De Shoek

Op het meer van Tiberias.

In Tabgha bezoeken we de plek waar de wonderbare spijziging geweest zou kunnen zijn. Ook hier een soort kerkje met bijzondere oude mozaïeken op de vloer. Er was iemand bezig om wat schade en slijtage te herstellen. Dit zou die plek zijn waar een menigte van 5000 mensen van 5 broden en 2 vissen genoeg te eten kregen.

Dan gaan we langs het meer naar een andere plek waar we, hoe kan het ook anders, aan een vislunch gaan, vers gevangen in het meer van Tiberias. Het weer is helemaal opgeknapt en we zitten lekker buiten in het zonnetje en het is zomaar 21 graden.
Het is nog steeds niet afgelopen met de bijzondere plekken rond het meer.

De Yad Vashem onderscheiding voor Johan en Berendina Eggink- Jansen. Ze kregen dit omdat ze in de oorlog 1,5 jaar Elly, een joods meisje, onderdak boden.

Dit natte winterweer heeft één voordeel. Het dwingt je bijna tot een soort winterslaap. ’s Morgens is het laat licht en dan keutelen we wat aan. Zo aan het eind van de middag gaat het houtkacheltje aan en om vijf uur zit ik al voor mijn favoriete programma op 7 De Grote Verhuizing, een Engels woonprogramma. Wat kleuren betreft weet je niet wat je ziet: Rood, groen, geel, oranje vliegt je om de oren. De huizen op het platteland vind ik het mooist.
Toch heeft zwager Ben iets bedacht om die winter te doorbreken. ‘Wat vinden jullie ervan om een weekje naar Israël te gaan?’ Dat hoef je tegen Wim maar één keer te zeggen.
‘Waar is je zwembroek?’, vroeg ik Wim gisteren. ‘Het zou te gek zijn wanneer we straks bij de Dode Zee aan komen dat je geen zwembroek bij je hebt. Ik moet toch minstens ook één foto van je hebben, drijvend en lezend in een krantje.’
Ze zeggen dat je door het zoute water erg goed kunt blijven drijven. Jullie merken het. De plannen zijn vergevorderd. Maandag is het zover en gaan we samen naar Israël voor een rondreis van 8 dagen. ’Imposant Israël’ heet het. Ze zeggen dat het in Jeruzalem wat killer kan zijn dan in Tel Aviv waar we aankomen en later in Eilat waar we de laatste paar dagen zullen zijn. Ik ben heel benieuwd naar het land van de bijbel waar we verschillende plaatsen opzoeken waar Jezus rondgelopen heeft. Bovendien zouden in het Yad Vashem Holocaust Museum de namen van opa en opoe Eggink te zien moeten zijn. Die Yad Vashem onderscheiding voor opoe en opa is pas kort geleden postuum uitgereikt en door oom Bram in ontvangst genomen. Het was een indrukwekkende middag, heb ik begrepen. Vandaag gaan we inpakken, zondag komen Ben en Niesje als onze vaste oppas en dan gaan wij ’s middags richting Achterhoek.

Mama als een mooie en blije bruid, september 1941. Onder de donkerblauwe kanten jurk droeg ze een lichtroze onderjurk.

Het leeghalen en opruimen van oma’s kamer in de Bongerd zette ons aan het denken. Wat zeg ik... de schrik sloeg ons om het hart. Wij wonen nu bijna 18 jaar aan het Schoolpad. Hiervoor 10 jaar aan de Kuifmees, 8 maanden aan de Laan van de Marel, dit alles in Emmen. Daarvoor 10 jaar in de Marnixstraat en 6 jaar aan de Jan Voormanstraat in Hengelo. Nog verder terug brengt ons ruim een jaar aan de Eligiusstraat in Aalten en natuurlijk de eerste 1,5 jaar van ons huwelijk aan de Eierdijk in Hattem. En het was goed om regelmatig je verkassen, je spullen door te kijken en dingen te vervangen of aan te passen.
Nu beginnen wij het wat benauwd te krijgen als we opnieuw aan verhuizen gaan denken. Wanneer we het later aan onze kinderen moeten overlaten komt alles in de container voor de Kringloop terecht. Ik zie het voor me. Die hebben echt geen tijd om alles grondig te gaan bekijken.
Het gevolg van al dat denken was dat we maar zelf eens gingen kijken wat we aan overbodige spullen in huis hebben. Het begon met de schuurzolder. Die stond vol en de kasten op die zolder ook. Wil je weten wat daar nog te vinden was?
-Wim z’n trouwpak, nog helemaal intact plus stropdas.
-Wim z’n regenjas van de Koopvaardij, iets minder intact.
-Twee jassen van mama die ik niet weg kon doen. Een ervan is zo’n beroemde Burberry regenjas, nog van oom Sjoerd.
-Mama’s donkerblauwe kanten trouwjurk anno 1941, zeer waarschijnlijk ook uit de kleermakerij van zwager Sjoerd Aartsen.
-Heel veel kleding van Mark toen hij uiteindelijk naar Jennifer vertrok.
-Een salontafel die Wim ooit meebracht maar die wij niet meer gaan gebruiken.
-En meer....
Ik moet zeggen, het ruimde lekker op. De Burberry en de trouwjurk liggen er nog. De rest is weg. En wat voelt dat lekker.
Vandaag ging ik verder in huis. Vier zakken kleding… weg ermee. Heerlijk!
Binnenkort volgt er een tweede screening!

Iemand belang bij de jas of de trouwjurk?