Zondag 2 oktober 2011

Een dagjs Edinburgh...

Dat was ‘em dan… het dagje Edinburgh. We hebben even weer de sfeer gevoeld. Het was wel heel anders dan in augustus wanneer er overal op straat performences zijn, straattoneel. En het kon niet uitblijven… de regen, een echte drizzle. We stappen daarom met de regenjacks aan in de bus die ons in iets meer dan een half uur naar Edinburgh brengt. Ik wil nog eens heel graag het National Scottish Museum zien en dat ie opnieuw heel erg de moeite waard. We dwalen er op ons gemak rond en bewonderen de oude meesters, ja ook Rembrandt en Frans Hals en van Gogh zijn er vertegenwoordigd. De Schotse schilders hebben een apart gedeelte. Ik bewonder Taggart het meeste. Wanneer we weer buiten komen ziet alles er al beter uit, de regen is bijna over. We gaan maar naar het winkelcentrum bij het Waverly Station. Daar is een grote ruimte waar alle mensen die wat te eten bestellen bij wel acht restaurantjes, kunnen gaan zitten met hun handeltje. De Subway lijkt ons dit keer de beste keus en het honingbrood, dat de naam Chicken tiki draagt smaakt ons goed.
Tja en dan is het tijd voor de Royal Mile. De regen is nu helemaal opgehouden. Ik wil niet zeggen dat we die helemaal hebben uitgelopen, maar toch een best eind. En natuurlijk wat Schotse shopjes in op zoek naar de tartanruit voor Rick. Ik zeg niks, maar we hoeven straks niet verder te zoeken. Opnieuw gaan we naar het Waverly Station voor een kop koffie en zien dat de jeugd die daar zit net als bij ons onafscheidelijk is van hun mobieltje.
Er rijden ontzettend veel bussen hier, gewone bussen die om de 10 minuten rijden en toeristische bussen in alle kleuren van de regenboog. Terwijl in Amsterdam honderd uit werd gepraat in de tram was het hier maar een kille boel. Niemand zegt wat. Kinderen in hun schooluniform, mensen van en naar hun werk en vrouwen die gaan winkelen. Er zijn opvallend veel joggingbroeken te zien bij jonge vrouwen. De terugweg duurt een uur, ik denk omdat er veel werkenden en scholieren naar huis gaan. Om de 100 m is er wel een bushalte. We gaan er bij de caravan eens lekker voor zitten, nu zelfs in het zonnetje en bereiden ons straks voor op onze rit morgen naar Kintore bij Aberdeen.
Maar daarna…. Kijken we weer een paar afleveringen van James Herriot… All creatures great and small… met…

De Royal Mile

Op zoek naar de kiltdeken voor Rick

In de kathedraal is een trouwerij...

Vakantie Engeland

Geschreven door hetty om 23:02 Stuur door Reageer op dit bericht

2 reacties op dit bericht

Beverse Weetjes2 oktober 2011 om 23:28

Dag blogmaatje

Om morgen de nieuwe week met goed humeur in te zetten
kom ik nu alvast met plezier de tafel dekken.

nikki2 oktober 2011 om 10:57

Fijne zondag lieverd

Zeer prachtig je foto's

Het huis is in alle rust als de zondag schijnend aanbreekt niets vermoedend de gordijnen open en een waas van zonlicht beschijnt mijn lichaam alles waar ik op hoopte is uitgekomen de zon aanbeden met een kop koffie
Nikki

