Coromandel

[b]Prachtige uitzichten aan de westkust

Nieuw Zeeland heeft veel Engelse invloeden, maar maakt toch op plaatsen een wat nonchalante indruk, vooral in armere gebieden waar veel Maori's wonen. We zagen onderweg een piepklein caravannetje, zo'n Wilk als die Ben en Diny vroeger hadden. Daar werd in gewoond... ja met een brievenbus aan de weg. Ook wordt er wel in bussen gewoond. Wat zuidelijker hebben de mensen een beter bestaan, veel boeren met glanzend en gezond vee en mooie huizen. De dorpen stellen niet zo veel voor. Het lijkt wel wat op Canada: supermarket, bakery, zadelmakerij en een smid. En vooral veel stof!
Maar overal zijn vriendelijke mensen, gewoon no nonsense!
Vrouwen aan de benzinepomp of op de weg om het verkeer te regelen bij werkzaamheden. En vooral: "Enjoy your trip" en "Relax".[/b]

Karen onze gids in Auckland

Ik kan jullie verzekeren dat een vakantie als deze ook veel onverwacht energievretende zaken op kan leveren!
Op Singapore Airport ontdekken we een beetje laat dat daar ook internet is. Beneden is alles vol... dus wij naar boven. Natuurlijk til ik bij een kunstwerk niet goed m'n voeten op en struikel over het voetstuk. Gevolg: dikke blauwe elleboog en blauwe knie. De elleboog is al weer dun, maar krijgt nu alle kleuren van de regenboog!
Zo lieten we bv ons fototoestel in het hotel in Auckland bij het internetten liggen. Ze wisten gelukkig dat we room 120 hadden want de computerman van het hotel had al vergeefs geprobeerd de laptop aan de praat te krijgen. Ze belden ons om half 12 's avonds wakker om dat na te vragen. OOhhh!!
Laat Wim nu op de eerste camping hier bij Auckland ontdekken dat zijn zegelring weg is..... ligt nog in de badkamer van het hotel!!!  Gelukkig!
Frans zou hem gisteren ophalen, maar kreeg hem niet mee met de naam: van der Kolk. Bleek later dat iedereen daar met zijn voornaam ingeschreven stond. Als Willem...wordt hij straks wel meegegeven!
Wil je nog meer? Nee he?!

Onze gids Mike

"Laat je niks wiesmaken", demonstreert onze gids Mike zijn 11- jarig verblijf in Velp en even later "Busje komt zo"!
Guide Mike is een kleine man, ik schat zo 1.60m. Vandaag begeleidde hij onze rondtour door Singapore. Hij vertelt ons veel over dit mini-staatje, dat sinds 1965 alleen uit de stad Singapore en omgeving bestaat.
De Chinese wijk was erg leuk om te zien, maar de Botanische tuin was de topper met al z'n orchideeen.
We hebben net onze siesta achter de rug en gaan er zo nog even op uit.
Gisteravond hadden we ons welkomstdiner in het Yorkhotel. Er zitten een paar grapjassen bij en  een die alles beter placht te weten, maar onze reisleider vat dat prima op.
En dan hebben we Ben en Riet uit Luttenberg , "daor praote wij lekker plat met"
Na de siesta moesten we natuurlijk weer even het kleurrijke winkelcentrum in. Dit keer kreeg Wim een soort shiatsu-massage over z'n schouders, nek en rug. De dame in kwestie deed het wat hardhandig, maar goed. En een speciale kop koffie deed ons weer goed temidden van de uit palmblad etende mensen. Een hele leuke ervaring!!
Vanavond hebben we met een heel stel een uit zo'n beetje alle beschikbare Chinese gerechten bestaand diner gehad in een restaurant om de hoek. 
We leren onze reisgenoten nu wat beter kennen en zo te zien wordt dat wel wat.
Vanmiddag hadden we Bareld even aan de telefoon- ja soms moet je wat- want de batterij van de laptop liep te snel leeg en laadt ook niet op. Nu gaan we verder op het lichtnet en hebben hier bij de receptie een kaart gehaald waarmee we 2 uur kunnen internetten. Dat werkt heel wat rustiger dan telkens 15 minuten.
Zo zie je maar...we roeien met de riemen die we hebben!

Dag allemaal.
Liefs Wim en Hetty

Als haringen in een tonnetje, leek het, toen Gerhard ons in Hoogeveen afzette . Eerste klas of niet. Maar we vinden toch nog plek. We worden aangekeken als wereldreizigers met al die bagage. Na Amersfoort wordt het weer riant voor ons. Met z’n tweeen een hele coupé.
De hotelshuttle was weer een avontuur op zich! We hebben al eens in in de metro opgepakt gezeten, maar dit brak alle records, maar ja….je wilt toch wat beleven …toch!!Alle talen hoorden we om ons heen. Kunnen we vast wennen!

