Het bruidsboeket dat het beter wist
UNDERCOVER
Wie kent deze undercover figurant als Bosnische moslima uit "In de ban van de trouwring. " Niet panikeren als ik wat meer tijd heb gaat het verhaal verder |
Tederheid anno 2012
Tederheid anno 2012 ? |
DE CLASH DER TITANEN
Moorcreezie had hen ondertussen het huis binnengeleid. -Milo, sprak Naomé, dit is milo en ik ben Naomé, terwijl ze zich tussen de milo en Moorcreezie murmde en dit zijn ONZE mascottes Odessa en Nikita. Ze legde sterk de nadrulk op ONZE en verdapperde toen plots -Ja milo is, mijn echtgenoot. !! De spanning tussen beide vrouwen was te snijden. 100.000 volt op zijn minst en gezien milo geen enkele weerstand bood was de stroomsterkte navenant volgens de formule Spanning= Stroomsterkte x Weerstand . Met andere woorden de vonken schoten in het rond. De lucht zwanger van statische elektriciteit. Als ge een beetje u best deed kon je het zelf rieken zoals bij een onweer. De geïoniseeerde moleculen dansten in het rond. Kleine cumulus wolkjes waaruit frele, purperpaarse bliksemschichtjes schoten vormden zich boven de hoofden van de dames Als Moor dan al verrast was door de uitspraak van Naomé dan liet ze het toch niet merken. Ze monsterde Naomé van boven naar onder en omgekeerd en merkte droogsjes op. -Maar kindje ge zijt uw trouwring verloren -Ja bitste Naomé terug, daar zijn we naar op zoek. Dat is nu juist onze queeste. Hij is gestolen door de rode ekster van Durindaal. -Ach is dat zo ! Milo stond een beetje van het hand gods geslagen. Had hij het goed verstaan ? Had Naomé gesproken van "mijnen man"?. Hij mocht nu een beetje uit het lood geslagen zijn door de schoonheid van de Moor (aan die van Naomé was hij zo onderhand al wat gewend geraakt) maar hij had toch goed door dat die twee hier met getrokken messen tegenover elkaar stonden. De strijd der vrouwelijke Titanen. Met als inzet de milo. Het leek hem momenteel strategisch en tactisch het veiligste het spelletje mee te spelen en proberen de situatie te ontladen. Met ander woorden de condensator te redden voor hij doorsloeg. Al wel dat hij nog wat van de cursus "Eenvoudige installatie techniek voor den elektieker" voor dummies onthouden had. Bovendien had hij achter Moor twee kletsnatte laarsjes met een koppel frele enkels in zien binnenglippen om en zich in een hoekje naast de andere laarsjes te rangeren. Mysterieus ! Dat zou hij straks wel eens onderzoeken. -En dit is dan Odessa mijn enegelbewaarder en zijn konijntje Nikita --richtte milo zich tot Moor. Door zijn verbazing had hij niet opgemerkt dat Naomé hen al had voorgesteld. -Eekhoorntje bitste Nikita -Dat is hetzelfde ketste de milo terug. -Nietes -Welles Moor bekeek het gezelschap geamuseerd en met een monkelende glimlach liet haar zoetgevooisde stem volgende klankmelodieën horen. Ja klankmelodieën is hier op zijn plaats wat ze sprak zo melodieus, harmonisch en zo zuiver alsof het kristallen belletjes waren die rinkelden op het ritme van haar diamanten stembandjes. -Welkom, beste gasten, welkom in Riverdaal, het eenvoudige prinsdom van de Boskabouters. Ik nodig jullie uit om hier even te rusten alvorens jullie queeste om de ring verder te zetten. Jullie zullen wel hongerig zijn. Ze richtte zich tot een kleine groen ventje in een rood kniebroekje met Tirolerhoedje -Ga naar de keuken mijn beste Bilbao en vraag dat ze een lekkere maaltijd voor onze gasten klaarmaken en verwittig ondertussen de kamermeisjes dat ze een heerlijk bad met rozenextract gereed zetten voor onze echtelingen en hun knuffels en laat hun bed opmaken in de gastenkamer. Ik zie jullie wel bij de maaltijd, mijn beste knappe milo en hoe was de naam ook weer mevrouw... -Naomé -Naomé , juist ja, wat een vreemde naam, maar ja de Drie moeten van alles hun getal hebben, tot bij de maaltijd liefje Ons viertal bleef even verdwaasd en alleen achter in de enorme kamer. Grote zware zuilen schraagden een nog zwaarder gewelf. Een sinister ijzeren hek met pieken erop deelde de enorme plaats in twee. Deze wat griezelige omgeving werd echter opgevrolijkt door een grote open haard waarin een houtvuur lekker knisperde en aan het plafond bengelden grote zijden hartvormige kussens omringd met zijden rozen van waaruit lange satijnen linten neerhingen. -Gij zijt zeker zot geworden? Ik uw echtegenoot ? Waar haalt ge het uit. -Had gij dan misschien niet gezien dat die trezebees van een Moor op u verliefd was ? -Maar allez en dan ? Euuch..euch ..enfin dat kan niet ! Gij ijlt ? -Gij kent uwen cathecismus niet zeker: in het Lexicon van Tolkien kunt ge lezen dat Moor een prinses is die zich zowel met de witte als de zwarte toverkunst bezig houdt. We moeten hier op ons tellen passen. Maar een man ziet dat natuurlijk niet een borstje of twee is al genoeg om ... -'t Is al wel, jaloerse trees, hoe weet gij dat trouwens van den Tolkien. -Ik heb dat boek altijd in mijn sacoche zitten als ik op queeste ga. -Een sacoche dacht de milo dat is het geheim wapen van de vrouwen. Daaruit toveren ze de meest eigenaardige dingen. Van Lexicons van Tolkien tot een huisapotheek, een minivuilbak, een paar schoenen voor als de andere beginnen pijn te doen , een drogisterij, een beautycase waarmee ze zich omtoveren van Assepoes in prinses. Als ik terugkom op de aarde is het misschien eens de moeite om te overwegen om die mode ook weer eens voor mansmensen te lanceren maar dan met kloeke sjacoches niet zo van die janettentasjes. Terug op de aarde. Het leek hem plotseling