Het Agridome en een echte Hangi

Man..man, wat kan 305 km lang zijn als je daarvan minstens 250 km in bochten stijgend of dalend af moet leggen!
Dan komen we ook nog bij de hot water Beach, waar het helaas vloed is en er weinig in te graven valt in warme blubber!
Maar wel een plek om even koffie te drinken. Overal zie je onze campers komen en gaan en met een zwaai of tuutje begroeten we elkaar.
In Pahia is onze volgende stop en met Dick en Marijke en Annemiek en Bart praten we even bij!
En...ik vind ineens een internet café, waar we foto's kunnen mailen en is de site weer bijgewerkt. Wim maakt daar nog even de blitz bij het meisje in de shop door al struikelend binnen te vallen. Later na haar waarschuwing "Mind the doorstep" komt ze niet weer bij als Wim achterstevoren de winkel verlaat!
In de "Bay of Plenty", een fruitgebied, drinken we een cappucino in het Kiwi Inf. Centre.
En dan.... eindelijk Rotarua.
Al kilometers ervoor ruikt het naar rotte eieren... overal zie je dampende modderpoeltjes, ja...ook in de stad! Het heet niet voor niets Sulfer City!!
Ik lig al om half 10 plat. Het "bij-rijden" is geloof ik nog vermoeiender dan zelf rijden.
Ben en Riet gingen via een goudstadje en kwamen via een alternatieve route. Ben vroeg zich in the middle of nowhere nog wel even af waar toch z'n reserveband zou zitten voor het geval dat....[/b]

"Ik holle ok niet zo van lopen", zei Ben gistermorgen. Hij nam Annie en mij mee in de camper naar de Driving Creeck Railway.
Riet wel! Alleen toen ze later terug kwam had ze arm en been behoorlijk geschramd. Ze lachte toen ze vertelde dat haar "wichter" nu aan haar konden vragen of ze de kleren nog heel had! Dat werd haar vroeger nl nogal eens verweten wanneer ze gevallen waren, dat ze daar altijd eerst naar vroeg!
Iedere keer denk ik dat we het mooiste van Nw Zeeland wel gezien hebben, maar deze plek is ook weer prachtig. Er wordt hier veel op mosselen gevist.
Op de camping is zelfs een plek om vis schoon te maken.
Om 5 uur hadden we een "Happy Hour", glas en stoel meebrengen! Voor de rest zorgen Lya en Janny! Het wordt nog steeds gezelliger. En aan het eind van de dag tot besluit: een wijntje bij Ben en Riet.[/b]
Dat moet wel een Nw Zeelander of Australier zijn! Op blote voeten loopt een jonge man door het scherpe grind naar het toiletgebouw. Karen vertelde laatst dat hier veel kinderen het liefst op blote voeten lopen. Van Jennifer weet ik dat zij dat in Australie ook het liefst deed.
Gisteren zei ik nog: "In dit land had ik wel geboren willen worden". De relaxte levensstijl spreekt me erg aan. En het "Enjoy your day" bij het afscheid telkens klinkt heel overtuigend.
Het is net of bij Dick en ook anderen het haar witter en de gezichten bruiner zijn geworden.
Vandaag wordt Rotorua, het centrum van de Maori cultuur bereikt![/b]

[b]Prachtige uitzichten aan de westkust

Nieuw Zeeland heeft veel Engelse invloeden, maar maakt toch op plaatsen een wat nonchalante indruk, vooral in armere gebieden waar veel Maori's wonen. We zagen onderweg een piepklein caravannetje, zo'n Wilk als die Ben en Diny vroeger hadden. Daar werd in gewoond... ja met een brievenbus aan de weg. Ook wordt er wel in bussen gewoond. Wat zuidelijker hebben de mensen een beter bestaan, veel boeren met glanzend en gezond vee en mooie huizen. De dorpen stellen niet zo veel voor. Het lijkt wel wat op Canada: supermarket, bakery, zadelmakerij en een smid. En vooral veel stof!
Maar overal zijn vriendelijke mensen, gewoon no nonsense!
Vrouwen aan de benzinepomp of op de weg om het verkeer te regelen bij werkzaamheden. En vooral: "Enjoy your trip" en "Relax".[/b]