Reageer op dit bericht

Zondag 2 oktober 2011

Musselburgh

Het was iets verder dan we dachten, … het zijn wel mijlen die ze aangeven op de borden. En volgens Wim, en die kan het weten, is een mijl 1609 meter.(1609,344m) Natuurlijk maken we een stop bij de grens met Schotland en aan het eind van de middag zitten we hier in het zonnetje te lezen. Ik ben ook begonnen in Donderdagskind en net als Wim… ik moet hem gewoon uitlezen.
We hebben ons al verdiept in het vervoer naar Edinburgh morgen. We hebben daar vroeger al vaker rondgelopen en kasteel en musea bezocht. De Tattoo staat ons ook nog vers in het geheugen net als een paar voorstellingen tijdens de Fringe, die altijd in de maand augustus is, en waarbij je iedere dag verschillende voorstellingen op verschillende plekken kunt bezoeken.
We laten ons morgen maar eens verrassen. De Royal Mile en Princestreet slaan we in elk geval niet over.
‘Je mag me wel een quilt meebrengen’, zei Rick toen we weggingen. Hij bedoelt de oorspronkelijke quilt die een soort deken is waarin de mannen zich vroeger wikkelden en die ’s nachts als deken gebruikt werd. Nee de kleur van de tartanruit maakt Rick niks uit. Wie weet …vinden we morgen al wat.

Vakantie Engeland

Geschreven door hetty om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 2 oktober 2011

Nog even en... op naar Schotland!

Nadat we in Alnwick rondgekeken hebben, waar het Castle waarin de Harry Potter films opgenomen zijn een toeristische attractie is geworden, gaan we op Seahouses aan want om hier te zijn geweest zonder de verse vis te proeven, kan natuurlijk niet. Neptune is een visrestaurant midden in Seahouses en het klopt wat wordt geschreven: hier moet je vis eten. Wim neemt haddock en ik cod. We moeten nog even uitvinden of het schelvis, kabeljauw of nog een andere vissoort is.
Dan is het tijd om de caravan op te zoeken en ook deze avond vermaken we ons met een paar afleveringen van James Herriot, ja …met een glaasje erbij.

Dan wordt het tijd om op te breken. Niet te vroeg want zo ver is het niet. Wim bestudeert nu ook de handleiding van de nieuwe camera. Ik had hem helemaal uitgeprint om onderweg uit te zoeken wat je er allemaal mee kunt doen, maar ik heb meer dan drie weken nodig. Zolang zet ik hem maar op de automaat en probeer intussen wat uit.
Vandaag gaan we via de A1 verder naar het noorden. Nu zullen we Schotland bereiken. De volgende camping is de Drum Mohr camping in Musselburgh, een half uurtje oostelijk van Edinburgh.

Vakantie Engeland

Geschreven door hetty om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 1 oktober 2011

The wild cattle of Chillingham

Er zijn nog twee stellen dezelfde weg door de weilanden gelopen naar het verzamelpunt en om drie uur komt de warden aanrijden. Hij gaat er op zijn gemak voor staan bij het hek waar een deel van de kudde te bewonderen is. Hij vertelt ons over deze wild cattle die nog puur natuur is en niet verwant aan welke koe in de wereld dan ook.
700 jaar geleden heeft de Duke van Chillingham een muur laten bouwen om een groot stuk van zijn terrein om allerlei soorten wild op zijn land te houden voor de jacht. In die tijd werd er ook veel vee gestolen, zowel door de Schotten net als ook andersom wel gebeurde. Die wilde koeien zijn er altijd gebleven. Er wordt op geen enkele manier ingegrepen in de natuur. Alleen bij veel sneeuw worden wat balen hooi gebracht. De kudde houdt zichzelf in stand, hoewel er na de winter van 1947 maar 17 stuks over waren. Nu zijn het er 79. Er is altijd één grote stier die het voor het zeggen heeft en alle dekkingen verricht. Dat is meestal gedurende een jaar of drie. Dan wordt het overgenomen door degene die dan het sterkste is. Want er wordt wat afgevochten door die mannetjes. Als een kalf geboren wordt in afzondering, brengt de moeder die pas na een twee weken terug bij de kudde. De vaderstier beslist of de kleine sterk genoeg is. Als de kleine goed gekeurd is mag die blijven, zo niet wordt de kleine na drie keer verstoten te zijn door vader ook door moeder in de steek gelaten. Dat gebeurt een enkele keer. Ze zijn er op gebouwd om hard te kunnen rennen, weinig uier en een slank lijf. We zijn net als de anderen onder de indruk van dit staaltje puur natuur, want dat is het.

