Vrijdag 6 juni 2008

De Milford Sound in al zijn glorie....

Maar dan zijn we er…De Milford Sound ligt in al zijn glorie voor ons.
De boot vertrekt al gauw en we krijgen een lunchbuffet. Opnieuw zijn de Koreanen en Japanners ons voor. En die kunnen er wat van… van vol stapelen van hun bord. Frans zorgt dat er op tijd aanvulling komt voor ons! Dan gaan we naar boven en bewonderen de fjord aan alle kanten. We zien zeehonden lekker in de zon liggen, maar pinguins of misschien toch nog een dolfijn?.... Nee dat zit er vandaag niet in. De waterval waar de kapitein vlak onder gaat liggen bezorgt een aantal een nat pak, maar verder alleen maar lachen!
Om 2 uur zijn we dan weer terug en “Prince Albert” wacht ons met z’n bus! We brengen nu eerst een zestal van ons naar het vliegveld, want die nemen de kans waar om met de helicopter over de gletsjers te vliegen, er even te landen om dan na de tunnel weer bij ons in te kunnen stappen.
Voor Annemiek en Rietje was het de eerste keer en dat hebben ze geweten. Met een : “Nou mensen het ga jullie goed!”, neemt Annemiek afscheid. Fred gelijk erop: “Mag ik straks je stukje vlees?”
De piloot schijnt hun een echte “vuurdoop” te hebben gegeven.
Wat waren ze enthousiast toen ze weer landden. Frans raakte niet uitgepraat en Rietje en Adrienne zeiden: “Je kunt het niet uitleggen hoe mooi het was, je moet het meegemaakt hebben!”
Tja voor Dick liep het wat minder af. Die werd wagenziek en mocht voorin zitten. Hij zei nog wel even zoiets van : “Dan kan ik tenminste zelf sturen!”, maar voor hem was er duidelijk de lol even af!
Nick moet nog 2,5 uur rijden met de bus naar Queenstown, back to Monaco and sisters Caroline, Stefanie and…his bankaccount!

Geschreven door hetty om 00:00 Stuur door Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Donderdag 5 juni 2008

The only good possem......

Eén van de watervallen

“Oooh wat een lupinen”! Er gaat een zucht van bewondering door de bus…ja vooral bij de vrouwen! Nick belooft op de terugweg even te stoppen. Nu stoppen we bij een plek waar normaal veel Kea’s zijn, die brutale papegaaien die het op je eten en camera’s voorzien hebben…..zeggen ze. Ik had er allang eerder één zien vliegen, maar hier?...... geen één!
Het landschap wordt steeds ruiger met bergen met sneeuwtoppen. November was hier de op één na droogste maand ooit, vertelt Nick. En oktober was de op één na natste maand. Het regent hier ong. 250 dagen van het jaar en er valt hier gemiddeld 6 tot 8 meter regen per jaar!
800 jaar geleden kwamen de Polynesiërs hier voor voedsel, greenstone en de Moa, een soort vogel. Toen waren er veel “flightless birds, vogels die niet kunnen vliegen, zoals de Kiwi. Tot de Europeanen kwamen hadden ze ook geen vijanden, maar nadat eerst Abel Tasman en later James Cook Nw Zeeland ontdekt hadden en op de kaart gezet, kwamen ook de ratten, honden katten èn possems hier en zijn die vogels bijna uitgestorven.
“The only good possem is a dead possem”, wordt hier wel gezegd.
Eigenlijk is de Milford Sound een fjord, lang geleden gevormd door gletsjers. Er zijn er 14 hier en 3 er van zijn open en kun je bezoeken, waarvan de Milford Sound er één is.
We zien onderweg vele watervallen o.a. de Christy Falls. Nick heeft het ook wel meegemaakt dat de weg afgesloten was door modder en stenen die naar beneden gestort waren en dan konden ze zo weer met de bus terug naar Te Anau of Queenstown.
We maken zelfs nog een wandeling van een kwartier door het Chasm, een kloof in het regenwoud met allemaal watervallen.
In ong. 1930 is er een verbinding dmv een lange tunnel gemaakt om de Milford Sound open te stellen voor publiek.[/

Geschreven door hetty om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 5 juni 2008

Te Anau en de Milford Sound

6-12-07
De rit vandaag naar Te Anau was niet lang- 173 km.
We komen nu meer in een Sheep Country. Er zijn natuurlijk ook wel veel koeien, maar meer schapen dan hiervoor. Wat we ook meer gaan zien zijn Deer Farms: herten en dan van een flink soort. Toen we onderweg in een klein plaatsje de buurtsuper bezochten vroeg ik of er ook Nederlanders in deze omgeving wonen. Het gezicht van deze mevrouw betrok wat toen ze vertelde dat het juist de Nederlanders waren met zo’n Dairy Farm- melkveebedrijf- en die hebben daar blijkbaar ook nogal invloed op de Community.
We zien hele grote kuddes schapen en zien ook hoe ze met hulp van wel 4 honden en een lang stuk doek een kudde aan het verweiden zijn. Mooi gezicht! Het gebied is hier dun bevolkt en ziet er minder welvarend uit dan andere stukken van Nw Zeeland. Dat is over het hele Zuidereiland zo. Toch zijn er veel toeristen …veel campers. Je ziet er bijna geen caravans!
Nu staan we dan op de Top 10 Holiday Camping in Te Anau, lekker dicht bij het centrum.
Wanneer we ons gesetteld hebben trekken Wim en Ben zich terug met een pilsje en gaan Riet en ik éééven het winkelcentrum verkennen.
Morgen is het de grote dag! Dan gaan we op excursie naar de Milford Sound. Het kan niet op!

