..
|
La chère rosée le coeur saignant (Het vlees rose, het hart bloedend)
|
||||
..
Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht
.
Galabal
|
||||
Agamemnon of de toekomst bevolkt met te veel zekerheden (naar Homeros)
|
||||
La tarquinada (de verkrachting)
|
||||||||
Winterslaap. Hoe slaap? Wie slaap ?
dus Ernst is springlevend en uitgerust !!!!om op te warmen - zoals ons moeder aarde - het volgende seeootweeloos gedichtjeAbsurde Risico’s (Secretaressendag) Toen bedacht ze om haar isolement krachtig in de verf te zetten voor een succesvol debuut de volgende onnavolgbare wetten Ze zou als Gulliver bij de dwergen en Peer Gynt in zijn kale bergen heel ernstig wild gaan plassen op die overvulde cartesiaanse assen waarmee die uitgeleegde fotomodellen rondom zijn kredietkaart aan ‘t vervellen slaan en sloegen. Geslaagd zo zou ze hem die uit haar beleidsverklaring zou herrijzen de gevaarlijkste aller vriendendiensten bewijzen Ze zou hem liefhebben ! Het is helaas rampzalig verlopen Ze moet nu huis en rioolputje verkopen Verkaveling en vergunning voor zielsverruiming bleven uit zoals het afscheidnemend riet van zijn erin gestuurde kluit Die godverdomde andersdenkende zag haar zelfs onder haar nauwkeurig toezicht niet staan De laan Kon ze hem helaas niet uit sturen Hij was al jaren in dienst Had nog massa’s overuren Erger nog, dat galgenaas Hij was haar baas Muziek: Petit oiseau méchanique door Paul Mauriat |
..
Dit BLOG gaat in winterslaap
vermoedelijk tot ziens en anders vaarwel !!!!! |
Bruidschat van een jeugdliefde om te zien of er nog wat af te breken valt werd mijn educatieve vorming door Annemietje, een buitenbeentje om zo te zeggen, vervolmaakt De warme gladheid van een blote meisjesbuik en dito bil leek mij toen tussen man en vrouw nog een onoverbrugbaar verschil Als mijn geheugen niet te kort schiet Een grondiger reden voor een relatie als pa en ma bestond er toen niet Om het contract niet te compliceren zij won daardoor mijn hart met klank besloot zij het gemakshalve met het delen van chocola en niet met denkbeeldige kinderen te honoreren Waarvoor nog steeds mijn dank Uit de bundel "Terugblik van een christelijk atheïst " |
Longing in lonelyness -einsame Blume of reflectie over zichzelf
...
fata morgana loopt hij over smalle bruggen maar zonder god naar zijn geboortegrond soms blijft hij staan kijkt wat rond zijn blik van het dunste -rood- kent al mijn hartsgeheimen hij is niet klein maar ook niet groot -in zijn versleten pakje- -door de wind gesneden- draagt hij alles in mij met zich - het zicht verkreukeld door mijn zware adem als een stille passant twintig jaar geleden al treffend die gelijkenis -nu- merk ik pas dat hij het is dat ik het ben hij staat er nog toch kan ik hem niet meer vinden ik vraag mij af of ik hem ken sans cesse il marche sur des ponts étroits mais sans son dieu vers le pays natal mirant tout autour de lui il s’arrête -parfois- son regard d’un rouge grêle n’ignore aucune de mes passions il ne me semble ni petit ni grand -dans son costume usé- -taillé par le vent- il emporte tout mon être la vue froissée par mon souffle -pesant- comme un passant silencieux il y a déjà vingt ans la ressemblance est frappante je remarque à peine que c’est lui que c’est moi il est là néanmoins je ne le retrouve -plus- je me demande si jamais moi je le reconnaîtrais Uit de bundel Silence of paper language of stone ( met hetzelde principe dat zinnetjes tussen streepjes zowel bij de vorige als bij de volgende zin horen. V.b. : treffend die gelijkenis nu, nu merk ik pas dat hij het is ...of nog : hij is niet klein maar ook niet groot in zijn versleten pakje- zijn versleten pakje door de wind gesneden - door de windgesneden draagt hij alles in mij met zich ..... |
Cuba Libre
Aan de rand van het dorp Naar een verklaring En inhaleert de ozon van Een paar dwaze gedachten Om ze met een smakelijke grijns Aan het vouwdak van zijn herinneringen op te hangen Hij beweegt niet Of nauwelijks Als de kalme handdruk van een roeier Als gestoofd in een ingetogen gebed Bij een onverwacht doodlopende kerk Zij jaagt de smoorzatte goegemeente op Hals losgekoppeld van de onderbenen Sidderend bewegende billen Te klein voor Rubbens en Vesalius En te groot voor mij Hinnikt hij Plots veer hij recht smeert zich het geweten met zonnebrandolie en beweegt met haar mee als een gran mafioso vast besloten haar uit te hongeren in zweet van genot het zweet van de rumba |
Uitbreiding !!!
