Dinsdag 3 juni 2008

Wanaka

Vandaag was het net of we bij iedere bocht een bladzij van een prachtige natuurkalender omsloegen. Wat een natuur!
Vanuit Franz Josef ging de rit van 292 km naar Wanaka dwars door bergen met besneeuwde toppen en langs een prachtige kust toch weer iets het binnenland in.
Onderweg werden we weer massaal aangevallen door de sandfly’s, maar we zijn nu geprepareerd!! De gesprekken onderweg gaan ook over de middeltjes voor de prik èn na de prik.
2-12
Deze zondag is weer lekkere vrije dag. We zitten lekker in de zon…zo bloot mogelijk.
Toch blijft de wind die er is koud. Dat maakt het voor mij echt aangenaam.
Straks gaan we Wanaka in om weer ons rantsoen in te slaan en….een internetcafé te zoeken!! Dag…dag!
Het Happy Hour , glas en stoel meebrengen, is om 5 uur. Na de boodschappen en het internetten hebben we met Ben en Riet heerlijk aan het strand van het Wanaka meer
gezeten, genietend van de zon èn het uitzicht op de besneeuwde bergtoppen.
Bij het glas wijn en alle lekkere hapjes, door Janny en Lya met zorg klaargemaakt, blijkt dat veel mensen een heerlijk ontspannen dag hebben gehad.
Het weer is geweldig…zo mooi!
Morgen gaan we naar Queenstown. Het moet het mooiste plekje van Nw Zeeland zijn.

Geschreven door hetty om 00:00 Stuur door Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Dinsdag 3 juni 2008

Franz Joseph

Franz Josef is een leuk toeristenplaatsje. Terwijl een aantal van onze groep zich per helicopter naar de Franz Josefgletsjer laten vervoeren gaan wij het plaatsje maar eens in. Met Ben en Riet natuurlijk. Riet en ik gaan winkeltje in…winkeltje uit. Maar dan zien onze mannen ineens een nieuwe mooie rode quad staan. Je kunt hier nl ook een paar uur uitleven over woest terrein op een quad. Ze zien het helemaal voor zich. Er is geen praten aan. Dit is het einde en wij…. wij moeten wel mee. Anders vinden de mannen het niet zo leuk.
Vanmiddag zijn we geweest en ik moet zeggen dat het een geweldige ervaring was. Frans, Fred en Janny gingen ook en nog wat Schotten en een stel Japanners. We kregen duidelijke uitleg van een leuke jonge knul over wat je wel en juist niet moet doen. Zijn duim omhoog betekent: Hoe gaat het. En onze duim omhoog: o.k. Armen wijd: afstand nemen.(vanwege het stof!)
Als we in nood zitten: met beide armen in de lucht zwaaien. Wanneer je een steile bult afgaat: achterover leunen… wanneer je er tegenop moet: voorover gaan zitten.
Het ging allemaal goed. Over heel ruw terrein… door rivierbeddingen. Ben en Riet kwamen eventjes bijna in een moeras terecht, ze waren even de weg kwijt. Hup … Riet er af… Ben eraf en even gas… gelukkig weer op de harde ondergrond! We zitten van onder tot boven onder het stof. Het kraakt tussen onze tanden. Tot slot worden we allemaal afgespoten met een waterslang!!
We hadden veel bij te praten. “Dat hadden ze vaste niet van ons edacht, da’w dat zollen doen”, zegt Riet.[/b]

Geschreven door hetty om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 2 juni 2008

Rain Forest Campsite

En nu…staan we op de Rain Forest Campsite in Franz Josef. En…het is inderdaad net of we hier in het regenwoud staan. En het regent hier ook nog!!
“Wij hebben het mooiste plekje!”, zei Dick, toen hij naast ons kwam te staan. “Maar we hebben er ook de hele dag aan gewerkt!”.
Eindelijk heb ik een vogelboekje gekocht. Ik zag zoveel onbekende vogels dat ik steeds nieuwsgieriger werd. De Pukeko heb ik nu al vaak gezien en vandaag zien we verschillende keren een bruine vogel zonder duidelijke staart. Dat blijkt de Weka te zijn. Op onze route zagen we vandaag ook weer zwarte zwanen met een heel regiment kuikens er achteraan!
De Paradise Duck, waarvan het vrouwtje een witte kop heeft is ook zo mooi!
Op het Noordereilend was er steeds een soort merel, maar met bruine vleugels en een witte rand langs vleugels en staart: de Minah.
Er is ook een soort mengsel kraai/ ekster… met een witte rug. Het is de Australian Magpie. En dan is er nog de Nw Zeelandse duif met z’n witte borst. De Kea hebben we al gezien, de Kiwi en de Kaka in het Wildlife Centre enz. Nu zit er steeds een vogel buiten in de bomen die het geluid maakt van een paar tonen op de blokfluit, maar we hebben hem nog niet kunnen ontdekken.
We raken ook een beetje onthecht aan alles en hebben hier het gevoel steeds door te gaan met het ontdekken van nieuwe dingen. Er is zoveel te zien hier…dat je keuzes moet maken anders raak je overvoerd. Wel fijn om iedere keer berichten van het thuisfront te krijgen. Ik denk dat Rick wel aangekomen zal zijn. Hij eet regelmatig de pannen leeg bij de familie! Hij is al met Didi, zijn “maatje” van het Maatjesproject, naar Assen geweest naar een workshop beeldhouwen.
En natuurlijk is het geweldig dat zoveel vrienden en bekenden meeleven en af en toe reageren!

