Het bruidsboeket dat het beter wist
..Valentine
eyes
struck like lightning
bewildering
a thousand emotions
welled up
an exploding fountain
of love
young love
pure love
innocent love
true love ?
everlasting love ?
who knows
who cares
only time
will tell
Ne me quitte pasa prayerAs sharp as a sword we are
My lord
a heart filled with love we have
My lord
Inside we are soft and sweet
My lord
Now we worry
Say we are sorry
We are mellowing
No longer bellowing
My lord
Improving with age
Day by day
My lord
I hope that
From now on
My lord
We will stay
Forever this way
My lord
Er waren eensWitgloeiend| Een witgloeiende ontchoogeling De vriendschap was een waterval van vreugde en ik luchtte mijn hart over die grenzenloze vlakte sliep onder de tedere mantels naakt zo naakt als de snelle zonneschijn nu het afscheid nadert omdat er schepen zijn gestrand en grondverf is afgebladerd verdwijnt het gepaste antwoord het gevatte antwoord uit mijn geheugen mijn mond nog op een kier de lampen al gedoofd het doek gevallen en reeds langzaam opgevouwen vraag ik mij af waarom ? en wat doe ik hier nog in dit vorig leven ? |
Blaas je niet opDank u wel
In naam van de miloDANK U WEL ALLEMAALvoor de lieve woorden, die hem niet onberoerd latenNikita,het eekhoorntje ( konijntje voor de milo)N.B. Wie zoekt die vindt en klopt en er zal u worden opengedaan . |
Adieu, Salut en de kostBeste vrienden, |
De laatste vijf (voor de vrienden)!1
In memoriam |
Vrijheid
Liberté |
FRATERNITE
Fraternité |
EGALITE
.
Egalite |
Dankbaarheid van een hond of gewoonte ?
Fraternité |
Gedicht
Voor de liefhebbrs van poëzie en beeld. Hier nog een gedichtje met bijbehorend beeldhouwwerk van E.De Block waarop ik het gedicht heb gegraveerd |
UNDERCOVER
Wie kent deze undercover figurant als Bosnische moslima uit "In de ban van de trouwring. " Niet panikeren als ik wat meer tijd heb gaat het verhaal verder |
Tederheid anno 2012
Tederheid anno 2012 ? |
DE CLASH DER TITANEN
Moorcreezie had hen ondertussen het huis binnengeleid. -Milo, sprak Naomé, dit is milo en ik ben Naomé, terwijl ze zich tussen de milo en Moorcreezie murmde en dit zijn ONZE mascottes Odessa en Nikita. Ze legde sterk de nadrulk op ONZE en verdapperde toen plots -Ja milo is, mijn echtgenoot. !! De spanning tussen beide vrouwen was te snijden. 100.000 volt op zijn minst en gezien milo geen enkele weerstand bood was de stroomsterkte navenant volgens de formule Spanning= Stroomsterkte x Weerstand . Met andere woorden de vonken schoten in het rond. De lucht zwanger van statische elektriciteit. Als ge een beetje u best deed kon je het zelf rieken zoals bij een onweer. De geïoniseeerde moleculen dansten in het rond. Kleine cumulus wolkjes waaruit frele, purperpaarse bliksemschichtjes schoten vormden zich boven de hoofden van de dames Als Moor dan al verrast was door de uitspraak van Naomé dan liet ze het toch niet merken. Ze monsterde Naomé van boven naar onder en omgekeerd en merkte droogsjes op. -Maar kindje ge zijt uw trouwring verloren -Ja bitste Naomé terug, daar zijn we naar op zoek. Dat is nu juist onze queeste. Hij is gestolen door de rode ekster van Durindaal. -Ach is dat zo ! Milo stond een beetje van het hand gods geslagen. Had hij het goed verstaan ? Had Naomé gesproken van "mijnen man"?. Hij mocht nu een beetje uit het lood geslagen zijn door de schoonheid van de Moor (aan die van Naomé was hij zo onderhand al wat gewend geraakt) maar hij had toch goed door dat die twee hier met getrokken messen tegenover elkaar stonden. De strijd der vrouwelijke Titanen. Met als inzet de milo. Het leek hem momenteel strategisch en tactisch het veiligste het spelletje mee te spelen en