Vanmorgen werden we 3 x gewekt! Eén keer door een uitgebreide klop op de deur, toen door de telefonische wekservice en daarna nog eens door ons eigen wekkertje.
Nou we zijn er klaar voor! Nog even een belletje naar Rick en een sms je van Mark!

“O, it was so nice to meet you”. Onze buurman in het vliegtuig bleek zelf uit Singapore te komen. Hij leek heel eigen met de mooie stewardessen te zijn. Wim dacht zelfs dat hij bij de beveiliging hoorde. Maar nee, hij was ook piloot bij Singapore Airlines en had een paar dagen ervoor naar Amsterdam gevlogen en morgen ging hij weer verder.
Tussen eten en slapen en wat lezen door hebben we erg leuk gepraat en kregen veel tips wat wel en wat niet te doen in Singapore. Dus niet in een taxi stappen die de meter niet aanzet en wel shoppen.
Joseph zelf was erg onder de indruk van een meer dan 35 jaar oude gesubsidieerd flatje met uitzicht op zee die nu voor 730.000 S dollar (350.000 euro) verkocht was.
Verder werkt een reisje met de ANWB als een geoliede trein. We zijn nu in het hotel sinds 8 uur vanmorgen Singaporetijd tijd en hebben deze dag vrij te besteden. Vanavond een gezamenlijk diner.
Maar …. We hebben al kennisgemaakt met Singapore. Ik heb al een voet/ been reflextherapie gehad omdat ik toch nog wat last heb van m’n benen na de vlucht. Dat is big business hier. Wat hebben die tengere meisjes sterke handen!! Ze wilden Wim ook op de stoel hebben, maar misschien doet hij dat morgen nog wel.

Foto: mooie stewardessen bij Singapore Airlines

Vandaag was het afscheid nemen…van Oma van der Kolk. Robin was ook mee om Tessa weg te brengen. . ”Waor is dat t-er ene van?”, vroeg ze keer op keer.”Van Gerhard en Judith”. “O, ja!  En hef  Robin al wel wat ehad?” Ze blijft altijd attent. We hebben niet verteld hoelang we weggaan. Daar raakt ze alleen maar in de war van.

We hebben Robin een uitgebreide rondleiding gegeven door het oude en ons  zo dierbare Hattem. Hij zag de overblijfselen van de dikke stadsmuren en de grachten. Ben liet ons zelfs de maquette van de nieuwe spoorbrug van de Hanzelijn zien in het stadhuis. Wat hebben de Hattemers gestreden om die Hanzelijn onder de IJssel door te krijgen, maar nee…. te duur!

Bij het geboortehuis van Wim, Piet, Henry en Ben hebben we nog met de nieuwe bewoners staan praten. We hebben Robin ook verteld hoe Piet en Henry om de beurt Ben over het balcon lieten hangen om te zien wie dat het langst vol kon houden. Het balcon was wel èrg hoog. Wim deed er nog een schepje bovenop en vertelde dat hij zich wel eens naar beneden had laten vallen vanaf datzelfde balcon.

In de kerstvakantie willen we Robin en Eva het Bakkerijmuseum laten zien. Misschien heeft de rest daar ook wel zin in.  De kinderen kunnen dan zelf koekjes bakken.

Niesje had een heerlijke macaroni gemaakt. Robin smulde daar weer flink van. De volgende keer moet Eva toch ook maar eens meegaan. Er is van alles te beleven in Hattem.

We komen weer thuis en er is een mail dat Henry en Tonny het ook prima vinden wanneer Mark verder op Tessa past. Nou ja……Mark en Henry en Tonny overleggen nog wel.

Maar nu……inpakken en…..

foto: Wim en Ben nu!

Voorlopig zal ik deze site niet meer bijwerken, maar voor degene die geïnteresseerd is in onze ervaringen tijdens onze Nieuw Zeelandcamperreis met de ANWB :  van harte welkom op m'n website www.hettysite.nl .Hierop zullen wanneer dat allemaal lukt onze belevenissen te volgen zijn.
Vertrek: 3 november ! Dag allemaal. Bedankt voor jullie aandacht.