7- 12- 07 De Milford Sound

“No, I’m not Prince Albert of Monaco!. My name is Nick and I’m from Ireland. Hij is een echte lookelike van Albert. Vijf jaar geleden kwam hij naar Nw Zeeland en is gebleven! Hij is een echte Guide. Nick vertelt in uitstekend verstaanbaar Engels dat de 40 miljoen schapen die Nw Zeeland heeft nog maar de helft is van 10 jaar geleden. Nu zijn de Dairyfarms in opmars, zoals de mevrouw in de buurtsuper al vertelde. Op dit moment zijn er 7 miljoen koeien en dat aantal gaat verdubbelen. De vraag naar zuivelproducten stijgt met 3,5% per jaar en de productie maar met 2,4 %. De grondprijzen zijn de afgelopen 10 jaar ook 10 x zo hoog geworden.
Dan komen we door het Rain Forest bij het Mirror Lake, dat z’n naam eer aandoet. De camera’s klikken dat het een lieve lust is en dat zal vandaag zo blijven! Dan volgt er in de wildernis een Quick stop van 5 minuten.
“Je kan hier je de pot op!”, roept de nu nog vrolijke Dick. Er is ons net een bus met Japanners voor, maar er zijn zoveel keurige toiletten dat we ook echt binnen 5 minuten weer verder kunnen.

Geschreven door hetty om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 5 juni 2008

Met de stoomboot naar de schapenfarm.

5-12-07
Na de ontspannen morgen gaan we vanmiddag met de stoomboot naar de overkant van het meer naar een schapenfarm. Gek dat je wanneer je de stoomfluit hoort stiekem verwacht dat er toch misschien wel één Zwarte Piet aan boord zal zijn. Maar nee….!
De farm was leuk, wel echt op de toeristen gericht en…er was weer een High Tea!
We horen alles over het leven van een schapenboer en over de soorten schapen die ze hier hebben. Meestal Merino’s of een kruising er van. Natuurlijk mag je een lam knuffelen en dat laat ik me geen 2 x zeggen. Wim net zo trouwens. Tijdens de High Tea krijgen we contact met een Japans echtpaar, dat geen woord engels spreekt, maar met handen en voeten kwamen we toch een heel eind, Riet, Carla en ik. Joschiko heette ze. Haar man had zo’n vertaalcomputer bij zich, maar verder als “breakfast”kwamen we niet! Ha!
Wim was opnieuw weer eens wat kwijt: z’n bril. Hij zou naar beneden gevallen kunnen zijn in de machinekamer waar hij natuurlijk geweest was. Alles in rep en roer. Maar nergens een bril te zien!
Dit was een middag naar m'n hart: honden... schapen.. en dat alles in een prachtige omgeving.
En... het was niet voor niets 5 december.... we vierden samen sinterklaas. Fred, onze wegenwacht en technische begeleider speelde de ondeugende Zwarte Piet.

Geschreven door hetty om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 4 juni 2008

The Brides Flight

We zijn nog niet op de kiwi’s uitgekeken. Vlakbij de camping is een Kiwi- en Bird Centre. Samen met Frans, Rietje en Ben en Riet zien we de kiwi met z’n lange snavel snuffelend in het donker naar voedsel zoeken tussen de dorre bladeren.
De show met de kleine papagaaitjes en de Maori’s mocht er ook zijn. Vooral de krijgsdans was indrukwekkend. Je moet als kind al jong dat rollen met de ogen wel leren, want later leer je dat nooit meer zo!
“Where are you from?”en “I recognize your language”.
Eén van de meisjes die ook mee deed met de Maori Show en ook de kassa èn het café bemand hekende onze taal. Gisteren was net de cast van de “Brides Flight” ( De Bruidsvlucht) weer naar Nederland vertrokken. Zij had mogen meedoen met de opnames die zich in de omgeving van Queenstown afspeelden. De hoofdrolspeler, die naar wij begrepen Rutger Hauer zou kunnen zijn ( ong. 70 jaar and very famous in Holland) Heeft een vriend hier. We zijn benieuwd. De film zou bij ons volgend jaar uit komen. Zijzelf komt aan bod bij de Maori-begrafenis van de hoofdrolspeler. Ze had het over de ook al wat oudere hoofdrolspeelster als Monica ( Monique van der Ven misschien?) en een andere “pretty young girl with black hair”.
Deze middag zijn Riet en ik onze mannen misgelopen. We zouden Queenstown in gaan, maar raakten elkaar gelijk in het begin al kwijt omdat we een andere weg namen. Je mag 3 x raden wie de schuld kreeg!!
Het kwam uiteindelijk nog goed en we namen na het bewonderen van diverse shops een ijsje bij een Turk…… net zo lekker als bij de Italiaan!!
Straks gaan we met een kabelbaan naar boven om daar in een restaurant weer eens lekker te gaan eten. Ja….zo’n trip met de ANWB heeft hele leuke kanten.