allemaal zo ver af. Het werd hem zo te moede, zijn benen begonnen een beetje te trillen, hij ging net.... Toen zag hij plots dat de twee laarsjes aan de ingang verdwenen waren en hij zag de natte afdrukken op de vloer die in de richting liepen waarin Moor verdwenen was. Een klein groen meisje in fleurige dirndl en twee lange vlechtjes met felrode strikjes diende zich aan. -Als jullie mij willen volgen het bad staat klaar en hiernaast is uw kamer. Verse kleren liggen klaar op het bed als u iets nodig hebt belt u maar. Van een badkamer gesproken zeg. Ik kan het u aanraden. Milo stond nog wat rond te kijken naar het kostbare marmeren bad en de gouden kranen, de brokaten gordijnen en de WC in zwarte marmer. De zeep van pure lavendel en honing -Waaooh mooi hé -Misschien schoon maar niet proper. Op zwart ziet ge alles en niet iedereen heeft zoveel personeel als die crazy truut hier. -Hoor ik daar een druppeltje jaloezie, mijn klein vrouwtje ? Ah, ja nu dat we getrouwd zijn ! -Maar nee Naomé stapte kordaat op mij af en ze begon mij uit te kleden, helemaal tot op mijn bloot vel . -Maar wat doet gij nu ? Daarna duwde ze mij het bad in en begon zich vervolgens ook uit te kleden tot op haar bloot vel. Het begon te draaien rond mijn hoofd. Die stevige borstjes en die buik gelijk een zacht kussentje en dat pluchen beestje. Ze stapte ook in het bad en ze begon .. mij te wassen van onder naar boven en van boven naar onder en ik ben haar ook beginnen wassen van boven naar onder en van onder... naar boven. Het warm water, het lavendelschuim, de stevige borstjes, die buik als zacht kussen, dat bloot vel, dat pluchen beestje vol schuim. Ik werd precies van glas. Pi-ieng. En plots stapt Naomé uit het water en begint ze zich af te drogen en ze werpt mij ook een handdoek toe. -Awel en nu dan -Neen het bad is afgelopen -Waar moet ik er hier dan mee naar toe -Waar dat ge wilt .We moeten gaan eten met die trezebees en vergeet niet het schuim uit uw oren te halen en van uw nieuwe sokken aan te doen, en een ander onderbroek en kamt uw haar en niet te veel after Shave en kijkt of de kleintjes goed gewassen zijn en....... en....... -'t Is precies of we zijn echt getrouwd, zuchtte de milo |
Prinses Moorcreezie van Riverdaal
Een eerste blik op Riverdaal-Verdekkeme, raasde de milo, Naomé waarom moest je nu per se die hoge hakken aandoen. Zo geraken we niet vooruit. -Ze kan misschien ook in of op uw kap komen zitten bij ons, grapte Odessa, maar hij zweeg snel toen hij de boosaardige lichtjes in milo zijn ogen zag flikkeren. -Ik heb nog steeds de indruk, nee de overtuiging dat we gevolgd worden sprak milo . Het gevoel wordt trouwens sterker en sterker Ik denk dat ze met meerderen zijn. Ik zou willen weten wat ze zinnens zijn. Milo had ooit van zijn vader geleerd dat er capes bestaan die onzichtbaar maken en hij had ook een trucje geleerd om die onzichtbaarheid op te heffen. Water ! Daar waren die capes niet tegen bestand en eens vochtig werden ze weer zichtbaar samen met het personage dat eronder zat . Maar hij wist duidelijk niet hoe hij het moest aanpakken want nergens was hier ook maar een druppel water te zien en de kleine voorraad die ze bij zich hadden was te kostbaar om zo maar te verspillen. Missschien als ze bij een beekje of een rivier kwamen dan misschien. -Naomé trek die schoenen uit en doe uw botten aan nu is het wel goed geweest met die kinderachtige toestanden. Waterlanders of niet ge kunt niet blijven met mijn voeten spelen. Ik ben geen.... enz....enz.....enz.........enz.... Maar ondertussen was de zon laag bij de kim gezonken en ze hadden nog steeds geen geschikte kampplaats gevonden. Hun schaduwen schoven meters voor hun uit. Zoals alle mannen in die omstandigheden werd milo nerveus en geprikkeld. Geprikkelde mannen reageren zich altijd af op de wezens die het dichts bij hen staan of hen het dierbaarst zijn. Een teken van liefde als het ware ware het niet dat het een beetje averecht aankomt. Hij was zelfs zo geprikkeld dat hij zonder er erg in te hebben zijn kap over zijn hoofd sloeg en de twee speelkameraadjes pardoes naar beneden donderden tussen al die krawietelende en wroetende insecten. Naomé, die de twee onmiddellijk uit hun netelige situatie bevrijdde keek de milo aan met een blik die had kunnen doden. -Tiran -Die titel kan er nog wel bij. Hij kan toch vliegen waarom vliegt hij dan niet met zijn konijn? Engelbewaarder van mijn voeten. Het was nu aardedonker geworden en ze kwamen slechts langzaam vooruit op de tast. De nacht was gevuld met allerlei sinistere geluiden en het onheilspellende kraken van de vertrapte insecten onder hun zolen hield maar aan. -Ik geloof dat we maar in een boom moeten kruipen om te overnachten, Naomé het kan niet anders. Maar Naomé was zo boos dat ze zoals alle vrouwen liever zou doodgevallen hebben dan te antwoorden. Ze stapte, nochtans met het hart vol schrik zo stevig als mogelijk in de gegeven omstandigehden door en verbeet haar schrik zonder verpinken. Haar onderlip had ze wel stukgebeten. Hier en daar hield ze zich vast aan een laaghangende tak. Plots hoorden ze een geuid dat hun het bloed bijna in de aders deed stollen. Een hooggestemd, klagerig, piepend en krassend geluid dat ze nergens konden thuisbrengen. Ze bleven als aan de grond genageld staan. Hielden de adem in trachtten de richting van waaruit het geluid kwam te bepalen. Het geluid hield een tijdje aan, verstomde en kwam met dezelfde kracht terug, ritmisch als een