Geschreven door hetty om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 30 mei 2008

De Swingbridge

Er werd vanmorgen flink gespoten en gesmeerd met anti- mug, in dit geval anti- sandfly. Iedereen heeft ineens heilig ontzag voor die kleine op onweersbeestjes lijkende lastpakken. Ook de after bite wordt al driftig aangesproken.
“ ’t Zijn sekreten. Je kunt je het beste niet douchen. Stinkende mensen …daar hebben ze een hekel aan”.( opm….? natuurlijk Dick)
Steeds vertrekken Frans en Lya als eersten en meestal volgen Frans en Rietje al snel daarna.
“Ik wil niet steeds de laatste zijn”, roept Greet iedere keer. Ach wat maakt het ook uit. “Ik hebbe mien thee nog niet op”, zei Ben pas nog, toen wij vertrokken. Zo heeft ieder z’n eigen ritme.
Gisteren kwamen we nog bij de Swingbridge. Het zou een toeristenattractie zijn. Dus wij ook 5 dollar de man betaald en gaan op weg naar de brug…een smalle brug helemaal van touwen gemaakt. “Durf jij dat?”, roept Greet me toe die aan de kant op haar Jan zit te wachten. Ik loop wiebelend 5 m. achter Wim aan de brug op. Die begint me heen en weer te zwabberen. In de verte komen ons een heel stel mensen tegen. Dan zie ik ineens de diepe kloof waar we overheen zouden moeten…….
Afgelopen…dat doe ik niet. M’n maag krimpt al helemaal in elkaar. Wim wel…hij wel…. Hij zegt altijd dat hij zo’n hoogtevrees heeft. Nou…dat hoef je dus van nu af aan niet meer te geloven. Petje af Anda…dat je dat gedaan hebt!
Je kunt ook terug met een of andere schietstoel waarmee je met een rotgang naar de overkant geslingerd wordt. Ze verzinnen wat….!!
Na de Pancake Rocks ( net een stapel..inderdaad pannekoeken) en Blowholes in Punaikaki rijden we door naar Hokitika waar we in zo’n groensteenatelier mooie sieraden zien maken.
We komen verscheidene keren over een One Line Bridge, die ook gebruikt wordt door de trein, een raar idee. Maar we weten ondertussen dat er in Nw Zeeland niet veel treinen lopen. Dat scheelt.

Geschreven door hetty om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 30 mei 2008

Langs de westkust.... Westport

We zitten nu in Kaiteriteri, aan een baai...warm...en we lassen een dag in met luieren, wasje draaien, lezen,...gezellig teuten en strand!!
O.o dat wordt huilen vannacht"!, zegt Loes als ze Wim z'n rood/bruine borstkas ziet. Gelukkig valt dat mee. We hebben heerlijk gegeten in het restaurant met de groep gisteravond en als je soms denkt dat we de sint hier mislopen...mis! Er worden briefjes getrokken en...aan het werk voor de 5e december! Marijke heeft daar heeeeelemaal geen zin in, maar haar Dick wel. Dus probleempje opgelost.
Na de rustige dag gaan we nu op weg naar Westport aan ... jazeker de Westkust. Bij een stop kopen we kiwi's, want dit is een fruitgebied. Daarna stoppen we weer...maar zijn snel weer terug in de camper!....SANDFLY'S.
Anda had ons gewaarschuwd. We zijn voorbereid. We spuiten dat het een lieve lust is.
Het is een prachtige rit. We zouden hier zo wel willen wonen.
We zien deze vogels in een soort balts. Ik moet hun naam nu toch echt opzoeken. En nu zijn we dan even in Murchison om het Visitors Centre van de aardbevingen te bezoeken.
Hier rijden we dan vanuit Westport…op weg naar Franz Josef, een route van 290 km. We komen weer langs de Seal Colony. Gisteren hebben we de zeeleeuwen nog met elkaar zien spelen in de zon of lekker luieren op een steen.
Onverwacht gingen we gisteravond nog naar een Beach Restaurantje. Lekker, gemakkelijk en gezellig! Buiten staat een prachtig uitgesneden zeeleeuw met welp. Een oude Kauriboom is hiervoor gebruikt. Het was erg lawaaiig in het kleine restaurant. Een kippenhok was er niks bij. Riet vraagt bij het weggaan op haar Sallands aan een mevrouw uit Wales:”He’j ok nog las ehad van ons gekakel?” “Pardon?” Ze moeten er allebei om lachen, maar met z’n allen komen we er wel uit. Riet is nergens bang voor en praat met iedereen…als het moet met handen en voeten.
We rijden op dreigende hoge bergen af. We komen langs Greymouth. Hier zou de meeste regen van NW Zeeland vallen, zo’n 3 x zoveel als in Nederland. Het is een woest gebied…hoge heide- en andere struiken: Het Paparoa National Park. En we krijgen inderdaad een buitje. Er is hier ook bijna geen verkeer.