Vakantie Engeland

Geschreven door hetty om 21:30 Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 1 oktober 2011

Bamburgh

Bamburgh Castle

Het werd een middag met onverwachte momenten en daar houden wij van. We namen een mooie route langs Bamburgh Castle en dan richting Northumbria National Parc. Wat een prachtig gebied. Terwijl er net achter de kust veel graan verbouwd wordt begint verder het binnenland in de veeteelt. Zwarte koeien, ik denk Aberdeen Angus en Herefords en daarnaast nog veel soorten schapen, allemaal forse dikke vleesschapen. We stoppen regelmatig als er weer eens zo’n mooi uitzicht is. Tot we op een gegeven moment een bordje met Wild Cattle zien. ‘Wim daor hen…’, wijs ik al en Wim slaat meteen af naar het car parc. We moeten nog een minuut of tien lopen dwars door de weilanden met schapen en dan komen we bij de plek waar de Chillingham cattle te zien is.

Vakantie Engeland

Geschreven door hetty om 21:23 Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 1 oktober 2011

De rust komt...

Het eerste wat ik hoor als ik wakker wordt is het geblèèr van de schapen. Het is hier een schapen farm met campsite en de verhuur van vijf kleine houten tentjes, die ze wigwams noemen. Als we dan onze caravan wat opgeruimd hebben ga ik op onderzoek. Dit soort geblèèr ken ik. Meestal worden de lammeren dan opgehaald. Als ik bij het weiland aankom is de actie al in volle gang. De ooien die achterblijven kiezen net eieren voor hun geld en gaan in de file naar de wei achterin. De boer, boerin en een zoon zijn druk met het oormerken van de lammeren. Mac, de hond, houdt de schapen onder controle. Ja.. ik mag kijken en foto’s maken… Het is een heel gehannes om alle lammeren de oormerken in te krijgen. Het was niet zijn idee meldt de boer. Het is een kruising van Suffolks. Ik vind die zwarte koppen en zwarte poten echt mooi. De schapen worden de veewagen met dubbele bodem ingedreven en klaar zijn ze.
Nee vandaag gaan we niet opnieuw naar de Farne Isles met de boot. De puffins zijn toch al weg. Het broedseizoen is voorbij en dan gaan deze papegaaiduikers, zoals wij ze noemen, de zee weer op. We zien wel, de rust komt. Wim leest z’n eerste boek uit: Donderdagskind, over een Joodse familie in Praag in 1939, van Alison Pick dat Niesje ons meegaf. Wordt een echte aanvulling op onze 5 daagse reis naar Praag in mei met Ben, Diny, Curtis en Berdena. Toen hebben we ook veel gehoord en gezien van de Joodse families in die moeilijke tijd. Leest niet makkelijk, zegt hij, maar kan het ook niet wegleggen. Ik heb al een dubbele Rosamunde Pilcher uit, speelt zich af in Zuid Engeland. Kan ik iedereen aanraden in de vakantie!

Vakantie Engeland

Geschreven door hetty om 10:14 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 1 oktober 2011

Seahouses

Het eerste wat we gaan doen in Seahouses is geld pinnen, want aan euro’s willen de Britten nog niet. Het is hier allemaal duurder dan bij ons. Een doosje van 6 eieren kost hier op de camping 1,5 pond, ik denk iets als 1,65 euro. Maar we gaan deze middag voor een Cream Tea, een pot thee met scones met jam en cream. Eerlijk gezegd ligt het ons wat zwaar op de maag en we wandelen maar even flink langs de haven en later langs het strand. Om verder wat in evenwicht te komen gaan we vanavond voor sla met tomaat, appel en een paar knakworstjes.
We weten nog niet of we morgen een boottochtje gaan maken of naar het oosten Northumberland in.
De caravan schudt aardig van de aanlandige wind, maar dat zal best lekker slapen straks. Eerst gaan we nog een aflevering van James Herriot bekijken en doen dat net als neef Johan onder het genot van een whisky ( Wim) en een Baileys ( ik). Johan was zo onder de indruk van het land van James Herriot, de Yorkshire Dales , en het museum in Thirsk, dat ze elke week een avond een aflevering gaan kijken. Kunnen wij ons helemaal voorstellen. Wij hebben die serie op dvd ook al eens aangeschaft en al een hele tijd niet meer gezien.

