Kokken en Braojen...

Tessa

En dan is het weer 'Agnesweekend'. Ze is moe, heel moe. Ze is veel rustiger dan anders. Ze werkt in deze vakantie in de komkommers en dat is best zwaar werk voor een jong meisje. Maar nu is het even genoeg geweest en heeft ze gewoon vakantie.
We hebben al wel een plannetje voor morgen. Ze gaat een blankhouten dienblad schilderen. Eerst een kleurtje er op en als dat droog is gaat ze het verder versieren. Ze heeft al sierletters gevonden op internet en afgedrukt want de namen van de hele familie moeten er op. Ze denkt nog even over wat er verder nog op moet. Het is altijd handig om in elk geval iets creatiefs te plannen in zo’n weekend. Anders blijft het bij tv, computer en chatten. Amber loopt bij buurman Jans in de kudde. Daar heeft ze ook niets aan en Tessa…? Ach onze Tessa… Gisteren is Wim er nog een keer mee naar onze eigenste dokter Harrie geweest. Die ontdekte staar aan beide ogen. Daarom is ze zo schrikkerig, het was zo erg dat ze laatst van schrik in de vijver sprong. Verder is ze vroeg oud met haar 9 jaar. Er rest ons niets anders dan haar maar te vertroetelen. Maar als we een waakhond willen die in elk geval even aanslaat als er iemand aan komt moeten we naar een andere omzien. We wachten er nog maar even mee…..

Je kunt heel wat doen met wol. Maar de ene soort wol is de andere niet. De wol van Texelaars is goed te spinnen en ook lekker zacht. Ik ben nog steeds aan het oefenen met vilten en heb al heel wat filmpjes op internet gevonden over vilten van Mongolië tot Nederland, van kunstwerken tot kleine gekleurde vilten lapjes. Ik maak nog steeds gebruik van de lange haren van de Schoonebekers om een soort zonnetjes te maken. Ik heb er Sally al één meegegeven toen die met Susan op bezoek kwam. Een jaar geleden was ze hier ook en vorig jaar september waren we bij haar in Schotland, vlakbij Aberdeen, waar ze ons verwende met een echte Schotse lunch. Hier verraste Wim ons met zijn inmiddels beroemde mosterdsoep met spekjes.
Toch heb ik nu ook wolvlies besteld en kleine hoeveelheden gekleurde merinoswol om het een en ander met vilten uit te proberen.
De wol van Reini en Tea is prachtig om te spinnen, zó zacht.
Al zoekend naar viltmethodes kwam ik vanavond op een filmpje terecht van een bruidspaar uit Wales dat in de ban van de schapen is. Zij is een herderin en fokt de zeldzame Lincoln longwool schapen en dat is te zien aan haar bruidsjurk. Ook de bruidegom, eveneens schapenhouder, heeft een vest van dezelfde wol aan. Ze vond het zo jammer dat de mooie lange wol alleen maar gebruikt werd voor tapijten. Je kunt wel nagaan dat ook de bruiloftsgangers iets meekregen wat met schaap te maken heeft. Nieuwsgierig geworden? Klik op http://www.dailymail.co.uk/femail/article-1205007/Shepherdess-bride-marries-stunning-dress-wool-flock.html    ...
Er zit 67 uur werk in, ontworpen door haarzelf en met hulp van een spinster en naaister gemaakt. Let ook op haar bruidsboeket... natuurlijk geen gewone maar...een plukje bloemen aan haar herdersstaf...

