Berichten van 14 december 2012

Dan toch een wandeling gaan maken. Via piet-stautstraat, kruibeke steenweg, voetwegel (modderparcours) naar bosstraat zo naar hof ter saksen en weerom naar huis. Onderweg welgeteld 2 mensen en één paard tegengekomen. Dit laatste was trouwens het enige levende wezen dat iets terugzij op een goede dag.

Wat opviel toen ik midden in het veld wandelde was de stilte. Weer schoot er een liedje van vroeger door mijn gedachten. De stilte van het land van Zjef vanuytsel. Spijtig genoeg vind ik het liedje niet terug op internet en zelf heb ik alleen de LP van 1978. 

Onderweg nog een legubere vogelverschrikker. Een dode vogel aan een stok opgehangen om zijn soortgenoten ervan te weerhouden om de jonge plantjes op te eten.

Aan hof ter saksen was men het overloopbekken aan het uitruimen. Alle overtollige riet en andere planten werden er weggehaald om het water de vrije weg te laten. Kwestie van ons allen te behoeden van overstromingen.

Deze namiddag was het weer heel wat slechter, koud en nat met de nodige windstoten. gelukkig heb ik niet gewacht om te stappen.

Gisteren avond opende ik mijn mailbox en er plopten ineens extra veel berichtjes op. Allemaal reacties op mijn vorige blogartikel. Echt hartverwarmend om te weten hoe bekenden en onbekenden meeleven, en oprecht bezorgd zijn als ik me wat down voel. Dank zij al deze reacties voel ik me al een stuk beter. Zo af en toe heb ik het echt eens nodig om een en ander te luchten, en mijn blog is een geduldig luisteraar en is altijd bereikbaar. Als je dan merkt dat er verschillende mensen lezen en meeleven met mij kan ik niet genoeg dank u zeggen.

Gisteren heb ik dan terug onder de scanner geweest en daar krijg ik maandag de uitslag van, duimen maar weer.

Na zo'n scan voel ik me meestal een beetje gedesorienteerd en moe. Waarschijnlijk deels door de contrastvloeistof en deels door het 45minuten stil liggen in een buis met een hoop lawaai om je heen. Gelukkig krijg je oorbescherming of anders zouden ze nog een restauratie van trommelvliezen moeten uitvoeren.

Op sommige momenten doet dat lawaai me terugdenken aan de lagere schooltijd. In tielrode, waar we woonden, was er een scheepswerf, de durme waar ze lichters bouwden. Lassen was toen nog niet aan de orde en de metalen platen werden geklonken. Hiervoor gebruikten ze een persluchthamer en je kan je voorstellen welk hels lawaai dit maakte op die metalen platen. Zo brengt een MRI scan nog wat nostalgie boven en terwijl je herinneringen bovenhaalt gaan de 45 minuten ook sneller voorbij. Nu maandag nog een positieve uitslag en we kunnen weer verder.

Nu ga ik eens buiten zien hoe het weer is en als het me bevalt ga ik nog eens op stap om een frisse neus te halen. voor de zekerheid fototoestelleke mee.