Avondje Passage...

Tessa, nog in goede doen.

Daar stonden we dan bij dokter Harrie, ik met een Drents flessenlam in de armen en Wim met Tessa.
Lotje, het flessenlam kon niet meer staan, laat staan lopen. Wij gooiden het al op de spagaten die ze maakte door uit te glijden op het parket. Maar dokter Harrie zette haar op de pootjes en wist het meteen, de Stiff lamb disease, een tekort aan selenium. Met een spuit in haar nekje en een extra spuit voor over vier dagen konden we haar weer meenemen. Voor Tessa werd het haar laatste uitje. Ze sliep heel rustig in.
We brachten Lotje weer terug naar Anja en Tessa hebben we een mooi plekje gegeven achter de rododendrons naast Floris, de hond van Robin.
We hadden al een tijdje plannen om een nieuwe pup aan te schaffen. Toch hebben we gewacht omdat we het Tessa, die toch al zo in de war was, niet aan wilden doen. Samen met Mark en Jennifer hebben we het zo lang het mogelijk was geprobeerd om haar een goed leven te geven. Door extra injecties en oppeppers werd ze lichamelijk wat sterker, maar ze was zo in de war dat dit toch de beste oplossing was.

Drie van de reacties op Facebook naar aanleiding van onze 48e trouwdag lieten flitsen van herinneringen voorbij komen.
-Hannie was ooit een van mijn eerste leerlingen aan de van Heemstraschool en zal bij ons huwelijk onderaan de trap bij het stadhuis van Hattem gestaan hebben met een van de bogen. Op de receptie was ze er zeker ook bij en laatst vertelde ze met Aly nog dat ze me uit het raam zag hangen als Wim weer eens terugkwam van een reis. Wim herinnert zich er nog van dat tijdens de receptie alle kinderen mij de hand kwamen schudden en dat hij alle cadeautjes en tekeningen aan mocht pakken.
-Neef Wilhelm was mèt zijn broer Jan, broer Ben en vriend Albert, één van de gangmakers op het feest ’s avonds bij Hotel de Boer en droeg het vaandel met de welluidende speciale titel WIMHETTY. Jan sloeg de enorme trom zo hard dat het vlies knapte. Ben droeg een baby doll en Albert was verkleed als een hoogzwangere vrouw. Het was me het stelletje ongeregeld wel.
-Ook Sjennie stuurde een felicitatie. Wanneer ik aan onze grote dag denk, komt meteen de gedachte boven aan het verdriet voor haar van het toen onverwacht overlijden van haar moeder. Ze was toen al getrouwd met Jaap jr en oom Jaap en Tante Riek Harwig kwamen daardoor niet naar Hattem om ons huwelijk mee te maken. Zo blijven altijd de herinneringen.

‘Gefeliciteerd met je trouwdag’, zegt Wim terwijl hij licht kreunend overeind komt. ‘Zegt de ene kneus tegen de ander’, antwoord ik. Hij begint op te knappen maar ’s morgens valt het eerst tegen. En ik had het vrijdag meteen niet willen zeggen, maar toen ik na Wim z’n blessure aan het takken opruimen ging, had ik ‘een beetje dom gedaan’. Ik wou een armvol lauriertakken achter de rododendrons neerleggen om zo een wal aan de binnenkant te maken. Dat was nog wel slim bedacht vond ik zelf, maar tijdens het klauteren over een stapel losse stenen viel ik wat ongelukkig op dezelfde bil als afgelopen maandag. En ik was nog herstellende van een val tijdens het Nordic walken in een gladde berm. Je kunt nagaan dat ik me meteen 10 jaar ouder voel. Het veranderde vanmorgen wel even toen ik een mooi bloemstuk in een glazen pul op tafel zag staan. Er kwam een kleine attentie bij als herinnering aan het bruidsboeket, nu 48 jaar geleden: één witte fresia.
Met de overvloed aan gesnoeide takken is het helemaal goed gekomen. Mark kwam gisteren spontaan langs, pakte de boel op twee aanhangers en bracht het naar de wal buiten ons erf, scheelt weer iets tegen het geluid vanaf de weg. Zo is alles opgeruimd voor de kinderen komen. We zijn er klaar voor: een hapje en een drankje èn een flinke pan soep.

Wim de Groot is de geestelijk verzorger van het Scheperziekenhuis en af en toe schrijft hij over zijn ervaringen in ons Kerkblad Op Weg. Hij vertelde over een vrouw die te horen had gekregen dat ze ongeneeslijk ziek was en de verpleging had haar op de geestelijk verzorger van dit ziekenhuis attent gemaakt.Toen ze haar emotionele verhaal had gedaan en hij naar woorden zocht verscheen er een regenboog. ‘Kent u dat verhaal uit de bijbel?’, vroeg hij haar. Dat kende ze en ze deelden samen dat het een teken was dat God Noach niet in de steek zou laten…En haar dus ook niet.
Daarna vertelde ze dat er nog één ding was dat ze nog wilde afmaken. Tien jaar geleden was haar man ergens op de Veluwe onwel geworden en overleden. De sneeuw had hem bedekt en pas weken later werd hij gevonden. Ze had hem niet eens meer mogen zien. Ze had ook nog nooit de plek gezien waar het was gebeurd. Er was ook niemand die met haar mee kon. Daarop bood Wim de Groot aan om met haar mee te gaan, als zij de weg maar aanwees. Ze straalde. Zo gezegd zo gedaan. Op een middag reden ze naar Ermelo waar zij een bos bloemen kocht en ze gingen richting de plek. Maar ze wist niet precies waar het was. Toen kwam er een boswachter aan. Die kon zich het bizarre voorval nog wel herinneren en wist precies de plek aan te wijzen. Het heeft zo moeten zijn. Was het een engel? Ze legde de bloemen op de plek en samen baden ze het Onze Vader. Ze werden stil en, geloof het of niet: aan de hemel verscheen een regenboog! Een knipoog van God.
Daar bleef het niet bij. Enkele maanden later overleed ze en omdat ze niet bij een kerk aangesloten was, had ze hem gevraagd haar uitvaart te leiden en natuurlijk wilde hij dat. De uitvaart was in Ermelo want ze wilde bij haar man begraven worden. Het verhaal van Noach werd gelezen en stiekem hoopte hij dat God opnieuw een knipoog wilde geven. Het was triest begrafenisweer, het regende. En tegelijk begon ineens de zon te schijnen. En, geloof het of niet: er verscheen een regenboog! Hij kreeg er kippenvel van. Heel duidelijk, met zijn prachtige kleuren. En het was niet één regenboog, maar nog één er omheen! Een dubbele regenboog, en die zijn erg zeldzaam. Een teken van troost, zo besloot Wim de Groot, een geschenk uit de hemel. Een knipoog van God.