Vakantie Engeland

Geschreven door hetty om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 30 september 2011

Newcastle upon Tyne

‘Aankomst in Newcastle.

'Maak oew niet druk, as d’r wat ankump stop ik gewoon’, zegt Wim. Hij ziet dat ik me vastgrijp aan de handgreep in de deur. Dit is the real English countrysite. De weg naar Seahouses gaat de laatste 6 mijl dwars door het platteland met smalle, bochtige en hobbelige weggetjes. Maar ik zie ook de weilanden met honderden schapen. Dat maakt al heel veel goed.
Net zijn we aangekomen op de Springhill Farm Campsite met uitzicht op de zee. Hier blijven we in elk geval twee nachten. En….. Wim heeft zijn oplader terug, zat gewoon tussen de andere snoertjes en opladers voor de camera’s. En doet nu even zijn rustgevende middagdutje.

Vakantie Engeland

Geschreven door hetty om 22:42 Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 30 september 2011

Naar buiten...

Iets verderop langs de pieren van IJmuiden naar buiten....
M'n haar heeft meteen coupe orkaan. Het waait behoorlijk. Ik heb al een pilletje gekregen tegen reisziekte, maar wonder boven wonder... geen last!

Vakantie Engeland

Geschreven door hetty om 22:38 Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 30 september 2011

Over zeebenen

Voor degene die ons niet gevolgd hebben op www.hettysite.nl zal ik nog een verkorte versie geven.
De voorbereidingen waren bijna achter de rug. Ben en Niesje, onze oppas al gearriveerd en dan is het zover....

Dan slaat bij Wim toch enigszins de paniek toe. Hij weet niet waar de oplader van zijn mobiel gebleven is. In huis in elk geval niet, dus moet die ingepakt zijn. Maar waar….?
We kunnen met een gerust hart weg en staan ruim op tijd bij de Terminal van de DFD Seaways in IJmuiden. We blijven daar als laatsten met nog 4 caravans wachten tot we aan boord mogen. Kunnen we er misschien niet mee bij?. ‘Aé d’r niet in komt gaow weer naor huus…. Eh… naor Johan op de camping’, merkt Wim op. Maar uiteindelijk na nog een stel net aangekomen vrachtwagens, worden ook wij ingescheept.
We laten ons lekker uitwaaien voorop de boot terwijl we door de pieren van IJmuiden naar buiten gaan.. Het lopen is lastig. Ik merk dat ik in elk geval geen zeebenen heb en moet me links en rechts onder het lopen vastgrijpen.
Maar toch… even later zitten we te deinen in de bar achter een drankje en proosten samen op een goede vakantie.

Vakantie Engeland

Geschreven door hetty om 22:19 Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 10 september 2011

Even erop uit...

We zijn er even niet... gewoon erop uit met de caravan... Scotland. Er is slechts op enkele campings goede internet en daarom hou ik alleen mijn eigen site bij.... zo goed en kwaad als het gaat. Wie zin heeft.... welkom op www.hettysite.nl
Later kom ik bij jullie wel weer eens kijken Het ga jullie goed....

Vakantie algemeen

Geschreven door hetty om 19:00 5 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 2 september 2011

Buurman Jans

De klus geklaard.

Er klinkt een onheilspellend gekakel vanuit de kippenren. Nu zal ik misschien een kip redden. Ik erheen… maar kan niets aparts ontdekken. Ik klap eens in de handen om te zien of er een roofvogel wegvliegt, maar niets… helemaal niets bijzonders te zien. Dan kom ik Wim tegen….. ‘Die verrekte broene kippe… dat zit weer broeds te wean… daor he’w niks an… den geet vot… ik belle Jans ‘. Dus daarom was de kippenfamilie van streek. Wim had met geweld zo’n kriel van het nest af gejaagd. ‘Zaten er eieren onder dan?’ Wim laat me er drie zien. Die kunnen niet ouder zijn dan een dag.
Enfin… hij belt Jans en die zal morgen om 9 uur de kip komen vangen en meenemen. Buurman Jans weet altijd raad en schudt wel eens z’n wijze hoofd als hij weer eens op moet draven voor een kippenprobleem. We zullen het hem niet meer aan doen om een grote haan te moeten vangen en slachten. Daar is hij al eens met bebloed gezicht en handen vanaf gekomen. Nu zorgen we wel dat ze wat kleiner zijn als we ze brengen. Sinds de truc met de hondenbench vangen we ze wel zelf maar als Jans ze loslaat in het “zwienenhok’en later weer moet vangen is dat een spektakel want die voelen al aan dat er niet veel leuks staat te gebeuren.
Vanmorgen gaat hij de kippen voeren… loopt de bewuste kip gewoon bij de anderen in de ren. Jans hoeft niet te komen.

