Zondag 12 februari 2012
Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht
Zondag 12 februari 2012
Bij de David Fall

Vrijdag 10 februari 2012
De En Gedi Oase
Daarna dalen we af naar de Dode Zee, de weg waar de vertelling van de Barmhartige Samaritaan over gaat. Het is een enorm hoogteverschil Jeruzalem ligt op 1200 m. boven het zeeniveau en de Dode Zee op 400 m. onder dat zeeniveau. Vroeger stond deze Dode Zee in open verbinding met de Middellandse Zee, maar allang niet meer en doordat het er zo warm is en bijna niet regent wordt het water zo zout als wat. Je ziet de witte randen aan de oevers. We maken onze eerste stop bij een oase in de woestijn En Gedi, dat nu een natuurpark is. We maken een behoorlijke klim naar de David Fall, zien de steenbokken, klipdassen, veel aparte vogels, waaronder de gieren hoog in de lucht, een soort marmot. We redden het met z’n allen om heen en terug hoog naar de David Fall te klimmen.

Genoeg steenbokken onderweg...

Op weg naar de David Fall, een hele klim...


Bij de David Fall

Klipdassen, daar had ik nog nooit van gehoord.....
Genoeg steenbokken onderweg...
Op weg naar de David Fall, een hele klim...
Bij de David Fall
Klipdassen, daar had ik nog nooit van gehoord.....
Vrijdag 10 februari 2012
Afscheid van Bethlehem
’s Avonds zitten we gezellig na het eten nog wat na te praten in de lobby en maken zo wat meer kennis met anderen.
Zaterdag- het is zover, vandaag wordt een lange dag. Eerst nemen we afscheid van Bethlehem. Vanuit het raam hebben we dit uitzicht met de olijfbomen op de voorgrond.


Zaterdag- het is zover, vandaag wordt een lange dag. Eerst nemen we afscheid van Bethlehem. Vanuit het raam hebben we dit uitzicht met de olijfbomen op de voorgrond.
Vrijdag 10 februari 2012
Naar de Klaagmuur
En dan... na onze vrije moment om even te shoppen in de shoek is het zover. We gaan richting Klaagmuur. Het is vrijdag en de Shabat begint bijna. Het is een wekelijks hoogtepunt dat begint met bidden, zingen en dansen.
We moeten wel eerst opnieuw door een detectiepoortje. Wim mag door na z'n pasje van de pacemaker te hebben getoond. Wij dossen ons uit met hoofddoeken en petjes en gaan naar onze afdeling aan de Klaagmuur. De mannen aan hun kant.
Hier zie je de jongeren die dansen en zingen en dat ondanks de koude regen die intussen naar beneden valt.




We moeten wel eerst opnieuw door een detectiepoortje. Wim mag door na z'n pasje van de pacemaker te hebben getoond. Wij dossen ons uit met hoofddoeken en petjes en gaan naar onze afdeling aan de Klaagmuur. De mannen aan hun kant.
Hier zie je de jongeren die dansen en zingen en dat ondanks de koude regen die intussen naar beneden valt.
Vrijdag 10 februari 2012
De Heilige Grafkerk
Via de Via Dolorosa, of in elk geval een flink stuk ervan komen we bij de Heilige Grafkerk waar naar overlevering de kruisiging en begraven van Jezus zou hebben plaatsgevonden. Dit is opnieuw een verzameling van Armenische christenen, Grieks-orthodoxe christenen en de Rooms Katholieken die ieder een deel hebben. Het blijkt dat de moeder van Constantijn de Grote, Helena omstreeks 350 na Chr, deze kerk heeft laten bouwen. Het is vol prachtige mozaieken en schilderijen. En er zijn veel mensen die hier een soort van bedevaart van maken. Er loopt steeds iemand met wierook te zwaaien.
Dit is een onderdeel van een drieluik maar dan geheel van mozaïek: Jezus die net van het kruis is gehaald en waar om getreurd wordt door o.a Maria, Maria Magdalena,Johannes en Petrus.


De beleving is voor veel mensen verschillend. Hier wordt gekust en aangeraakt en zoals hier worden de net gekochte doekjes op de marmeren stenen plaat gewreven waarop Jezus na de kruisafname zou hebben gelegen. Voor mij een totaal vreemd beeld, maar voor de Rooms Katholieken onder ons blijkbaar gewoon.

