Over kat en hond en.... de tuin

En dan is het zover: de vrijwilligers dag bij de Vogelbescherming is aangebroken. Wim wil wel mee, dat scheelt al wat organisatie. Erg handig is het dat we een groepsmail kregen met de laatste informatie. Daardoor kon je ook samen iets afspreken. En zo kwam het dat Aaltje uit Friesland en Martine uit Zwolle op ons stonden te wachten voor het station in Zwolle. Even later pikten we bij de Mac Donald in Nijkerk ook Nel nog op en gingen we met volle bak op Zeist aan. Het werd een informatieve dag met veel praten en evalueren van het afgelopen jaar. Er waren mensen die dagboekjes schrijven en clips maken van de beelden die door een webcam opgenomen worden bij de verschillende nestkasten. Wim hoorde al gauw iets bekends. ‘Zo jullie könt ok plat praoten’, zei hij tegen een echtpaar. Komt jullie uut de omgeving van Zwolle?’ ‘Nee uut Eefde’, kwam er direct achteraan. Laat het nou een achterneef van me zijn met zijn vrouw die vlakbij Ben en Diny wonen. De oudste zoon van Mies van de Jaeger, voor de insiders. Zij zijn beiden druk met het bijhouden van de uilenstand en het ringen van de jonge uiltjes. Onze opa’s waren broers. Leuk!
De lunch was voortreffelijk en gezellig. We struinden even de winkel rond die vol staat met alles op vogelgebied wat je maar kunt bedenken. Bovendien staat hier in de tuin de voederplekken waar ook een webcam op staat. Deze mag ik straks van een schrijfsel voorzien op de website van de vogelbescherming, net als de verrichtingen van de koolmees als die aan het nestelen slaat. Het was veel praktische  informatie en aan het eind van de middag gingen we in kleine groep de taken voor Beleef de Lente Junior verdelen onder de kundige leiding van Bart. Mooie dag! Op de terugweg zetten we de dames weer af en thuis smaakten de loempia’s die we bij onze favoriete Chinees hadden gescoord prima.

Weet je nog? Een groep paarden was ingesloten door water. Ze kwamen steeds dichter bij elkaar te staan. Het water steeg nog steeds. Een van hen was een prachtig wit paard dat opviel tussen de anderen. Uiteindelijk ging een jongedame te paard door het water naar de groep en warempel, ze volgden haar op de weg terug naar veiliger oorden. Een paard is uiteindelijk toch een kuddedier.
Er werd een mooie foto gemaakt die in alle kranten kwam te staan. Het inspireerde mij tot het maken van deze collage.

De jarige met zijn oudste zoon.

'Wat heb ik een mooie verjaardag gehad'. Wim ging er eens even voor zitten. Afgelopen dinsdag, de dag zelf, hadden we het al met de broers en zussen gevierd en vandaag dan met de kinderen en de ouders van Judith. We hadden elkaar pas nog getroffen op de verjaardag van Jan Veen, maar dat is zo'n groot gezelschap dat je niet echt aan de praat komt met Jan en Edith zelf. Vanmiddag trokken we ons na de koffie en thee terug in de Finse kota. Mark had het vuurtje al aardig opgestookt en we brachten een paar gezellige uurtjes door rond het vuur. Ik had Mark ingehuurd voor de verzorging en dat is goed bevallen, mag hij vaker doen.
Rick was dit weekend zelfs twee keer paraat wat als bijzonder kan worden gezien. Gerhard had net weer een certificaat gehaald voor z'n werk als ICT-er. Er zou gemiddeld 40 procent slagen en ik had hem nog maar niet gebeld. Maar hij had het gered. Geweldig voor deze 50 jarige. Robin kwam nog even. Die arme jongen heeft volgende week toetsweek, dus druk! Maar hij had wel tijd om de gevulde eitjes te maken voor ons. Dat is zijn specialiteit en daar maak ik dan weer dankbaar gebruik van. Wim zit intussen weer goed in z'n saunabenodigdheden..... Ook fijn.