Geschreven door hetty om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 30 mei 2008

Het Zuidereiland... we zijn op de helft!

"Is het voor alle gezindten", vraagt Dick wanneer hij bij ons in de lift wil stappen op de Interlander Ferry. Hij blijft grappig... en dat zo vroeg op de morgen! We gaan op zoek naar een comfortabele plek voor de komende 3,5 uur.
Iedereen heeft slecht geslapen. Stel je voor dat je de wekker niet hoort! Om 7 uur staan we al met de hele club op een rij te wachten, terwijl we pas om 5 voor half 8 aanwezig hoeven te zijn.We gaan naar Picton aan de Nelson Bay.
Bets is zo bang om zeeziek te worden dat ze gelijk een tabletje neemt en naar het bovendek vertrekt. Martien als een trouwe waakhond achter haar aan.
Ben loopt met een dikke sjaal om. Ja...ja... een stijve nek. Lastig! Riet heeft hem al gemasseerd.
Verder gaat het zoals het hoort en om half 12 begint het tweede deel van onze reis: Het Zuidereiland!De prachtige fjordenweg heeft vele bochten...
"Iej zollen d'r kromme tene van kriegen", zegt Riet, wanneer we elkaar weer terugzien bij het Abel Tasman monument, dat in 2000 onthuld is door de burgemeester van Grootegast.
Hier staat Addo Anno Mulders, 51 jaar geleden geemigreerd vanuit Bathmen, op ons te wachten bij de Nederlandse vlag.
Hij vertelt over Abel Tasman die hier 350 jaar geleden aan land kwam.
Het landschap is afwisselend van steil en bochtig...naar vlak met fruitbomen, maar onveranderd .....mooi!

Geschreven door hetty om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 29 mei 2008

Wellington

We hebben hier maar 1 dag en besluiten naar het Nationaal Te Papa Museum te gaan. We zijn boven op de 4e verdieping bij de kunst afdeling begonnen en op ons gemak zo afgezakt naar beneden.Natuurlijk weer samen met Ben en Riet. Ja, er stonden meer van onze campers op de parkeerplaats en we komen steeds reisgenoten tegen. Gijs heeft zelfs een prachtige trui gekocht van merinowol, gemengd met possum… heel mooi.
Het is heel interessant om de verhalen van immigranten te horen en te zien. Wat heeft ze bezield om naar Nieuw Zeeland te komen. We zien ook al veel over het Zuidereiland. Spannend, want morgen gaan we met de ferry over!!
Riet vindt ook iets voor de wichter, maar dat zal ik hier niet verklappen! En na de cappucino met gebak gaan we op weg naar de Botanische Tuinen van Wellington. We gaan met een kabelbaan naar boven en gaan op weg naar de rozentuin. Nooit zoveel soorten rozen bij elkaar gezien en zo groot en zonder luis of zwarte vlekken.
Weer terug bij de camper van Ben en Riet komen we Dick en Marijke tegen. Ook zij liften mee naar onze Hutt Park Holidaypark Camping. De 3 mannen zitten voorin. Hoe komt het toch dat we er veeel langer over doen?
Nu…zitten we opnieuw met een glaasje wijn en een blokje kaas bij te komen van de mooie dag.
Morgen….om half 7 gaan we al rijden!![/b]

Geschreven door hetty om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 29 mei 2008