Vandaag is Tim z’n dag. De oorpijn is over en nu komt hij een nachtje slapen. Natuurlijk wordt er eerst getekend en gekletst en een dvd-tje gekeken. We hebben er nog een paar liggen die Robin en Eva vroeger ook leuk vonden. We controleren samen het lam en de kippen. We weten nu dat hij meer van de macaroni is dan van de rijst en dat wordt het dus vandaag. Het is gezellig weer van dat jonge spul om je heen te hebben.
Tegen 7 uur is Tim uitgeteld. Ja hij wil nog wel in bad, nog even een chipje. Dan is het tandenpoetsen en naar bed. Hij ligt dichtbij in ons kleine werk/ logeerkamertje. Weet je dat er al een tandenborstel voor kinderen is die een liedje gaat spelen wanneer je van de onderkant poetsen naar de bovenkant moet? En wanneer dat klaar is komt er weer een riedeltje.
Tim gaat heel tevreden slapen want hij weet dat Anja hem morgen vroeg komt halen mèt…. Iets lekkers voor bij de koffie want dat deed ze ook toen Frank laatst voor het eerst hier geslapen had.

Het begin van de dag in de caravan...

De avond bij Ben en Diny stond in het teken van tuinen. Niet alleen werd hun eigen tuin geïnspecteerd en bewonderd door ons en Eppie en Dirkje, maar ook de film van hun gezamenlijke tuinenreis naar Kent was klaar. We zetten ons in de ‘filmzaal’ bij het grote doek en genoten van de films waar we alle zes een aandeel in hadden. Behalve de tuinen in Engeland bekeken we ons gezamenlijk reisje naar Salzburg verleden jaar en onze Israëlreis van afgelopen januari. Mooi!
Vandaag zijn we weer thuis, tellen de kippen en gaan we in één streep naar de wei om tot onze opluchting te zien dat het kleine lam het weer goed doet. Hij had een lelijk wondje aan zijn pootje dat intussen door Rob behandeld is. Er hadden al van die vreselijke maden in gezeten. Rob had het hele lam met een middel behandeld tegen die maden. Gisteren wilde hij dat opnieuw doen, vertelde hij, maar kon het lam niet te pakken krijgen. Zo hard liep dat ding alweer. Ook vandaag lukt het hem niet. Ik beloof het in de gaten te houden. Een uurtje later zie ik het kleine ding slapen en ga er stilletjes op af. Ik kan hem nu zo pakken en het pootje nog eens extra behandelen.
Dankzij Anja en Mark hadden we een paar rustige vakantiedagen. De dag dat we weggingen had ik poep ontdekt bij de kapschuur, midden op het grind. Het was niet van een hond of kat. Voor een marter was het te groot. Ik kreeg al visioenen van een vos die onze net gekregen kippetjes dood beet. Normaal laten we de kippen gewoon buiten lopen als we een paar dagen weggaan, maar nu zag ik die vos al aan komen sluipen. Anja beloofde het hok ’s avonds dicht te doen en Mark deed het ’s morgens weer open.

Zomer 2005. Wim blaast het vuur aan in het oude olievat op het dek bij Fred en Gera. Snowball houdt de wacht.

Ineens staan er een stuk of vijf mensen om me heen. Geschrokken kijken ze naar mij en vragen bezorgd hoe het met mij gaat. Ik lig op de grond half onder mijn fiets. Ik weet niet eens precies wat er gebeurde. Tegen de middag fietsten we samen naar de markt, gewoon even wat rondstruinen. En toen we naar huis gingen namen we het voetpad langs de Angelinoflat. Maar toen we weer op de straat kwamen zag ik een auto aankomen waarvoor ik wilde remmen, maar wat er nou misging weet ik niet meer. Ik kiepte gewoon om en kreeg een handvat onder mijn knie. Ik had even nodig om bij te komen van de schrik. Onder de bezorgde blikken trekt Wim me weer overeind. Ik kan alles nog bewegen en de pijn onder de knie valt ook mee. De man in de auto waarvoor ik zo hard remde komt zelfs nog informeren of we hulp nodig hebben. Vertel me niet dat de mensen in deze tijd niet meer zouden omzien naar elkaar.
Terwijl we naar huis fietsen voelde ik een dikke bult opkomen links onder mijn knie en eenmaal thuis bindt Wim er met een theedoek een pakketje om uit de vriezer, dat daar speciaal voor kneuzingen e.d. ligt te wachten. Na een uurtje languit in de stoel is de bult al wat geslonken.
Vanavond bij ons kampvuurtje gooit Wim een ander pakketje, zo'n speciaal zakje uit de 'one dollar store' uit Canada, in het vuur. Het werkt nog. Allerlei kleuren blauw en groen verschijnen in de vlammen. En even komen de herinneringen aan die vakantie in 2005 weer boven.

