Berichten van 5 februari 2008

Na vele malen gehoord te hebben dat men niets vind, en toch met al je problemen blijven zitten zou je de moed verliezen. Zo voelde ik me ook halfweg 2004, niets lukte nog, alles veroorzaakte een ongekende vermoeidheid, 's morgens was ik doodmoe en overdag werd het al niet beter.
Uiteindelijk, met de nodige reserve en op aandrang van de huisdokter, naar een psychiater gestapt. Na enkele sessies bleek het goed te klikken, deze man luisterde tenminste naar de problemen die ik had en ging op zoek naar oplossingen. Zo werd, na een slaaponderzoek, vastgesteld dat ik een ernstig slaapapneu had, vele tientallen keren schrok ik onbewust wakker om dan in te dommelen, maar nooit kwam ik tot echt slapen....oplossing was een C-pap toestel (zie fotoke) dat een luchtstroom in je neus blaast terwijl je slaapt. In 't begin een hele aanpassing maar het hielp de vermoeidheid 's morgens te verminderen.
Een probleem opgelost, nog zoveel te gaan. Uiteindelijk kreeg ook de psych het vermoeden van een CVS achtige toestand en op aandringen van hem werd ik nu wel toegelaten op het CVS referentiecentrum. Daar werd ne een hele batterij testen en gesprekken CVS/fybromyalgie vastgesteld.
Voor therapie in het referentiecentrum kwam ik echter niet in aanmerking, wegens het CVA gebeuren uit 2000.
Ik ben dan therapie gestart bij een kinesiste uit Nieuwkerken. In het begin bestond dit voornamelijk uit oefeningen om de spier en gewricht pijnen onder controle te krijgen. Nu drie jaar later doe ik deze oefeningen nog elke dag en het brengt wel verlichting. Daarnaast werd ook gestart met manuele neurotherapie, die erop gericht is de zenuwbanen te stimmuleren. Dat bracht nog de meeste verlichting en nu laat ik me nog eens in de twee weken behandelen. Genezen ben ik niet maar nu kan ik toch een paar uur per dag 'normaal' functioneren, zolang ik maar niet over mijn belastingsgrens ga.
Vorige week had iknog zo een voorval van erover te gaan, ik moest een fietsproef doen op cardiologie. Alles leek goed te gaan en ik haalde ook de normen, maar erna kreeg ik de weerslag. Dezelfde dag ben ik om 3.00 uur thuisgekomen en direct in bed gekropen, ik was kapot. Het heeft me vier dagen gekost om erboven te geraken. Het is dus belangrijk je grenzen te kennen....
binnenkort meer, misschien morgen als het lukt.