Geschreven door hetty om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 4 juni 2008

Naar Queenstown

4- 12
“Verdikkeme, d’r hef t- er mien toch weer ene te pakken!” Wat een wonder! Wim loopt er weer uitdagend bij: slechts korte broek, hoed en slippers. Ik kijk eens om me heen en zie opvallend veel lange broeken ondanks het warme weer.
We zijn in Queenstown op een drukke stadscamping. We staan mannetje aan mannetje! Gistermiddag ontstond er na aankomst spontaan een niet georganiseerd happy hour onder de dikke bomen met uitzicht op een meer, want bij de caravans was er te weinig plaats of te veel zon!
Het was een relatief korte rit- 120 km, maar wel veel stops, die ons in ons “Tips voor Trips Boek” werden aangeraden.
Puzzle World is leuk. Ecodrome in Zwolle heeft ook van die kijkgrapjes, maar niet zoveel bij elkaar. In het café erbij lag ook op iedere tafel een puzzel om te proberen.
Daarna hebben we een poosje op ons gemak naar het skydiven gekeken. Vanuit een vliegtuigje kon je met een ervaren springer een sprong maken. Leuk om te zien.
Even later passeren we de 45e breedtegraad, die bij ons op het Noordelijk Halfrond ergens over Nrd- Frankrijk gaat. Fred en Janny staan ons daar op te wachten en maken een mooie foto van ons bij die dikke steen! Wij zijn vandaag het laatst. Het landschap waar we nu doorheen rijden heeft wat weg van dat achter Revelstoke in Canada. Je zou er ieder moment een stel Indianen verwachten die achter de heuvel vandaan komen!
Verderop vullen we onze fruitvoorraad weer aan bij een fruitstalletje. Nu volgt een gebied met veel fruit. We stoppen nog ergens voor een heerlijke cappucino en een wat uitgebreidere stop bij Arrowtown, een aardig goudstadje. Nee Anda, wij zijn niet met zo’n pannetje in de weer geweest. Riet wel… die heeft wel een potje met een splinter goud.”Leuk veur de wichter”!

Geïnteresseerd in een schilderij van uw lievelingsdier of een dierenprentenboekje?
Welkom op www.hettysite.nl

Geschreven door hetty om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 3 juni 2008

Wanaka

Vandaag was het net of we bij iedere bocht een bladzij van een prachtige natuurkalender omsloegen. Wat een natuur!
Vanuit Franz Josef ging de rit van 292 km naar Wanaka dwars door bergen met besneeuwde toppen en langs een prachtige kust toch weer iets het binnenland in.
Onderweg werden we weer massaal aangevallen door de sandfly’s, maar we zijn nu geprepareerd!! De gesprekken onderweg gaan ook over de middeltjes voor de prik èn na de prik.
2-12
Deze zondag is weer lekkere vrije dag. We zitten lekker in de zon…zo bloot mogelijk.
Toch blijft de wind die er is koud. Dat maakt het voor mij echt aangenaam.
Straks gaan we Wanaka in om weer ons rantsoen in te slaan en….een internetcafé te zoeken!! Dag…dag!
Het Happy Hour , glas en stoel meebrengen, is om 5 uur. Na de boodschappen en het internetten hebben we met Ben en Riet heerlijk aan het strand van het Wanaka meer
gezeten, genietend van de zon èn het uitzicht op de besneeuwde bergtoppen.
Bij het glas wijn en alle lekkere hapjes, door Janny en Lya met zorg klaargemaakt, blijkt dat veel mensen een heerlijk ontspannen dag hebben gehad.
Het weer is geweldig…zo mooi!
Morgen gaan we naar Queenstown. Het moet het mooiste plekje van Nw Zeeland zijn.

Geschreven door hetty om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 3 juni 2008

Franz Joseph

Franz Josef is een leuk toeristenplaatsje. Terwijl een aantal van onze groep zich per helicopter naar de Franz Josefgletsjer laten vervoeren gaan wij het plaatsje maar eens in. Met Ben en Riet natuurlijk. Riet en ik gaan winkeltje in…winkeltje uit. Maar dan zien onze mannen ineens een nieuwe mooie rode quad staan. Je kunt hier nl ook een paar uur uitleven over woest terrein op een quad. Ze zien het helemaal voor zich. Er is geen praten aan. Dit is het einde en wij…. wij moeten wel mee. Anders vinden de mannen het niet zo leuk.
Vanmiddag zijn we geweest en ik moet zeggen dat het een geweldige ervaring was. Frans, Fred en Janny gingen ook en nog wat Schotten en een stel Japanners. We kregen duidelijke uitleg van een leuke jonge knul over wat je wel en juist niet moet doen. Zijn duim omhoog betekent: Hoe gaat het. En onze duim omhoog: o.k. Armen wijd: afstand nemen.(vanwege het stof!)
Als we in nood zitten: met beide armen in de lucht zwaaien. Wanneer je een steile bult afgaat: achterover leunen… wanneer je er tegenop moet: voorover gaan zitten.
Het ging allemaal goed. Over heel ruw terrein… door rivierbeddingen. Ben en Riet kwamen eventjes bijna in een moeras terecht, ze waren even de weg kwijt. Hup … Riet er af… Ben eraf en even gas… gelukkig weer op de harde ondergrond! We zitten van onder tot boven onder het stof. Het kraakt tussen onze tanden. Tot slot worden we allemaal afgespoten met een waterslang!!
We hadden veel bij te praten. “Dat hadden ze vaste niet van ons edacht, da’w dat zollen doen”, zegt Riet.[/b]

