Bejaardenoppas...

foto 26 -08-2009, inclusief Ben.

Eigenlijk ben ik helemaal niet van de voetbal. Al mijn mannen, op Rick na dan, zijn er druk mee bezig. Is het niet met voetballen zelf dan toch met leiderschap, trainer of het kijken aan het veld of op tv. Ik heb me er bij neergelegd. Ik had het al kunnen weten toen op een gegeven moment onze prille relatie wat gedoofd was. Wim stelde toen zomaar voor om ’s avonds nog even langs te komen bij mijn kostadres bij mevrouw Sobering.  Ik stemde toe. ‘Het wordt wel wat later’, waarschuwde hij toen, ‘want ik kom na de voetbal’. Het werd inderdaad iets later, tegen tienen, maar onze avondwandeling langs het Mierenpaadje bleek nog niet zo gek. Zo kreeg onze relatie een nieuwe oppepper die tot nu toe gewerkt heeft, maar die voetbal….. ik had het kunnen weten.
Nu wordt er al een week gerouwd om Johan Cruyff, hij wordt herdacht en geëerd om wie hij was en wat hij gepresteerd heeft. Dat je niet altijd goede vrienden hoeft te zijn heeft daar blijkbaar niet alles mee te maken. Ik hoorde door Daniëls afgelopen vrijdag vertellen dat hij in een programma verteld had over zijn buurjongen in de USA waar hij een paar jaar woonde toen hij daar voetbalde. Zijn buurjongen had het syndroom van Down en terwijl de jongens uit de buurt samen voetbalden stond deze jongen aan de kant want hij kon niet voetballen. Johan nam hem een veertien dagen onder handen om hem de kunst van het voetbalspel bij te brengen. Nadat hij een paar weken weg was geweest en weer thuiskwam zag hij dat zijn buurjongen toen gewoon met de jongens mee kon voetballen. ‘En’…. zei hij er achteraan, ‘toen heb ik hem leren zwemmen’. Zie je, dat kan ik zo waarderen in deze topvoetballer.

Vandaag is het zover. Ik had me er al langer op verheugd om Wim Daniëls te zien en te horen over streektaal. Vanavond verzorgt hij een lezing voor Oud Vorden vanwege het 35 jarig bestaan van de club. Ze doen erg veel voor de Vordense historie en cultuur. In het Kulturhus zal deze lezing plaatsvinden. Geen idee waar dat zou kunnen zijn. Het blijkt het vroegere gemeentehuis te zijn waar onze ouders en ook Ben en Diny nog getrouwd zijn. Moeder Coba schijnt altijd gek op bruiloften te zijn geweest d.w.z. het kijken naar het bruidspaar en de stoet er achteraan. Wanneer ze wist dat er getrouwd werd, vooral als het bekenden waren, zorgde ze dat ze paraat stond met of zonder kinderwagen.
We kunnen hier wel even weg. De tuin ligt er mooi bij na het spitten en opruimwerk van Mark. Het volgende project is mijn schilderskeetje dat door Wim liefdevol: ‘Hetty’s Wilhelminakeetje’ wordt genoemd. Wilhelmina liet in de bossen van het Loo ook zo’n Pipowagen plaatsen om van daaruit te kunnen schilderen. Mark heeft gisteren in één dag het hele keetje geschuurd en afgenomen met water met ammonia. De volgende stap is verven. Allemaal klussen die ons zwaar beginnen te vallen. En… hoewel opa van der Kolk huisschilder was heeft Wim dat niet in zijn genen meegekregen. Gerhard wel, die schildert hun eigen huis zonder morren. En Mark draait z’n hand er ook niet voor om. En zo hebben we meer op ons lijstje. Zolang hij tijd heeft mag hij kiezen. Wim zorgt dan weer voor het diner! En ik…? Ik pendel overal tussendoor en hou de schapen en het eerste lam in de gaten. De Schoonebekers zijn vanaf morgen uitgeteld. Storm volgt mij op de voet.

Ik was niet snel genoeg om mijn cameraatje te pakken, maar deze foto is van een paar jaar geleden in het voorjaar.