12 -11
[b]Vandaag was een geweldige dag!
Van Paihaia, waar in 1823 het eerste gemengde huwelijk gesloten werd tussen een Maori meisje en een Engelse smid, weer via de westkust naar Takapuna (Auckland). Er waren onderweg prachtige vergezichten aan zee, machtige Kauribomen. We zagen de 2000 jaar oude Tane Mahuta... "De god van het oerwoud".
Ook het mooie Kaurimuseum waar alles over Kauribomen, bos- en landbouw te vinden was was een schot in de roos!
Frans en Lya vertrekken steeds als eersten en Fred en Janny als laatsten om eventuele pechgevallen bij te staan.
Fred hielp pas ook mijn laptop weer aan de gang. Geweldig!
Alle vier zij ze van onschatbare waarde voor ons allemaal![/b]

Karen onze gids in Auckland

Ik kan jullie verzekeren dat een vakantie als deze ook veel onverwacht energievretende zaken op kan leveren!
Op Singapore Airport ontdekken we een beetje laat dat daar ook internet is. Beneden is alles vol... dus wij naar boven. Natuurlijk til ik bij een kunstwerk niet goed m'n voeten op en struikel over het voetstuk. Gevolg: dikke blauwe elleboog en blauwe knie. De elleboog is al weer dun, maar krijgt nu alle kleuren van de regenboog!
Zo lieten we bv ons fototoestel in het hotel in Auckland bij het internetten liggen. Ze wisten gelukkig dat we room 120 hadden want de computerman van het hotel had al vergeefs geprobeerd de laptop aan de praat te krijgen. Ze belden ons om half 12 's avonds wakker om dat na te vragen. OOhhh!!
Laat Wim nu op de eerste camping hier bij Auckland ontdekken dat zijn zegelring weg is..... ligt nog in de badkamer van het hotel!!!  Gelukkig!
Frans zou hem gisteren ophalen, maar kreeg hem niet mee met de naam: van der Kolk. Bleek later dat iedereen daar met zijn voornaam ingeschreven stond. Als Willem...wordt hij straks wel meegegeven!
Wil je nog meer? Nee he?!

"Je moet er wel wat voor over hebben!" Om 6 uur liep het mobieltje af, want om kwart over 7 komt de bus al. Deze dag zullen we meer dan 500 km afleggen. De jonge gids/ chauffeur brengt ons via een geweldig stuk oerbos met h'e'e'e'el oude bomen en koffiestop bij het Ancient Kauri Kingdom naar Cape Reinga om de vuurtoren op het allernoordelijkste puntje van Nw Zeeland te aanschouwen.
We zien veel fruitteelt in dit gebied o.a. citrus, kiwi enz. En natuurlijk ook weer veel merino's en koeien: Holstein/Friesien en Jerseys. Ook valt me een zwart vogeltje op hoge poten op. Het blijkt de Pukaki te zijn die alleen hier voorkomt.
We stopten ook nog om hulp de bieden aan een paar drieste Nw Zeelanse jongens die met hun auto op de kop in de bosjes terecht waren gekomen: auto total loss,maar ze kwamen er zelf gelukkig heel uit!
De vuurtoren helemaal in het Noorden bereiken we via een mooie wandeling. Prachtig uitzicht op zee! Hier vlakbij kwam Abel Tasman vroeger aan land en werden 4 van zijn mensen door Maori's vermoord: de Dodemansbaai....nu Golden Bay!  (blijkt toch op het Zuidereiland)
Het toppunt op de terugweg was het " sand"boarden vanaf de duinen. Eerst sleep je het board mee naar boven en dan zittend of liggend sjezen ze weer naar beneden. Prachtig om te zien.
Een aantal van ons waagden zich er ook aan, maar je snapt al wel...deze moeders niet! Onze jonge chauffeur gaf zelfs een hele show weg, maar die oefent natuurlijk regelmatig!
We reden daarna wel 90 km over strand, door water naar het zuiden! De bus zag er niet uit!
We mochten ook nog even strandjutten en ik heb een paar hele mooie schelpen voor jullie Robin en Eva!
Bij de laatste koffiestop werd de bus weer ontdaan van modder en zeewater en kocht Wim een originele NW Zeelandse hoed.
Een kudde koeien zorgde op de terugweg voor consternatie, want die wilden de wei niet in , alleen maar richting bus, maar het kwam goed!
's Avonds gezellig een wijntje met een deel van de groep....ja ook met Ben en Riet uit Luttenberg!