Geschreven door hetty om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 2 juni 2008

Rain Forest Campsite

En nu…staan we op de Rain Forest Campsite in Franz Josef. En…het is inderdaad net of we hier in het regenwoud staan. En het regent hier ook nog!!
“Wij hebben het mooiste plekje!”, zei Dick, toen hij naast ons kwam te staan. “Maar we hebben er ook de hele dag aan gewerkt!”.
Eindelijk heb ik een vogelboekje gekocht. Ik zag zoveel onbekende vogels dat ik steeds nieuwsgieriger werd. De Pukeko heb ik nu al vaak gezien en vandaag zien we verschillende keren een bruine vogel zonder duidelijke staart. Dat blijkt de Weka te zijn. Op onze route zagen we vandaag ook weer zwarte zwanen met een heel regiment kuikens er achteraan!
De Paradise Duck, waarvan het vrouwtje een witte kop heeft is ook zo mooi!
Op het Noordereilend was er steeds een soort merel, maar met bruine vleugels en een witte rand langs vleugels en staart: de Minah.
Er is ook een soort mengsel kraai/ ekster… met een witte rug. Het is de Australian Magpie. En dan is er nog de Nw Zeelandse duif met z’n witte borst. De Kea hebben we al gezien, de Kiwi en de Kaka in het Wildlife Centre enz. Nu zit er steeds een vogel buiten in de bomen die het geluid maakt van een paar tonen op de blokfluit, maar we hebben hem nog niet kunnen ontdekken.
We raken ook een beetje onthecht aan alles en hebben hier het gevoel steeds door te gaan met het ontdekken van nieuwe dingen. Er is zoveel te zien hier…dat je keuzes moet maken anders raak je overvoerd. Wel fijn om iedere keer berichten van het thuisfront te krijgen. Ik denk dat Rick wel aangekomen zal zijn. Hij eet regelmatig de pannen leeg bij de familie! Hij is al met Didi, zijn “maatje” van het Maatjesproject, naar Assen geweest naar een workshop beeldhouwen.
En natuurlijk is het geweldig dat zoveel vrienden en bekenden meeleven en af en toe reageren!

Geschreven door hetty om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 30 mei 2008

De Swingbridge

Er werd vanmorgen flink gespoten en gesmeerd met anti- mug, in dit geval anti- sandfly. Iedereen heeft ineens heilig ontzag voor die kleine op onweersbeestjes lijkende lastpakken. Ook de after bite wordt al driftig aangesproken.
“ ’t Zijn sekreten. Je kunt je het beste niet douchen. Stinkende mensen …daar hebben ze een hekel aan”.( opm….? natuurlijk Dick)
Steeds vertrekken Frans en Lya als eersten en meestal volgen Frans en Rietje al snel daarna.
“Ik wil niet steeds de laatste zijn”, roept Greet iedere keer. Ach wat maakt het ook uit. “Ik hebbe mien thee nog niet op”, zei Ben pas nog, toen wij vertrokken. Zo heeft ieder z’n eigen ritme.
Gisteren kwamen we nog bij de Swingbridge. Het zou een toeristenattractie zijn. Dus wij ook 5 dollar de man betaald en gaan op weg naar de brug…een smalle brug helemaal van touwen gemaakt. “Durf jij dat?”, roept Greet me toe die aan de kant op haar Jan zit te wachten. Ik loop wiebelend 5 m. achter Wim aan de brug op. Die begint me heen en weer te zwabberen. In de verte komen ons een heel stel mensen tegen. Dan zie ik ineens de diepe kloof waar we overheen zouden moeten…….
Afgelopen…dat doe ik niet. M’n maag krimpt al helemaal in elkaar. Wim wel…hij wel…. Hij zegt altijd dat hij zo’n hoogtevrees heeft. Nou…dat hoef je dus van nu af aan niet meer te geloven. Petje af Anda…dat je dat gedaan hebt!
Je kunt ook terug met een of andere schietstoel waarmee je met een rotgang naar de overkant geslingerd wordt. Ze verzinnen wat….!!
Na de Pancake Rocks ( net een stapel..inderdaad pannekoeken) en Blowholes in Punaikaki rijden we door naar Hokitika waar we in zo’n groensteenatelier mooie sieraden zien maken.
We komen verscheidene keren over een One Line Bridge, die ook gebruikt wordt door de trein, een raar idee. Maar we weten ondertussen dat er in Nw Zeeland niet veel treinen lopen. Dat scheelt.