'Va hef iedere wekke wel een begraffenisse', zei Johan eens begin jaren 80. Het zal met leeftijd te maken hebben, want nu wij wat ouder worden gaat het ons ook al zo.
Gisteren nog waren we bij het afscheid van André, net als ik 72 jaar. We zagen in de toespraken van Nathalie en broers en zus van André zijn leven voorbij komen. André de broer van, als kwetsbaar oorlogskind, maar die al jong wist wat hij wilde, en de familieman André. Er werd prachtige klassieke muziek ten gehore gebracht.
Wij waren met een complete bank in de Dorpskerk van Sleen afgevaardigden van Holvrieka waar André uiteindelijk directeur was. Foppe, helemaal uit Friesland overgekomen, Willem Seldenthuis, Willem Dubbelhuis met Hilly, Dineke, Neely Molengraaf, allemaal hadden we onze  eigen herinneringen aan André. Natuurlijk waren wij ook privé bevriend met André en Friedel. Ooit verhuisden we samen in 1983 vanuit Hengelo naar Emmen. Terwijl wij als gasten na het klokgelui werden uitgenodigd naar De Deel bracht de naaste familie André naar zijn laatste rustplaats, het kerkhof achter de Dorpskerk en voegden ze zich later bij ons.
Een begrafenis en een verjaarsfeestje gaan hand in hand.
Vandaag vieren we nu de verjaardag van Jan Veen, Judiths vader. Hij mocht afgelopen week 84 worden. Je wordt er zo wel van doordrongen dat je je leven beter maar kunt vieren.
Vanmorgen zag ik een prachtig klein vogeltje door de struiken wippen. Hij vloog van de ene struik naar de andere. Zo mooi! Kleiner dan een mees of een mus. Ik heb de verrekijker er bij gepakt en daarna het vogelboekje. Het bleek de fluiter te zijn Het was een cadeautje op de vroege morgen.Ik ben hem lang blijven volgen....

Maandamorgen:

't Is vandaag de witte wereld,
veld en bos en boom ehen tak.
Alles ligt nu weggedoken,
in het witte winterpak.
Ik alleen loop blauw en bont
van de koude hier in 't rond
op de wit besneeuwde grond...
op de witbehesneeuwde grond, zong opoe Bijenhof me op de Haar al voor. En zoals je ziet is dat stevig blijven hangen.

Ook nu ik uit het raam kijk wil ik het zomaar weer gaan zingen zoals ik het voor mijn schoolklas deed en later voor onze jongens. Ik herinner me nog dat Rick het geen leuk liedje leek te vinden, vooral die regel met blauw en bont van de koude.
Ach... het zijn allemaal herinneringen, maar als je zoals ik hier in het noordelijk deel van Nederland woont en naar buiten kijkt, komen deze herinneringen vanzelf terug. Wim heeft de eerste laag sneeuw al weggeveegd, maar er ligt al weer een nieuwe. Toch echt winter.... eindelijk.

Nu: Al twee dagen aan huis gekluisterd in verband met code rood. Alle scholen zijn dicht in het noorden en de wegen zijn compleet beijzeld.

Geen Kerst zonder een Kerstconcert met Valerius, het Christelijk Mannenkoor waar Wim al zo'n 10 jaar zijn versterking aan biedt. Na het Jubileumconcert in de Goede Herderkerk in november hadden ze nu alweer een mooi Kerstprogramma voor elkaar. Er werd dan ook flink gerepeteerd door de mannen en wat een mooie bijkomstigheid is: ze kregen nieuwe kostuums. Een prachtig zwart pak met crème overhemd en een gouden vlinderdas met pochet. Het ontlokte meteen de uitdrukking: de golden boys.
Ben was ook dit jaar van de partij en met Susan en Ben toog ik 's avonds naar de Grote Kerk in het centrum, een heel oude kerk waar je nog over de oude grafstenen naar binnen wandelt.
Judith Petra, een prachtige sopraan zowel uiterlijk als qua stem, gaf een extra dimensie aan de avond. Aan het orgel zat Wietse Meinardi en oogste ook lof met o.a  zijn solo Go tell it on the mountain. Heel fijn was ook de combinatie samenzang met koor èn sopraan. Vooral het refrein samen Nowell, Nowell, Born is the King of Israël was indrukwekkend mooi.
En hier dan: 'Golden boy' Wim in zijn nieuwe kostuum!