Dit is een onderdeel van een drieluik maar dan geheel van mozaïek: Jezus die net van het kruis is gehaald en waar om getreurd wordt door o.a Maria, Maria Magdalena,Johannes en Petrus.
De beleving is voor veel mensen verschillend. Hier wordt gekust en aangeraakt en zoals hier worden de net gekochte doekjes op de marmeren stenen plaat gewreven waarop Jezus na de kruisafname zou hebben gelegen. Voor mij een totaal vreemd beeld, maar voor de Rooms Katholieken onder ons blijkbaar gewoon.
Woensdag 8 februari 2012
Op weg naar de Grafkerk
Woensdag 8 februari 2012
De Shoek
Woensdag 8 februari 2012
De Olijfberg
Daarna gaan we naar de Olijfberg van waar we een prachtig uitzicht over de stad hebben. Het is een wonderlijke wereld hier. Voor ons zien we de beide kerkhoven, de Joodse en een voor de Moslims. Op de Joodse wordt net hevig gebeden door 10 mannen in het zwart, Het is ondanks de zon heel koud en het waait heel hard. de hoeden van de orthodoxe Joden vliegen al door de lucht. Patrick legt ons uit wat we allemaal zien van hieraf van Jeruzalem, de Olijfberg waar Jezus zich terugtrok na 'het laatste avondmaal'. Vanmiddag zullen we de plekken bezoeken die zo'n grote rol hebben gespeeld in de laatste week van het leven van Jezus voor de Kruisiging.
Woensdag 8 februari 2012
De Knesseth
Vrijdag- Vandaag is het de dag om Jeruzalem verder te ontdekken. Dankzij alle verhalen en geweldige uitleg van onze gids wordt er veel duidelijk omtrent deze stad waar vele culturen samen moeten leven. De Arabieren, de Joden, de Armeniers en de Christenen wonen in verschillende wijken, hebben hun eigen winkels, maar toch loopt het van de ene wijk naar de andere gewoon in elkaar over.
De Knesseth, waar het democratisch gekozen Parlement zetelt is als eerste aan de beurt. Het gaat er soms heftig aan toe. Zo ook iemand die op zijn gemak een glas water inschonk, ermee naar degene liep die hij op zijn nummer wilde zetten en plensde dat midden in diens gezicht. Maar er is democratie wat in de landen erom heen niet gezegd kan worden.
Woensdag 8 februari 2012
De Klaagmuur bij avond

Woensdag 8 februari 2012
Jeruzalem bij avond

Don, Gijs en Ben proosten hier op de vrede van Jeruzalem.Het wordt een ontdekkingstocht bij avond. We rijden door de ultra orthodoxe Joodse wijk waar de mannen de Thora bestuderen en daarnaast niet hoeven te werken. Ze leven van een kleine uitkering en hebben meestal grote gezinnen. Het is voor ons of het honderden jaren geleden is. Alles loopt in het zwart met hoeden of keppeltjes. Ook de kleine winkeltjes doen je aan jaren terug denken. De mannen hebben van die pijpenkrullen opzij en lange vlechtjes uit hun kleren hangen. Alles heeft een betekenis zoals het in het Oude Testament wordt vermeld. Patrick laat ons even later de Arabische wijk zien en smalle donkere steegjes, maar ook de moderne winkelstraten. Onderweg op een rustig plekje ontkurkt hij een fles Arak en we drinken allemaal op de Vrede in Jeruzalem. Heel mooi.
Daarna gaan we tot slot naar een hoge plek op de muren waar we de Klaagmuur kunnen zien , de westelijke muur van de muur die ooit door Herodes gebouwd is om de oude stad. Er staan heel wat mannen te bidden. Voor vrouwen is er aan de rechterkant een wat kleiner gedeelte. Ze maken wiegende bewegingen. Patrick vergelijkt het met een soort mediteren.
Het is bijna 12 uur wanneer we uiteindelijk in ons hotel in Bethlehem in ons bed rollen.
Zondag 5 februari 2012
Bethlehem
De Geboortekerk.
Dan is het zover dat we op gaan naar Bethlehem. Onze Israëlische Patrick verlaat ons want hij mag de Westelijke Jordaanoever niet in. Een andere gids Abdul neemt het over. Hij spreekt engels maar dat is hier geen probleem. De geboortekerk van Jezus met het verhaal eromheen is voor iedereen bekend. Hij geeft wel even andere instructies: Snel uitstappen, dicht bij elkaar blijven en doorlopen wanneer er jongens je van alles willen verkopen. Dat is wel nodig ook. Bij de kerk wordt eerst nog gevraagd uit welk land we komen. O Holland… O.k!Het is een enorme verandering. We voelen ons wat onveilig nu Patrick er niet bij is, maar er zijn geen problemen. Ook hier zijn er Palestijnse soldaten overal mèt geweer.