Geschreven door hetty om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 30 mei 2008

Langs de westkust.... Westport

We zitten nu in Kaiteriteri, aan een baai...warm...en we lassen een dag in met luieren, wasje draaien, lezen,...gezellig teuten en strand!!
O.o dat wordt huilen vannacht"!, zegt Loes als ze Wim z'n rood/bruine borstkas ziet. Gelukkig valt dat mee. We hebben heerlijk gegeten in het restaurant met de groep gisteravond en als je soms denkt dat we de sint hier mislopen...mis! Er worden briefjes getrokken en...aan het werk voor de 5e december! Marijke heeft daar heeeeelemaal geen zin in, maar haar Dick wel. Dus probleempje opgelost.
Na de rustige dag gaan we nu op weg naar Westport aan ... jazeker de Westkust. Bij een stop kopen we kiwi's, want dit is een fruitgebied. Daarna stoppen we weer...maar zijn snel weer terug in de camper!....SANDFLY'S.
Anda had ons gewaarschuwd. We zijn voorbereid. We spuiten dat het een lieve lust is.
Het is een prachtige rit. We zouden hier zo wel willen wonen.
We zien deze vogels in een soort balts. Ik moet hun naam nu toch echt opzoeken. En nu zijn we dan even in Murchison om het Visitors Centre van de aardbevingen te bezoeken.
Hier rijden we dan vanuit Westport…op weg naar Franz Josef, een route van 290 km. We komen weer langs de Seal Colony. Gisteren hebben we de zeeleeuwen nog met elkaar zien spelen in de zon of lekker luieren op een steen.
Onverwacht gingen we gisteravond nog naar een Beach Restaurantje. Lekker, gemakkelijk en gezellig! Buiten staat een prachtig uitgesneden zeeleeuw met welp. Een oude Kauriboom is hiervoor gebruikt. Het was erg lawaaiig in het kleine restaurant. Een kippenhok was er niks bij. Riet vraagt bij het weggaan op haar Sallands aan een mevrouw uit Wales:”He’j ok nog las ehad van ons gekakel?” “Pardon?” Ze moeten er allebei om lachen, maar met z’n allen komen we er wel uit. Riet is nergens bang voor en praat met iedereen…als het moet met handen en voeten.
We rijden op dreigende hoge bergen af. We komen langs Greymouth. Hier zou de meeste regen van NW Zeeland vallen, zo’n 3 x zoveel als in Nederland. Het is een woest gebied…hoge heide- en andere struiken: Het Paparoa National Park. En we krijgen inderdaad een buitje. Er is hier ook bijna geen verkeer.

Geschreven door hetty om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 30 mei 2008

Het Zuidereiland... we zijn op de helft!

"Is het voor alle gezindten", vraagt Dick wanneer hij bij ons in de lift wil stappen op de Interlander Ferry. Hij blijft grappig... en dat zo vroeg op de morgen! We gaan op zoek naar een comfortabele plek voor de komende 3,5 uur.
Iedereen heeft slecht geslapen. Stel je voor dat je de wekker niet hoort! Om 7 uur staan we al met de hele club op een rij te wachten, terwijl we pas om 5 voor half 8 aanwezig hoeven te zijn.We gaan naar Picton aan de Nelson Bay.
Bets is zo bang om zeeziek te worden dat ze gelijk een tabletje neemt en naar het bovendek vertrekt. Martien als een trouwe waakhond achter haar aan.
Ben loopt met een dikke sjaal om. Ja...ja... een stijve nek. Lastig! Riet heeft hem al gemasseerd.
Verder gaat het zoals het hoort en om half 12 begint het tweede deel van onze reis: Het Zuidereiland!De prachtige fjordenweg heeft vele bochten...
"Iej zollen d'r kromme tene van kriegen", zegt Riet, wanneer we elkaar weer terugzien bij het Abel Tasman monument, dat in 2000 onthuld is door de burgemeester van Grootegast.
Hier staat Addo Anno Mulders, 51 jaar geleden geemigreerd vanuit Bathmen, op ons te wachten bij de Nederlandse vlag.
Hij vertelt over Abel Tasman die hier 350 jaar geleden aan land kwam.
Het landschap is afwisselend van steil en bochtig...naar vlak met fruitbomen, maar onveranderd .....mooi!

Geschreven door hetty om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 29 mei 2008

Wellington

We hebben hier maar 1 dag en besluiten naar het Nationaal Te Papa Museum te gaan. We zijn boven op de 4e verdieping bij de kunst afdeling begonnen en op ons gemak zo afgezakt naar beneden.Natuurlijk weer samen met Ben en Riet. Ja, er stonden meer van onze campers op de parkeerplaats en we komen steeds reisgenoten tegen. Gijs heeft zelfs een prachtige trui gekocht van merinowol, gemengd met possum… heel mooi.
Het is heel interessant om de verhalen van immigranten te horen en te zien. Wat heeft ze bezield om naar Nieuw Zeeland te komen. We zien ook al veel over het Zuidereiland. Spannend, want morgen gaan we met de ferry over!!
Riet vindt ook iets voor de wichter, maar dat zal ik hier niet verklappen! En na de cappucino met gebak gaan we op weg naar de Botanische Tuinen van Wellington. We gaan met een kabelbaan naar boven en gaan op weg naar de rozentuin. Nooit zoveel soorten rozen bij elkaar gezien en zo groot en zonder luis of zwarte vlekken.
Weer terug bij de camper van Ben en Riet komen we Dick en Marijke tegen. Ook zij liften mee naar onze Hutt Park Holidaypark Camping. De 3 mannen zitten voorin. Hoe komt het toch dat we er veeel langer over doen?
Nu…zitten we opnieuw met een glaasje wijn en een blokje kaas bij te komen van de mooie dag.
Morgen….om half 7 gaan we al rijden!![/b]