...
Uitbreiding De Familie van baron ERnst heeft de eer u te melden dat de familie sinds gisteren 11 september 14h uitgebreid werd met Rudolf, 2,5 maand oude Berner-Sennen. Dit melden u met vreugde Yelle , Berner Sennen 7 jaar , de meter en Roffeltje, 2jaar, wild konijn in de tuin, de peter.  Aan de pootjes te zien zal het een ferme klepper worden . |
..
|
zal ik ontnemen aan de stormen van je slapend hart dagen die wij nimmer leefden verzamelen onaangetast door tijd die alles tart Niets is onmogelijk als je adem in mijn ogen droomt laat dit voldoende zijn waar eenzaamheid als wonde gaapt gaat tijd onaangerand aan ons voorbij en waren wij ik moet nog vreemde wegen gaan ik moet nog naakte aarde ploegen ik ben de onrust in het wenken van je hand ik ben het zand dat zich aan jou heeft afgezet ik ben het glimmen van je vreemde ster één horizon te ver Uit de bundel "Silence of paper, language of stone " |
Zo kan het natuurlijk ook !
...
|
(partituur met de lippen op jouw hart geschreven) dat met weemoed is gevuld als jonge naakte dansers zwart humeur op vreugdekreten vergasten met harmonieken verguld zachte witte droefheid die wil binnendringen als geluk vermomd kruipend door vezels van de opperhuid klaterende zwarte bloemen die plots openspringen bloeiend - verwelkend wit aan, zwart uit lange zwarte wimpers rillen als witte vlindervleugels- duizendvoud glashelder ontroering villen in vibrerend oponthoud tot het laatste zwart akkoord nog even wit als dood met sterven wacht tot het geluid in stilte stilte heeft voortgebracht |
Man uit Lede : een ietse pietsje moeilijker '( maar hopelijk toch nog te volgen)
... LAGE RUGPIJN
LAGE RUGPIJN
met verstand de misdaad die hij nooit beging verdreef met moed en overgave de ontreddering maar liet zich de ring niet passen hij paste zijn kring -aan- de geest en de mode -om den brode- maar consequent zoals van hem gewend beging hij de misdaad die zijn geest nooit bouwde Nb. tekst tussen - ...- (streepjes) past zowel bij de voorgaande als bij de volgende zin . Nb2: Poëzie is een taalspel tussen de toehoorder (lezer) en de speler of woordvoerder (dichter). Een spel vereist wel spelregels. Een van de eerste spelregels is dat men een gedicht niet mag lezen als in een referentiële taalsituatie. Een gedicht is geen mededeling. vb: De nacht ruikt maar mensen met zwart haar Een motorloze stilte hangt aan de sterren even maar... (Kemp 1958) .. Als men deze regels referentiëel leest zal men tot de conclusie komen dat ze wartaal bevatten: immers mensen met zwart haar hebben geen specifieke geur en stilt hangt niet. Maar iedere lezer van poëzie weet dat de beweringen niet langer betekenen wat ze in gewoon taalgebruik betekenen zodra ze in de vorm van een gedicht gepresenteerd worden. Het zijn de regels van het taalspel die de lezer er toe aanzetten ze anders dan referentiëel te gaan , lezen. (wordt vervolgd) |
Voor de man uit Lede een gedichtje zonder (?) dubbele bodem
...
|
maatschappelijk probleem ik mis in dit leven de kille kalmte van een onbeslapen bed maar ook wat van de bloemen die de buurman voor het raam heeft gezet ik zou wat willen wandelen de nacht in de tijd voorbij één worden met ruimte ze bezitten alleen voor mij ik zou wat willen luisteren naar die stille stem van jou dromen dat ik morgen een nieuwe wereld bouw ik mis in dit leven de kalme kilte van een leeggeslapen bed maar ook wat van de koffie die de buurvrouw heeft gezet Uit de bundel "Silence of Stone - Language of paperAan alle lieve mensen die mij met hun gelukwensen overlaadden een welgemeend bedankt en doe maar een danske met mij....changez..... |
Voor de man zonder fantasie, verslaafd aan duidelijkheid ......