Nou nou… dat heb ik nog niet eerder meegemaakt. Meneer de grote visser kwam langs vliegen. Soms gaat hij langs de oever van de vijver staan staren naar de vissen. Welke zal ik nu eens nemen zie je hem denken. Och… een visje meer of minder maakt niet zoveel uit. We zijn gestopt met de draden over de vijver. De hoeveelheid vissen was toen enorm geworden. Ook het net om de eikenbladeren op te vangen is allang opgeruimd. Maar nu… ik weet niet wat ik zie. Meneertje staat bovenop het voederhuisje van de vogels. Zo heeft hij een goed overzicht op de vijverbewoners. Die zitten echter nog diep, ze worden ook nog niet gevoerd. Ik weet niet of ik een onverwachte beweging maakte of dat hij zomaar eieren voor zijn geld koos, maar de blauwe reiger vloog ineens sierlijk klapwiekend weg….. naar het kanaal verderop waarschijnlijk. Misschien heeft hij daar meer geluk.

'

An een bloempot heb ik later genog’, zei de nog heel jonge Wim vroeger tegen zijn moeder toen hij haar met de groentetuin moest helpen. Nee, de tuin was niet echt zijn ding. We begonnen dan ook bescheiden met de gedeelde tuin van juffr. Van de Meulen en later een kleine tuin in Aalten. Het flinke balkon in Hengelo was fantastisch, maar eenmaal aan de Marnixstraat kreeg Wim toch de smaak te pakken en hebben we de voortuin opnieuw ingericht, net als later de flinke tuin aan de Kuifmees in Emmen. Dat we nog weer later een stuk grond zouden krijgen van meer dan 8000 m² wist hij nog niet, maar zelfs na 22 jaar op deze fantastische plek hoor ik hem niet klagen. Met de dieren om hem heen ging het net zo. Vroeger hadden ze op hun bovenhuis en aan de Dorpsweg nog zelfs geen goudvis, maar in de loop der tijd begon hij te beseffen dat een hond en zelfs een kat zijn leuke kanten heeft. Terwijl hij aan de Kuifmees alle vreemde katten uit de tuin met vaste hand verwijderde hebben we aan het Schoolpad er steeds minstens twee gehad. Ook een hond om ons heen kon Wim steeds meer  waarderen. Met Scott, Kim en Tessa hebben we zelfs in de loop der jaren vier keer een nestje om ons heen op zien groeien. Wim maakte met liefde het nest naast de open haard klaar en later een buitenren voor het kleine spul.
Nu is het Storm die heel slim zijn aandacht eerlijk tussen ons beiden verdeelt. En toen ik ze hier zo tevreden samen op één bank zag zitten, wist ik het zeker: Een mens is nooit te oud om te … veranderen.

En dan is het zover: de vrijwilligers dag bij de Vogelbescherming is aangebroken. Wim wil wel mee, dat scheelt al wat organisatie. Erg handig is het dat we een groepsmail kregen met de laatste informatie. Daardoor kon je ook samen iets afspreken. En zo kwam het dat Aaltje uit Friesland en Martine uit Zwolle op ons stonden te wachten voor het station in Zwolle. Even later pikten we bij de Mac Donald in Nijkerk ook Nel nog op en gingen we met volle bak op Zeist aan. Het werd een informatieve dag met veel praten en evalueren van het afgelopen jaar. Er waren mensen die dagboekjes schrijven en clips maken van de beelden die door een webcam opgenomen worden bij de verschillende nestkasten. Wim hoorde al gauw iets bekends. ‘Zo jullie könt ok plat praoten’, zei hij tegen een echtpaar. Komt jullie uut de omgeving van Zwolle?’ ‘Nee uut Eefde’, kwam er direct achteraan. Laat het nou een achterneef van me zijn met zijn vrouw die vlakbij Ben en Diny wonen. De oudste zoon van Mies van de Jaeger, voor de insiders. Zij zijn beiden druk met het bijhouden van de uilenstand en het ringen van de jonge uiltjes. Onze opa’s waren broers. Leuk!
De lunch was voortreffelijk en gezellig. We struinden even de winkel rond die vol staat met alles op vogelgebied wat je maar kunt bedenken. Bovendien staat hier in de tuin de voederplekken waar ook een webcam op staat. Deze mag ik straks van een schrijfsel voorzien op de website van de vogelbescherming, net als de verrichtingen van de koolmees als die aan het nestelen slaat. Het was veel praktische  informatie en aan het eind van de middag gingen we in kleine groep de taken voor Beleef de Lente Junior verdelen onder de kundige leiding van Bart. Mooie dag! Op de terugweg zetten we de dames weer af en thuis smaakten de loempia’s die we bij onze favoriete Chinees hadden gescoord prima.