proberen de situatie te ontladen. Met ander woorden de condensator te redden voor hij doorsloeg. Al wel dat hij nog wat van de cursus "Eenvoudige installatie techniek voor den elektieker" voor dummies onthouden had. Bovendien had hij achter Moor twee kletsnatte laarsjes met een koppel frele enkels in zien binnenglippen om en zich in een hoekje naast de andere laarsjes te rangeren. Mysterieus ! Dat zou hij straks wel eens onderzoeken. -En dit is dan Odessa mijn enegelbewaarder en zijn konijntje Nikita --richtte milo zich tot Moor. Door zijn verbazing had hij niet opgemerkt dat Naomé hen al had voorgesteld. -Eekhoorntje bitste Nikita -Dat is hetzelfde ketste de milo terug. -Nietes -Welles Moor bekeek het gezelschap geamuseerd en met een monkelende glimlach liet haar zoetgevooisde stem volgende klankmelodieën horen. Ja klankmelodieën is hier op zijn plaats wat ze sprak zo melodieus, harmonisch en zo zuiver alsof het kristallen belletjes waren die rinkelden op het ritme van haar diamanten stembandjes. -Welkom, beste gasten, welkom in Riverdaal, het eenvoudige prinsdom van de Boskabouters. Ik nodig jullie uit om hier even te rusten alvorens jullie queeste om de ring verder te zetten. Jullie zullen wel hongerig zijn. Ze richtte zich tot een kleine groen ventje in een rood kniebroekje met Tirolerhoedje -Ga naar de keuken mijn beste Bilbao en vraag dat ze een lekkere maaltijd voor onze gasten klaarmaken en verwittig ondertussen de kamermeisjes dat ze een heerlijk bad met rozenextract gereed zetten voor onze echtelingen en hun knuffels en laat hun bed opmaken in de gastenkamer. Ik zie jullie wel bij de maaltijd, mijn beste knappe milo en hoe was de naam ook weer mevrouw... -Naomé -Naomé , juist ja, wat een vreemde naam, maar ja de Drie moeten van alles hun getal hebben, tot bij de maaltijd liefje Ons viertal bleef even verdwaasd en alleen achter in de enorme kamer. Grote zware zuilen schraagden een nog zwaarder gewelf. Een sinister ijzeren hek met pieken erop deelde de enorme plaats in twee. Deze wat griezelige omgeving werd echter opgevrolijkt door een grote open haard waarin een houtvuur lekker knisperde en aan het plafond bengelden grote zijden hartvormige kussens omringd met zijden rozen van waaruit lange satijnen linten neerhingen. -Gij zijt zeker zot geworden? Ik uw echtegenoot ? Waar haalt ge het uit. -Had gij dan misschien niet gezien dat die trezebees van een Moor op u verliefd was ? -Maar allez en dan ? Euuch..euch ..enfin dat kan niet ! Gij ijlt ? -Gij kent uwen cathecismus niet zeker: in het Lexicon van Tolkien kunt ge lezen dat Moor een prinses is die zich zowel met de witte als de zwarte toverkunst bezig houdt. We moeten hier op ons tellen passen. Maar een man ziet dat natuurlijk niet een borstje of twee is al genoeg om ... -'t Is al wel, jaloerse trees, hoe weet gij dat trouwens van den Tolkien. -Ik heb dat boek altijd in mijn sacoche zitten als ik op queeste ga. -Een sacoche dacht de milo dat is het geheim wapen van de vrouwen. Daaruit toveren ze de meest eigenaardige dingen. Van Lexicons van Tolkien tot een huisapotheek, een minivuilbak, een paar schoenen voor als de andere beginnen pijn te doen , een drogisterij, een beautycase waarmee ze zich omtoveren van Assepoes in prinses. Als ik terugkom op de aarde is het misschien eens de moeite om te overwegen om die mode ook weer eens voor mansmensen te lanceren maar dan met kloeke sjacoches niet zo van die janettentasjes. Terug op de aarde. Het leek hem plotseling allemaal zo ver af. Het werd hem zo te moede, zijn benen begonnen een beetje te trillen, hij ging net.... Toen zag hij plots dat de twee laarsjes aan de ingang