Geschreven door hetty om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 29 mei 2008

Art Deco en de weg naar Wellington

De mannen vermaken zich daarna ook, ondanks het feit dat Riet en ik de kans pakken om winkel in winkel uit te kleppen in dit toch heel aardige stadje. Dat is het voordeel als je met z’n vieren op stap bent! De Art Deco stijl is overal te herkennen. De architect Hayes die de nieuw te bouwen stad ontworpen heeft, heeft ook het huis van onze “buschauffeur” indertijd in 1914 ontworpen voor zijn grootvader.
We ontmoeten een Ierse, die 8 jaar geleden naar Napier kwam, verliefd werd op de stad ( misschien ook wel op één van de inwoners) en nooit meer weggegaan is!.
We besluiten de middag lekker lui in onze stoeltjes aan het strand. Het leven is goed!
De weg naar Wellington is 324 km. Het lijkt een heel eind, maar we lassen onderweg regelmatig even een stop in om koffie te drinken, soepje te maken, een middagdutje. Dan komen we op de route het Wildlife Centre tegen. Je denkt gelijk aan allerlei wilde beesten, maar nee….de beesten leven natuurlijk wel in het wild, maar geen leeuwen buffels of adelaars hier , maar allerlei kleine papegaaisoorten en andere vogels die beschermd worden. Er is een hele mooie Bushwalk te wandelen in ong. 40 min. Je waant je echt in de bush. We zien ook hele dikke palingen. We treffen het. De Kaka’s worden om 3 uur gevoerd. Het is ook een soort papegaai die hier beschermd worden, maar het heel goed doen. Ze zijn cheeky volgens de uitleg en inderdaad proberen ze je te laten schrikken door luid krijsend vlak over je heen te vliegen! Dan …op naar het Kiwihuis. Hier is het nacht en wanneer je een poosje wacht zie je de Kiwi rondscharrelen en met z’n lange snavel in de grond prikken op zoek naar voedsel. We zijn er een beetje stil van. De Kiwi heeft nogal wat vijanden, heel anders dan de possem. Ooit zijn in 1920 3 possums uitgezet in Nw Zeeland. Het was een gebeurtenis waarbij de schoolkinderen vrij kregen. Nu zijn er ong 80 miljoen van en ze worden van alle kanten bestreden omdat ze alles opvreten en vernielen. Het is voor de Nieuw Zeelanders een sport om ze dood te rijden…

Ook geïnteresseerd in dierenportretten, landschappen of dierenprentenboekjes?
Welkom op www.hettysite.nl !

Geschreven door hetty om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 28 mei 2008

It's a lucky day

You are very lucky today”, zegt dan onze gids. De invalchauffeur van Gannet Tours van die morgen is gelijk één van de eigenaren van de onderneming.
Hij nodigt ons uit op zijn Homestead, een landgoed met prachtig uitzicht, bloeiende rozen en bougainville. Het is prachtig in stijl ingericht. Zijn bet-overgrootvader vestigde zich hier al in 1854. Zijn grootvader had dit huis in 1914 laten bouwen, maar sneuvelde zelf in Galipoli in de 1e W.O. Het is interessant te horen hoe zo’n Nieuw Zeelandse familie hier iets moois opgebouwd heeft.
Er volgt nog een tocht naar het uitzichtspunt van de Te Mata Peak. Het is zo warm dat de mussen dood van het dak vallen. Dan is de airco stuk van onze bus. Er wordt een nieuwe bus gecharterd…kun je nagaan hoe warm het was! Daarna volgt een tour door de omgeving en een rondleiding inclusief diner op Wijngoed Mission, dat ooit gesticht werd door monniken en in stijl gebleven is. Me dunkt…… een volle, maar geweldige dag!

“Ik heb op m’n verjaardag nog nooit 30 mensen op m’n terras gehad”, zegt Aagje. We hebben haar toegezongen. Henk heeft verklapt dat bij hun thuis de jarige altijd een hoedje van papier op gezet krijgt. Dus ook hier. We hebben allemaal onze stoelen en koffie zelf meegebracht en Henk snijdt met verve de taarten aan.
Daarna hebben we een héééle vrije dag. Daar nemen we dus van…..tot een uur of 2. Ja een stad die in Art Deco stijl weer opgebouwd is na de aardbeving moeten we toch wel even gaan zien. Maar de mannen ….ja ja… Wim en Ben hebben nog meer voor ons in petto. Het uitzichtspunt hoog…ja heel hoog aan het eind van de boulevard…… moet nog beklommen worden met de camper. Dus dat gebeurt. Met het zweet op de rug stappen Riet en ik na de smalle steile weggetjes boven uit. We worden gelijk als een verzoenend gebaar getracteerd op een ijsje.
Maar het uitzicht is …inderdaad om over naar huis te schrijven.

-De homestead
-Nog nooit 30 mensen op m'n terras

Geschreven door hetty om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 28 mei 2008

Napier en Cape Kidnapper

Voor Eva en Robin en alle andere "kinderen".