Dacht ik…. Binnen een kwartier zat de dame weer op haar nest en was niet meer in beweging te krijgen. Zonet kwam buurman Jans. Met een speciale greep pakte hij de kip op en die ging in de jutezak. Eerst maar een kop koffie en bijpraten…
Ik denk dat die kip straks in hun grote kippenhok gewoon doorgaat met broeden.

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 00:00 3 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 31 augustus 2011

Surprise...

Wat een verrassing was dat vanmorgen. Pamela stuurde vanuit Minneapolis een aantal foto's van de trouwerij van haar zus Janeen met Tim. De lokatie was schitterend. Ik moest vanzelf even denken aan Jaap en Mirjam die op De Voorst trouwden. Dit was ook een buitengebeuren. Bijzonder was dat haar kinderen Nick en Abbie haar weggaven. We wensen ze natuurlijk vanaf deze kant van de Oceaan alle geluk van de wereld. En... Pamela bedankt!

Dutch kisses... Zo heeft Pamela deze foto genoemd. Het kussend paartje heeft Diny aan Berdena meegegeven, toen ze in mei hier waren, voor het a.s. bruidspaar Janeen en Tim.

'Flower girl and ring bearer'. Will mag de ringen dragen en de Flower girl het mandje met bloemblaadjes.

Soms zit het mee... en soms zit het tegen. Flower girl liet het mandje vallen.

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 21:38 Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 29 augustus 2011

Tante Dine

Het regent pijpestelen wanneer we zondag op pad gaan. Dat wordt geen Nijmegen waar een Middeleeuws spektakel en optocht plaats vindt, maar we gaan regelrecht naar Ben en Diny. Maar het blijkt dat het in Nijmegen prima weer is geweest en Ben en Wouter hebben deel uitgemaakt in hun uitmonstering te paard naar Hella Haasse’s ‘Woud der Verwachting’.
Natuurlijk bekijken we de impressies van hun laatste vakantie op video, le tour nostalgique. Via Baume les Messieurs waar we 25 jaar geleden met hen en hun nog jonge jongens waren gingen ze richting Alpen en hebben in drie dagen alle bergbanen gehad die er waren met hun drie daagse kaart. De video was al prachtig.
Vanmorgen is het doel van Diny en mij Zorgcentrum het Bundeling in Ruurlo. Daar komt Henk Braakhekke aan tante Dine Kornegoor een fotoverslag laten zien van de Boerenbruiloft die door de Wildenborchse Toneelvereniging TAO in 1995 opgevoerd is bij broer Martin en Catrien Kornegoor, van de Mulder. Het valt in zeer goede aarde. Al kan tante Dine lichamelijk niet veel meer na haar val, het koppie is nog helemaal in orde en je zag haar genieten. Er was nog tijd over voor het eten en Henk had nog veel meer foto’s paraat. De familie Koning van de Kostede passeerde ook de revue. Alles heel herkenbaar. Ome Gert Kornegoor was vaak te zien als naaste buurman bij al die verschillende feestelijkheden. Ook foto’s waarop ze nog samen een dansje maakten. Al met al een wel bestede ochtend. Tante Dine wil graag tracteren. Een kopje koffie en een glaasje fris kan ze aan ons kwijt, maar het kopje soep dat ze zo graag wil bestellen hebben we uitgesteld tot later…
En nu…. hebben we net Tessa weer opgehaald bij Mark en Jennifer en komen in een wolkbreuk thuis net zoals we dat gisteren verlieten.
En warempel…. Henk heeft al een paar foto’s van tante met nichtjes opgestuurd.

