Over stambomen en Amanda...

Tessa, nog in goede doen.

Daar stonden we dan bij dokter Harrie, ik met een Drents flessenlam in de armen en Wim met Tessa.
Lotje, het flessenlam kon niet meer staan, laat staan lopen. Wij gooiden het al op de spagaten die ze maakte door uit te glijden op het parket. Maar dokter Harrie zette haar op de pootjes en wist het meteen, de Stiff lamb disease, een tekort aan selenium. Met een spuit in haar nekje en een extra spuit voor over vier dagen konden we haar weer meenemen. Voor Tessa werd het haar laatste uitje. Ze sliep heel rustig in.
We brachten Lotje weer terug naar Anja en Tessa hebben we een mooi plekje gegeven achter de rododendrons naast Floris, de hond van Robin.
We hadden al een tijdje plannen om een nieuwe pup aan te schaffen. Toch hebben we gewacht omdat we het Tessa, die toch al zo in de war was, niet aan wilden doen. Samen met Mark en Jennifer hebben we het zo lang het mogelijk was geprobeerd om haar een goed leven te geven. Door extra injecties en oppeppers werd ze lichamelijk wat sterker, maar ze was zo in de war dat dit toch de beste oplossing was.

Drie van de reacties op Facebook naar aanleiding van onze 48e trouwdag lieten flitsen van herinneringen voorbij komen.
-Hannie was ooit een van mijn eerste leerlingen aan de van Heemstraschool en zal bij ons huwelijk onderaan de trap bij het stadhuis van Hattem gestaan hebben met een van de bogen. Op de receptie was ze er zeker ook bij en laatst vertelde ze met Aly nog dat ze me uit het raam zag hangen als Wim weer eens terugkwam van een reis. Wim herinnert zich er nog van dat tijdens de receptie alle kinderen mij de hand kwamen schudden en dat hij alle cadeautjes en tekeningen aan mocht pakken.
-Neef Wilhelm was mèt zijn broer Jan, broer Ben en vriend Albert, één van de gangmakers op het feest ’s avonds bij Hotel de Boer en droeg het vaandel met de welluidende speciale titel WIMHETTY. Jan sloeg de enorme trom zo hard dat het vlies knapte. Ben droeg een baby doll en Albert was verkleed als een hoogzwangere vrouw. Het was me het stelletje ongeregeld wel.
-Ook Sjennie stuurde een felicitatie. Wanneer ik aan onze grote dag denk, komt meteen de gedachte boven aan het verdriet voor haar van het toen onverwacht overlijden van haar moeder. Ze was toen al getrouwd met Jaap jr en oom Jaap en Tante Riek Harwig kwamen daardoor niet naar Hattem om ons huwelijk mee te maken. Zo blijven altijd de herinneringen.

‘Gefeliciteerd met je trouwdag’, zegt Wim terwijl hij licht kreunend overeind komt. ‘Zegt de ene kneus tegen de ander’, antwoord ik. Hij begint op te knappen maar ’s morgens valt het eerst tegen. En ik had het vrijdag meteen niet willen zeggen, maar toen ik na Wim z’n blessure aan het takken opruimen ging, had ik ‘een beetje dom gedaan’. Ik wou een armvol lauriertakken achter de rododendrons neerleggen om zo een wal aan de binnenkant te maken. Dat was nog wel slim bedacht vond ik zelf, maar tijdens het klauteren over een stapel losse stenen viel ik wat ongelukkig op dezelfde bil als afgelopen maandag. En ik was nog herstellende van een val tijdens het Nordic walken in een gladde berm. Je kunt nagaan dat ik me meteen 10 jaar ouder voel. Het veranderde vanmorgen wel even toen ik een mooi bloemstuk in een glazen pul op tafel zag staan. Er kwam een kleine attentie bij als herinnering aan het bruidsboeket, nu 48 jaar geleden: één witte fresia.
Met de overvloed aan gesnoeide takken is het helemaal goed gekomen. Mark kwam gisteren spontaan langs, pakte de boel op twee aanhangers en bracht het naar de wal buiten ons erf, scheelt weer iets tegen het geluid vanaf de weg. Zo is alles opgeruimd voor de kinderen komen. We zijn er klaar voor: een hapje en een drankje èn een flinke pan soep.