Onze gids Mike

"Laat je niks wiesmaken", demonstreert onze gids Mike zijn 11- jarig verblijf in Velp en even later "Busje komt zo"!
Guide Mike is een kleine man, ik schat zo 1.60m. Vandaag begeleidde hij onze rondtour door Singapore. Hij vertelt ons veel over dit mini-staatje, dat sinds 1965 alleen uit de stad Singapore en omgeving bestaat.
De Chinese wijk was erg leuk om te zien, maar de Botanische tuin was de topper met al z'n orchideeen.
We hebben net onze siesta achter de rug en gaan er zo nog even op uit.
Gisteravond hadden we ons welkomstdiner in het Yorkhotel. Er zitten een paar grapjassen bij en  een die alles beter placht te weten, maar onze reisleider vat dat prima op.
En dan hebben we Ben en Riet uit Luttenberg , "daor praote wij lekker plat met"
Na de siesta moesten we natuurlijk weer even het kleurrijke winkelcentrum in. Dit keer kreeg Wim een soort shiatsu-massage over z'n schouders, nek en rug. De dame in kwestie deed het wat hardhandig, maar goed. En een speciale kop koffie deed ons weer goed temidden van de uit palmblad etende mensen. Een hele leuke ervaring!!
Vanavond hebben we met een heel stel een uit zo'n beetje alle beschikbare Chinese gerechten bestaand diner gehad in een restaurant om de hoek. 
We leren onze reisgenoten nu wat beter kennen en zo te zien wordt dat wel wat.
Vanmiddag hadden we Bareld even aan de telefoon- ja soms moet je wat- want de batterij van de laptop liep te snel leeg en laadt ook niet op. Nu gaan we verder op het lichtnet en hebben hier bij de receptie een kaart gehaald waarmee we 2 uur kunnen internetten. Dat werkt heel wat rustiger dan telkens 15 minuten.
Zo zie je maar...we roeien met de riemen die we hebben!

Dag allemaal.
Liefs Wim en Hetty

Als haringen in een tonnetje, leek het, toen Gerhard ons in Hoogeveen afzette . Eerste klas of niet. Maar we vinden toch nog plek. We worden aangekeken als wereldreizigers met al die bagage. Na Amersfoort wordt het weer riant voor ons. Met z’n tweeen een hele coupé.
De hotelshuttle was weer een avontuur op zich! We hebben al eens in in de metro opgepakt gezeten, maar dit brak alle records, maar ja….je wilt toch wat beleven …toch!!Alle talen hoorden we om ons heen. Kunnen we vast wennen!

Vanmorgen werden we 3 x gewekt! Eén keer door een uitgebreide klop op de deur, toen door de telefonische wekservice en daarna nog eens door ons eigen wekkertje.
Nou we zijn er klaar voor! Nog even een belletje naar Rick en een sms je van Mark!

“O, it was so nice to meet you”. Onze buurman in het vliegtuig bleek zelf uit Singapore te komen. Hij leek heel eigen met de mooie stewardessen te zijn. Wim dacht zelfs dat hij bij de beveiliging hoorde. Maar nee, hij was ook piloot bij Singapore Airlines en had een paar dagen ervoor naar Amsterdam gevlogen en morgen ging hij weer verder.
Tussen eten en slapen en wat lezen door hebben we erg leuk gepraat en kregen veel tips wat wel en wat niet te doen in Singapore. Dus niet in een taxi stappen die de meter niet aanzet en wel shoppen.
Joseph zelf was erg onder de indruk van een meer dan 35 jaar oude gesubsidieerd flatje met uitzicht op zee die nu voor 730.000 S dollar (350.000 euro) verkocht was.
Verder werkt een reisje met de ANWB als een geoliede trein. We zijn nu in het hotel sinds 8 uur vanmorgen Singaporetijd tijd en hebben deze dag vrij te besteden. Vanavond een gezamenlijk diner.
Maar …. We hebben al kennisgemaakt met Singapore. Ik heb al een voet/ been reflextherapie gehad omdat ik toch nog wat last heb van m’n benen na de vlucht. Dat is big business hier. Wat hebben die tengere meisjes sterke handen!! Ze wilden Wim ook op de stoel hebben, maar misschien doet hij dat morgen nog wel.