Tante Dine en de nichtjes

Tante Dine en Diny genieten van de beelden van de boerenbruiloft

Henk die z'n computer met inhoud meebracht. Genoeg voor uren plezier...

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 20:07 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 28 augustus 2011

Sesy of Piccaso...?

Zaterdag - Gisteren was de dag dat ik vooral niet aan de onverwachts problematische ontwikkeling van onze trouwe C5 wilde denken. Maar vandaag kunnen we er niet onder uit. Wanneer we toch gewoon op vakantie willen straks moeten er spijkers met koppen geslagen worden. Gisternacht lag Wim al wakker van de hele papierwinkel die wel of niet moest gebeuren. Ik lag de afgelopen nacht met de verkoper te bakkeleien. Vanmorgen na de koffie gaan we dus op pad om een paar proefritjes te maken.
De keus was in eerste instantie op de C5 stationcar gevallen, de sesy car zoals die door mama steeds genoemd werd. Voor haar was het net een model lijkwagen. Gek dat zoiets steeds blijft hangen. Maar ja toen ik Wim, toen we elkaar net kenden, een 'sesycar' aanwees, dacht ik dat hij niet weer bijkwam.
Ook de C4 Picasso met semi automaat staat voor ons klaar om uit te proberen. Die nemen we eerst mee en Wim trapt hem eens even lekker op de staart. Hij zoeft erover. Ook heeft deze auto wat extra’s waar Wim erg gecharmeerd van is. Daarna is de C5 aan de beurt. Prima, niks mis mee, maar ja ook niks geen nieuws. Het is dubben tussen deze twee, of….? Want de C3 die ons in nieuwstaat ook wel lijkt is net krap aan om de caravan te trekken en dat willen we toch nog graag een paar jaar blijven doen.
De beste man laat ons even alleen als we er samen nog niet echt uit zijn. Hij doet er bij de Picasso toch nog wat af om de spanning er in te houden en meldt dat de C5 toch echt een plaatje is.
Het is de Picasso geworden.

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 14:40 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 27 augustus 2011

Ik heb het geweten....

Opnieuw een gelegenheid om ze weer eens samen op de foto te krijgen.

26 augustus 22 uur--Tja… wat zal ik zeggen na zo’n dag. Je wordt maar één keer 68 en dat heb ik geweten. De eerste Happy Birthday werd vanmorgen al gezongen door Henry en Tonny uit Canada, tja wel via een kaart met een muziekje. Die kaart werd vandaag regelmatig opengevouwen en begon het deuntje weer opnieuw. Kaartjes, telefoontjes, mailtjes en bezoek. Het liep maar door. Susan was er al toen we net terug kwamen van Albert Heijn, Anja met de jongens, buurvrouw Wolterdina en zoals meestal Ben en Niesje. De kinderen kwamen aan het eind van de middag en Wim wierp zich met de favoriete mosterdsoep in de strijd en ook de ouderwetse van der Kolk nassi met pindasaus kwam op tafel.
‘Heb je een goeie verjaardag gehad’, vroeg Wim me net toen we weer met de beentjes omhoog zaten. Dat kon ik alleen maar beamen.

Ze groeien me allemaal boven het hoofd...

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 17:48 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 26 augustus 2011

Een heel ander dagje...