Weet je nog? Een groep paarden was ingesloten door water. Ze kwamen steeds dichter bij elkaar te staan. Het water steeg nog steeds. Een van hen was een prachtig wit paard dat opviel tussen de anderen. Uiteindelijk ging een jongedame te paard door het water naar de groep en warempel, ze volgden haar op de weg terug naar veiliger oorden. Een paard is uiteindelijk toch een kuddedier.
Er werd een mooie foto gemaakt die in alle kranten kwam te staan. Het inspireerde mij tot het maken van deze collage.

De jarige met zijn oudste zoon.

'Wat heb ik een mooie verjaardag gehad'. Wim ging er eens even voor zitten. Afgelopen dinsdag, de dag zelf, hadden we het al met de broers en zussen gevierd en vandaag dan met de kinderen en de ouders van Judith. We hadden elkaar pas nog getroffen op de verjaardag van Jan Veen, maar dat is zo'n groot gezelschap dat je niet echt aan de praat komt met Jan en Edith zelf. Vanmiddag trokken we ons na de koffie en thee terug in de Finse kota. Mark had het vuurtje al aardig opgestookt en we brachten een paar gezellige uurtjes door rond het vuur. Ik had Mark ingehuurd voor de verzorging en dat is goed bevallen, mag hij vaker doen.
Rick was dit weekend zelfs twee keer paraat wat als bijzonder kan worden gezien. Gerhard had net weer een certificaat gehaald voor z'n werk als ICT-er. Er zou gemiddeld 40 procent slagen en ik had hem nog maar niet gebeld. Maar hij had het gered. Geweldig voor deze 50 jarige. Robin kwam nog even. Die arme jongen heeft volgende week toetsweek, dus druk! Maar hij had wel tijd om de gevulde eitjes te maken voor ons. Dat is zijn specialiteit en daar maak ik dan weer dankbaar gebruik van. Wim zit intussen weer goed in z'n saunabenodigdheden..... Ook fijn.

'Va hef iedere wekke wel een begraffenisse', zei Johan eens begin jaren 80. Het zal met leeftijd te maken hebben, want nu wij wat ouder worden gaat het ons ook al zo.
Gisteren nog waren we bij het afscheid van André, net als ik 72 jaar. We zagen in de toespraken van Nathalie en broers en zus van André zijn leven voorbij komen. André de broer van, als kwetsbaar oorlogskind, maar die al jong wist wat hij wilde, en de familieman André. Er werd prachtige klassieke muziek ten gehore gebracht.
Wij waren met een complete bank in de Dorpskerk van Sleen afgevaardigden van Holvrieka waar André uiteindelijk directeur was. Foppe, helemaal uit Friesland overgekomen, Willem Seldenthuis, Willem Dubbelhuis met Hilly, Dineke, Neely Molengraaf, allemaal hadden we onze  eigen herinneringen aan André. Natuurlijk waren wij ook privé bevriend met André en Friedel. Ooit verhuisden we samen in 1983 vanuit Hengelo naar Emmen. Terwijl wij als gasten na het klokgelui werden uitgenodigd naar De Deel bracht de naaste familie André naar zijn laatste rustplaats, het kerkhof achter de Dorpskerk en voegden ze zich later bij ons.
Een begrafenis en een verjaarsfeestje gaan hand in hand.
Vandaag vieren we nu de verjaardag van Jan Veen, Judiths vader. Hij mocht afgelopen week 84 worden. Je wordt er zo wel van doordrongen dat je je leven beter maar kunt vieren.
Vanmorgen zag ik een prachtig klein vogeltje door de struiken wippen. Hij vloog van de ene struik naar de andere. Zo mooi! Kleiner dan een mees of een mus. Ik heb de verrekijker er bij gepakt en daarna het vogelboekje. Het bleek de fluiter te zijn Het was een cadeautje op de vroege morgen.Ik ben hem lang blijven volgen....

