...mindere dag
Vanmorgen gestart met de temodal kuur (de vierde; nog minimaal 2 te gaan) en zoals altijd stemd het me een beetje melancholisch. Steeds spookt dan weer de vraag door mijn hoofd : zal het allemaal helpen en hoelang zal ik de ongewenste indringer de baas blijven? Dit weegt soms zwaar en op zulke dagen voel ik me niet goed. Het zit hem allemaal in het kopje, zullen velen denken, en ja ze hebben gelijk Letterlijk en figuurlijk. Maar het is niet niks wat er allemaal op me afkomt. Ooit moet ik afscheid nemen van hen die ik zo graag zie, moet ik hen achterlaten. Wanneer... ik weet het niet maar als het aan mij ligt zo laat mogelijk. Ook al slopen de temodal-pillen telkens mijn lichaam en lopen ze met alle energie weg...ik geef het niet op omdat ondanks alles er nog zoveel is om van te genieten.
Nu ga ik een boterhammetje proberen eten en mijn middagdutje doen. Van wandelen zal niet veel in huis komen, ben moe, heb geen zin en 't is rotweer, maar morgen komt er weer een dag.
Nog een liedje dat ik jullie wil laten horen: I will always love you van Dolly Parton.