ademhaling van een enorm monster dat veel te veel gerookt heeft. -Nikita kruip eens in een boom en tracht te kijken vanwaar dat geluid komt -Ik durf niet goed patron zei het eekhoorntje -Nu begon de milo pas te kankeren. Miljaar, miljaar met wat zit ik hier allemaal opgescheept met miss paddestoel op hoge hielen, een mislukte engel die niet kan vliegen en nu met een boomkonijn dat niet in de bomen wil. Ge kunt de boom in allemaal. Willen of niet. Vertel dat eens aan uw meetje.! Ga daar me naar de oorlog ! -De schrik voor milo die nabij was werd groter ervaren dan de angst voor het gevaar dat ginder ergens ver dreigde en Nikita was als een weerlichtje de boom in gekropen. Na een tijdje kwam hij glunderend naar beneden. -Dat eigenaardig gepiep komt van een soort windmolen maar van een klein formaat en ik meen ook een lichtje gezien te hebben in de verte. Op aanwijzingen van Nikita, die voorzichtig van de enen boom naar de andere sprong, gingen ze voetje voor voetje verder zonder geluid te maken. Op een bepaald moment werd het bos minder dicht en zagen ze een open plek waar een soort huis of missscien wel een kasteel stond. Ze zagen ook twee kleine mannetjes met eigenaardige witte mutsjes die hun richting uitkwamen -Ssjjssjjt, sprak de milo , wij... maar hij kon zijn zin niet afmaken. . -Welkom in mijn rijk - klonk plots een vastberaden maar lieflijke stem -achter hen Ze verschoten zich bijna dood. Milo had zich het eerst omgedraaid en keek tegen een goed voorziene boezem aan van een sterk opgetutte dame van een ongelooflijke schoondheid. Milo's mond viel open, niet van het verschieten maar hij was als het ware bedwelmd door de onwerkelijke schoonheid van deze verschijning. -Dag,, eeuh, eeuh madam, eeuh mevrouw , eeuh -Prinses Moorcreezie, jonge man, zei de schoonheid , prinses Moorcreezie van Kabouterland Riverdaal en u bent..... |
Voor HerenHIERONDER NU TOCH WEL UITSLUITEND VOOR HERENDruk Hier |
Eerste avond in het bos
|
Laatste stuk door de woestijn
Odessa bij een van de uitlopers van het verloren bos"-Inpakken en wegwezen- riep Naomé en ze schudde de milo bij zijne tabbaard maar als enig antwoord kreeg ze een gebrom dat uit de diepste diepte van het Verloren Bos scheen te komen. Ze ging dan maar koffie zetten op het houtvuur en omdat het houtvuur bijna volledig uitgegaan was vroeg ze het koffiemachien van de regisseur en schonk twee tassen uit waarvan één de helft melk en de helft koffie daar hield de milo van "Lait Russe" ( koffie verkeerd voor de Hollanders alhoewel daar niets verkeerd aan is ). Ze hield deze laatste tas onder milo zijn neus en toen er geen reactie kwam duwde ze zachtjes zijn neus erin. Maar buiten wat koffiebubbeltjes geen reactie. Dan maar de grote middelen. |
Zuilenrij
Onderstaande gedichten werden door mij gegraveerd in de vijf zuien die mijn vriend de beelhouwer Emiel De Block aanmaakte. Ze behoren tot de cyclus "Silence of Paper- Language of stone", bestaande uit vijftig gedichten die op vijftig zuilen van graniet werden gegraveerd . iemand schrijft aan iemandin droefheid heb ik mij een feest gebouwdrond het meervoud van je naam met memento mori's rondgesjouwd tot al in staat maar onbekwaam mij burgelijk van jou t' ondoen ik zocht als melancholische albatros de equivalent voor je vlinderzoen maar in de volheid van een allerlaatste nacht liet het kalligrafisch oog van je geslacht mijn lastig bloed niet meer los iemand schrijft terug aan iemandje ogen blijven kloppen in het stofdat achter mijn hypofyse schuilt je trekt me kalm in bed alsof ik mijn aangezicht voor het jouwe heb geruild kreten slaak je in de anonimiteit van 't zachte trekken en duwen der genegenheid ik strijk uren vol heimwee mijn geest vertoeft elders mayday - mayday met de tegenslag van de pauw die pronkt in perfect roze tuimelramen zijn hart dat idioot en tragisch bonkt om 't platte middeleeuwse paren met de dikke lippen van de ooievaar die staande vrijt -spiesjesvlees- is 't zo dat je mijn droom bewaart zodat ik er als vanzelf door genees ? iemand schrijft opnieuw terug aan iemandje ziel zingt als het watervan de zee die je vergeefs wil imiteren je neemt haren uit mijn oksels mee om je ambitie te larderen hier beneden knalt met stille schroom mijn as die minnaar van je blanke buik een ongelezen droom waarin ik al mijn energie verbruik je schrijft met gulden beitels in graniet met veel moeite de waarheid niet de dode letter van de overleden dichter naar 't schijnt voelt een leeggeschreven ziel zich lichter dan het bewuste bloeien van het rode vlees het is met ongenoegen dat ik dit lees waarop iemand terugschrijft aan iemandmet mijn gebeente opgeblonkende vingers stijf als een inhalig web heb ik jouw psalmen leeggedronken wandelaar bij vroegtijdig eb het zwaard in de schede onder voorwaardelijk arrest gezet wikkel ik mij in de ascese van een slingerplant en wil maar durf je niet te haten ik leer de les die 't pijn-doen van het zijn omspant zullen we het maar bij het oude laten adresveranderingwakker worden-een lichaam- teruggevonden na maanden rust met veel moeite erken ik duidelijk het bedrog van de slaap heb jij die brief nu werkelijk geschreven |
Het verhaal begint