Dan is het zover dat we op gaan naar Bethlehem. Onze Israëlische Patrick verlaat ons want hij mag de Westelijke Jordaanoever niet in. Een andere gids Abdul neemt het over. Hij spreekt engels maar dat is hier geen probleem. De geboortekerk van Jezus met het verhaal eromheen is voor iedereen bekend. Hij geeft wel even andere instructies: Snel uitstappen, dicht bij elkaar blijven en doorlopen wanneer er jongens je van alles willen verkopen. Dat is wel nodig ook. Bij de kerk wordt eerst nog gevraagd uit welk land we komen. O Holland… O.k!Het is een enorme verandering. We voelen ons wat onveilig nu Patrick er niet bij is, maar er zijn geen problemen. Ook hier zijn er Palestijnse soldaten overal mèt geweer.
Zondag 5 februari 2012
Op naar Jeruzalem
Het is even later een flinke ruk naar Jeruzalem. We volgen een weg aan de linkerkant van Israël, de andere weg dwars door de bergen zou teveel tijd kosten.
Nu komt het moment waar wij vieren naar uitgekeken hebben: het Holocaust Museum van Yad Vashem.Het is een enorm modern gebouw en het laat zien hoe het de Joden in Europa is vergaan in de tijd van Hitler. Veel films, foto’s en typisch Joodse attributen die overgebleven zijn. De ghetto’s, de kampen… het werd steeds aangevuld met verslagen van ouderen die het meegemaakt hebben. We hadden hiervoor maar een uur de tijd en wij wilden natuurlijk nog de plek zien te vinden waar de namen van opa en opoe Eggink vermeld waren. Dat bleek ergens buiten in een tuin te zijn. We werden vriendelijk doorverwezen. Een oude man hielp ons uiteindelijk met een plattegrond. We waren eigenlijk al te laat. De bus zou al bijna vertrekken. Ben en Diny redden het om de plek nog te vinden, maakten er gauw wat foto’s van en Ben filmde het nog. Wij hadden intussen de gids gewaarschuwd en vooruit die 10 minuten wachten was geen probleem. Al met al een indrukwekkende ervaring.
Het Yad Vashem Museum
De Nederlandse plek met 'Rechtvaardigen', the Righteous among the Nations, in the garden on the Mount of Remembrnce.
En ja... de namen van onze grootouders staan vermeld: Johan en Berendina Eggink.Zij namen Elly Sanders in huis, een Joods meisje dat uiteindelijk door Nederlanders opgehaald werd omdat ze er f 7,50 per Jood voor kregen. Elly en haar ouders en broertje hebben het kamp niet overleefd.
Zondag 5 februari 2012
Nazareth
Donderdag-Voor we Galilea verlaten brengen we nog een bezoek aan Nazareth, het dorp waar Jezus opgroeide. De kerk van de Aankondiging aan Maria was hier het hoogtepunt. Ik verwachtte eigenlijk een wat landelijk arm dorpje te zien. Ooit had Bartholomeus gezegd: Kan er uit Nazareth iets goeds komen? Dat stelde toen dus niks voor, maar het Nazareth van nu is een stad.
Ook deze kerk was prachtig. Het had deuren met afbeeldingen uit het oude èn nieuwe Testament, maar ook heel veel mozaïeken. Heel wat landen hadden voor een afbeelding van Maria gezorgd, vervaardigd door een kunstenaar uit dat land. Zo zie je dat Maria in elk land weer anders wordt gezien. Onze gids is goed onderlegd in het leven van Jezus en vertelt ter plekke het verhaal dat er bij hoort. Ook Kana is er in de buurt en het eerste wonder dat Jezus verrichtte was daar in Kana. Immers veranderde hij het water zomaar in wijn op een bruiloft.




Ook deze kerk was prachtig. Het had deuren met afbeeldingen uit het oude èn nieuwe Testament, maar ook heel veel mozaïeken. Heel wat landen hadden voor een afbeelding van Maria gezorgd, vervaardigd door een kunstenaar uit dat land. Zo zie je dat Maria in elk land weer anders wordt gezien. Onze gids is goed onderlegd in het leven van Jezus en vertelt ter plekke het verhaal dat er bij hoort. Ook Kana is er in de buurt en het eerste wonder dat Jezus verrichtte was daar in Kana. Immers veranderde hij het water zomaar in wijn op een bruiloft.
Vrijdag 3 februari 2012
Nazareth
Donderdag-Voor we Galilea verlaten brengen we nog een bezoek aan Nazareth, het dorp waar Jezus opgroeide. De kerk van de Aankondiging aan Maria was hier het hoogtepunt. Ik verwachtte eigenlijk een wat landelijk arm dorpje te zien. Ooit had Bartholomeus gezegd: Kan er uit Nazareth iets goeds komen? Dat stelde toen dus niks voor, maar het Nazareth van nu is een stad.
Ook deze kerk was prachtig. Het had deuren met afbeeldingen uit het oude èn nieuwe Testament, maar ook heel veel mozaïeken. Heel wat landen hadden voor een afbeelding van Maria gezorgd, vervaardigd door een kunstenaar uit dat land. Zo zie je dat Maria in elk land weer anders wordt gezien. Onze gids is goed onderlegd in het leven van Jezus en vertelt ter plekke het verhaal dat er bij hoort. Ook Kana is er in de buurt en het eerste wonder dat Jezus verrichtte was daar in Kana. Immers veranderde hij het water zomaar in wijn op een bruiloft.