Wim de Groot is de geestelijk verzorger van het Scheperziekenhuis en af en toe schrijft hij over zijn ervaringen in ons Kerkblad Op Weg. Hij vertelde over een vrouw die te horen had gekregen dat ze ongeneeslijk ziek was en de verpleging had haar op de geestelijk verzorger van dit ziekenhuis attent gemaakt.Toen ze haar emotionele verhaal had gedaan en hij naar woorden zocht verscheen er een regenboog. ‘Kent u dat verhaal uit de bijbel?’, vroeg hij haar. Dat kende ze en ze deelden samen dat het een teken was dat God Noach niet in de steek zou laten…En haar dus ook niet.
Daarna vertelde ze dat er nog één ding was dat ze nog wilde afmaken. Tien jaar geleden was haar man ergens op de Veluwe onwel geworden en overleden. De sneeuw had hem bedekt en pas weken later werd hij gevonden. Ze had hem niet eens meer mogen zien. Ze had ook nog nooit de plek gezien waar het was gebeurd. Er was ook niemand die met haar mee kon. Daarop bood Wim de Groot aan om met haar mee te gaan, als zij de weg maar aanwees. Ze straalde. Zo gezegd zo gedaan. Op een middag reden ze naar Ermelo waar zij een bos bloemen kocht en ze gingen richting de plek. Maar ze wist niet precies waar het was. Toen kwam er een boswachter aan. Die kon zich het bizarre voorval nog wel herinneren en wist precies de plek aan te wijzen. Het heeft zo moeten zijn. Was het een engel? Ze legde de bloemen op de plek en samen baden ze het Onze Vader. Ze werden stil en, geloof het of niet: aan de hemel verscheen een regenboog! Een knipoog van God.
Daar bleef het niet bij. Enkele maanden later overleed ze en omdat ze niet bij een kerk aangesloten was, had ze hem gevraagd haar uitvaart te leiden en natuurlijk wilde hij dat. De uitvaart was in Ermelo want ze wilde bij haar man begraven worden. Het verhaal van Noach werd gelezen en stiekem hoopte hij dat God opnieuw een knipoog wilde geven. Het was triest begrafenisweer, het regende. En tegelijk begon ineens de zon te schijnen. En, geloof het of niet: er verscheen een regenboog! Hij kreeg er kippenvel van. Heel duidelijk, met zijn prachtige kleuren. En het was niet één regenboog, maar nog één er omheen! Een dubbele regenboog, en die zijn erg zeldzaam. Een teken van troost, zo besloot Wim de Groot, een geschenk uit de hemel. Een knipoog van God.

Het is vandaag 21 februari. Vroeger vierden we op deze dag de verjaardag van opa Bijenhof. De hele familie Bijenhof/ Aartsen/ Harwig kwam dan langs op de Boomgaard.
Tegenwoordig vieren we de huwelijksdag van Gerhard en Judith, ook de moeite waard. Vandaag precies 16 jaar geleden was het net zo koud als vandaag. We werden uitgenodigd om dit heuglijke feit mee te vieren met een hapje en een drankje. Gerhard was al vroeg thuis. Judiths ouders, Jan en Edith, kwamen ook en met elkaar hadden we een paar heel gezellige uurtjes.
Robin herstelt gelukkig prima. Als hij die witte kap niet op z’n neus moest hebben zou je niet zeggen dat hij geopereerd is. Door een klap op z’n neus bij een voetbaltraining was zijn neus gebroken en niet goed meer aangegroeid. Dat is nu verholpen. Hij moet in elk geval twee weken thuis blijven.
Nu heeft hij elke dag bezoek, in elk geval al van zijn grote vriend Sjoerd die dezelfde interesse heeft..... de pc. Bovendien is het nu schoolvakantie.