De zon stond al laag aan de horizon toen milo het kamp binnentrad. De jacht had niet veel opgeleverd buiten een "slangartisj "( hagedis) van toch wel behoorlijke afmetingen. Ze hadden een tocht van veertien dagen door een dor woestijnland achter de rug en nu zagen ze eindelijk in de verte de bergrug op wiens donkere flanken zich het sombere verloren bos aftekende. Odessa nam de de slangartisj aan van milo en vilde het beest in een ruk met een behendigheid die de milo zachtjes van bewondering door de tanden deed fluiten. Hij spietste het dier op en smal stokje en begon het te roosteren. Een toch wel heerlijke geur deed hun hongerige magen omdraaien van trek. Naomé had ondertussen een papje van gestampte okkernoten en papegaaienmelk gemaakt en schonk het in de kleine ronde bekertjes die ze van Pedro uit de Compo-Stella gekregen hadden voor hun expeditie. Ze verorberden hun schriele maaltijd met haast en smaak en dronken daarna nog een paar slokken van een goedkope pastoorswijn die ze op de markt van het voorgeborchte tegen een woekerprijs gekocht hadden. Na de maaltijd strekten ze zich behaaglijk uit op een plek waar het zilver zand zacht en vrij van rotsblokken was. Naomé tekende met de vinger figuren en spiraaltjes in het zilverwitte zand. -milo vertel eens wat over het verloren bos , vroeg ze.-ja milo vooruit, riepen Odessa en Nikita enthousiast en ze scandeerden "Verloren bos ! verloren bos !, verloren bos!....." Milo schokschouderde eerst wat maar liet zich tenslotte toch overhalen -Ja, al wat ik er over weet komt van gedichten, zeer oude gedichten, maar wat die dichters de dag van vandaag en van vroeger uit hun botten slaan en sloegen ongelooflijk. Wat die charlatans allemaal vertellen over dat zogenaamd wonderlijk verloren bos. Wat die allemaal uit hun duim zuigen. Al die amoureuze capriolen van den oppergod Zuupileir in het struikgewas van het verloren bos. Ja daar ruiste wat in het struikgewas ! -Oppergod? Zijn er dan nog goden buiten die drie uit het voorgeborchte, zuchte Naomé terwijl ze op de ellebogen steunend met haar middenvinger haar onderlip over en weer rolde. Een gebaar dat haar innerlijke rust verschafte maar de milo steeds weer een beetje opwond. -Natuurlijk mannekens natuurlijk. Zei hij een beetje kort om zijn begeerte wat te verbergen. Maar die zijn volgens de legenden door HET DRIETAL allemaal verbannen naar het verloren bos, samen met de trollen, orken, kabouters, boedha's, shiva's, feeën en wat weet ik nog niet allemaal van gebischj (beesten). Zo was er -zoals gezegd- de oppergod van het bos Zuupileir --en hoe verzinnen die dichters het allemaal, ongelooflijk zeg --die befaamde Zuupiler zou volgens een zekere dichter zijn oog hebben laten vallen op een aardse schone, want niets menselijks is die goden vreemd. Op Leda. Schoon, blond, halfnaakt wandelt die madam Leda door haar eigendom bewaakt door vier castraten. Wat doet Zuupiler? Zoef hij verandert zich in een grote lelijke zwaan zo een reuzegroot beest met van die vreselijk grote poten en een lelijke snavel. Kwaak, kwaak, hij achter Leda aan. Flap, flap, kweik, kweeik, zijn snavel ter hoogte van de billen van Leda. Allez wat doedegijnu. Weg beestje, weg. Allez ge kriebelt mij. Weg. Die vier schildknapen natuurlijk zien daar geen graten in. Een zwaan is trouwens geen vis en heeft dus geen graten om in te zien.. Z o een onschuldige zwaan ! Jamaar, en ploef Zuupiler in het struikgewas er boven op en.... -Ja en.. Milo stond recht en begon de paardans van een zwaan na te bootsen wat heel komisch was maar terzelfdertijd in het rood van de ondergaande zon tegen de bergrug van het verloren bos een beetje tragisch, melodramatisch bijna -En, kwek, kwek, kwek, ( steeds sneller) kwekwekkwekkwekkwekweek en Kweeeeeeeeeeeeeeeiiiiiiiiik. een zwanezang van belang. -Dat verzinnen die dichters allemaal, dat moeten wij geloven , dat moet voor kunst doorgaan. Tussen ons gezegd en gezwegen dichters die zouden ze moeten doodknijpen als ze nog klein zijn. Wat wilt gij later worden ? Dichter ! Boem klop en dood. -En Leda vroeg Naomé, verbaasd -Ja zei de milo dat is een ander historie, een droeve historie. Leda had zowat de zinnen verloren en uit die lijfelijke vereniging van een zwaan en de oppergod Zuupileir is een kindeken geboren, een schoon lief kindje. Een meisje er mankeerde niets aan behalve het feit dat ze Engels sprak. Maar verder goed voorzien. Leda die is echter uit grote schrik voor zwanen altijd maar meer en meer knetter geworden en daarom hebben ze dat kindje Creezyken gedoopt . Naar het schijnt is ze later een carrière vrouw geworden die het zou geschopt hebben tot godin. Ja haar vader was een god en een zwaan valt gewoonlijk niet ver van de vijver, niewaar. Dus ze is ook godin geworden. Moedergodin van die mannekens, met haar op hun voeten, die daar ook in het bos wonen: Hobbits -Hobbits, mompelde Naomé, zijn dat niet die dinges, euh, allez ge weet wel. Die dinges uit Lords of the Ring en ze frommelde onderwijl wat aan de milo zijn witte baard en dito tabbaard. -Inderdaad mijn klein doddeken, inderdaad. -Vertel mij nog eens iets over de hobbittekens en over Creezieken, mijn champignonneken -Morgen Naoméken, het is al laat nu gaan we dodooken doen want het zal morgen een zware dag worden. Zie de kleintjes slapen al. Inderdaad Odessa, het engelbewaardertje van milo, en Nikita, het eekhoorntje, waren in elkaars armen in slaap gevallen dicht bij het vuur.. -Ik ga ze een beetje verder leggen zei milo anders vallen ze nog in het vuur. -Allez nog een dikke kus champignonneken. Smak -Smak. Naomé nestelde zich in de armen van milo en viel bijna onmiddellijk in slaap. -Doet gij het licht uit ? -Het is al uit sprak de materiaalmeester en het werd heel donker op de set. DE MAKING OF ... 
