'Voor Hilde'
In de dagen van mijn diepste verslagenheid,
toen het mij 's avonds onverschillig liet
of ik 's morgens nog wakker zou worden,
liep zij met mij naar het bos.
Ouder dan vier was zij toen niet
en haar handje in mijn hand,
liet mijn leven niet los.
André Demedts - Uit: Voor Hilde
.
Sonnet 16
Ik heb je lief. Men kan het niet, nooit helpen.
Jij bent de aarde en wat daarbij is.
Ik leef niet meer. Ik leef van je gemis.
Ik ben een wond. Ik ben niet meer te stelpen.
Jij bent hier niet, ik ben hier niet, waar leef ik,
waar leef jij? Wij weten niet wat er gebeurt.
Wij hebben ons beste leven verbeurd.
Alles is geweest. En wat nu, wat geef ik?
Ik schrijf mijn woorden met lichaam en handen,
spreek met een stem die aan mij kapotgaat.
Ik ben die liefde en ik ben die haat
en jij bent die ik ben. Liefste, wij branden
verschrikkelijk in onze arme staat.
Er is haast niets meer dat ons leven laat.
Hans Andreus
Sonnetten van de kleine waanzin
Een soort van blijven
Als een ansichtkaart
zo las ik je
je was de weg verloren
in de woorden van een dichter
verder dan ik dacht
lagen je dromen
uitgewoond achter een deur
en niemand die je nog kon horen
hoe stil je was
hoe luid je ook riep
het waren je ogen
die mij schreven dat het een soort van blijven was.
Uvi
Laat
Vertraag.
Vertraag.
Vertraag je stap.
Stap trager dan je hartslag vraagt.
Verlangzaam.
Verlangzaam.
Verlangzaam je verlangen.
En verdwijn met mate.
Neem niet je tijd.
En laat de tijd je nemen -
Laat.
Leonard Nolens
.
Liggen in de zon
Ik hoor het licht het zonlicht pizzicato
de warmte spreekt weer tegen mijn gezicht
ik lig weer dat gaat zo maar niet dat gaat zo
ik lig weer monomaan weer monodwaas van licht.
Ik lig languit lig in mijn huid te zingen
lig zacht te zingen antwoord op het licht
lig dwaas zo dwaas niet buiten mensen dingen
te zingen van het licht dat om en op mij ligt.
Ik lig hier duidelijk zeer zuidelijk lig zonder
te weten hoe of wat ik lig alleen maar stil
ik weet alleen het licht van wonder boven wonder
ik weet alleen maar alles wat ik weten wil
Hans Andreus
uit: Muziek voor kijkdieren,
De Windroos 1951
Vanuit jouw stilte
waaien woorden aan.
Zachter nog
dan fluisteringen.
Zij doen mij
liefdesliedjes zingen
Ik kan ze woord
voor woord verstaan.
Toon Hermans
Berceuse
Zie mij aan met zachte ogen.
Bewaar voor later het doffe staren,
de kalme taxatie, de gêne
die wegkijkt en afglijdt.
Kom, leg je oog op mijn oog.
Open de zwarte poort en laat mij
dwalen in het donker, een rondgang
langs de ramen en muren van je hart.
Dan zal ik zachtjes voor je zingen,
een liedje van de wind en het wezen
van de dingen.
En ik zal je aanzien met zachte ogen.
Dwaal af in mijn zwarte domein.
Je zult daar veilig zijn.
Alexis de Roode
Bron: Geef mij een wonder
Uitgesproken
praat met mij en doe dat
honderduit, vertel me zwijgend
waarover een leven gaat
hoeveel tederheid er nodig is
en adem gulzig tot het eind
spreek dit lichaam zonder
een spoor van schroom, spreek
het, spel het volledig uit
laat me duizelen breng me
in totale ademnood geef je
eindelijk helemaal bloot
Marc Tritsmans
(Studie van de schaduw, laureaat Herman de Coninckprijs voor het beste gedicht 2011)
Ik schrijf omdat ik wil schrijven
Op een dag zal het zover zijn
en zal ik schrijven-
met mijn tong tussen het puntje van mijn tanden,
en met rode oren en rode wangen;
ik ben gelukkig.
Als ik daarna ooit nog twijfel
en meen dat ik verdrietig ben of de wanhoop nabij
of zelfs reddeloos verloren,
kan ik altijd opzoeken wat ik werkelijk ben:
gelukkig.
Toon Tellegen
Uit: Gewone gedichten
Querido Amsterdam 1998
Mijn lief,
jij laat me sterven dus
nu ik door jou vergeten ben
geen ogenblik
geen geur
geen licht gemis
dat mij voor even maar
laat leven
in een streling door je haar
of een aarzeling
van je stem
je lippen
o, regen wil jij dan voor mij wenen
o, wind wil jij huilen in de bomen
o, zee wil jij in twijfel je even terugtrekken
misschien vergis ik mij wel.
Uvi