een verademing...
Na al die ijzige dagen is het vandaag aangenaam om te wandelen. Geen ijswind die stukken uit je hoofd wil bijten, geen nattigheid, enkel een zonnetje en een 8tal graden.
Ben dan ook eens gaan stappen in het ontdooiende landschap en het deed deugd. De sloten en grachten beginnen zich goed te vullen met dooiwater en naast de verharde weg lopen is geen optie meer als je je voeten wil drooghouden of niet wil vastraken in de modder.
Morgen is het weer chemodag en moet er afspraak gemaakt worden voor de volgende MRI. Nakijken hoe mister T zich gedragen heeft de vorige weken. Brengt weer een deel spanning met zich mee en veel relativeren om er toch niet teveel mee bezig te zijn. Goed weer en veel wandelen geven een goede bezigheid om er niet mee bezig te zijn...maar das niet altijd evident.
D heeft morgen haar laatste examen. Ze zal het wel goed gedaan hebben, ook al heeft ze soms de neiging aan haarzelf te twijfelen.
Tijdens het wandelen daarnet vroeg ik me af of ik van Freya een subsidie kan krijgen voor het plaatsen van een isolerend dakraam in mijn schedel. Door het schedelluikje gaat er nu veel energie verloren en komt er veel koude binnen....