...
|
Uit een nog oudere doos De dame wentelde zich nogmaals om in bed. Ze kon de slaap maar niet vatten. Haar veel te grote boobies gleden steeds af naar haar oksels wanneer ze zich op de zij draaide en op haar rug lag ze maar naar het plafond te staren. Ze kon alleen maar slapen als ze op de rechter zijde lag. Na zich nog een paar maal tevergeefs omgedraaid te hebben stond ze voorzichtig recht om haar lustig en rustig snurkende levensgezel niet wakker te maken en liep langzaam naar de living. De maan stond hoog boven een zilverkleurige zee en tekende een lange rimpelende lijn op de top van de golven. De dame opende de deur van het balkon, ademde heel diep en snoof de geur van de nachtelijke zee die tot haar doordrong. De zilte bries beladen met een geur van iodium en fleur de sel. Zo kan de zee alleen maar rieken na een onweer of een hevige regenbui bij zwoel warm weer. Een druppel regen viel op haar half geopende lippen. Het hemelwater smaakte naar rozen en toen ze naar boven keek, waarbij een druppel zich te pletter spleet op haar brilmontuur en in een verfrissend straaltje langs haar wang zijn plicht tegenover de zwaartekracht vervulde zag ze inderdaad dat de rozen op het balkon boven haar nog nadropen van de stevige regenbui van daarnet. De dame keek nog een ogenblik naar de schittering van het golfspel met het maanlicht maar het,nochtans zachte briesje, deed haar lichtjes huiveren. Ze trok de lange smyrna-sjaal wat steviger aan en maakte aanstalten om naar de living terug te keren waar het fluorescerende geelgroen Vista openingscherm van haar laptop haar wenkte. Toen haar aandacht opgewekt werd door een zacht geluid. Ze helde wat voorover over de balustrade van het balkon --zodat het decolleté van haar nachtkleed haar weelderige boezem aan de kijklust van de rozen prijsgaf,-- om het geluid duidelijker te kunnen lokaliseren en definiëren. Maar helaas de stilte was opnieuw ingetreden en zweefde als zwarte vogel over het zand en de badhokjes. Half in het deurgat bleef ze staan draaide zich nog eens om en luisterde met gespitste oren. Maar buiten het gestage ruisen van de zee was er niets meer te horen. Ze was maar pas de living opnieuw binnen en had voorzichtig de balkondeur gesloten toen ze het geluid opnieuw meende te horen. Het leek één langgerekte zucht, maar vervuld van zoveel smart als een kinderverdriet dat uit zijn hengels barst. Ze opende met een ruk de deur. De zeelucht drong langs haar golvend haar nog intenser naar binnen dan daarjuist maar buiten heerste de onvolmaakte stilte van de ruisende zee en het smakken van het zilte water op het geduldige zand. Waarbij de teleurgaande golf zich als een mantel uitspreidde over het naakte strand als het wou het die naaktheid bedekken en zich dan zedig terugtrok met een licht gemurmel om zich nog eenmaal met een zekere droefenis in het schuim te verzetten tegen de reeds gebroken kracht van een volgende mantelgolf. Maar er was niets meer te horen van het doffe gesnik dat ze had menen waar te nemen. Ze zou zich vergist hebben Binnen was het gezellig warm. De dame begaf zich naar de keuken schonk zich een groot glas blonde trappist uit en kroop in de zetel met de voeten onder zich en haar laptop voor zich op de schoot. Ze begon ijverig een aantal favoriete blogs af te dwalen en ze was net op het laatste blog aanbeland toen ze overmand werd door het zalige gevoel dat men alleen kan waarnemen net voor men in slaap valt. Alles werd zwaar en haar ogen vielen voortdurend toe. Maar hoewel ze wist dat het wel wijzer zou geweest zijn om nu toch maar onder de wol te kruipen sperde ze telkens haar ogen wijd open om toch nog een laatste regel van het blog te kunnen lezen, zonder evenwel de inhoud te vatten. Maar het mocht niet helpen, de slaapluisjes drongen door tot de laatste hersenkronkel en ze had nog juist de tijd om de laptop op de grond te zetten .... Maar de laptop had nog maar net het vasttapijt beroerd toen ze plots het hevig gekreun weer hoorde. Duidelijker dan ooit. Ze rende het balkon op en inderdaad nu was er geen twijfel. Dit wanhopig geluid kwam van op het strand waarschijnlijk net van achter de badhokjes rechtover haar appertement. Ze aarzelde geen moment. Ze trok een jas over haar nachtkleed, glipte in haar