Art Deco en de weg naar Wellington

De mannen vermaken zich daarna ook, ondanks het feit dat Riet en ik de kans pakken om winkel in winkel uit te kleppen in dit toch heel aardige stadje. Dat is het voordeel als je met z’n vieren op stap bent! De Art Deco stijl is overal te herkennen. De architect Hayes die de nieuw te bouwen stad ontworpen heeft, heeft ook het huis van onze “buschauffeur” indertijd in 1914 ontworpen voor zijn grootvader.
We ontmoeten een Ierse, die 8 jaar geleden naar Napier kwam, verliefd werd op de stad ( misschien ook wel op één van de inwoners) en nooit meer weggegaan is!.
We besluiten de middag lekker lui in onze stoeltjes aan het strand. Het leven is goed!
De weg naar Wellington is 324 km. Het lijkt een heel eind, maar we lassen onderweg regelmatig even een stop in om koffie te drinken, soepje te maken, een middagdutje. Dan komen we op de route het Wildlife Centre tegen. Je denkt gelijk aan allerlei wilde beesten, maar nee….de beesten leven natuurlijk wel in het wild, maar geen leeuwen buffels of adelaars hier , maar allerlei kleine papegaaisoorten en andere vogels die beschermd worden. Er is een hele mooie Bushwalk te wandelen in ong. 40 min. Je waant je echt in de bush. We zien ook hele dikke palingen. We treffen het. De Kaka’s worden om 3 uur gevoerd. Het is ook een soort papegaai die hier beschermd worden, maar het heel goed doen. Ze zijn cheeky volgens de uitleg en inderdaad proberen ze je te laten schrikken door luid krijsend vlak over je heen te vliegen! Dan …op naar het Kiwihuis. Hier is het nacht en wanneer je een poosje wacht zie je de Kiwi rondscharrelen en met z’n lange snavel in de grond prikken op zoek naar voedsel. We zijn er een beetje stil van. De Kiwi heeft nogal wat vijanden, heel anders dan de possem. Ooit zijn in 1920 3 possums uitgezet in Nw Zeeland. Het was een gebeurtenis waarbij de schoolkinderen vrij kregen. Nu zijn er ong 80 miljoen van en ze worden van alle kanten bestreden omdat ze alles opvreten en vernielen. Het is voor de Nieuw Zeelanders een sport om ze dood te rijden…

Ook geïnteresseerd in dierenportretten, landschappen of dierenprentenboekjes?
Welkom op www.hettysite.nl !

Geschreven door hetty om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 28 mei 2008

It's a lucky day

You are very lucky today”, zegt dan onze gids. De invalchauffeur van Gannet Tours van die morgen is gelijk één van de eigenaren van de onderneming.
Hij nodigt ons uit op zijn Homestead, een landgoed met prachtig uitzicht, bloeiende rozen en bougainville. Het is prachtig in stijl ingericht. Zijn bet-overgrootvader vestigde zich hier al in 1854. Zijn grootvader had dit huis in 1914 laten bouwen, maar sneuvelde zelf in Galipoli in de 1e W.O. Het is interessant te horen hoe zo’n Nieuw Zeelandse familie hier iets moois opgebouwd heeft.
Er volgt nog een tocht naar het uitzichtspunt van de Te Mata Peak. Het is zo warm dat de mussen dood van het dak vallen. Dan is de airco stuk van onze bus. Er wordt een nieuwe bus gecharterd…kun je nagaan hoe warm het was! Daarna volgt een tour door de omgeving en een rondleiding inclusief diner op Wijngoed Mission, dat ooit gesticht werd door monniken en in stijl gebleven is. Me dunkt…… een volle, maar geweldige dag!

“Ik heb op m’n verjaardag nog nooit 30 mensen op m’n terras gehad”, zegt Aagje. We hebben haar toegezongen. Henk heeft verklapt dat bij hun thuis de jarige altijd een hoedje van papier op gezet krijgt. Dus ook hier. We hebben allemaal onze stoelen en koffie zelf meegebracht en Henk snijdt met verve de taarten aan.
Daarna hebben we een héééle vrije dag. Daar nemen we dus van…..tot een uur of 2. Ja een stad die in Art Deco stijl weer opgebouwd is na de aardbeving moeten we toch wel even gaan zien. Maar de mannen ….ja ja… Wim en Ben hebben nog meer voor ons in petto. Het uitzichtspunt hoog…ja heel hoog aan het eind van de boulevard…… moet nog beklommen worden met de camper. Dus dat gebeurt. Met het zweet op de rug stappen Riet en ik na de smalle steile weggetjes boven uit. We worden gelijk als een verzoenend gebaar getracteerd op een ijsje.
Maar het uitzicht is …inderdaad om over naar huis te schrijven.

