'n Beetje

Sterven doe je niet ineens,
maar af en toe 'n beetje
en alle beetjes die je stierf,
't is vreemd, maar die vergeet je,
het is je dikwijls zelfs ontgaan,
je zegt ik ben wat moe,
maar op 'n keer dan ben je aan
je laatste eindje toe


TOON HERMANS

Denk daar maar eens goed over na. We staan daar inderdaad niet bij stil, maar het is een waarheid als een koe!!!



Iemand zei me eens: je moet je levensduur vergelijken met een lintmeter van 1 meter. Je wordt volgende maand 62, kijk maar eens hoe groot het stuk is dat je van je lintmeter opgebruikt hebt. Inderdaad, het stukje dat mij rest is niet meer zo heel lang, want niet iedereen bereikt de kaap van 100 jaar. Best niet te veel daaraan denken en genieten van iedere nieuwe dag in de mate van het mogelijke.

En vóór den ochtend van haar bloei vergaan,

Ik ween om liefde die niet is ontloken,

En om mijn harte dat niet werd verstaan.

Gij kwaamt, en 'k wist -- gij zijt weer heengegaan...

Ik heb het nauw gezien, geen woord gesproken:

Ik zat weer roerloos nà die korten waan

In de eeuwige schaduw van mijn smart gedoken:

Zo als een vogel in den stillen nacht

Op ééns ontwaakt, omdat de hemel gloeit,

En denkt, 't is dag, en heft het kopje en fluit,

Maar eer 't zijn vaakrige oogjes gans ontsluit,

Is het weer donker, en slechts droevig vloeit

Door 't sluimerend geblaarte een zwakke klacht.

Cyriel Buysse

Gedenkplaat van Cyriel Buysse aan zijn voormalige woning in Nevele.

Cyriel baron Buysse (Nevele, 20 september 1859 - Afsnee, 25 juli 1932) was een Vlaams naturalistisch schrijver.

Buysse doorliep het atheneum te Gent en hielp zo nu en dan zijn vader in de cichoreifabriek. In 1893 was hij medestichter van Van Nu en Straks. Op 1 oktober 1896 trouwde hij met de Nederlandse weduwe Nelly Dyserinck en verbleef regelmatig in Den Haag. Daar stichtte hij in 1903 Groot Nederland, samen met Louis Couperus en Willem Gerard van Nouhuys. Nadien kwam hij weer lange periodes in Vlaanderen doorbrengen, vooral in Afsnee en in Deurle waar hij achter het dorp de 'Molenberg' kocht.

Op aanraden van zijn tante, de schrijfster Virginie Loveling, begon hij op zijn zesentwintigste te schrijven. Hij werd gezien als naturalistisch schrijver (Het recht van de sterkste en De Biezenstekker) met als voorbeeld de Franse schrijvers Emile Zola en Guy de Maupassant. Het toneelstuk Het gezin Van Paemel is een van zijn bekendste werken en wordt nog geregeld opgevoerd door allerlei gezelschappen.

In 1930 werd hij lid van de Koninklijke Vlaamsche Academie voor Taal- en Letterkunde en in 1932, enkele dagen voor zijn dood, ontving hij de titel van baron.

Cyriel baron Buysse eindigde in 2005 op nr. 81 in de Vlaamse versie van De Grootste Belg.

TANTES Cyriel Buysse

Drie ongehuwde tantes beheren de kas en de levens van de gegoede familie Dufour. Adrienne, een van hun nichtjes, wordt verliefd op dorpsgenoot Raymond. Helaas beschouwen de drie tantes hem als een losbol en daarom kan hij geen geschikte huwelijkskandidaat zijn. Adrienne en Raymond blijven elkaar in het geheim ontmoeten, in de vergeefse hoop dat de tantes van gedachten veranderen. De wanhopige geliefden doen een mislukte vluchtpoging, waarna Adrienne van haar geliefde gescheiden wordt. Hysterisch van onvervuld verlangen rest haar niets dan levenslange opsluiting in een gesticht. De familie blijft achter met het besef dat de tantes, voor wie alles om geld en het behoud van status draaide, de schuldigen aan dit drama zijn.

Prachtig geschreven! Tantes is een klassieke roman over de tragiek van een kleinburgerlijke familie aan het begin van de twintigste eeuw.