Een Happy ending ? Waarschijnlijk ? De silhouet van milo is herkenbaar maar wie is de dame ?? Op de haarkleur kan je niet voortgan want er is al menig donkerharige bijna witblond uit het verloren bos teruggekeerd. Als ze al terugkeerden.Zoals beloofd hieronder een foto van Kamiel Kamoel, op zijn Kuzisu 200 cc-mel luchtbrommer. Zoals u weet is Kamoel een verwoed liefhebber van luchtbrommers. En  |
De making of Deel II
 Vermits de berichten over de film maar traagjes binnensijpelen, te wijten aan een slechte communicatie met het persagentschap van het "Instituut" (alles gaat nog per postduif of ander gevogelte) zullen we proberen meerdere malen per dag de site aan te passen met de laatste nieuwtjes. Om te beginnen voor deze film werden 3 ton mascara en 40.000 lippenstiften gebruikt. 500 kilogram haarstukjes, vlechten, baardjes dienen dagelijks geplaatst en weer weggenomen door 30 kappers en kappers. Sommige actrices, onder wie Creezy, brengen per dag meer dan vier uur door in het salon maar het resultaat mag dan ook gezien worden cfr de foto hieronder Bojako als, Creezy de moedergodin van de allerliefste kleintjes uit het Verloren Bos, de Hobbits.  Acteurs en actrices worden hier niet verwend. Dagelijks trainen, trimmen en in conditie blijven is de boodschap. Ze worden ook opgeleid in allerlei gevechtstechnieken hieronder milo aan de schietstand.   Ook Naomé doet ook haar best om in de gevechssport rond te komen  Maar ook Stilcreezy (miekemuis) prinses van Nightmere heeft zich in het hanteren van wapens bekwaamd Titipoës als Moorcreezy de prinses van de boskabouters heeft daarentegen een uiterst vreedzame rol. Ze zal zich dus moeten bedwingen.In een intervieuw met haar echtgenoot Rik hebben wij ehter menen te moeten opmaken dat dit misschien zal lukken maar misschien ook niet dat kan alleen de spanning van het verhaal ten goede komen waarvan alleen de grondlijneen vast liggen. Maar aangezien het om reality-film gaat is alles mogelijk.  Ook Juustcreezy heeft een meer vreedzame rol maar die is haar op het lijf geschreven. Ze treedt op als de bewaakster van Durin, de sleutel van Meriadoc.De sleutel die een groot geheim verbergt waarvan alleen Juustcreezy op de hoogte is. Meer vertellen zou echter de spanning doen afnemen wat uiteraard niet de bedoeling is. Lieve heeft echter als JustCreezy een snelcursus harpspelen en notenkraken achter de rug wat die twee met elkaar gemeen hebben verneemt u in de film.  KOMEN KIJKEN DUS- ZELF DE FOX KOMT KIJKEN. Deze avond is kamoel geland om 22.15 maar daar hij te uitgeput was van de reis is hij onmiddellijk met roosje en milo naar het hotel waar de sterren logeren in het gehucht Poil vertrokken. Reuters 22 u 22.20 N.B. Gezien de berichten TE traag binnenkomen zullen we dagelijks een stukje van de "making of" vertonen . MAAR MORGEN REEDS START HET VERHAAL |
De voorbereiding
IN DE BAN VAN DE TROUWRING"De making of " |
  De tocht naar de aarde van milo en Naomé schijnt zeer zwaar te zijn uitgevallen. Milo heeft dan ook voor deze tocht een nieuw project opgezet "Reality-film". Met het "Instituut" werd overeengekomen dat de opbrengsten van de film integraal naar goede werken zullen gaan.In ruil daarvoor kreeg milo de toelating om enkele buitengewone acteurs en actrices tijdelijk toe te laten tot het hiernamaals. Vandaag ging milo, die voor de film een zware vermageringskuur volgde, een deel van de crew afhalen op het vliegveld "Save our soles" van Los Angeles in Heaven. Van links naar rechts Milo, Lieve, Naomé, TitiPoës en Bojako. Ook de dames waren bijzonder goed getrimd en hadden blijkbaar hun beste beentjes voorgezet. Veelbelovend dus ! Roosje en Kamiel, die in Florida verblijven voor opnames van "Kamiel in Fantasialand" zullen pas deze avond arriveren. Indien mogelijk zullen we hierover later op de dag nog berichten  LAATSTE BERICHTENKamiel Kamoel weerhouden op de set te Orlando (Florida). Roosje ontroostbaar.Zopas vernemen we dat Kamiel Kamoel weerhouden is door de opnames van Fantasia op de set te Orlando. Roosjes die hem was voorafgereisd was duidelijk aangeslagen bij haar aankomst op de luchtvane van "S.O.S --Save our Souls". Ondertussen schijnt milo er in alle eer en deugd toch al in geslaagd om haar wat op te monteren zoals blijkt uit onderstaande foto, die werd genomen in de "The Lumber", een exclusieve nachtclub, die ook overdag open is, te Los Angeles in Heaven.  Het liedje dat u hier hoort is de titelsong van de film "Naomé's love' speciaal voor de film gecomponeerd door James Last,en waarvoor hij zijn orkest een ultieeme maal bij elkaar riep. Veel luistergenot!! DE GHOSTWRITER |
KORTELINGS OP DIT SCHERMIN DE BAN VAN DE TROUWRING
Naomé in volle uitrusting klaar voor het avontuurof de ongelooflijke avonturen van milo en naomé in het verloren bos en in de hel der hellen |
CASTIN DE BAN VAN DE TROUWRING |
|
DRUK DAARNA OP VORIGE PAGINA OM TERUG TE KEREN NAAR SENIORENNET |
De vergissing-Zozo, de milo, toch gekomen zie ik. -Natuurlijk waarom zou ik niet komen De geest had blijkbaar voor de gelegenheid zijn gewone gestalte van duifken ingeruild tegen deze van vlammetje en zweefde de ganse tijd nerveus oplichtend over zijn bureel. -Er is iets vreselijks gebeurd milo-Een gat in de begroting van het instituut dat nog groter is dan het gat in de ozonlaag ? -Ge moet daar niet mee lachen milo, straks kunnen ze hier binnen zien -Hoe het buffet staat met plastiek rozen en het bankstel bij Mien... -En nog wat je bent er bij betrokken -Oei, vertel op -Er is een verschrikkelijke administratieve fout begaan in het surveillance-centrum -Ja, en -Het vlammetje was ondertussen terug in een duif veranderd die koerend over het bureel liep -Men heeft zich vergist van naam in de lijst van de overledenen -Ben ik dan niet dood misschien ? -Inderdaad milo dat heb je juist geraden. Jij bent overleden in de plaats van iemand anders. -Die zal wel content zijn zeker ? -Eigenlijk niet hij wou hier naartoe -Allez als ik het goed voor heb mag ik terug naar beneden en hij naar boven -Daar zit het hem juist. Dat gaat niet. Ons lift werkt maar in één richting, de cijfers moeten kloppen en de geschiedenis mag niet beïnvloed worden. -Zie ik er uit alsof ik de geschiedenis ga beïnvloeden zei de milo en draaide ich eens rond in zijn besmeurd kleed. -Ja zo bedoel ik het niet maar ge kunt hier niet weg. -Ook langs die ladder niet. 't Is wel nogal een spel maar allez voor een goed werk moet ne mens iets over hebben, een sporteken min of meer, milo loves sports -Neen, ook langs de trap niet Floep, de duif weer weg en het licht weer aan het zweven. Maar nu bleef het ter plaatse hangen, gloeide iets meer dan weer minder en gloeide tenslotte zo hevig dat de milo zijn zonnebril wou opzetten maar hij had er geen. -Hmm .Er is misschien wel een oplossing. Door het verloren bos en via de hel naar de wereld terug. -Op expeditie Robinson om zo te zeggen -Zo iets ja -Met Evi Hanssen ? -Milo kunt gij nu eens geen twee minuten ernstig zijn. -Ik weet nog maar een minuutje dat ik nog leef en daarvan zou ik er al twee ernstig moeten zijn. Zegt dat tegen de Cretenzers of schrijf een brief aan de Bithyniërs maar laat mij een beetje vrolijk wezen. Laat ons vrolijk weeééézen laat ons vrolijk zij-ij-ij-ijn. This boots are made for walking and that is just what they do even if they are just sandals.... these boots are gonna walk all over you ou-ou- ou ! Daarbij Naomé gaat mee ik heb Evi niet vandoen. -Geen sprake van. Naomé blijft hier. -Awel ik dan ook -Maar gij moogt hier niet blijven er is hier geen plaats voor U -Plaats of geen plaats. Ik ga niet zonder Naomé, Odessa en dat klein konijntje. -Eekhoorntje, milo, eekhoorntje. Maar dat gaat niet die moeten hier blijven -Mee of ik blijf thuis - geen gemarsjandeer - en als milo neen zegt dan is het neen. Ik heb dat van mijn vrouw geleerd. -Dat eekhoorntje en Odessa tot daar toe maar Naomé. Geen sprake van. -Neen.. -Neen -Neen? -Nee. Punt . Wees nu eens redelijk, milo -Ben ik dood of leef ik ? -Ge leeft milo ge leeft ? -Awel als Naomé niet mee mag val ik hier liever stante pede dood. De geest zag wel in dat er niets vat had op de milo, dreigen, smeken, bidden, weer dreigen niets hielp en op het einde gaf hij toch toe. Maar dan kloppen mijn cijfers weer niet jammerde hij. |
again ?