Foto: mooie stewardessen bij Singapore Airlines

 

Rick komt natuurlijk even afscheid nemen!

[b]Ja dat valt nog niet mee. We staan hier midden tussen de stapels spullen en verschillende rugzakken  en koffers een beetje verdwaasd te kijken.
Er moet nog een geel formulier ingevuld worden met alle gegevens op reis- verzekering- en gezondheidsgebied. “Welke bloedgroep heb ik?”, vraagt Wim. Ik denk van O, maar weet het niet zeker. En zo gaat het door.
Mark komt, bekijkt de ravage en zegt: “Waarom halen jullie de helft er niet uit. Daarginds kun je alles kopen”. Is ook zo. Zullen we? Opnieuw bezien we de berg spullen!!
Liesbeth, Anda , Janny, Corrie, Jans, Susan, Boukje, Diny, Tonny.....….er wordt wat afgebeld. Lief hoor!
“Maak je om Rick maar geen zorgen”, zegt Jans. “Die vangen wij wel op. En moe kookt nog wel eens wat extra voor Rick”. De pony’s verzorgen wij  en zitten de jonge hanen nog in de boom ’s nachts? Ik kijk nog wel of ik er een paar te pakken krijg.”
Wat een goede buur hier voor ons betekent!!
Morgen nog even samen naar de kapper….en ’s middags gaat Gerhard ons wegbrengen naar Hoogeveen.
Ik wou….dat ik al in die trein zat!

Hattem

Vandaag was het afscheid nemen…van Oma van der Kolk. Robin was ook mee om Tessa weg te brengen. . ”Waor is dat t-er ene van?”, vroeg ze keer op keer.”Van Gerhard en Judith”. “O, ja!  En hef  Robin al wel wat ehad?” Ze blijft altijd attent. We hebben niet verteld hoelang we weggaan. Daar raakt ze alleen maar in de war van.

We hebben Robin een uitgebreide rondleiding gegeven door het oude en ons  zo dierbare Hattem. Hij zag de overblijfselen van de dikke stadsmuren en de grachten. Ben liet ons zelfs de maquette van de nieuwe spoorbrug van de Hanzelijn zien in het stadhuis. Wat hebben de Hattemers gestreden om die Hanzelijn onder de IJssel door te krijgen, maar nee…. te duur!

Bij het geboortehuis van Wim, Piet, Henry en Ben hebben we nog met de nieuwe bewoners staan praten. We hebben Robin ook verteld hoe Piet en Henry om de beurt Ben over het balcon lieten hangen om te zien wie dat het langst vol kon houden. Het balcon was wel èrg hoog. Wim deed er nog een schepje bovenop en vertelde dat hij zich wel eens naar beneden had laten vallen vanaf datzelfde balcon.

In de kerstvakantie willen we Robin en Eva het Bakkerijmuseum laten zien. Misschien heeft de rest daar ook wel zin in.  De kinderen kunnen dan zelf koekjes bakken.

Niesje had een heerlijke macaroni gemaakt. Robin smulde daar weer flink van. De volgende keer moet Eva toch ook maar eens meegaan. Er is van alles te beleven in Hattem.

We komen weer thuis en er is een mail dat Henry en Tonny het ook prima vinden wanneer Mark verder op Tessa past. Nou ja……Mark en Henry en Tonny overleggen nog wel.

Maar nu……inpakken en…..

foto: Wim en Ben nu!

Voorlopig zal ik deze site niet meer bijwerken, maar voor degene die geïnteresseerd is in onze ervaringen tijdens onze Nieuw Zeelandcamperreis met de ANWB :  van harte welkom op m'n website www.hettysite.nl .Hierop zullen wanneer dat allemaal lukt onze belevenissen te volgen zijn.
Vertrek: 3 november ! Dag allemaal. Bedankt voor jullie aandacht.