Het was me het dagje wel, kun je soms zo hebben. Wim is naar de Voedselbank en ik ben nog aan het bijkomen van de leuke maar drukke dag.
We tellen al weer een paar kuikens minder. Eén van de 10 kuikens lag gisteren al aangevreten bij de ren. Ik denk dat mevrouw Buizerd de weg weet en een wit kuiken tussen het groen valt wel op. En ook vanmorgen telden we alweer een wit kuiken minder. Als het haantjes zijn gun ik die familie Buizerd nog wel wat, maar hij moet me niet aan de hennetjes of grote legkippen zitten. Wanneer ik nu de haan een waarschuwend geluid hoor maken ben ik op mijn hoede en ren naar buiten.
Verder komt het al dichter bij onze vakantie en bovendien verwacht ik morgen bezoek en wat doe je dan als je een dag of wat niks aan je huis hebt gedaan. Er wordt gesopt, gestofzuigd en ramen gewassen. De ramen is Wim zijn ding gelukkig. We moeten er gewoon even van bijkomen.
Dan staan de boodschappen op ons lijstje. Eerst naar Intratuin voor een paar nieuwe planten voor het raam. Dat lukt, maar wanneer we daar wegrijden maakt de auto ineens een raar geluid. Er klopt iets niet. Hij is al wat ouder en begint af en toe lastig te worden. We gaan regelrecht naar de garage die, hoe kan het, net om de hoek is. De monteur komt ons al tegemoet. Die hoorde het vreemde geluid al dichterbij komen. Om een lang verhaal kort te maken: de pomp van de airco is kaduuk. Een schade van minstens 952 euro. Wat doe je dan? We hebben al wel eens over inruilen gedacht, maar ja hij deed het altijd zo goed, hij reed zo lekker…. Nu stonden we binnen een half uur over een ander auto te denken, zo vlak voor de vakantie. Ze hebben een mooie C5 in de aanbieding van 2007, zilverkleurig… Wat gaan we doen? We slapen er eerst een nachtje over, kregen een knalrode C3 mee en gaan zaterdag opnieuw kijken. Ik heb zo’n idee dat het hem wel wordt….

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 21:07 Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 25 augustus 2011

Jullie leveren niks op....

'Jullie leveren niks op', zei de conducteur lachend toen hij gisteren onze kaartjes in de trein controleerde. Het gebeurt niet vaak dat we alleen met beide kleinkinderen op stap zijn. Ons Beeld en Geluid uitstapje van vorige week leek hun ook wel wat. Wij konden opnieuw een paar vrij reizenkaartjes gebruiken en met een paar meereiskaartjes van de NS voor hen, alleen geldig in augustus, was het reizen in elk geval goedkoop. We hadden vorige week een vooruitziende blik en hadden bij de ingang van het Museum Beeld en Geluid een nieuwe Museumjaarkaart aangeschaft. Dat scheelde ook al weer. Opnieuw was ik blij met de eerste klas in de trein. Wij konden ruim zitten. De rest stond als sardientjes in blik opgepropt tussen Zwolle en Amersfoort. Op een gegeven moment kwam een aardige conducteur een paar vriendinnen, die het wat verderop benauwd hadden gekregen, in onze coupé afleveren omdat hier nog twee vrije plaatsen waren. Het is net of iedereen in deze tijd nog even een dagje naar Amsterdam wil.
Nou… Museum Beeld en Geluid was wel aan onze twee besteed. Met z’n tweeën gingen ze alle bijzonderheden af. Tussendoor spraken we in het café beneden af om te eten en te drinken. Tegen drie uur verzamelden we weer en Wim stelde voor om nog even naar Schiphol te gaan. Vliegtuigen kijken is altijd al een hobby van hem geweest net als van onze jongens. En Robin is al net zo. Eenmaal aangekomen gingen we naar het Panoramadek. ‘Wat gaan we daar doen?’, vroeg Eva. Vliegtuigen kijken was niet bij haar opgekomen. Da’s nou het verschil met jongens. Maar toen we er eenmaal stonden was ze net zo enthousiast over wat er te zien was. De Vlaamse frieten gingen er ook wel in en met een tijdschrift voor de terugweg stapten we in de intercity naar Zwolle. En ja…… net voor de voetbal op tv waren we allemaal weer thuis.

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 19:40 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 23 augustus 2011

Die lachen net als jullie...

