Vrijdag 8 februari 2008
goede raad
Een van de meest moeilijke momenten is wanneer mensen, met de beste bedoelingen goede raad geven. Wanneer het ter sprake komt dat ik CVS heb en op invaliditeiet ben, is er meestal een stilte. Je ziet hen denken 'hij ziet er toch goed uit', 'het zal zo erg wel niet zijn' 'wat is dat '. Als ik dan een beetje vertel hoe ik me voel, is er wel altijd iemand die ook moe is, die ook rugpijn heeft, die ook hoofdpijn heeft, die ook pijnlijke spieren en gewichten heeft. Dan komen de remedies boven en de goed bedoelde raad van als je het even wat rustiger aandoet zal het wel beteren, ge zult een beetje overzet zijn, of misschien zit je vol stress.
SORRY maar daar heb ik niets aan. Ik doe het noodzakelijkerwijs al zeven jaar rustig aan, ik slaap goed, ik doe niet te veel MAAR IK BLIJF WEL MOE.
Ik ben niet nerveus, waarom zou ik ook, ik heb zeeën van tijd en moet me niet afjagen, ondertussen heb ik wel geleerd me met de situatie te verzoenen.
Maar ik weet ook dat deze raad goedbedoeld is en daarom zal ik hem aanhoren, maar verwacht niet dat ik alle middeltjes ga uitproberen. Het help niet als ik meer ga bewegen of sporten om mijn stijfheid en spierpijnen weg te werken...ik werk mezelf er alleen meer mee in de put.
Het helpt niet om meer onder de mensen te komen om me beter te voelen...het vergt alleen enorm veel energie om dat te doen die ik nodig heb om de dag door te komen.
Dus daarom mensen,
VEROORDEEL ME NIET als ik niet in de cafetaria ga na de match om mee een pintje te drinken...het vergt teveel van me.
KIJK NIET RAAR OP wanneer ik me wat afzijdig hou, elke drukte is een hel voor mij.
WEES NIET VERWONDERT wanneer ik wat afwezig lijk, ik heb het soms moeilijk om een gesprek te volgen.
BEOORDEEL ME NIET op hoe ik eruitzie, ik probeer me te verzorgen en er goed uit te zien, maar binnenin loopt het dikwijls mis.
WANNEER ik het moeilijk heb, laat me dan maar...daarna gaat het wel weer wat beter.
Ik vroeg ook niet om deze situatie, ik heb er ook geen vat op, ik heb ook geen oplossing, maar ik leer er wel mee leven en ook al lukt alles niet zoals vroeger, ik ben wel dezelfde gebleven.
SORRY maar daar heb ik niets aan. Ik doe het noodzakelijkerwijs al zeven jaar rustig aan, ik slaap goed, ik doe niet te veel MAAR IK BLIJF WEL MOE.
Ik ben niet nerveus, waarom zou ik ook, ik heb zeeën van tijd en moet me niet afjagen, ondertussen heb ik wel geleerd me met de situatie te verzoenen.
Maar ik weet ook dat deze raad goedbedoeld is en daarom zal ik hem aanhoren, maar verwacht niet dat ik alle middeltjes ga uitproberen. Het help niet als ik meer ga bewegen of sporten om mijn stijfheid en spierpijnen weg te werken...ik werk mezelf er alleen meer mee in de put.
Het helpt niet om meer onder de mensen te komen om me beter te voelen...het vergt alleen enorm veel energie om dat te doen die ik nodig heb om de dag door te komen.
Dus daarom mensen,
VEROORDEEL ME NIET als ik niet in de cafetaria ga na de match om mee een pintje te drinken...het vergt teveel van me.
KIJK NIET RAAR OP wanneer ik me wat afzijdig hou, elke drukte is een hel voor mij.
WEES NIET VERWONDERT wanneer ik wat afwezig lijk, ik heb het soms moeilijk om een gesprek te volgen.
BEOORDEEL ME NIET op hoe ik eruitzie, ik probeer me te verzorgen en er goed uit te zien, maar binnenin loopt het dikwijls mis.
WANNEER ik het moeilijk heb, laat me dan maar...daarna gaat het wel weer wat beter.
Ik vroeg ook niet om deze situatie, ik heb er ook geen vat op, ik heb ook geen oplossing, maar ik leer er wel mee leven en ook al lukt alles niet zoals vroeger, ik ben wel dezelfde gebleven.
Geschreven door edsbev om 20:20
Reageer op dit bericht