Roelie....of   wie wat bewaart heeft wat!

b]Dit wordt m’n eerste ervaring op ons nieuwe laptopje! Wie had dat gedacht dat deze voormalig digibeet nog eens met een laptopje onder de arm zou lopen?
Onze steun en toeverlaat op dit gebied is, behalve natuurlijk onze eigen boys, Bareld!
Je hoeft maar even te kikken van “Bareld…help” of Bareld kijkt vanuit z’n eigen pc in z’n eigen huis mee op je scherm en het probleem is meestal snel opgelost.
Vanavond was Roelie ook aan het stoeien met haar computer. Ik kreeg de mail zelfs dubbel.Maar ...bedankt Roelie. Het is de moeite waard!
Ze heeft natuurlijk veel van dezelfde ervaringen in onze gezamelijke tijd in Hattem. Ze had zelfs nog een leuke aanvulling. Onze gezamelijke collega Johan Frijlink, ja ook degene die “Val niet in de draaikolk.”op m’n fietszadel geplakt had, had meerdere talenten. Op het personeelsavondje dat ik laatst beschreef kwam Johan met een gedicht op de proppen mèt een in elkaar geknutselde tekening, waarbij ons “Hoofd” toen nog dhr Aartsen, als dreigende donkere figuur de escapades van zijn vrouwelijk personeel gadeslaat. Hier worden Roelie en Albert uitgebeeld.
Toen ik dit zag werd het weer helemaal helder na 43 jaar.
Diezelfde Johan Frijlink haalde Roelie en mij zelfs met een soort handkar van de bus toen we onder elkaar als collega’s iets aan sinterklaas zouden doen! Ach dat was ook wel lachen!
Het gedicht erbij luidde als volgt:

Sij saten in het corenvelt bij wilgh en vogelnest
Het was so stil, de harde banc so sacht
De nagtegaal deet goet sijn best
want over nogh geen uurtje wert 't nacht

Hij dacht niet meer aen het papier
Sij intresseerde sich voor 'tscooltje geen sier
Sij lacht ende cijct so vriendlijc naer sijn snor
En geeft hem noch daerbij een por.

Doch plots verstomt des nagtegaelen wijs
Hi siet een donkere gedaente naedren
Si schuifelt nu dichtbij als een patrijs
Si scijnt te horen tot de vroede vaedren

Opeens bemerckt hi iets.........

 

Wisselgeld

Nu begint het op te schieten. ”Zijn jullie nog niet weg?”,vroegen ze na de kerkdienst vanmorgen. Ze hadden ons al gemist na al onze weekend escapades deze maand. We zaten nekloge vanmorgen. De kerk zat tjokvol en toch was er maar één kind voor de kindernevendienst. Volgens dominee Hans Bijleveld moeten we daar dubbel blij mee zijn.

Er was bovendien Avondmaal, een lopende viering voor wie dat iets zegt. Dat betekent dat je voor een stukje brood en een slokje wijn in lange rijen bij de dominee en ouderlingen en diakenen langs loopt.

Wij zaten al weer snel. En wat je dan allemaal langs ziet schuifelen!!Hééle dikke, maar ook hele breekbare dunne oude dametjes. Jongeren volgens de laatste mode gekleed, iets ouderen ook keurig…zo bij Niezingh Heyes uit de winkel gestapt, ouderen met het uiterlijk van: ik trek aan wat nog op de stoel ligt. En dan die schoenen. Het viel me op dat er mannen bij waren met hele hippe schoenen met streepjes, keurige zwarte type trouwschoenen, stevige stappers en ook geitewollensokken sandalen. En weinig stropdassen!

Ja zo vooraan zie je alles.

Toch was iedereen zo te zien erg betrokken bij het vieren van het Avondmaal.

Er was ook zoals altijd een collecte. Wim zat aan ’t eind van de inzameling met twee kerkzakken op schoot, voordat de diaken ze kwam ophalen. Ik moest ineens aan Lenie denken, Niesjes zus. Toen die als kind ook iets in de collectezak mocht doen,….begon ze er na die tijd in te grabbelen. “Niet doen, Lenie!!!...”,werd er natuurlijk al gauw ingegrepen. Maar Lenie wilde haar wisselgeld. “Ik heb er een kwartje ingedaan en nu wil ik een dubbeltje terug”, was haar reactie.

foto: Toen dit nog kleine Lenie was....