slippers en stormde de trap af naar beneden. Toen ze voordeur opende overspoelde de klamme koude van dit klaaglied haar met een gevoel van medelijden dat alleen kan vergeleken worden met het zorgende medeleven van een moeder voor haar ziek kind. Zo ijselijk droevig verspreidde dit geluid zijn etherisch parfum over de zeedijk. Ze aarzelde nog even overmand door een ogenblik van rationaliteit maar stormde toen de dijk over, de trap af , verloor een slipper in het mulle maar ijskoud aanvoelend zand. Opnieuw aarzelde een fractie van een seconde maar het zielbrekend gejammer, dat nu zeer dichtbij klonk, deed haar alle risico's vergeten. Ze draaide om het badhokje en wat ze toen zag vervulde haar in vertraagde filmbeelden met een immens mededogen Op het zand uitgestrekt, vol bloed en smurie lag een oude zieltogende ezel. Zijn blauwgezwollen tong half uit zijn bek, de vacht over gans het lichaam weggeschuurd en vol open gapende wonden in spiraal blijkbaar aangebracht door de schroef van een vaartuig.. Alleen zijn staart en zijn ogen bewogen nog bijwijlen en telkens hij uitademde voerde zijn stervende levensgeest de lucht in een achtergelaten colabekertje dat het geluid vervormde en versterkte tot een onwezenlijke klank vol krassen van droefheid en groeivormen van melancholie De dame die haar emoties met moeite wist te bedwingen, knielde naast de zieltogende langoor neer: -"Wat is er gebeurd?"; vroeg ze. De ezel richte zijn blik naar haar en zijn ogen verankerden zich in de hare. - "Ik ben op zoek naar Queenie", mompelde hij, "mijn lieve Queenie. Ik ben het grote water overgezwommen waar ik haar in het veemde land van de spookrijders ben gaan zoeken. Tevergeefs echter. Op de terugweg was ik hier bijna op het strand aangekomen toen een soort zeewolf over mij scheurde en me met zijn verschrikkelijke draaitanden aan stukken reet. Ik ben hier aangespoeld Queenie, mijn Queenie op zoek naar jou...Gelukkig zie ik je nog even voor mijn seconden geteld zijn .. lieve..lieve Queenie...." -"Maar ik ben Queenie niet", stamelde de dame meer ontroerd, dan verbaasd.... -"Dan lijkt gij toch heel fel op haar, die schitterende ogen, die fijne lieve mond... ik ben toch blij dat ik u nog gezien heb..nu kan ik met en gerust gemoed...." Toen braken zijn ogen, zijn hoofd gleed opzij en werd het heel, heel stil op het strand. De wind componeerde een treurmars met de helle kreten van een eenzame meeuw .De dame schoot plots wakker, de laptop verspreidde zijn zachte gloed doorheen de kamer, de gordijn aan de halfgeopende balkondeur deinde op het ritme van de branding. Ze liep langzaam naar het balkon en keek naar het verlaten strand. Wat een nare droom dacht ze. Ze bleef nog even aarzelen op het balkon maar keerde zich toen om en vleide zich zacht naast haar lieve als een goed lopend motortje snurkende echtgenoot en viel in een diepe maar onrustige slaap. De zon scheen helder en de dame en haar echtgenoot lagen languit in de zon te luieren op de strandstoelen voor de badhokjes. Een zalig nietsdoen.De dame doezelde in met een gevoel van zachtprikkelende warmte door de zonnestraal massage en ze dommelde in met een zoet gevoel van vermoeidheid na de onrustige nacht. Plots schrok ze op door de woedende stem van een jonge moeder die tegen haar kroost tekeer ging -"Geef hier dat vuile spul, Brico! Waar heb je dat gevonden ! -"Onder het badhokje daar mama" stribbelde het jongetje tegen -"Maar dat is verdorie de staart van een dooie ezel, wat is me dat voor een strand hier. Dat hoort in het vilbeluik niet op een strand. Wat onhygiënisch. Gooi dat weg en kom hier Brico en Gamma. We zijn hier onmiddellijk weg. Hoe is het mogelijk.... enz. enz. Ze sleurde de tegenstribbelende Brico en de onschuldig ogende blonde Gamma met haar mee. Haar stem stierf weg achter de badhokjes. De dame plots geïnteresserd draaide zich op haar rechter zijde in de ligstoel zodat haar boobies onder haar badpak naar haar oksel schoven en de neusdoek die ze tussen beide had gestoken uit zijn schuilplaats gleed. Maar wat ze in het zand zag sloeg haar met verbazende verstomming. Een grijze bebloede ezelstaart, die nog even naar haar kwispelde...... en toen onbeweeglijk onder het zand verdween dat een klein jongetje er overheen strooide.