-De homestead
-Nog nooit 30 mensen op m'n terras

Geschreven door hetty om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 28 mei 2008

Napier en Cape Kidnapper

Voor Eva en Robin en alle andere "kinderen".

[b]“Land in zicht”, roept de matroos vanuit het kraaiennest boven in de mast van het schip. Kapitein Cook is al weer een hele tijd op zee met zijn schepen. Hij denkt….. : hier kunnen we dan mooi water en eten aan boord halen. Ons eten is bijna op! Zijn donkere hutjongen is op Tahiti bij hem aan boord gekomen. Hij helpt kapitein Cook overal mee en is steeds bij hem.
Nu gooien de matrozen hun anker uit en gaan aan land om voedsel en water te zoeken. Er is nog niemand te zien…
Maar de Maori’s, die hier wonen hebben de schepen allang gezien en…. ook die donkere jongen. Dat is één van ons …denken ze. Hij is net zo donker als wij. Oohhh!!
Dan gaan een stel Maorie-krijgers er op af….pakken de donkere jongen en gaan er met hem vandoor! Wat vreemd…hij praat wel anders dan onze kinderen!...
Dat laat kapitein Cook niet op zich zitten en laat de kanonnen aan boord bulderen!.
Wat een schrik bij de Maori’s.
De zwarte hutjongen bedenkt zich geen moment….duikt van de rots af…in de zee en zwemt naar het schip terug naar zijn kapitein Cook.
Die noemde die kaap van toen af aan Cape Kidnapper.[/b]

Op 3 februari 1931 werd Napier bijna helemaal verwoest door een aardbeving met een kracht van 7,8 op de schaal van Richter. Later werd het weer opgebouwd in de toen populaire Art Deco stijl. En dat gaan we deze dagen bewonderen.
Dit is het Kennedypark in Napier, de mooiste camping tot nu toe, zowel om te zien als het sanitair.
Bij de Harara Falls was het uitzicht ook fantastisch, maar het sanitair…brrrr . Je kon er je kont niet keren.
Nu zie je iedereen sjouwen met bakken wasgoed. Bets wast het meest zo te zien!
Op dit moment wordt Ben onder handen genomen door Riet…coupe Herman de Bijker.
Ook Dick, nee de andere Dick meldt zich om bijgewerkt te worden, anders heeft hij straks zo’n wit randje in z’n nek omdat de zon daar niet bij kon! Marijke noemt het gewoon “ coupe kaal”.
22-11
Het was werkelijk een topdag gisteren! We hadden een excursie naar Cape Kidnappers en de Jan van Gentenkolonie.
De tocht er naar toe gebeurde met smalle bussen met hele grote wielen. Onderweg moesten we wel een paar keer de ogen dicht doen…. Zo’n afgrond…... Greet had het niet meer! Ze zat helemaal verstijfd de andere kant op te kijken. Ik zat hier ook niet op te wachten.
Maar wanneer je wat zien wilt…Dit gebied is opgekocht door een Amerikaan en wordt goed onderhouden. Je kunt er golfen tegen een fiks bedrag en voor 1000 $ per nacht overnachten.
Helemaal boven…weten we niet wat we zien…zoveel vogels bij elkaar.
De Jan van Genten zien ons amper. Ze zien alleen elkaar en zijn druk met elkaar het hof maken, eieren uitbroeden of jongen verzorgen. Er zitten hier wel 2200 paren.
We kijken onze ogen uit!
Tussen de middag is het heet. We kopen een broodje en een cappucino. Dit is het warmste deel van Nw Zeeland.

Cae Kidnapper
Jan van Genten kolonie 2 x[/b]

Geschreven door hetty om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 28 mei 2008

Dan start de zoektocht naar het Visitors Centre van de geothermische electriciteitscentrale van Wairakei. We bekijken een video om te zien hoe hier met behulp van het hete water dat hier overal uit de grond komt electriciteit wordt opgewekt, dat 5% van Nieuw Zeeland van stroom voorziet. We rijden op aanraden van Dick en Carla nog naar boven om neer te kijken op het complex.
We ontdekken nog iets voor de jongens, de grote dan… nee, we verklappen nog niets
[/b]Hier zitten we dan aan ons “Oostelijk Thuisfront”. Toevallig kwamen we naast Ben en Riet te staan. We hebben een picknicktafel gescoord en praten de reis van vandaag door. We rijden niet samen, maar tussendoor trekken we veel met elkaar op.
Wim heeft last van vliegen. Ze zitten er ook uitdagend bij…die beide mannen..allebei in hun blote bast!
Nu doen ze even hun ronde op de camping.
Wat is het vandaag voor dag”, vroeg Wim vanmorgen. ‘Ik heb het gevoel dat het iedere dag zondag is!” Leuk gevoel toch!
Het is zo’n prachtige dag! Mooi weer! Geweldige natuur onderweg! De brem die onderweg zoveel te zien is wordt langzaam vervangen door wilde gele lupinen. Wanneer we dichter bij de kust komen worden de boerderijen met merino’s langzamerhand vervangen door wijngaarden, lavendelvelden en boomgaarden. We kopen flink wat fruit in. Er zijn nu ook kersen. Lekker! Wat wil een mens nog meer!