Met de lammeren is iets. Ze worden ook niet voor niets in de steek gelaten. De natuur is soms hard. De kleine die de herder eerst bracht is waarschijnlijk te erg onderkoeld geweest. Ondanks de kruiken en de rode lamp verzwakte ze tot ze gistermorgen geen kracht meer had. ‘s Avond tegen 6 uur was het over. Met nummer twee is het weer anders. Ik heb toch al heel wat lammeren aan de fles gekregen, maar bij deze komt er meteen melk in de luchtpijp. Dat is me een geproest en gehijg. Ik heb alle technieken van fles geven al geprobeerd. Terwijl ik vanavond naar de Passagevrouwen was voor een lezing over het Drents landschap, zou Wim de honneurs waarnemen. Ik had nog even de stille hoop dat hij het zou redden met dit kleine Drentje. “Ie doet et maor’, zei hij toen ik thuis kwam. ‘Hee dut niks as proesen en stönnen’. Tja…. Ik probeer het zolang het kan, nu met een andere speen, maar ik begin te twijfelen.
's Middags kwam Anja met de jongens natuurlijk kijken. De jongens werden meteen geconfronteerd met het kleintje dat geen kans had en rustig in een handdoek lag weg te slapen. Gelukkig is de andere nog steeds levendig. Afwachten dus…
Maar Anja merkte op: ’Als de herder er meer heeft, mag hij ze ook wel bij mij brengen.’ Zij hebben op de deel nog een warme stal over èn een rode lamp. Bovendien kunnen ze later zo bij hen zo samen met de geitjes in de ren.

De een is gek op teckels, een ander zweert bij Duitse staandes, een retriever of een Friese stabij. Bij weer een ander is het de Duitse herder of zoals bij ons de Bordercollie die favoriet is. Hoewel…. ons geweldigste familiehondje, kleine Laska, was een bastaard. Maar …er zat al wel een kwart colliebloed in. Dan heb je nog de typische kattenmensen. Van elk soort hebben wij ze in de naaste familie. Ik heb geen idee hoe het komt, maar zoals degene die me kennen het al weten, ik heb iets met schapen. Op de Boomgaard heb ik nooit een schaap gezien, vooruit wel Heidi en Mickey, de beide geiten, daar was ik dol op. De laatste was mijn troost toen ik probeerde de Duitse literatuur voor mijn examen van de MMS er in te krijgen. Toen ik echter wakker werd uit mijn, door vermoeidheid veroorzaakte, middagslaapje in de geitenstal, was het hele literatuurdeel uit het schrift gevreten. Het bleek achteraf geen probleem. Ik heb altijd van literatuur gehouden en tot aan de dag van vandaag kan ik het Loreleylied van Heinrich Heine uit m’n hoofd.
Maar door een foto van tante Hermien weet ik dat we op de Haar wel schapen en lammeren hadden.
Ook hier in de omgeving is het bekend en weten ze me te vinden. De man die ons wel eens hielp met de pony’s werkt in het Veenpark en had mijn telefoonnummer aan de schaapherder van de kudde Drentse heideschapen daar gegeven. Vanmorgen belde de herder en vroeg of hij me een verstoten lam kon brengen. Natuurlijk mocht hij dat. Ik had nog poedermelk van vorig jaar staan. Wim zuchtte een keer maar binnen een kwartier was het hok in de keuken weer klaar. Het arme ding was behoorlijk onderkoeld en we hebben er eerst maar eens warme flesjes naast gelegd onder een dekentje. Maar toen even later herder Kievit weer aan het hek stond met een tweede, werd de rode lamp er boven gehangen. Ik hoefde me vandaag dus niet te vervelen. Beide lammeren drinken nu, maar of ze het halen? Van de eerste ben ik niet zeker.

Nummer één gaat het niet redden, te lang onderkoeld geweest denk ik.