Het moest er wel van komenVandaag als mail ontvangen het oog traande op een melodramatische wijze. Ik heb echter geen lust om dat hier exact te gaan reproduceren.Gaan we de kant op van het vuurpeloton ? Indien ik een diepgelovig iemand gekwetst heb met mijn teksten mijn oprechte excuses hiervoor. Maar dit blog is geen godsdienstles. Het is toneel, SATIRE, en dat er een paar acteurs toevallig dezelfde namen dragen als in andere toneelstukken daar moet men mee kunnen leven. Voorwaar ik zeg U dat er niemand is die meer respect heeft voor andermans godsdienst dan ik. En ik weet voor zeker dat jouw Jezus tegen een stootje kan en hier waarschijnlijk eens hartelijk zou om lachen. Maar ik eis ook respect voor mijn godsdienst die deze van het niet geloven en de vrije meningsuiting is. Ik verwerp iedere vorm van inmenging van godsdienst in burgerlijke zaken. Godsdienst bevindt zich geheel in de persoonlijke en volledig buiten de publieke sfeer sinds 1789. Dit is mijn mening en die zal IK niet verloochenen. Gelieve dus geen pogingen te doen om mij te bekeren ! |
Reacties !
Poëzie die commentaar uitlokt waar gaan we dat schrijven ? kindje in verlaten serreik weeter staan heel mooie bloemen in de tuin van je hartewensen - over een knuffeltroon- van dromen spreidt je krulkop zich als een langzame lelie uit -eindeloos- in en uit je verre horizon verschuiven wolken over een goudfront van boterbloemen. -in je hart- glinstert bloeiend lentelicht als een gedicht dat zal verslensen door toedoen van grote mensen NB. De zinnetjes tussen -twee streepjes- kunnen bij mijn gedichten zowel bij de vorige als bij de erop volgende zin horen. Mijn vriend Emiel de beeldhouwer zei dat ik HET er moest bijschrijven. Ik dacht dat HET zo wel duidelijk was maar blijkbaar volgens hem althans alleen voor de happy few en daar ik voor iedereen schrijf op zijn verzoek deze verduidelijking. |
Slapeloos van moeheidIk ben zo moe dat ik niet kan slapen, daarom dit love, she and mede liefde voor mijn vrouwis diep stabiel en grondig maar soms voor mij net iets te weinig zondig NB.Toen ik dit de eerste keer intikte stond er verkeerdelijk "van" ipv "voor" in de eerste regel. Dit verandert de interpretatie natuurlijk voor 100%. Alle lezers die dit gelezen hebben dienen nota te nemen van deze correctie. Origineel stond er trouwens ook "voor". Amaai "van" ge zoudt nogal wat horen deze avond, drie maand op zijn minst op de bank slapen bij Yarrel, |
Van alles een beetje maar vooral bedankt !Lieve vriendenJullie kunnen niet geloven hoe deugd het doet regelmatig jullie sprankelende commentaren te lezen. Dit geeft mij de moed om door te gaan en zoals van vandaag ( na het uitrijden van 3.5 kubieke meter dolemiet steentjes -- dienst verricht op voorzichtige maar dwingende suggestie van moeder-overste met kruiwagen en schop- ) vergt het wat moed om nog lucifers tussen mijn oogschelen te steken om ze open te houden en nog iets geestigs op papier te zetten. Als dank heb ik hier dat bijzonder muziekje-- een eigenzinnige maar sprankelende bewerking van Zorba's dans door I Salonisti-- op het blog gezet. Dat kunnen jullie alvast beluisteren. Ik ben vandaag ook al Yarrel gaan halen. Hij was al eens thuis geweest maar we hebben hem terug moeten binnevoeren omdat hij plots helemaal paralytisch (volledig verlamd) was. Hij kon alleen nog zijn hoofd bewegen. Ik dacht dat het een hondje voor de kat ging zijn maar toen we in de Dieren-Universiteitskliniek aankwamen was hij al gedeeltelijk gerecupereerd. Hij gaat inmiddels veel beter maar de rechtervoorpoot is nog paretisch ( gedeeltelijk verlamd )ook rechtsachter gaat nog flauwtjes en wordt meegesleept maar als je zijn achtertrein ondersteunt door hem vast te houden aan de staartwortel dan stapt hij. Hij zou nog vier weken moeten rusten (maak dat een hond wijs) en men verwacht enige recuperatie van de letsels na drie weken. Hij schijnt wel tevreden te zijn omdat hij thuis is. Hij laat zich ferm dienen. Klein blafje is dorst, groot blafje is honger, licht gejank ik moet pipi doen en zich naar de deur sleuren is grote boodschap en haast u dat de deur open is of ik doe het op de vloer. Yelle die vorige dagen alsmaar een hoog jankdeuntje neuriede is ook kalmer. Al mag ze niet bij Yarrel want dan komt er van rusten niets in huis. Dat is bij de honden net hetzelfde als bij de mensen. Zijn bazinnetje de jongste dochter is ook gehandicapt aan haar achterpootje. Paard uitgegleden op betonnen vloer voor de ingang van de piste en voet eronder -zware kneuzing - plaaster nadien brace - paard gelukkig in orde Was trouwens de voornamste bekommernis van de dochter. Ze troosten elkaar . Bazinnetje moet ook rusten ( maak dat aan haar wijs - maar ze doet het niet - wou gaan werken maar mocht niet van de directie). Ze slapen nu beide beneden want Yarrel kan de trap niet op dus blijft het bazinnetje ook beneden. Solidarnosk daar draait het om. |