De geothermische electriciteitscentrale 2 x
De Huga Falls

Geschreven door hetty om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 27 mei 2008

Het Agridome en een echte Hangi

Zaterdag....een vrije dag.
Er is genoeg te doen. We overleggen met Ben en Riet om samen wat te ondernemen.
Het wordt een kijkje in de stad...prachtige gebouwen -veel Engelse invloeden- ! Badhuizen...en overal die stomende modderpoelen en geysers.
En dan.... het Agridome, mijn keus. Wat dat is? Natuurlijk een demonstratie met alle soorten schapen die hier in Nw Zeeland voorkomen. De man geeft een erg leuke show met honden erbij en eenden. Ook de Australian Shepherd toont zijn kunsten door over de schapen heen te lopen. Die kan ook in zijn eentje 2000 schapen aan!
We hebben genoten! Tja toen moest er nog brood ingeslagen worden en wijn. Dat was even zoeken, maar ....we zijn op tijd voor onze avond bij de Maories![/b]
Vanavond nemen we een duik in de Maoriecultuur. We maken een echte Hangi mee, met zang en dans, een begroetingsceremonie, een tocht in het donker langs bijzondere bomen, bronnen, glimwormen enz.
Eduard was door ons aangewezen als Chief en hij werd begroet door de Maori. Hij deed het perfect- hij pakte een teakje op en begroette - 2 x neus tegen neus ( hongi) en vertelde dat hij in vrede kwam uit een land helemaal aan het andere eind van onze aardbol.
Het was een geweldige avond met Maori-entertainment. Als laatste optreden lieten de jonge mannen zien hoe ze indruk konden maken op de meisjes...met veel stoer doen, geschreeuw, tong uitsteken en rollende ogen. Ze hoeven voor hun conditie in elk geval niet bij de voetbal.
Bij ons rijden ze rond op opgevoerde scooters of in een sportief autootje! Zelfde effect!
Daarna kregen we de Hangi, een maaltijd die in de grond gaargestoomd was, opgediend. Erg lekker...kip, lam, zoete aardappelen, mais met rijst ... Niks mis mee!
Tenslotte nog de mooie wandeling in het donker met alle geluiden van muziekinstrumenten en zang op de achtergrond. Bij de plek met de glimwormen was het even: "Torches out"
Een echte "secret place"![/b]

Geïnteresseerd in dierenportretten en dieren prentenboekjes?
welkom op www.hettysite.nl

Geschreven door hetty om 21:32 Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 27 mei 2008

Kraters... bronnen.... geysers!

Onze gids Frans had vanmiddag weer iets leuks georganiseerd! We gingen samen in een aantal campers naar Waimangu om daar in de omgeving van allemaal dampende kraters en warmwaterbronnen te wandelen. En het aardige was: Je kon met de bus terug! Wij gingen met de camper van Ben en Riet. We waren helemaal beduusd van zoveel moois. Het wandelen was vooral het eerste stuk goed te doen. Daarna pakten Riet en ik de bus. Ik had geen kaart…Wim had die in de rugzak, maar op mijn mededeling dat ik mijn husband kwijt was, mocht ik natuurlijk toch mee. Iedere keer wanneer de chauffeur me later weer zag, vroeg hij of we de mannen al teruggevonden hadden. Lachen!...
We hebben een paar pukeko’s gezien. Het was een heel aparte belevenis om temidden van al dat gebubbel…ja echt heet water waar je je vingers aan brandt…gewoon te wandelen.
Riet kletst me de oren van de kop. Die kan er wat van! Maar we vinden dat alleen maar erg gezellig. De familie van beide kanten is natuurlijk al volledig doorgelicht…dat begrijp je!
Morgen? Richting Lake Taipo![/b]

Geschreven door hetty om 20:28 Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 27 mei 2008

Man...man...