‘Zijn we nog vrienden?’ Chiropractor Nimo heeft zonet Wim onder handen genomen. Z’n rug heeft hij vorige week al stevig behandeld en is veel beter. Maar de voet wil nog niet. Die zit vast en Nimo heeft hem op zijn eigen niet zo zachtzinnige manier losgewrikt. Het kwam hard aan zo te zien en te horen, maar je kent het gezegde van de zachte heelmeesters. Toen Wim weer op z’n benen stond klopte Nimo hem op de schouder met deze vraag: ’Zijn we nog vrienden?’ Wim antwoordde adrem: ’Ik geef je vijf minuten’. Gisteravond moest hij met die voet in het warme water. We hebben zo’n voetbadje dat zo lekker trilt en borrelt en ik had nog lavendelkorrels om er in te doen. Dat deed zijn werk. En zo is hij vandaag weer boven jan. Wim kreeg bovendien het advies om meer water te drinken… is beter voor de tussenwervelschijven. Dus staat er nu steeds een flesje water klaar voor gebruik. Maar ja… meer water erin… moet er ook weer uit.
Mijn rug en nek zitten ook weer los. Ik kreeg wat oefeningen mee voor de buikspieren. Nimo denkt dat daardoor mijn problemen met lopen kunnen verbeteren. Ja ja… wij worden wel een dagje ouder en je wilt toch wat kunnen ondernemen.. toch?

‘Er lopen er nu weer vijf’. Wim heeft net z’n ochtendrondje langs katten, kippen en schapen gedaan. ‘Wat vijf? Er zijn toch 5 kippen,..... vier hennetjes en dat jonge haantje?’
‘Nee… in de wei.. ik zag net een lam geboren worden’. Ik sta even met mijn oren te klapperen. Vorige week zijn de andere lammeren net gespeend en afgevoerd naar een wei met alleen ooilammeren en de zwarte ram naar een weitje met jonge ramlammeren. Nu krijgen de ooien een paar maanden om helemaal weer op krachten te komen voor het dek seizoen aanbreekt. Eén schaap was gust gebleven…… dachten we dus. Nee dus.. Ergens eind februari moet die dan toch gedekt zijn.
Ik bel meteen Rob om de verrassing te melden. ‘Rob… je hebt gezinsuitbreiding’. ‘ Gezinsuitbreiding?’ Het is even stil aan de andere kant van de lijn. Hij kan me even niet volgen.
‘Die ene ooi die geen lam had heeft er nu wel één. Wim zag het net geboren worden’,, vertel ik hem.
‘Nee… dat kan helemaal niet.’ Maar een onbevlekte ontvangenis komt bij schapen echt niet voor en Rob z’n hersens hoor ik bijna kraken.
‘Wacht es… dit was die uitbreker… die heeft aan het eind voor ze 11 maart bij jullie kwam een tijdje op stal gestaan …en daar was ook dat ramlam bij dat slecht liep door kromgegroeide voorpoten. Die heeft dus dit kunstje geflikt’. Rob is er niet echt blij mee. Dit lam groeit nu alleen op en de moeder is tegen het dekseizoen er nog niet klaar voor.
Maar voor mij is het een cadeautje. Weer lekker bij de wei zitten en kijken naar de schapen met toch weer wat jongs erbij.
'Maar ik gun je je cadeautje', voegt Rob er wel aan toe.