Voorjaar?

Zo af en toe maak ik een uitstapje naar de website van enigszins gelijkgezinden. Zo was mijn belangstelling laatst gewekt op de Handwerkbeurs door een stel dames die alles over sokken breien wisten en de mooiste wol en patronen daarvoor bij zich hadden. Zo langzaam begint het bij mij ook weer te kriebelen. Na de minstens 35 paar die ik breide, na de start van mijn leven zonder school, collega’s en pubers, heb ik de laatste 6 jaar geen breipen meer aangeraakt. Maar bij het zien van dit enthousiasme en de prachtige kleuren sokkenwol denk ik er over om weer eens te beginnen. Niesje vroeg een jaar geleden nog eens of ik al weer sokken breide, maar ik moest haar teleurstellen. Het is net of ik er geen tijd meer voor heb. Wie weet… als ik deze zomer op ons bankje bij de wei zit met Storm om me heen en de lammeren in de wei… zit ik misschien wel weer met een sok in wording.
Dit vond ik op Froukjes weblog:
Fair Isle is een eiland dat bij de Shetlandeilanden-groep hoort. Het is het zuidelijkste eiland en is vooral bekend van de breitechniek: rondbreien met meerdere kleuren. Om promotie te maken voor Scotland, waar de eilandengroep bij hoort, hebben deze voor de pony’s prachtige vesten gebreid. Ja, van Schetlandwol natuurlijk. Staan de beestjes er niet warmpjes bij?

Klik op http://www.froukjes.wordpress.com  en je vindt Froukjes weblog en op 11 maart vertelt ze hierover.

De pups zien hun moeder en dat betekent: eten! Kennen jullie hem al? Die met dat smalle blesje en die mooie witte pootjes... dat is-em!

We konden het niet laten... het duurt nog zolang tot Storm hier is... we moesten gewoon even kijken. We maakten een afspraak en gisteren gingen we op weg naar Dalfsen.
Het bezoek aan de dierenarts hadden ze net achter de rug, de pups in de bench en moeder Lady mee. Ze hadden veel bekijks gehad, maar het belangrijkste was dat de pups allemaal gezond bevonden werden. Ze zijn nu geënt en gechipt. Bovendien waren ze enorm gegroeid, er zit goed leven in. Ze stonden rechtop tegen het gaas wanneer Lady binnen kwam lopen. Maar ze kregen eerst brokjes en daarna werden ze op de kranten aan de rand van de serre losgelaten om hun poepjes te doen. Moeder Lady heeft het zwaar met het stel en vanaf nu worden de voedingen afgebouwd. Corry en haar man genieten van het hele gebeuren maar zullen net als moeder Lady blij zijn als deze drukke periode achter ze ligt. We zullen zeker contact houden.
We zijn nu zo dichtbij Zwolle dat we doorrijden naar Hattem. We kijken even of de beplanting van moeders graf goed gebleven is. De ene witte kerstroos bloeit ondanks de kou en ook de kruipende cotoneasters hebben het volgehouden.
En natuurlijk eindigen we bij Ben en Niesje op de bank en bespreken de tijd dat ze bij ons zullen komen oppassen. Storm zal dan al een half jaar zijn. Ze hoeven zich dan zeker niet te vervelen. Is vier weken niet te lang?, vragen we nog. Nee hoor, helemaal niet, we hebben het de kinderen al gezegd.

Tessa, nog in goede doen.

Daar stonden we dan bij dokter Harrie, ik met een Drents flessenlam in de armen en Wim met Tessa.
Lotje, het flessenlam kon niet meer staan, laat staan lopen. Wij gooiden het al op de spagaten die ze maakte door uit te glijden op het parket. Maar dokter Harrie zette haar op de pootjes en wist het meteen, de Stiff lamb disease, een tekort aan selenium. Met een spuit in haar nekje en een extra spuit voor over vier dagen konden we haar weer meenemen. Voor Tessa werd het haar laatste uitje. Ze sliep heel rustig in.
We brachten Lotje weer terug naar Anja en Tessa hebben we een mooi plekje gegeven achter de rododendrons naast Floris, de hond van Robin.
We hadden al een tijdje plannen om een nieuwe pup aan te schaffen. Toch hebben we gewacht omdat we het Tessa, die toch al zo in de war was, niet aan wilden doen. Samen met Mark en Jennifer hebben we het zo lang het mogelijk was geprobeerd om haar een goed leven te geven. Door extra injecties en oppeppers werd ze lichamelijk wat sterker, maar ze was zo in de war dat dit toch de beste oplossing was.

Drie van de reacties op Facebook naar aanleiding van onze 48e trouwdag lieten flitsen van herinneringen voorbij komen.
-Hannie was ooit een van mijn eerste leerlingen aan de van Heemstraschool en zal bij ons huwelijk onderaan de trap bij het stadhuis van Hattem gestaan hebben met een van de bogen. Op de receptie was ze er zeker ook bij en laatst vertelde ze met Aly nog dat ze me uit het raam zag hangen als Wim weer eens terugkwam van een reis. Wim herinnert zich er nog van dat tijdens de receptie alle kinderen mij de hand kwamen schudden en dat hij alle cadeautjes en tekeningen aan mocht pakken.
-Neef Wilhelm was mèt zijn broer Jan, broer Ben en vriend Albert, één van de gangmakers op het feest ’s avonds bij Hotel de Boer en droeg het vaandel met de welluidende speciale titel WIMHETTY. Jan sloeg de enorme trom zo hard dat het vlies knapte. Ben droeg een baby doll en Albert was verkleed als een hoogzwangere vrouw. Het was me het stelletje ongeregeld wel.
-Ook Sjennie stuurde een felicitatie. Wanneer ik aan onze grote dag denk, komt meteen de gedachte boven aan het verdriet voor haar van het toen onverwacht overlijden van haar moeder. Ze was toen al getrouwd met Jaap jr en oom Jaap en Tante Riek Harwig kwamen daardoor niet naar Hattem om ons huwelijk mee te maken. Zo blijven altijd de herinneringen.

‘Gefeliciteerd met je trouwdag’, zegt Wim terwijl hij licht kreunend overeind komt. ‘Zegt de ene kneus tegen de ander’, antwoord ik. Hij begint op te knappen maar ’s morgens valt het eerst tegen. En ik had het vrijdag meteen niet willen zeggen, maar toen ik na Wim z’n blessure aan het takken opruimen ging, had ik ‘een beetje dom gedaan’. Ik wou een armvol lauriertakken achter de rododendrons neerleggen om zo een wal aan de binnenkant te maken. Dat was nog wel slim bedacht vond ik zelf, maar tijdens het klauteren over een stapel losse stenen viel ik wat ongelukkig op dezelfde bil als afgelopen maandag. En ik was nog herstellende van een val tijdens het Nordic walken in een gladde berm. Je kunt nagaan dat ik me meteen 10 jaar ouder voel. Het veranderde vanmorgen wel even toen ik een mooi bloemstuk in een glazen pul op tafel zag staan. Er kwam een kleine attentie bij als herinnering aan het bruidsboeket, nu 48 jaar geleden: één witte fresia.
Met de overvloed aan gesnoeide takken is het helemaal goed gekomen. Mark kwam gisteren spontaan langs, pakte de boel op twee aanhangers en bracht het naar de wal buiten ons erf, scheelt weer iets tegen het geluid vanaf de weg. Zo is alles opgeruimd voor de kinderen komen. We zijn er klaar voor: een hapje en een drankje èn een flinke pan soep.