Man..man, wat kan 305 km lang zijn als je daarvan minstens 250 km in bochten stijgend of dalend af moet leggen!
Dan komen we ook nog bij de hot water Beach, waar het helaas vloed is en er weinig in te graven valt in warme blubber!
Maar wel een plek om even koffie te drinken. Overal zie je onze campers komen en gaan en met een zwaai of tuutje begroeten we elkaar.
In Pahia is onze volgende stop en met Dick en Marijke en Annemiek en Bart praten we even bij!
En...ik vind ineens een internet café, waar we foto's kunnen mailen en is de site weer bijgewerkt. Wim maakt daar nog even de blitz bij het meisje in de shop door al struikelend binnen te vallen. Later na haar waarschuwing "Mind the doorstep" komt ze niet weer bij als Wim achterstevoren de winkel verlaat!
In de "Bay of Plenty", een fruitgebied, drinken we een cappucino in het Kiwi Inf. Centre.
En dan.... eindelijk Rotarua.
Al kilometers ervoor ruikt het naar rotte eieren... overal zie je dampende modderpoeltjes, ja...ook in de stad! Het heet niet voor niets Sulfer City!!
Ik lig al om half 10 plat. Het "bij-rijden" is geloof ik nog vermoeiender dan zelf rijden.
Ben en Riet gingen via een goudstadje en kwamen via een alternatieve route. Ben vroeg zich in the middle of nowhere nog wel even af waar toch z'n reserveband zou zitten voor het geval dat....[/b]

Geschreven door hetty om 16:53 Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 27 mei 2008

Coromandel

"Ik holle ok niet zo van lopen", zei Ben gistermorgen. Hij nam Annie en mij mee in de camper naar de Driving Creeck Railway.
Riet wel! Alleen toen ze later terug kwam had ze arm en been behoorlijk geschramd. Ze lachte toen ze vertelde dat haar "wichter" nu aan haar konden vragen of ze de kleren nog heel had! Dat werd haar vroeger nl nogal eens verweten wanneer ze gevallen waren, dat ze daar altijd eerst naar vroeg!
Iedere keer denk ik dat we het mooiste van Nw Zeeland wel gezien hebben, maar deze plek is ook weer prachtig. Er wordt hier veel op mosselen gevist.
Op de camping is zelfs een plek om vis schoon te maken.
Om 5 uur hadden we een "Happy Hour", glas en stoel meebrengen! Voor de rest zorgen Lya en Janny! Het wordt nog steeds gezelliger. En aan het eind van de dag tot besluit: een wijntje bij Ben en Riet.[/b]
Dat moet wel een Nw Zeelander of Australier zijn! Op blote voeten loopt een jonge man door het scherpe grind naar het toiletgebouw. Karen vertelde laatst dat hier veel kinderen het liefst op blote voeten lopen. Van Jennifer weet ik dat zij dat in Australie ook het liefst deed.
Gisteren zei ik nog: "In dit land had ik wel geboren willen worden". De relaxte levensstijl spreekt me erg aan. En het "Enjoy your day" bij het afscheid telkens klinkt heel overtuigend.
Het is net of bij Dick en ook anderen het haar witter en de gezichten bruiner zijn geworden.
Vandaag wordt Rotorua, het centrum van de Maori cultuur bereikt![/b]

Geschreven door hetty om 16:49 Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 18 februari 2008

Het treintje

Och...laten we dat ook maar doen, dachten we: een ritje met een treintje, 2,7km lang door de bergen.
Maar leuk dat het was en spannend wanneer je weer in zo'n diepte keek.
Een in 27 jaar gebouwde rails temidden van een echt Nieuw Zeelands bos met bomen en planten die daar thuis horen!
Dit treintje vervoert meer passagiers dan het hele Nieuw Zeelandse treinennet, want dat stelt nu niets meer voor!
Ik heb nog een speciale foto voor Jans genomen: die houdt van een beetje apart!
Verder doen we vandaag lekker rustig aan: zonnebaden. Het is hier immers bijna zomer!!![/b]

Geschreven door hetty om 14:41 Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 28 januari 2008

