Het is niet eenvoudig om postbode te spelen in 'n ander dorp. Maar goed, het was zo beslist, het werd zo gedaan, en ik ging dus met hem mee

Uiteraard zou niet de volledige rit 'n postronde worden, er zou ook gewoon gefietst worden. En die rit ging van Zutendaal naar As om daar deels over het oude kolenspoor te fietsen. We kwamen oa. door het natuurgebied Bergerven dat deels op het grondgebied ligt van Maaseik en van Dilsen-Stokkem. Maar van al dat fietsen kregen we honger, en waar kun je dan het best zijn, ... in Heppeneert in het Hepperhuys. Was daar toch niet 'n koffietafel bezig (genodigden na 'n begrafenis), maar er bleek toch nog plaats voor ons en we werden er goed bediend.

En dat fietsen niet zomaar fietsen is, dat getuigt 'n foto waar we aan de andere kant van het kanaal dienden te geraken, trapje op - trapje af. Veel mooie natuur hebben we natuurlijk ook gezien, maar van al dat moois kon ik geen foto's maken, eens je in beweging bent, stop je niet graag.

Via het prachtige gemeentehuis van Dilsen ging onze route verder door ondermeer Eisden-Dorp om aan het voormalige station van Eisden, nog 'n laatste stop te maken. We hadden er dorst van gekregen.

Terugkeren deden we via Uikhoven en Smeermaas om thuis te genieten van 't smakelijk avondeten.