Wat ga je doen als je nog een volle dag hebt op het eilend Texel.Wim zet zich klaar achter het stuur. ' Zeg maor waor a'j hen wilt!' Ik heb intussen de krant met Texeler info er bij gepakt. We beginnen maar eens in Den Burg, zo'n beetje de hoofdstad van het eiland. Het blijkt een aardig dorpje te zijn met veel gezellige winkeltjes, Maar ja... de kreet van Ben Veldkamp die hij Riet voorhield komt telkens weer in mijn  geheugen boven:' He'j der gebrek an?' Zo ook hier, maar een enkele keer is het toch duidelijk: Soms even wel. Maar deze dag gaat het ons meer om het ontdekken van het eiland. We zitten al gauw weer in de auto en nu zet Wim het einddoel op het noorden. Dat heeft nu bij hem de prioriteit. Ooit waren we met onze jongens hier een weekje in de voorjaarsvakantie, in een gehuurde caravan op camping De Krim. Hij had een behoorlijk ontzag voor de zee aan de Nederlandse kust, vandaar een vakantie aan zee zonder dat er gezwommen werd.
Bij de vuurtoren nabij De Kocksdorp maken we een wandeling over het strand dat bij eb heeeeel breed is. Storm begint zich helemaal uit te leven.

'Where are you from?’. Ik vroeg het de enige vluchteling die donderdagavond uit een trein stapte. ‘From Albany’, zei hij. Hij zag er verzorgd uit en blij dat hij al zover was gekomen en nu in Nederland, zijn reisdoel. Och.. arme, dacht ik, hij mag niet blijven of er moet al heel iets bijzonders aan de hand zijn. Even later stapte hij op de bus naar het AZC in Ter Apel waar hij zich aan moet melden. Wim en ik hielpen mee met de opvang van vluchtelingen in de Stationshal in Emmen. Alle mensen die zich moeten melden in het AZC in Ter Apel komen hierlangs. Soms ook terug als ze eenmaal aangemeld en geregistreerd zijn. Dan zijn ze op weg naar een eerste opvang ergens in Nederland.
Een trein later kwam er een hele groep Syriërs, allemaal jongelui van om de 20 jaar. Zij zagen er ook heel verzorgd uit. De een had een bril met een gebroken glas dat provisorisch met een plakbandje was geplakt. Hoe lang zij onderweg waren geweest, vroeg ik. ‘Seventeen days’, overgestoken van Turkije naar Lesbos, Griekenland. Een kwam uit Damaskus, een ander uit Raqqa maar onderweg vonden ze elkaar en gingen samen op weg naar een veilig land, weg van Assad en de oorlog, naar een land met meer toekomst.
De buschauffeur van zo’n AZC bus kwam nog even bij ons en raadde ons aan om de vluchtelingen geen geld voor de bus te geven. De meesten hebben gewoon een vervoersbewijs gekregen en hebben ze dat niet, dan hebben ze zelf genoeg geld bij zich. Het zijn geen arme sloebers die zich deze vlucht kunnen veroorloven.
‘Alleen de gezinnen met kinderen neem ik altijd mee’, vertelde de chauffeur nog.
Je merkt wel dat er al minder grote aantallen richting Ter Apel gaan. Eerder waren het er minstens 200 per dag, nu schat ik 100. Misschien is het nu doorgedrongen dat alleen Syriers, Irakezen en Afghanen kans maken om te blijven. Opnieuw waren er drie tolken die helpen bij het opvangen van de vluchtelingen. Doordat zij Arabisch spreken wordt de communicatie gemakkelijker. Geweldige jongens!