17 uur 15 Hier komt normaal het stukje van vanavond nog, als ik nog aan elkaar en rechthoud. Ik heb nog geen enkel idee maar dat komt wel als ik aan het schrijven ga. Voilа zie hier zijn we der mee. 21.25 en ik val om van de vaak dat gebeurt ook maar alle hoogdagen eens..Ik heb dat eigenlijk nog nooit gehad en nu heb ik het terug... Het begon te dagen in het westen (de zon draait hier averechts) en door het lover viel een zonnestraal in het linkeroog van milo, waar de pluimen van Odessa het geraakt haddden. Het oog was nog lichtjes gezwollen en zijn oogleden plakten aan elkaar. Hij knipperde wat, rekte zich eens goed en bekeek de natuur rond hem in al zijn pracht nu met beide ogen. -Schitterend, ronduit schitterend zo 's morgens. Milo was immers niet gewoon van vroeg op te staan en hij bekeek de dingen zelden 's ochtends daarom dat het zo feeëriek overkwam waarschijnlijk. Hij ging wijdbeens voor de grote kastanjelaar waaruit hij de basis voor de zwembroekjes en het behaatje geplukt had een ferm plasken doen toen plots een haan drie maal kraaide. Milo smeet er met zijn schoen naar - Rotbeest, riep hij.Hij verwenste het hanenconsistorie dat beslist had dat de hanen 's morgens zouden kraaien. In den tijd had Petrus Onzeer drie maal verraden alvorens de haan kraaide en Onzeer was 's avonds aangehouden. Dus volgens milo moesten de hanen en zeker hier in aanwezigheid van de patron 's avonds kraaien en niet 's morgens. Hij zou er zich zeker bij Pedro van de Compo-Stella over beklagen. Hij had altijd al een beetje last van ochtendhumeur (enfin meestal middaghumeur) gehad, maar hij had er nog meer de pest in als hanen begonnen te kraaien.. Milo was op orde gesteld. Iedere vogel diende te zingen zoals hij gebekt was. Stel u voor dat de kraaien begonnen te hanen. Neen elk zijn ding zo leek de natuur hem het best georganiseerd. In mei leggen alle vogels een ei want in april vergaten ze de pil. Ordnung muss sein ! zou de baron gezegd hebben. Naomé sliep nog de slaap der onschuldigen. Milo bekeek haar vertederd. Maar alhoewel hij besloten had om zeker geen relatie met haar te beginnen kon hij het toch niet nalaten om hier en daar eens een bladje of een twijgje te verleggen.Ze voelde het blijkbaar want haar oogskens gingen open -Ah, champignonneken, goed geslapen.-'t Kon er door totdat dat kieken begon te kraaien. -Welk kieken ? -Die domme haan ! -Maar champignonneken een kieken is toch geen haan -In iedere man zit een vrouwelijke kant en omgekeerd, dat zal bij de kiekens ook wel zo zijn zeker -Wat een wereldwijsheid in de vroege morgen bij dag en dauw. Hebt gij ook een vrouwelijke kant champignonneken ? -Dat zal wel zeker. -En hebt ge hem al ontdekt ? -Mijn vrouwelijke kant heb ik al jaren geleden gevonden maar het heeft niets opgelost alleen ik heb er nog een probleem bij nu. -Hoezo ? -Van mijn vrouw mocht ik er niet mee vrijen. -Met wie ? -Met mijn vrouwelijke kant ! -Ze proesten alletwee in lachen uit dat de kastanjeblaadjes en de wilgen twijgjes in het rond vlogen. Met dat beetje verleggen hield alles niet meer zo goed samen. - Ik zie er niet uit, pruilde Naomé, precies een dame met het oudste beroep van de wereld. Ik mankeer alleen nog een vitrien. -Met dubbel glas en daarbij het oudste beroep van de wereld dat zijn de electriciens- mompelde milo -Hoezo bolleken ? -De vierde of de derde dag deed god het licht aan en toen waren die mannen al veertien dagen bezig met kabels leggen zei milo bloedernstig. -Naomé stikte bijna van het lachen toen plots Flieramuis Gabriël arriveerde -Luchtpost ? vroeg de milo. -Neen de patron zou u willen zien -Welke van de drie van de patroons van de Firma God & Zoon & Duif ? -De geest, zei Gabriël -Naomé kindje. Ik moet bij de fiscus, trekt u iets deftig aan. Gabriëlleken zal zich wel effekens omdraaien. Ik zal Odessa gaan wakkermaken. Waar zit die trouwens? -Odessa en het eekhoorntje lagen arm in arm onder een grote paddestoel te slapen. Milo ging er op de toppen van zijn tenen heen ( dat is niet gemakkelijk met sandalen !) en imiteerde Naomé : -Opstaan mijn champignonnekens. De patroon van het kot vraagt ons. ? -Allez ziet dat daar nu liggen een eekhoorn en een engel. Hoe zoude die afstammelingen moeten noemen een Enhoorn of een Eekgèl ? Enfin als ze maar gelukkig zijn. -Als jullie zich een beetje zouden willen haasten want onze chef heeft veel werk vandaag ! -Moet hij nog naar Quévrain of naar Noyon, Dourdan of naar de grote vlucht van Barcelonna. In dat laatste geval moet hij oppassen voor de roofvogels in de Pyreneeën ? -Aan zijn gezicht te zien was het heel ernstig- pruilde Gabriël. -Jamaar --zei de milo-- één ding met ne keer. Kijk Naomé is al gereed en Odessa zijn zakken zitten vol okkernoten dus we kunnen vertrekken! Hij dacht in zichzelf: wat zou die mais-vreter mij nu zo dringend te zeggen hebben. Maar ondanks zijn grote mond was hij er toch niet gerust in |
Naome 3
| |
Nikita het eekhoornvriendinnetje van OdessaHoe lang de milo reeds langs de oever van de rivier liep wist hijzelf niet meer. Maar plots stond hij voor het grote meer. De zon gleed zachtjes in het licht rimpelende water en het regelmatige klotsen van de kleine golfjes tegen de oever deed het ritme van zijn bonzende hart vertragen. Hij voelde zich plots zo moe en zo oud. Hij hurkte neer op een grote platte rots en trok het witte kleed dat hij bij zijn vormgeving gekregen had diep over zijn knieën tot aan de enkels, legde zijn kin in het dal tussen zijn beide knieën en liet zijn blik meeglijden met het deinende water, dat af en toe aan de punt van zijn sandalen kwam nippen maar zich dan onmiddellijk zedig terugtrok. Hij moest in slaap gesukkeld zijn in die onconfortabele houding en het was al halfduister toen hij, zo stijf als een strijkplank, de ogen opende. Naast hem huppelde een eekhoorntje met Odessa op en neer en het waren hun kleine