Roelie....of   wie wat bewaart heeft wat!

b]Dit wordt m’n eerste ervaring op ons nieuwe laptopje! Wie had dat gedacht dat deze voormalig digibeet nog eens met een laptopje onder de arm zou lopen?
Onze steun en toeverlaat op dit gebied is, behalve natuurlijk onze eigen boys, Bareld!
Je hoeft maar even te kikken van “Bareld…help” of Bareld kijkt vanuit z’n eigen pc in z’n eigen huis mee op je scherm en het probleem is meestal snel opgelost.
Vanavond was Roelie ook aan het stoeien met haar computer. Ik kreeg de mail zelfs dubbel.Maar ...bedankt Roelie. Het is de moeite waard!
Ze heeft natuurlijk veel van dezelfde ervaringen in onze gezamelijke tijd in Hattem. Ze had zelfs nog een leuke aanvulling. Onze gezamelijke collega Johan Frijlink, ja ook degene die “Val niet in de draaikolk.”op m’n fietszadel geplakt had, had meerdere talenten. Op het personeelsavondje dat ik laatst beschreef kwam Johan met een gedicht op de proppen mèt een in elkaar geknutselde tekening, waarbij ons “Hoofd” toen nog dhr Aartsen, als dreigende donkere figuur de escapades van zijn vrouwelijk personeel gadeslaat. Hier worden Roelie en Albert uitgebeeld.
Toen ik dit zag werd het weer helemaal helder na 43 jaar.
Diezelfde Johan Frijlink haalde Roelie en mij zelfs met een soort handkar van de bus toen we onder elkaar als collega’s iets aan sinterklaas zouden doen! Ach dat was ook wel lachen!
Het gedicht erbij luidde als volgt:

Sij saten in het corenvelt bij wilgh en vogelnest
Het was so stil, de harde banc so sacht
De nagtegaal deet goet sijn best
want over nogh geen uurtje wert 't nacht

Hij dacht niet meer aen het papier
Sij intresseerde sich voor 'tscooltje geen sier
Sij lacht ende cijct so vriendlijc naer sijn snor
En geeft hem noch daerbij een por.

Doch plots verstomt des nagtegaelen wijs
Hi siet een donkere gedaente naedren
Si schuifelt nu dichtbij als een patrijs
Si scijnt te horen tot de vroede vaedren

Opeens bemerckt hi iets.........

Nu begint het op te schieten. ”Zijn jullie nog niet weg?”,vroegen ze na de kerkdienst vanmorgen. Ze hadden ons al gemist na al onze weekend escapades deze maand. We zaten nekloge vanmorgen. De kerk zat tjokvol en toch was er maar één kind voor de kindernevendienst. Volgens dominee Hans Bijleveld moeten we daar dubbel blij mee zijn.

Er was bovendien Avondmaal, een lopende viering voor wie dat iets zegt. Dat betekent dat je voor een stukje brood en een slokje wijn in lange rijen bij de dominee en ouderlingen en diakenen langs loopt.

Wij zaten al weer snel. En wat je dan allemaal langs ziet schuifelen!!Hééle dikke, maar ook hele breekbare dunne oude dametjes. Jongeren volgens de laatste mode gekleed, iets ouderen ook keurig…zo bij Niezingh Heyes uit de winkel gestapt, ouderen met het uiterlijk van: ik trek aan wat nog op de stoel ligt. En dan die schoenen. Het viel me op dat er mannen bij waren met hele hippe schoenen met streepjes, keurige zwarte type trouwschoenen, stevige stappers en ook geitewollensokken sandalen. En weinig stropdassen!

Ja zo vooraan zie je alles.

Toch was iedereen zo te zien erg betrokken bij het vieren van het Avondmaal.

Er was ook zoals altijd een collecte. Wim zat aan ’t eind van de inzameling met twee kerkzakken op schoot, voordat de diaken ze kwam ophalen. Ik moest ineens aan Lenie denken, Niesjes zus. Toen die als kind ook iets in de collectezak mocht doen,….begon ze er na die tijd in te grabbelen. “Niet doen, Lenie!!!...”,werd er natuurlijk al gauw ingegrepen. Maar Lenie wilde haar wisselgeld. “Ik heb er een kwartje ingedaan en nu wil ik een dubbeltje terug”, was haar reactie.

foto: Toen dit nog kleine Lenie was.... 

Alfa

Nee, een Romeo hebben ze nog niet, Alma en Roger. Maar Alma en buurmeisje Nathalie kwamen met Alfa in hun Alfa Romeo  weer bij ons op Alfa’s geboorteplek kijken. Alfa was de pup die ik eigenlijk graag zelf had willen houden. Maar omdat de oppas voor onze a.s. vakantie nog niet rond was en Alma voor deze laatste pup belde…. ging ik overstag. Toen ik uiteindelijk zag hoe mijn “Witje”gelijk contact had met Alma, was het ook helemaal goed.

Ik kon Wim laatst niet geloven dat Alfa zo op Queeny leek. Hij was even bij ze langs geweest om boekjes te brengen. Maar toch had hij gelijk. Je kon ze bijna niet uit elkaar houden.

Er werd eerst een tijdje in de woonkeuken rondgeracet door die twee. Tessa bleef wijselijk op afstand. Wat een druktemakers!  Maar eigenlijk was het nog net zo als toen het nog kleine puppies waren. Alleen zijn ze nu bijna volwassen.