Maandamorgen:

't Is vandaag de witte wereld,
veld en bos en boom ehen tak.
Alles ligt nu weggedoken,
in het witte winterpak.
Ik alleen loop blauw en bont
van de koude hier in 't rond
op de wit besneeuwde grond...
op de witbehesneeuwde grond, zong opoe Bijenhof me op de Haar al voor. En zoals je ziet is dat stevig blijven hangen.

Ook nu ik uit het raam kijk wil ik het zomaar weer gaan zingen zoals ik het voor mijn schoolklas deed en later voor onze jongens. Ik herinner me nog dat Rick het geen leuk liedje leek te vinden, vooral die regel met blauw en bont van de koude.
Ach... het zijn allemaal herinneringen, maar als je zoals ik hier in het noordelijk deel van Nederland woont en naar buiten kijkt, komen deze herinneringen vanzelf terug. Wim heeft de eerste laag sneeuw al weggeveegd, maar er ligt al weer een nieuwe. Toch echt winter.... eindelijk.

Nu: Al twee dagen aan huis gekluisterd in verband met code rood. Alle scholen zijn dicht in het noorden en de wegen zijn compleet beijzeld.

Geen Kerst zonder een Kerstconcert met Valerius, het Christelijk Mannenkoor waar Wim al zo'n 10 jaar zijn versterking aan biedt. Na het Jubileumconcert in de Goede Herderkerk in november hadden ze nu alweer een mooi Kerstprogramma voor elkaar. Er werd dan ook flink gerepeteerd door de mannen en wat een mooie bijkomstigheid is: ze kregen nieuwe kostuums. Een prachtig zwart pak met crème overhemd en een gouden vlinderdas met pochet. Het ontlokte meteen de uitdrukking: de golden boys.
Ben was ook dit jaar van de partij en met Susan en Ben toog ik 's avonds naar de Grote Kerk in het centrum, een heel oude kerk waar je nog over de oude grafstenen naar binnen wandelt.
Judith Petra, een prachtige sopraan zowel uiterlijk als qua stem, gaf een extra dimensie aan de avond. Aan het orgel zat Wietse Meinardi en oogste ook lof met o.a  zijn solo Go tell it on the mountain. Heel fijn was ook de combinatie samenzang met koor èn sopraan. Vooral het refrein samen Nowell, Nowell, Born is the King of Israël was indrukwekkend mooi.
En hier dan: 'Golden boy' Wim in zijn nieuwe kostuum!

Wat ga je doen als je nog een volle dag hebt op het eilend Texel.Wim zet zich klaar achter het stuur. ' Zeg maor waor a'j hen wilt!' Ik heb intussen de krant met Texeler info er bij gepakt. We beginnen maar eens in Den Burg, zo'n beetje de hoofdstad van het eiland. Het blijkt een aardig dorpje te zijn met veel gezellige winkeltjes, Maar ja... de kreet van Ben Veldkamp die hij Riet voorhield komt telkens weer in mijn  geheugen boven:' He'j der gebrek an?' Zo ook hier, maar een enkele keer is het toch duidelijk: Soms even wel. Maar deze dag gaat het ons meer om het ontdekken van het eiland. We zitten al gauw weer in de auto en nu zet Wim het einddoel op het noorden. Dat heeft nu bij hem de prioriteit. Ooit waren we met onze jongens hier een weekje in de voorjaarsvakantie, in een gehuurde caravan op camping De Krim. Hij had een behoorlijk ontzag voor de zee aan de Nederlandse kust, vandaar een vakantie aan zee zonder dat er gezwommen werd.
Bij de vuurtoren nabij De Kocksdorp maken we een wandeling over het strand dat bij eb heeeeel breed is. Storm begint zich helemaal uit te leven.