[b]“Land in zicht”, roept de matroos vanuit het kraaiennest boven in de mast van het schip. Kapitein Cook is al weer een hele tijd op zee met zijn schepen. Hij denkt….. : hier kunnen we dan mooi water en eten aan boord halen. Ons eten is bijna op! Zijn donkere hutjongen is op Tahiti bij hem aan boord gekomen. Hij helpt kapitein Cook overal mee en is steeds bij hem.
Nu gooien de matrozen hun anker uit en gaan aan land om voedsel en water te zoeken. Er is nog niemand te zien…
Maar de Maori’s, die hier wonen hebben de schepen allang gezien en…. ook die donkere jongen. Dat is één van ons …denken ze. Hij is net zo donker als wij. Oohhh!!
Dan gaan een stel Maorie-krijgers er op af….pakken de donkere jongen en gaan er met hem vandoor! Wat vreemd…hij praat wel anders dan onze kinderen!...
Dat laat kapitein Cook niet op zich zitten en laat de kanonnen aan boord bulderen!.
Wat een schrik bij de Maori’s.
De zwarte hutjongen bedenkt zich geen moment….duikt van de rots af…in de zee en zwemt naar het schip terug naar zijn kapitein Cook.
Die noemde die kaap van toen af aan Cape Kidnapper.[/b]

Op 3 februari 1931 werd Napier bijna helemaal verwoest door een aardbeving met een kracht van 7,8 op de schaal van Richter. Later werd het weer opgebouwd in de toen populaire Art Deco stijl. En dat gaan we deze dagen bewonderen.
Dit is het Kennedypark in Napier, de mooiste camping tot nu toe, zowel om te zien als het sanitair.
Bij de Harara Falls was het uitzicht ook fantastisch, maar het sanitair…brrrr . Je kon er je kont niet keren.
Nu zie je iedereen sjouwen met bakken wasgoed. Bets wast het meest zo te zien!
Op dit moment wordt Ben onder handen genomen door Riet…coupe Herman de Bijker.
Ook Dick, nee de andere Dick meldt zich om bijgewerkt te worden, anders heeft hij straks zo’n wit randje in z’n nek omdat de zon daar niet bij kon! Marijke noemt het gewoon “ coupe kaal”.
22-11
Het was werkelijk een topdag gisteren! We hadden een excursie naar Cape Kidnappers en de Jan van Gentenkolonie.
De tocht er naar toe gebeurde met smalle bussen met hele grote wielen. Onderweg moesten we wel een paar keer de ogen dicht doen…. Zo’n afgrond…... Greet had het niet meer! Ze zat helemaal verstijfd de andere kant op te kijken. Ik zat hier ook niet op te wachten.
Maar wanneer je wat zien wilt…Dit gebied is opgekocht door een Amerikaan en wordt goed onderhouden. Je kunt er golfen tegen een fiks bedrag en voor 1000 $ per nacht overnachten.
Helemaal boven…weten we niet wat we zien…zoveel vogels bij elkaar.
De Jan van Genten zien ons amper. Ze zien alleen elkaar en zijn druk met elkaar het hof maken, eieren uitbroeden of jongen verzorgen. Er zitten hier wel 2200 paren.
We kijken onze ogen uit!
Tussen de middag is het heet. We kopen een broodje en een cappucino. Dit is het warmste deel van Nw Zeeland.

Cae Kidnapper
Jan van Genten kolonie 2 x[/b]

Geschreven door hetty om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 28 mei 2008

Dan start de zoektocht naar het Visitors Centre van de geothermische electriciteitscentrale van Wairakei. We bekijken een video om te zien hoe hier met behulp van het hete water dat hier overal uit de grond komt electriciteit wordt opgewekt, dat 5% van Nieuw Zeeland van stroom voorziet. We rijden op aanraden van Dick en Carla nog naar boven om neer te kijken op het complex.
We ontdekken nog iets voor de jongens, de grote dan… nee, we verklappen nog niets
[/b]Hier zitten we dan aan ons “Oostelijk Thuisfront”. Toevallig kwamen we naast Ben en Riet te staan. We hebben een picknicktafel gescoord en praten de reis van vandaag door. We rijden niet samen, maar tussendoor trekken we veel met elkaar op.
Wim heeft last van vliegen. Ze zitten er ook uitdagend bij…die beide mannen..allebei in hun blote bast!
Nu doen ze even hun ronde op de camping.
Wat is het vandaag voor dag”, vroeg Wim vanmorgen. ‘Ik heb het gevoel dat het iedere dag zondag is!” Leuk gevoel toch!
Het is zo’n prachtige dag! Mooi weer! Geweldige natuur onderweg! De brem die onderweg zoveel te zien is wordt langzaam vervangen door wilde gele lupinen. Wanneer we dichter bij de kust komen worden de boerderijen met merino’s langzamerhand vervangen door wijngaarden, lavendelvelden en boomgaarden. We kopen flink wat fruit in. Er zijn nu ook kersen. Lekker! Wat wil een mens nog meer!