Vrijdag 3 februari 2012
Tabgha
Op het meer van Tiberias.
In Tabgha bezoeken we de plek waar de wonderbare spijziging geweest zou
kunnen zijn. Ook hier een soort kerkje met bijzondere oude mozaïeken op de
vloer. Er was iemand bezig om wat schade en slijtage te herstellen. Dit zou die
plek zijn waar een menigte van 5000 mensen van 5 broden en 2 vissen genoeg te
eten kregen.
Dan gaan we langs het meer naar een andere plek waar we, hoe
kan het ook anders, aan een vislunch gaan, vers gevangen in het meer van
Tiberias. Het weer is helemaal opgeknapt en we zitten lekker buiten in het
zonnetje en het is zomaar 21 graden.
Het is nog steeds niet afgelopen met de
bijzondere plekken rond het meer.

Prachtige mozaieken bij de plek waar de wonderbare spijziging zou hebben plaatsgevonden

Ik zal jullie vissers van mensen maken', zei Jezus hier tegen zijn discipelen
We lopen even later wat verderop langs het meer samen met Oost-Europese Christenen, geheel in het zwart. Ze kusten de grote steen in een aan Petrus gewijde steen in een kerk, gebouwd op de plek waar Jezus Petrus de opdracht gaf om er op uit te gaan om het evangelie te verkondigen. Ben loopt nog even naar het neer en kan wat van de Grieks-orthodoxe christenen filmen die pootje baden in het meer van Tiberias.

'Met de boot over het meer van Tiberias
Tenslotte gaan we aan boord van een scheepje dat een replica is van de vissersscheepjes die hier vroeger over het meer voeren om te vissen.
Wanneer we dan uiteindelijk om 5 uur aan land stappen in Tiberias krijgen we nog een uurtje om lekker rond te kijken voor we weer naar ons hotel gaan. Je snapt dat ook deze dag zo vol nieuwe indrukken is geweest dat je gewoon niet alles weer kunt geven.
Donderdag 2 februari 2012
Golan en Kapernaum
Donderdag 2 februari 2012
Galilea
Het is woensdag en vandaag staat er heel wat op het programma. We zijn in Tiberias in Galilea, de streek waar Jezus opgroeide, met zijn discipelen rondtrok en allerlei genezingen verrichtte. Allereerst bezoeken we de berg van de Zaligsprekingen waar nu een kerk gebouwd is met een geweldige akoestiek. Onze gids Patrick leest ze ons zelfs voor. Denk niet dat we de enigen zijn. Er is een groep Japanners die daarbinnen zo geweldig zingen , Wim doet zelfs met hen mee, dat me de tranen in de ogen schieten.
We hebben het leuk met elkaar en langzamerhand begin je de meesten te kennen, ook al omdat je telkens met anderen aan tafel zit of koffie drinkt.
Dan gaan we noordelijk naar de Golan hoogte, een strategisch gebied dat op dit moment in handen van Israël is, maar ook tijden bij Syrië heeft gehoord. Je zou vanaf dit noordelijke punt de berg Hermon kunnen zien liggen en de Syrische vallei, maar niets van dat alles vandaag. We zitten in de wolken en na de strategische plek bekeken te hebben gaan we aan de koffie.
Onze volgende stop is Kapernaum, de stad waar Jezus ook vele voetsporen heeft liggen. Het is eigenlijk helemaal een museum. We zien een oude synagoge, gebouwd op de resten van een nog oudere, inderdaad uit de 1e eeuw na Chr.
Ook is er een kerk gebouwd op de plek waar de schoonmoeder van Petrus zou hebben gewoond. Ook daar zouden genezingen hebben plaatsgevonden zoals in de bijbel verteld wordt.
De prachtige nieuwe kerk is pas een paar jaar oud.
Op de berg der Zaligsprekingen staat nu een kerk ter gedachtenis aan de Aankondiging aan Maria door een engel
De Aankondigingskerk van buiten
De binnenkant
Op de berg dit uitzicht op het meer van Tiberias
En natuurlijk wil iemand op deze mooie plek wel een foto van ons vieren maken
Woensdag 1 februari 2012