verdwenen waren en hij zag de natte afdrukken op de vloer die in de richting liepen waarin Moor verdwenen was. Een klein groen meisje in fleurige dirndl en twee lange vlechtjes met felrode strikjes diende zich aan. -Als jullie mij willen volgen het bad staat klaar en hiernaast is uw kamer. Verse kleren liggen klaar op het bed als u iets nodig hebt belt u maar. Van een badkamer gesproken zeg. Ik kan het u aanraden. Milo stond nog wat rond te kijken naar het kostbare marmeren bad en de gouden kranen, de brokaten gordijnen en de WC in zwarte marmer. De zeep van pure lavendel en honing -Waaooh mooi hé -Misschien schoon maar niet proper. Op zwart ziet ge alles en niet iedereen heeft zoveel personeel als die crazy truut hier. -Hoor ik daar een druppeltje jaloezie, mijn klein vrouwtje ? Ah, ja nu dat we getrouwd zijn ! -Maar nee Naomé stapte kordaat op mij af en ze begon mij uit te kleden, helemaal tot op mijn bloot vel . -Maar wat doet gij nu ? Daarna duwde ze mij het bad in en begon zich vervolgens ook uit te kleden tot op haar bloot vel. Het begon te draaien rond mijn hoofd. Die stevige borstjes en die buik gelijk een zacht kussentje en dat pluchen beestje. Ze stapte ook in het bad en ze begon .. mij te wassen van onder naar boven en van boven naar onder en ik ben haar ook beginnen wassen van boven naar onder en van onder... naar boven. Het warm water, het lavendelschuim, de stevige borstjes, die buik als zacht kussen, dat bloot vel, dat pluchen beestje vol schuim. Ik werd precies van glas. Pi-ieng. En plots stapt Naomé uit het water en begint ze zich af te drogen en ze werpt mij ook een handdoek toe. -Awel en nu dan -Neen het bad is afgelopen -Waar moet ik er hier dan mee naar toe -Waar dat ge wilt .We moeten gaan eten met die trezebees en vergeet niet het schuim uit uw oren te halen en van uw nieuwe sokken aan te doen, en een ander onderbroek en kamt uw haar en niet te veel after Shave en kijkt of de kleintjes goed gewassen zijn en....... en....... -'t Is precies of we zijn echt getrouwd, zuchtte de milo |
Prinses Moorcreezie van Riverdaal
Een eerste blik op Riverdaal-Verdekkeme, raasde de milo, Naomé waarom moest je nu per se die hoge hakken aandoen. Zo geraken we niet vooruit. -Ze kan misschien ook in of op uw kap komen zitten bij ons, grapte Odessa, maar hij zweeg snel toen hij de boosaardige lichtjes in milo zijn ogen zag flikkeren. -Ik heb nog steeds de indruk, nee de overtuiging dat we gevolgd worden sprak milo . Het gevoel wordt trouwens sterker en sterker Ik denk dat ze met meerderen zijn. Ik zou willen weten wat ze zinnens zijn. Milo had ooit van zijn vader geleerd dat er capes bestaan die onzichtbaar maken en hij had ook een trucje geleerd om die onzichtbaarheid op te heffen. Water ! Daar waren die capes niet tegen bestand en eens vochtig werden ze weer zichtbaar samen met het personage dat eronder zat . Maar hij wist duidelijk niet hoe hij het moest aanpakken want nergens was hier ook maar een druppel water te zien en de kleine voorraad die ze bij zich hadden was te kostbaar om zo maar te verspillen. Missschien als ze bij een beekje of een rivier kwamen dan misschien. -Naomé trek die schoenen uit en doe uw botten aan nu is het wel goed geweest met die kinderachtige toestanden. Waterlanders of niet ge kunt niet blijven met mijn voeten spelen. Ik ben geen.... enz....enz.....enz.........enz.... Maar ondertussen was de zon laag bij de kim gezonken en ze hadden nog steeds geen geschikte kampplaats gevonden. Hun schaduwen schoven meters voor hun uit. Zoals alle mannen in die omstandigheden werd milo nerveus en geprikkeld. Geprikkelde mannen reageren zich altijd af op de wezens