Er lopen een heel stel lachende en kwetterende jonge vrouwen voorbij in het Volkspark in Apeldoorn. Wij staan met Dick en Anda te luisteren en te genieten van de muziek, de eenden en zoals vroeger lekker te kletsen. ‘Die lachen net als jullie’, zegt Agnes tegen Anda en mij en ze wijst op het stel. Maken wij ook zo’n kabaal? Gezellig is het om weer een dagje bij te praten. De tijd valt weg. Alle lief en leed passeert de revue. Dick heeft ondertussen een heerlijke lunch klaargemaakt, iets met mozerella, tomaat en nectarine met een toefje basilicum. Daarna broodjes met pikante gehaktballetjes. ’t Smaakt echt lekker. ‘Uit de Allerhande’, meldt hij. Moeten wij ook eens vaker inkijken.
Ook Stefan heeft de ware gevonden, maar dat het een Turkse zou zijn had niemand gedacht. Binnenkort zal ze een voorlopig visum krijgen en in Nederland komen wonen. De inburgeringscursus is goed afgerond, haar baan in Istanboel opgezegd en ze komt zo gauw het kan. Ik vertelde over de klompen die oom Bram voor zijn Taise schoondochter had gemaakt toen die ingeburgerd was. Die hebben daar ‘het Parool’ mee gehaald- zie Nieuws van een paar maanden terug-. De wereld is klein geworden. Ook buurjongen Geert uit Linde heeft een Taise waar hij binnenkort mee gaat trouwen. Natuurlijk komen onze gezamenlijke vakantie ook aan de beurt. We moeten samen nog maar weer eens iets ondernemen.
Agnes vermaakt zich intussen prima, vindt het allemaal heel gezellig. In de auto en tussendoor leest ze haar nieuwe boek. Gaat over een paard en een meisje, kan niet mooier. Eenmaal terug gaat Agnes voldaan naar huis na een groet aan Amber en een knuffel voor Tessa.

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 21:49 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 23 augustus 2011

Vliegeren...!

Zaterdag--Ik word wakker van een hevig tekeer gaande haan, nee niet het gewone ochtendkraaien. Dat betekent onraad, paniek in de tent. Ik bedenk dat beide katten binnen zijn. Die kunnen het niet zijn. Als ik buiten kom zie ik de vijand wegvliegen, een donkerbruine buizerd. Eén van de mooie legkippen is het slachtoffer, ligt aangevreten op de grond, is natuurlijk te zwaar om mee te krijgen. Wim begraaft het arme dier. De rust komt pas langzaam terug in de ren. Alle kuikens zijn er nog.
Agnes is er dit weekend ook en direct na de middag is het tijd voor het vliegerfestijn bij de Rietplas. Voor de 23e keer verzamelen zich vliegeraars en kijkers zich aan het strand en de groenstroken van de Grote Rietplas. Bovendien treffen we het met het weer. Ik heb nog nooit zoveel vliegers bij elkaar gezien. Enorme gevaartes zijn erbij. Vaak hebben ze een wat kleinere vlieger hoog in de lucht, een eindje eronder een grote en daaronder vaak een rits kleintjes. De echte vliegeraars kwamen van heinde en verre, maar ook de gewone man met een vlieger deed mee. Robin had zijn vlieger ook in de lucht, nichtje Istara deed het ook goed, je kon zien dat ze dat in Engeland, waar ze woont, vaker doet. Agnes geniet van al die kleurige figuren, spoken, draken haaien, honden, vissen en vogels. Natuurlijk heb ik de nieuwe Canon mee en probeer wat uit.
Dan pakken we de fiets om ons rondje via Emmen af te maken. Wim heeft nl een nieuwe mobiel en het wordt tijd dat hij dat ding fatsoenlijk mee kan dragen. In zijn borstzak mag niet vanwege de pacemaker. In de broekzak is wel heel lastig wanneer hij onderweg in de auto dat ding eruit moet wurmen. Dan is de oproep meestal afgelopen. Nu gaan we voor een gemakkelijk tasje. De man in de mobielshop begrijpt het meteen en nu heeft hij een handig klein hoesje voor aan de riem. Met één vinger kan hij de telefoon eruit wippen. Missie geslaagd.
Eenmaal thuis krijgt Amber een beurt. Alle klitten zijn weer uit de manen en pony. Ze is weer als nieuw. Zo mooi om te zien hoe pony en meisje het leuk hebben met elkaar.
Het is nu stil, Agnes slaapt, Wim is klaar met de sauna, de legkip met de twee kuikens zit voor het eerst in het hok, veilig bij vadertje haan. En wij… zitten nu languit… beentjes op een kruk.

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 10:55 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

2 reacties op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van hetty's site