Archief

Zal ik weggaan?
Zal ik verdrietig worden en weggaan?
Zal ik het leven eindelijk eens onbelangrijk vinden,
mijn schouders ophalen
en weggaan?
Zal ik de wereld neerzetten (of aan iemand anders geven), denken:
zo is het genoeg,
en weggaan?
Zal ik een deur zoeken,
en als er geen deur is: zal ik een deur maken,
hem voorzichtig opendoen
en weggaan- met kleine zachtmoedige passen?
Of zal ik blijven?

Zal ik blijven?

Toon Tellegen
uit: Alleen liefde

de winter neigt zich traag ten einde


of beter nog: hier ligt geen oor
hier klinkt het zingen van een koor
wanneer je over weiden loopt
je hoofd te luisteren legt


met ook je vingers diep in d’ aarde
en woelend voelen, ruiken
de geur van leven die je daar omringt
in melodie van lente die reeds zingt


de winter neigt zich traag ten einde



sunset 14-01-2020

Liever alleen
zegt ze
met een rechte rug
en een zekerheid in haar ogen
die elk moment
kon omslaan
In het tegendeel.

Ze houdt zich sterk
door niet te missen
wat ze mist
Door niet te verlangen
wat ze verlangt
Door niet te dromen
waarvan ze droomt

Stef Bos

Zij

Wij doen ondeelbaar, hart aan hart,
maar slapen ieder onze nacht.
Haar lichaam ademt in mij voort
en binnen word ik weggedacht.

Woont daar iemand die bestaat
als zij zich sluit? Alles is
zo denkbaar in dit hoofd, ik
raak er niet in en niet uit.

Ik ken haar enkel in mijn armen,
zij houdt mij eeuwig op de tast.
Zij slaapt en wie is zij
die morgen weer in alles past?

Bernard Dewulf

Gedicht van Herman de Coninck (vrij naar Edna St.Vincent Milay)




Als ik te lang gezeten had bij jou,
te weerloos en te dicht tegen je aan,
wist ik dat ik vlug weg moest daarvandaan,
want van te grote warmte krijg je gauwer kou.


En als ik langer dan een mens verdragen kon
gekeken had naar jou, zo mooi en stralend klaar
dan ging ik duizelen en werd ik raar
zoals van te lang kijken naar de zon.


Dus zit ik nu weer op mijn oude kamer
waar alles donker is en koud en klein,
rondtastend naar mijn dingen, bedachtzamer


omdat ze me vervreemd geworden zijn.
Ik zoek mijn weg, hou halt, en luister
tot ik weer gewoon word aan het duister.


Herman de Coninck

VERBODEN LAKENS



De tuin is al ingedommeld.
Zonder haar voetstappen
voelt hij zich verlaten.


De beukenhagen klagen.
Het is de geur van haar haren.
Die ze missen. Vooral na de regen.


En de golf van haar snelle heupen.
Het aura van laat gevaar
dat blijft haperen


tussen
de vermetele lakens van een minnaar.
Zij geurt naar rozen op een zachte zomeravond.


Uvi

Link naar: Dagboek van de onvoltooid verleden tijd





 

.

HERFST

Herfst is geen verval,
herfst is toedekken
is wachten...
De lente en zomertooi verdwijnt,
humus voor nieuw leven.
En nooit heb ik de herfst
die me vroeger triest stemde
zo prachtig gevonden als dit jaar.

© Janina

Uit Herfst - Janina

Muzee

Liefste
alsof ik niet meer
dan een hand ben

en mijn verlangen
een plooi in je huid
waarin mijn gemis verdwaalt

zoals zand in de wind
gaat liggen
voor de zee

mijn eindeloze bruid.

Uvi



Link naar: Dagboek van de onvoltooid verleden tijd