helle kreetjes door het enthousiasme waarmee ze in hun spel opgingen die hem wakker gemaakt hadden. Maar het vrolijke tafereeltje voor hem verdiepte alleen nog zijn melancholie. Hij wou weer slapen, voor eeuwig weg van dit enge voorgeborchte. Verdwijnen! Eeuwig leven leek hem naar niets. Eeuwig leven, eeuwig afzien ja. Het was hier geen haar beter dan op het ondermaanse. Alsof hij een zesde zintuig bezat draaide hij zich plots om en daar stond ze. Haar haute-couture deux-pièceken gescheurd en beslijkt met haar kindersnoetje besmeurd door het groene loof. Een takje was blijven hangen in haar verwilderd maar zorgvuldig gekapt haar ( waarvan Bojako de kleur mag bepalen want ik vergeet het altijd) en deed daar allerlei evenwichtskunstjes om overeind te blijven. Naomé. De kleine Naomé. -Zijt ge nog boos champignonneken zei ze met een heel klein stemmetje, dat hem het laatste restje merg uit het been wrong.-Maar ik ben NOOIT boos geweest. Blafte hij. Waarom moest hij nu zonodig weer zo vreselijk kortaf zijn met dit kind. Het was toch haar schuld niet dat hij zo een domme oude ....Haar ooghoekjes werden vochtig en haar onderlipje draaide een paar milimeter om zijn as naar beneden maar ze zei geen woord. -Ach, kom hier meisje, sprak hij verzoenend en strekte de armen uit. Ik ben een oude grove brompot en een zeurzak..een...een ....zeveraar. Kom hier-Ze knikte instemmend maar ze zei nog steeds geen woord. Al gingen haar lippen op een neer alsof ze een ganse rozenkrans aan het aframmelen was. -Milo, die wist wat er ging volgen, maar geen waterlanders verdroeg, nam haar stevig vast en kuste haar zedig op de wang. Zo beter ? -Ze beefde gelijk een klein konijntje dat voor het eerst aan een groot gevaar is ontsnapt. -Ge zijt geen zeveraar -Maar ja ik ben dat wel -(Glimlachend) Maar nee -Maar ja -Maar nee ( ze kietelde hem onder zijn kin en ze streelde zijn nek zo juist aan de haargrens en de rillingen liepen over zijn rug) -Jij had gelijk --zei ze plots heel ernstig en ze gooide haar hoofdje achteruit en even, heel even, verscheen er donker wolkje in haar blik.-- We schelen te veel in ouderdom. Ik heb er eens over nagedacht. Dat gaat niet blijven duren. Gij gaat oud en versleten zijn en ik jong en nog vol vuur en ik ga mij niet kunnen inhouden en naar andere schoon jongens lonken en u mischien wel één keertje bedriegen. Een enkel keertje maar. Maar dat is dan toch een keertje te veel. Gij gaat dan doodongelukkig zijn en ik wil u juist gelukkig zien. -Verdomme dacht de milo, die van hogere sferen plots terugkeerde naar de realiteit, dat vrouwvolk is ook niet van gisteren. Eerst uwen kop zotmaken dan komen zoete broodjes bakken en u onderwijl zo jaloers maken als een ouwe bok in een vlindertuin. Goed gezien meiske. Met alle chin... -Ja en dan ik van verdriet doodgaan en moet gij de begrafenis regelen. Ik zou willen dat ze juist voor de crematie "Celtina" spelen van Alain... -Nee niet sterven champignonnenken...Niet sterven a.u.b. ....Oooh....Gij potverschen lelijken ouwen ambetanterijk.. Ge zijt al dood ge kunt gij niet meer sterven. Gij ik weet niet wat voor een ..... Ze stormde op de milo los die juist op de rand van het meertje liep. Met een grote ploef donderde hij het water in. Milo spartelde en pruttelde wat voor het zicht en kwam tenslotte boven met zijn kletskop vol draadwier. Naomé kreeg de slappe lacht toen ze hem daar zo onnozel boven water zag komen. Ik ga in mijn broek plassen huilde ze, in mijn broek...Ge moogt in de mijne plassen zij de milo , ik heb er toch geen aan en de rest is toch al nat. Help mij eens en hij stak zij hand uit... Ze had het net te laat door. Maar kon op tijd haar hand niet meer terugtrekken en plonsde met een karpersrongetje naast de milo in het water De maan stond al vrij hoog aan de hemel en milo en Naomé lagen op hun rug in het gras. De kleren hingen te drogen aan de onderste tak van een wilg en milo had uit takken en bladeren van een treurwilg en een wilde kastanje twee zwembroekjes en behaatje gevlochten. Na de stoeipartij in het water waren ze eens ernstig gaan praten en Naomé had inderdaad ingezien dat een leeftijdsverschil wel kan maar dat het in deze omstandigheden toch een beetje te veel was. Plots richtte ze zich op en schikte zedig haar kastanjeblaadjes over haar geluksheuveltjes en fluisterde zacht. -Ge gaat mij toch niet alleen laten hier in dat vreselijk voorgeborchte in dat donker bos-Neen neen, fluisterde de milo al even zacht, om Odessa en het eekhoorntje die in elkaars armen in slaap waren gevallen niet te wekken. -Neen, neen, mijn dolleken ik zal voor u zorgen alsof ge mijn eigen dochter waart -Dan is het goed, champignonneken. Ik mag toch champignonneken tegen u zeggen -Ik hoor liever paddestoel -Gij lelijken.....plaaggeest. -Geest, heel juist ja,... maar opgepast van uw behaaken... Lap zie nu zijn Odessa en het konijntje wakker... -Het eekhoorntje .... -Konijntje.... -Eekhoorntje... -Kom zei Odessa tegen Nikita zijn eekhoorntjesvriendinnetje we gaan elders slapen want die twee gaan toch nog een ganse nacht blijven spelen en kibbelen. Ik ken dat.. |
Onassis
Jongste dochter op haar grote liefde "Onassis"Even de muziek afzetten alvorens onderstaand clipje te draaien |
1 reactie op dit bericht
Troost
Ik zou content zijn en nog vele andere met mij.
Misschien draait de wind de ene of de andere dag toch terug in de omgekeerde richting.