De geothermische electriciteitscentrale 2 x
De Huga Falls

Geschreven door hetty om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 27 mei 2008

Het Agridome en een echte Hangi

Zaterdag....een vrije dag.
Er is genoeg te doen. We overleggen met Ben en Riet om samen wat te ondernemen.
Het wordt een kijkje in de stad...prachtige gebouwen -veel Engelse invloeden- ! Badhuizen...en overal die stomende modderpoelen en geysers.
En dan.... het Agridome, mijn keus. Wat dat is? Natuurlijk een demonstratie met alle soorten schapen die hier in Nw Zeeland voorkomen. De man geeft een erg leuke show met honden erbij en eenden. Ook de Australian Shepherd toont zijn kunsten door over de schapen heen te lopen. Die kan ook in zijn eentje 2000 schapen aan!
We hebben genoten! Tja toen moest er nog brood ingeslagen worden en wijn. Dat was even zoeken, maar ....we zijn op tijd voor onze avond bij de Maories![/b]
Vanavond nemen we een duik in de Maoriecultuur. We maken een echte Hangi mee, met zang en dans, een begroetingsceremonie, een tocht in het donker langs bijzondere bomen, bronnen, glimwormen enz.
Eduard was door ons aangewezen als Chief en hij werd begroet door de Maori. Hij deed het perfect- hij pakte een teakje op en begroette - 2 x neus tegen neus ( hongi) en vertelde dat hij in vrede kwam uit een land helemaal aan het andere eind van onze aardbol.
Het was een geweldige avond met Maori-entertainment. Als laatste optreden lieten de jonge mannen zien hoe ze indruk konden maken op de meisjes...met veel stoer doen, geschreeuw, tong uitsteken en rollende ogen. Ze hoeven voor hun conditie in elk geval niet bij de voetbal.
Bij ons rijden ze rond op opgevoerde scooters of in een sportief autootje! Zelfde effect!
Daarna kregen we de Hangi, een maaltijd die in de grond gaargestoomd was, opgediend. Erg lekker...kip, lam, zoete aardappelen, mais met rijst ... Niks mis mee!
Tenslotte nog de mooie wandeling in het donker met alle geluiden van muziekinstrumenten en zang op de achtergrond. Bij de plek met de glimwormen was het even: "Torches out"
Een echte "secret place"![/b]

Geïnteresseerd in dierenportretten en dieren prentenboekjes?
welkom op www.hettysite.nl

Geschreven door hetty om 21:32 Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 27 mei 2008

Kraters... bronnen.... geysers!

Onze gids Frans had vanmiddag weer iets leuks georganiseerd! We gingen samen in een aantal campers naar Waimangu om daar in de omgeving van allemaal dampende kraters en warmwaterbronnen te wandelen. En het aardige was: Je kon met de bus terug! Wij gingen met de camper van Ben en Riet. We waren helemaal beduusd van zoveel moois. Het wandelen was vooral het eerste stuk goed te doen. Daarna pakten Riet en ik de bus. Ik had geen kaart…Wim had die in de rugzak, maar op mijn mededeling dat ik mijn husband kwijt was, mocht ik natuurlijk toch mee. Iedere keer wanneer de chauffeur me later weer zag, vroeg hij of we de mannen al teruggevonden hadden. Lachen!...
We hebben een paar pukeko’s gezien. Het was een heel aparte belevenis om temidden van al dat gebubbel…ja echt heet water waar je je vingers aan brandt…gewoon te wandelen.
Riet kletst me de oren van de kop. Die kan er wat van! Maar we vinden dat alleen maar erg gezellig. De familie van beide kanten is natuurlijk al volledig doorgelicht…dat begrijp je!
Morgen? Richting Lake Taipo![/b]

Geschreven door hetty om 20:28 Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 27 mei 2008

Man...man...

Man..man, wat kan 305 km lang zijn als je daarvan minstens 250 km in bochten stijgend of dalend af moet leggen!
Dan komen we ook nog bij de hot water Beach, waar het helaas vloed is en er weinig in te graven valt in warme blubber!
Maar wel een plek om even koffie te drinken. Overal zie je onze campers komen en gaan en met een zwaai of tuutje begroeten we elkaar.
In Pahia is onze volgende stop en met Dick en Marijke en Annemiek en Bart praten we even bij!
En...ik vind ineens een internet café, waar we foto's kunnen mailen en is de site weer bijgewerkt. Wim maakt daar nog even de blitz bij het meisje in de shop door al struikelend binnen te vallen. Later na haar waarschuwing "Mind the doorstep" komt ze niet weer bij als Wim achterstevoren de winkel verlaat!
In de "Bay of Plenty", een fruitgebied, drinken we een cappucino in het Kiwi Inf. Centre.
En dan.... eindelijk Rotarua.
Al kilometers ervoor ruikt het naar rotte eieren... overal zie je dampende modderpoeltjes, ja...ook in de stad! Het heet niet voor niets Sulfer City!!
Ik lig al om half 10 plat. Het "bij-rijden" is geloof ik nog vermoeiender dan zelf rijden.
Ben en Riet gingen via een goudstadje en kwamen via een alternatieve route. Ben vroeg zich in the middle of nowhere nog wel even af waar toch z'n reserveband zou zitten voor het geval dat....[/b]

Geschreven door hetty om 16:53 Reageer op dit bericht Stuur door

Reageer op dit bericht

Meer van hetty's site