NB: Wanneer je niet te snel leest en af en toe even pauzeert duurt het liedje net even lang als de lezing ! Uit "Verhalen uit een Verloren Bos"W |
Uit de oude doos ...
..
Neen, dank je je omhelst mij als een warme kameraad toch smelt de sneeuw niet op mijn koude aangezicht je kust mij met warme woorden toch breekt het ijs niet in mijn kille hart mijn ziel brandt de geest gloeit maar de inboedel werd geveild in de bijgebouwen woont alleen nog een oude koetsier die niet geeft om eenzaamheid . Uit de bundel "Silence of Stone - Language of paper |
Deze nacht bedacht
...
De gelaarsde rentevoeten van de liefde Lippen Stevig en vlezig Als bolsters van okkernoten Waarlangs onverdroten De juiste maar versleten Woorden glippen De kus van een maîtresse Opgediend met een slaatje van perzikhuid Verglijdt oeverloos Naar het westen Het gevoelsveld uit En toch Wat kan een man zich beter wensen Dan een scheermesje tussen haar tanden Waarmee ze leugens tot kleine stukjes versnijdt Als spekblokjes Die ’s ochtends In luchtig geklopte eierstruif gebakken Zo snel in de ingewanden zakken Dat men ze ’ s avonds Tot de draad verteerd In het andere bed als waarheden recycleert En ik Ik kan het weten Kijk naar mijn tong Ze is gespleten Uit de bundel "Ideale omgeving voor doorschijnende kleurlagen " |
Moonlover
..
Kunst . Creativiteit, schoonheid en jij Het brutale blauw In mijn ogen Sterft aan overdaad Verbogen Het langzame hart Bestorven als Lang beantwoorde vragen Kan het zuiden niet zien Maar het duidelijk horen Zijn spitse muziek Die je met een lach onderspant Grift zijn levend profiel In deze verbijsterend geopende hand Uit de bundel "Romance" |
Verwachtingen
..
Toestanden, berekeningen, afrekeningen In dit leven Waar we sterren bewogen In haarspeldbochten Waar we mekaar schaamteloos Zochten Minnaars op drift In eigen vlees Verwachting hoog Gespannen Bevangen Door hoogte van vrees Zo jong als nieuw leven met de code van schoonheid beredeneerd onderbouwd Hierna In het leven Waar de maan draait via haar onzichtbare zijde Overbevolkt Met levende doden van door ons voor mekaar overtreden geboden Verwachtingen Waar zullen WIJ zijn Als de zee de dunne stof van aarde omhelst ? Gevangen door hoogte en vrees zo jong kinderlijk verlegen maar tenslotte te oud om nog wederkerig zelfmoord te plegen als was het een grapje beredeneerd onderbouwd en god, geopend knipmes in de hand Uit de bundel "Romance" |
Gisteren ....?
Gisteren Het naamloze woord Schommelt Tussen als monden Hermetische gesloten zinnen Met verlangen geslagen Te moe om betekenis Te dragen Gisteren kende nog onze Namen en geen einde Uit de bundel "Romance" |
7 reacties op dit bericht
Helaas.....
*
..
Seffens eens rondneuzen in mijn diepvriezer en zien wat we vanavond op tafel kunnen toveren.
't moest maar zo goed en zo lekker niet zijn hé Ernst?
Een voorproefje van het Valentijnsmenu?
Ernst, een witte raaf
het is heel weinigen gegeven te kunnen schilderen met zinnen/
uit een pen gevoelens laten vloeien/
die van 't begin tot 't einde boeien/
een sfeer creëren met woorden wat een schilder doet op linnen/
Winterse groeten, Uilenspiegel
..
ppjes en nog wat van alles
ZEER MOOI GESCHREVEN