die het dichts bij hen staan of hen het dierbaarst zijn. Een teken van liefde als het ware ware het niet dat het een beetje averecht aankomt. Hij was zelfs zo geprikkeld dat hij zonder er erg in te hebben zijn kap over zijn hoofd sloeg en de twee speelkameraadjes pardoes naar beneden donderden tussen al die krawietelende en wroetende insecten. Naomé, die de twee onmiddellijk uit hun netelige situatie bevrijdde keek de milo aan met een blik die had kunnen doden. -Tiran -Die titel kan er nog wel bij. Hij kan toch vliegen waarom vliegt hij dan niet met zijn konijn? Engelbewaarder van mijn voeten. Het was nu aardedonker geworden en ze kwamen slechts langzaam vooruit op de tast. De nacht was gevuld met allerlei sinistere geluiden en het onheilspellende kraken van de vertrapte insecten onder hun zolen hield maar aan. -Ik geloof dat we maar in een boom moeten kruipen om te overnachten, Naomé het kan niet anders. Maar Naomé was zo boos dat ze zoals alle vrouwen liever zou doodgevallen hebben dan te antwoorden. Ze stapte, nochtans met het hart vol schrik zo stevig als mogelijk in de gegeven omstandigehden door en verbeet haar schrik zonder verpinken. Haar onderlip had ze wel stukgebeten. Hier en daar hield ze zich vast aan een laaghangende tak. Plots hoorden ze een geuid dat hun het bloed bijna in de aders deed stollen. Een hooggestemd, klagerig, piepend en krassend geluid dat ze nergens konden thuisbrengen. Ze bleven als aan de grond genageld staan. Hielden de adem in trachtten de richting van waaruit het geluid kwam te bepalen. Het geluid hield een tijdje aan, verstomde en kwam met dezelfde kracht terug, ritmisch als een ademhaling van een enorm monster dat veel te veel gerookt heeft. -Nikita kruip eens in een boom en tracht te kijken vanwaar dat geluid komt -Ik durf niet goed patron zei het eekhoorntje -Nu begon de milo pas te kankeren. Miljaar, miljaar met wat zit ik hier allemaal opgescheept met miss paddestoel op hoge hielen, een mislukte engel die niet kan vliegen en nu met een boomkonijn dat niet in de bomen wil. Ge kunt de boom in allemaal. Willen of niet. Vertel dat eens aan uw meetje.! Ga daar me naar de oorlog ! -De schrik voor milo die nabij was werd groter ervaren dan de angst voor het gevaar dat ginder ergens ver dreigde en Nikita was als een weerlichtje de boom in gekropen. Na een tijdje kwam hij glunderend naar beneden. -Dat eigenaardig gepiep komt van een soort windmolen maar van een klein formaat en ik meen ook een lichtje gezien te hebben in de verte. Op aanwijzingen van Nikita, die voorzichtig van de enen boom naar de andere sprong, gingen ze voetje voor voetje verder zonder geluid te maken. Op een bepaald moment werd het bos minder dicht en zagen ze een open plek waar een soort huis of missscien wel een kasteel stond. Ze zagen ook twee kleine mannetjes met eigenaardige witte mutsjes die hun richting uitkwamen -Ssjjssjjt, sprak de milo , wij... maar hij kon zijn zin niet afmaken. . -Welkom in mijn rijk - klonk plots een vastberaden maar lieflijke stem -achter hen Ze verschoten zich bijna dood. Milo had zich het eerst omgedraaid en keek tegen een goed voorziene boezem aan van een sterk opgetutte dame van een ongelooflijke schoondheid. Milo's mond viel open, niet van het verschieten maar hij was als het ware bedwelmd door de onwerkelijke schoonheid van deze verschijning. -Dag,, eeuh, eeuh madam, eeuh mevrouw , eeuh -Prinses Moorcreezie, jonge man, zei de schoonheid , prinses Moorcreezie van Kabouterland Riverdaal en u bent..... |
Voor HerenHIERONDER NU TOCH WEL UITSLUITEND VOOR HERENDruk Hier |
Eerste avond in het bos
|
3 reacties op dit bericht
..
foei
geen probleem