Discussie
De zon schitterde korte tijd in het blonde vocht en deed het er nog smakelijker uitzien dan het al was. Maar toen dienden milo en de baron naar binnen te vluchten voor de maar al te bekende nationale "drasj". Na hun eerste pint op het terras van het "Paviljoen", lokaal van de rederijkerskamer de "Catherinisten" op de grote markt te Aalst, waren ze het grondig eens geworden over het feit dat het Belgische rechtssysteem niet deugde. De Belgische justitie was een flop met aan het hoofd een flupke van een geflipte minister die terroristen liet ontsnappen en beroepsgangster vrijliet om er daarna een koehandeltje mee te drijven. De blinddoek van vrouwe justitia was een doorzichtig gazen flapje geworden. Maar twee Leffe's verder waren ze het al grondig oneens geworden over de manier waarop dit probleem diende aangepakt. Want alhoewel dit probleem niet in hun bevoegdheid lag zagen ze zich als rechtgeaarde Vlamingen verplicht om deze problematiek bij de wortel aan te pakken en hun inzichten desnoods met enig verbaal geweld aan de goegemeente te verkondigen. Milo noch de baron schenen hierin van de doorsnee Vlaming te verschillen. "Luister", sprak milo na zijn vijfde Leffe reeds met een licht botersauske rond de tong. "Luister", onderwijl keek hij met één oog naar het standbeeld van Dirk Martens waar hij als jonge student eens opgekropen was om een menigte van drie nog jongere volgelingen toe te spreken. Hij was er na enkele ogenblikken in geslaagd om van de sokkel te donderen en zijn pols te breken aldus een menigte rond hem verzamelend waarin hij met zijn pleidooi over de rechten van jonge zeehondjes niet geslaagd was. Zo een menigte dat de toen nog plaatselijke afdeling van de nu als nationaal beschouwde politie diende in te grijpen om de " 900" die toen nog niet gedevalueerd was tot "100" toe te laten de beschadigde redevoerder af te voeren. Ondanks de herinnering aan de pijn verscheen er toch een zalige glimlach op gelaat van milo, die zich weer tot de baron richtte met een "Luister, nu toch eens, in plaats van naar die roste madam op het terras te lonken. Want ondertussen had de zon weer haar intrede gedaan. Na enige afdroogmanoevers met een geparfumeerd neusdoekje had deze dame zich op het terras geïnstalleerd. Ze was er niet alleen want de ganse tijd was onder de pletsende regen een bebaarde kerel met een cowboyhoed op het terras blijven zitten , bijna onverstaanbaar maar toch duidelijk hoorbaar mompelend " Het is verdomme zomer, het is verdomme zomer dat het verdomme zomer is" Toen de zon weer doorbrak was hij van litanie overgeschakeld naar " Ziedetwel dat het zomer is ziedetwel". "Ik luister" zei de baron en nam zijn glas op en ging op het terras naast de dame staan. " Excuseer het is nog al doozichtig maar ik meen u toch van ergens te kennen". "Inderdaad bijna zo doorzichtig als het doekje van vrouwe justitia momenteel en mijn slipjes vroeger" beaamde zei " maar u bent me toch ook niet vreemd". Op dit ogenblik was milo, ondertussen noodgedwongen de baron gevolgd, erin geslaagd door de massa stoelen heen naar het koppel te laveren. "Maar wie we daar hebben !", klonk zijn alombekende schetterende lach " Anemone Verschoten". "Anemoontje, mijn suikerboontje, kom hier dat ik u mee "bees" geef " riep hij met en stem bedoeld om gans de grote markt te wapen te doen lopen." Zet u bij en drinkt iets voor ons" ondertussen vergetend dat Anemone al lang neerzat en met ons alleen mij bedoelend want in vrouwenzaken betrouwde de milo zijn baas nog voor geen haar laat staan voor Haar. "Godochod wat een chance van u hier te ontmoeten We waren juist bezig aan uit te leggen dat het gerecht hier niet meer deugt. Allez neem nu uw vuurpeloton en die andere loldinges, zonder boe of ba van het senielnet gewipt, geen verdediging, geen uitleg, gewoon dictatuur en dat kan allemaal. En aan de andere kant Kaplan Murat vrij op vrijersvoeten. Dat doet me trouwens denken aan Jérôme Murat, de cavalerie-generaal van Napoleon. Moedig als een paard, overmoedig zelfs maar toch ook maar een mens want pronkerig tot en met, fatterig zelfs. En wanneer zijn baaske, die hem eerst hertog van Berg en daarna koning van Napels had gemaakt, aan het verliezen was keerde Muratje zijn kazak en ging tegen zijn patron vechten. Dat is wat anders hé dan uwen trouwen milo hé baronneken van mijn voeten. Want het dispuut over de hervorming van het gerecht en de politie was hoogopgelopen tussen die twee en een vleugje jaloezie had ook de kop opgestoken. Maar het heeft allemal niet geholpen de gealliëerden hebben hem gefusiliëerd. Want de kerel vroeg nog aan de soldaten die hem gingen doodschieten: Mannekens mikt op het hart maar laat mijn gezicht ongerschonden. Schoon hé Anemoneken. Wanneer komt ge terug Anemoontje ? Ge gaat het daar toch niet bij laten enz enz. Hij ratelde zoveel na elkaar dat noch de baron noch Anemone er een woord tussenkregen. Maar na een klein half uurke was hij zo ongeveer uitgeraasd en zeeg hij op een stoel naast Anemone neer. Hij keek haar recht in de ogen, zijn linkeroog wat half toegeknepen fluisterde hij haar in het rechteroor " Luister eens kindje, luister nu goed naar wat ik ga zeggen hé, luister...... Is het eten gereed schatje - goed ik kom -ik zal morgen wel verder schrijven aan mijn stukje voor het senielnet. |



en deze mooie jongen 










10 reacties op dit bericht
Cyberwiedes, die meer dan ooit hopeloos achter de waarheid aanloopt
maar zij dolen
Geachte heer milo... Muziek niet zo luid voor de geachte fransoos...de pineau katert nog denk ik.
Attention... dit is mijn persoonlijke mening .
C'est mon avis
et je le partage
Je n'en dis rien de plus!
Verdomme
hete kussen
alle de groetjes en goed weekend van die andere roste van muizeblog
Ronald
Beste Milo, voor de lol!
Zijn geest zit toch niet in zijn ingewanden, zoveel weet ik er toch ook van newaar?
Groetjes
Fox
Ten overstaan van de rozenschieter Loeki -Lul
met een allervriendelijkste groet
Dr. Ronald Milo
Schot in de roos?
Loeli loek, zijnen hond rapaplan en zijn paardeke Schoonen Opspringer
met plezante groeten
de milo in opdracht van den baron
Milo of Milou?
Dat wil toch lukken mensen toch!
Maar luister nu goed als slot kreeg ik bovendien hete kussen. Waar gaan we dat schrijven?
En ze zal me zelf wel vinden als de tijd rijp is ...
Aan huis besteld misschien zoals poedelcoiffure maar dan fox-coiffure!
Ik had haar in mijn bedankingsmail gevraagd de groeten over te maken aan een zekere Milo, (heeft ze dat gedaan?) die ze eerst niet scheen te willen kennen, wat ik eigenlijk niet kon geloven, je ziet dus dat ik gelijk had dat ze jokte, maar kom, 't is haar vergeven, es ist doch ein schÖnes weibestierchen nichtwahr Freiherr?
Fox