Het werd helemaal leuk toen we met het hele stel naar buiten gingen. Er werd zo enthousiast gespeeld en met stokken gerend.  Tessa was nu weer van de partij en liet wel merken dat zij het uiteindelijk nog wel voor het zeggen heeft. Alfa zit met Alma op doggydance en ze gaven samen nog even een demonstratie. Geweldig om te zien .

Nee ons “Witje” heeft het getroffen met haar nieuwe baasjes. Nee Alma, ik ben hééél tevreden dat ze bij jullie is. Met één Queeny heb ik ook leven genoeg in huis wanneer ze hier is! En….. Tessa krijgt in elk geval genoeg aandacht.

“Komt er nog een Romeo? “, vroegen we.  “Ik denk dat er volgend jaar nog wel een hond komt, maar die gaan we Spider noemen.”  Ik ben benieuwd!

l. Queeny en r. Alfa! 

Ik had dat ècht niet gedacht. Gisteravond kwam Wim op het idee: “Help je even met kippen vangen?” “Waarom wacht je niet op Jans?”,zei ik.

Dat moet je niet tegen Wim zeggen Die kan er niet goed tegen dat een ander iets beter kan. “Stel je niet aan, het is donker…ik pak ze zo”.

“Maar ik durf dat niet”, probeerde ik nog even. “Je hoeft alleen maar de zak vast te houden….kom op!!”

Ik mee naar het kippenhokje. Eén haan zit pal voor het deurtje. En inderdaad….Wim pakt hem zo!

“Doe die zak nou goed open…nee verder….”    Floep de haan er in.

En dan in één keer….sta ik te bibberen en te beven.”Ik wil niet, ik durf niet….. jank….jank” Wim kon zeggen wat hij wou, maar ik moest die haan kwijt.

Wim dus met één haan in de zak naar buurman Jans. Vanavond als het goed donker is komt Jans om de rest met Wim te pakken.

Hadden jullie dat gedacht? Heel vroeger op de Haar hadden we een kwaaie haan…een hele kwaaie. Ik zat eens op de schommel toen hij om de hoek van het huis kwam. En toen…begon hij me aan te vallen. Ik …schreeuwen natuurlijk…”.Mama    mama   opa…opoe….”. Niemand hoorde me …en ik begon van armoe steeds hoger te schommelen…en de haan steeds hoger te vliegen. Ik heb me helemaal kapot geschreeuwd…….

Later op de Boomgaard zaten de kippen altijd met de haan in het hok. Op een keer liep er één los. Annie Lettink was bij me. Die haan voelde mijn angst denk ik en begon me ook naar de keel te vliegen. Maar Annie, een heldin, greep een stok en pats…  daar lag Jan Haan.

Onze hanen Rieks en zoon en de jonge hanen lopen ook gewoon los en hebben nog nooit een vervelend trekje gehad. Ik ben  dus ook helemaal niet bang voor ze………..dacht ik. Tot ze gisteravond in de zak moesten! Ooohhhh ......

foto: Rieksie met zijn gevolg! 

Ik merk dat de belevenissen op dit weblog  en wimhetty steeds dichter bij elkaar komen. Vertel ik op dit weblog  over de dagelijkse dingen,, dan komen er steeds de ervaringen van vroeger bij! En heb ik het op weblog wimhetty over de gebeurtenissen van toen dan is dat automatisch weer verweven met nu! Zou dat nou ook met leeftijd te maken hebben?

Rick had vandaag een crematie van een collega. Zo maar ineens overleden, 53 jaar oud. Hij had er best moeite mee. Gelukkig ging hij met een paar anderen mee.

Hij kwam aan warm eten vandaag niet toe en toen ik daar blijkbaar mijn bezorgdheid niet kon verbergen, zei hij: “Ik zou dat reisje van jullie maar annuleren. Zo kun je niet eens weg!” Die Rick! Die redt zich echt wel. Hij heeft supermarkt en andere winkels allemaal om de hoek.

Hij heeft ons gezegd dat we vanuit Nieuw- Zeeland maar met Collect Call moeten bellen naar hem, en dan wel  ’s morgens. Dan is hij hier in elk geval  uit z’n werk, heeft hij berekend.

Rick heeft alle wereldtijden zo’n beetje in z’n hoofd. Hij weet precies hoe laat het bij Gera in Canada is en hoe laat in Hawaii. Zijn grootste wens is om een keer de wereld rond te vliegen en dan over de datumgrens.

Voorlopig is het nog een droom, maar hij is in staat om zo naar een reisbureau te stappen! Even wachten Rick. Wij zijn eerst!

foto: zie je wel: een verhaaltje van nu, met een foto van toen!