Coromandel

Met het zicht op de Sky Tower verlaten we Auckland met voorspellingen van storm en hagel. En dat hebben we geweten!
"Dat hebben we weer overleefd", zegt Bets bij de eerste koffiestop.
Dan is het opeens weer stralend weer wanneer we dit schiereiland Coromandel bereiken.
"Zo hebben jullie de buit al weer binnen!" Zo begroeten we onderweg bij een heel groot Warehouse in Thames onze mede reizigers Frans en Riet.
Ze zijn ons bijna straal voorbij gelopen. "Jullie zien er ook als Nieuw Zeelanders uit", is hun reactie!
Ja....Wim draagt z'n hoed de hele dag!
Het laatste stuk langs de kust naar Coromandel is prachtig, maar ook bochtig en smal. We komen regelmatig enorme vrachtwagens tegen met boomstammen, maar ook een eend met piepkleine eendekuikens.
Nu hebben we ons hier al weer gesetteld. We hebben echt een leuke groep met in elkaar geïnteresseerde mensen. Wat wil je ook: allemaal Nieuw Zeeland-fan!
Het onderwijzersechtpaar blijkt erg leuk en ondernemend. Toch trekken we het meest op met Ben en Riet. We voelen ons erg op ons gemak bij elkaar. Het is net of we elkaar al jaren kennen. Ze hebben al veel van de wereld gezien, zijn veel op pad geweest met reizen via hun Werkgeversbond. Tot voor 6 jaar hadden ze een C 1000 supermarkt!

Geschreven door hetty om 23:51 Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 27 januari 2008

Auckland, City of Sails

De ring van Wim is terug. De man van United Campervan, die hier nog wat te klussen had, kreeg hem mee op de naam "Willem".
Opnieuw een prachtige dag: de Auckland-excursie! Onze nederlandssprekende gids Karen vertelde ons over Auckland waar ze zelf in 1975 met haar Australische man was gaan wonen.
Ze bracht ons met de ferry naar de Sky Tower, waar we op 192m hoogte aan de koffie zaten toen een smsje van Rick binnen kwam. Toen we hem terugmeldden waar we zaten en hoe hoog reageerde hij direct met: "En dat met hoogtevrees!"
Daarna was er tijd om te shoppen en om een broodje met flat white( koffie met geklopte melk)te versieren.
's Middags was het Aucklandmuseum ons doel. De Maori-cultuur is indrukwekkend -je bent nooit te oud om te leren-!
In het Aquarium even later werden de roggen gevoerd door een enthousiaste Nw-Zeelander in bijna onverstaanbaar Engels.
De Zuidpoolexpeditie van o.a. Walter Scott werd helemaal tot in detail uitgebeeld. Z'n eerste ontdekkingstocht van de Zuidpool overleefde hij...de tweede niet!
Nu zijn we weer terug -beentjes op de bank- en uitpuffen maar. Tja.... we zijn geen 15 meer!
En...... Straks aan de wijn! Ze hebben hier lekkere Australische!
Morgen......richting Coromandel! Op dit moment (7.15u) worden jullie wakker en onze avond begint net! Dag allemaal...
Liefs voor iedereen! Wim en Hetty

Geschreven door hetty om 23:04 Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 26 januari 2008

No nonsense!

[b]Prachtige uitzichten aan de westkust

Nieuw Zeeland heeft veel Engelse invloeden, maar maakt toch op plaatsen een wat nonchalante indruk, vooral in armere gebieden waar veel Maori's wonen. We zagen onderweg een piepklein caravannetje, zo'n Wilk als die Ben en Diny vroeger hadden. Daar werd in gewoond... ja met een brievenbus aan de weg. Ook wordt er wel in bussen gewoond. Wat zuidelijker hebben de mensen een beter bestaan, veel boeren met glanzend en gezond vee en mooie huizen. De dorpen stellen niet zo veel voor. Het lijkt wel wat op Canada: supermarket, bakery, zadelmakerij en een smid. En vooral veel stof!
Maar overal zijn vriendelijke mensen, gewoon no nonsense!
Vrouwen aan de benzinepomp of op de weg om het verkeer te regelen bij werkzaamheden. En vooral: "Enjoy your trip" en "Relax".[/b]

Geschreven door hetty om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 25 januari 2008

De 2000 jaar oude Tane Mahuta

12 -11
[b]Vandaag was een geweldige dag!
Van Paihaia, waar in 1823 het eerste gemengde huwelijk gesloten werd tussen een Maori meisje en een Engelse smid, weer via de westkust naar Takapuna (Auckland). Er waren onderweg prachtige vergezichten aan zee, machtige Kauribomen. We zagen de 2000 jaar oude Tane Mahuta... "De god van het oerwoud".
Ook het mooie Kaurimuseum waar alles over Kauribomen, bos- en landbouw te vinden was was een schot in de roos!
Frans en Lya vertrekken steeds als eersten en Fred en Janny als laatsten om eventuele pechgevallen bij te staan.
Fred hielp pas ook mijn laptop weer aan de gang. Geweldig!
Alle vier zij ze van onschatbare waarde voor ons allemaal![/b]

Geschreven door hetty om 20:48 Reageer op dit bericht Stuur door

Reageer op dit bericht

Meer van hetty's site