Van alle honden waarmee we ons leven hebben gedeeld was Scott wel heel speciaal voor mij. Ik was gek op allemaal maar met Scott bleek de band het sterkst.
Kleine Laska was onze gezinshond, de eerste in de rij. Ze werd voornamelijk opgevoed door Mark en wij deden allemaal mee. Eenmaal in Emmen was het grote Laska, de Schotse collie, een eigenzinnig type, maar lief voor ons en Liesbeth. Ze hield eens Jehova's getuigen op afstand die met een zwart tasje zwaaiden en beet een man in zijn been die onverwacht aan de voordeur belde, toen we door de achterdeur naar buiten gingen,. Gelukkig slechts een kleine afdruk.
Daarna was het Kim, een bordercollie die een verleden had. Ze kon niet tegen een kleine ruimte en mocht daarom gewoon in de kamer als we weg waren.
En toen kwam Scott er bij na de verhuizing naar het Schoolpad. De jongens waren intussen de deur uit op Rick na. Scott werd een echte schapendrijver en de lieveling van ons allebei. Hij kon op commando de schapen in en uit de wei halen. Ook Tessa van Mark  kwam er bij omdat die niet overweg kon met Ollie, de West Highland terriër van Jennifer.
Nadat Kim, Scott en wat later Tessa overleden waren besloten we toch om een laatste keer naar een hond te zoeken, een bordercolliepup. En jullie weten het.... dat werd Storm. Door onze vorige ervaringen met honden was de opvoeding gemakkelijk. Het werd een superhond die de band van mij met Scott evenaart en dat zegt wat. We waren bij het uitzoeken ook uitgegaan van een band die we meteen zouden hebben. Het mooiste reutje had ik al op de arm gehad, daarna Wim. Ik had al foto's gemaakt in alle standen, maar dat pupje wilde me maar niet aankijken. Het andere reutje lag lekker bij fokster Corrie op de arm. Toen ik deze ook even overnam nestelde die zich lekker tegen me aan en ja hoor... contact. Dat werd dus Storm. Iets minder duidelijke tekening dan broer Rusty, maar een hond voor het leven. Rusty heeft klaarblijkelijk gewacht op zijn nieuwe bazin Nanneke, want daar is hij helemaal op z'n plaats in het Brabantse.
Wij hopen samen met elkaar èn Storm oud te worden.

We hebben ons best gedaan. De ladder en de waterslang kwamen er aan te pas, maar de caravan is schoon. Zelfs de vloerbedekking die 12 jaar dienst heeft gedaan is er uit en zal in het voorjaar vervangen worden door een couponnetje  hoogpolig tapijt van Carpetland. De caravanhoes zat er snel overheen en we hebben onder de caravan een paar banden stevig aangesnoerd. Afscheid van een zomer en uitkijken naar een nieuw seizoen... Wat gaat het worden? We hebben wel wilde plannen. Wordt het toch Schotland dit keer met Storm? Of blijven we in ons eigen afwisselende landje. We komen op een leeftijd dat je moet gaan uitvoeren wat je echt nog graag zou willen zien. Met het postbootje langs de Noorse fjorden of Zuid Frankrijk naar Dick?
Gek om dit te gaan bedenken terwijl Europa in shock is door de aanslagen in Parijs. Onvoorstelbaar wat een leed! Meer dan 100 mensen kunnen niks meer plannen net als hun achterblijvers die wel wat anders aan hun hoofd hebben. Heel even is het nieuws over de vluchtelingenstroom op het tweede plan geraakt. Toch zal het een met het ander te maken hebben
Ik heb het nieuws op de tv voor even afgezet, het wordt teveel.