Naar de inhoud

hetty's site

of de belevenissen van een Achterhoekse in Drenthe
akke.beakke.be

Archief

Preuts?

Op onze schildersgroep bij Ellen Kroeze hebben we ons een paar keer bezig gehouden met model schilderen. Ieder seizoen zijn er verschillende technieken of onderwerpen op het programma. Ik leer iedere keer weer wat bij. Vorige week was Jan Bronda ons model, een markante kop met jas, pet en sjaal. Wat wil je nog meer? Na wat korte schetsen werd er één uitgewerkt. Ellen wilde dat we probeerden om alleen naar het model te kijken en dan zonder op het papier te kijken te tekenen. Goed voor de oog- hand coördinatie. Ook leer je beter naar de verhoudingen kijken. Wist je dat het hoofd slechts 1/8 deel is van een volwassen lichaam?
Vandaag gingen we een stapje verder met een model. Eén van onze medecursisten wilde wel model staan. “Nee, ik ga niet helemaal bloot, maar voor de helft… dat wil ik wel”, zei Jantje. Ik schat haar toch ook midden vijftig. Knap hoor! En zo staat  ze daar voor ons met een mooie doek om zich heen gedrapeerd met links en rechts van haar een elektrisch kacheltje.
Wij staan daar weer met onze ezels in een halve kring om heen. Halverwege worden de resultaten besproken en drinken we koffie met model Jantje in een lekkere warme duster. 
Deze keer gaan we ons ontwerp ook afwerken met verf of krijt. Jantje zelf is enthousiast over de resultaten van de ochtend. We gaan dit binnenkort nog eens doen.
Of ik me er misschien eens helemaal aan waag?.....Ha….. Nee ook niet half!

Over preuts gesproken....  Ik heb me gistermorgen bescheurd bij het stukje van Natoken over haar ervaringen met gynaecologen in Caracas en Lima  waar ze vroeger gewoond heeft. Ze verwijst nog weer naar Bojako. Ook leuk!

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door hetty om 20:18 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Omaatje

Ik heb het boek: Oma weet het beter. Daar staan veel ouderwetse tips in om je huis/ tuin en jezelf op orde te houden, maar sinds kort heb ik een website op het seniorennet ontdekt die wat meer van deze tijd is.
Vandaag heb ik maar eens een tip van Omaatje opgevolgd.
Zo langzamerhand werd het hoezen verwisselen een crime. Het dekbed meet 2.40x220cm en dat is me een geschud en getrek voor je de boel weer op de goede plek hebt zitten. Wim begint ’s morgens al na het afhalen: “Laten we nu gelijk dat bed opmaken. Vanavond heb ik er geen zin meer in”. Bovendien verschuift die hoes altijd zodat het bovenste stuk alleen hoes is zonder dekbed. Ik had al eens van die knijpdingen gekocht om de boel vast te zetten, maar dat werkt ook niet afdoende… kapot…. kwijt…. enz.
Op de blog omaatje stond de tip om aan de hoeken van de hoes aan de binnenkant een stukje band van 25cm in het midden vast te stikken. Daarna zet je aan de hoeken van het dekbed een paar lusjes van hetzelfde band. Je strikt de losse banden vast aan het lusjes van het dekbed. Keer de boel om en het blijft op z'n plaats tot je de hoes er voor de was weer afhaalt.
Het is maar dat je het weet.
En verder….. mocht je soms denken dat ze alleen files in het westen hebben? Kom maar eens in Emmen richting centrum om kwart over acht ’s morgens. We moesten om half 9 bij de tandarts zijn. Er was geen doorkomen aan. Wim probeerde alle sluip- door weggetjes, maar die waren al door anderen ontdekt. Uiteindelijk hebben we maar geparkeerd in de Prinsenlaan en hebben de laatste 800 m gelopen.

Wil je de 1000 tips van Omaatje ook eens bekijken... https://blog.seniorennet.be/omaatje

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 13:29 Reageer op dit bericht Stuur door

Zo komt Jan Splinter door de winter

We zijn er helemaal klaar voor. De voorraad hout ligt keurig opgestapeld onder een nieuw gebouwd afdak. Droog hout voor nu en nat hout voor ’t volgend jaar. De kapschuur indertijd door de vorige eigenaar gebouwd volgens originele Drentse afmetingen, is opnieuw in de beits gezet en de planken op de nok zijn vernieuwd. Daar hebben we onze Koop voor. Hij kwam Wim even een handje helpen, want Wim en hoog op een ladder… dat gaat niet samen.
Wim beweert nog steeds dat hij ooit met school de Martinitoren beklommen heeft en dat ze hem toen ongeveer van de railing afgeplukt hebben omdat hij de neiging voelde om naar beneden te springen.
In een vliegtuig of zo’n ski- of cabinelift  heeft hij geen centje pijn. Met het grootste genoegen kijkt hij naar beneden, houdt mijn bibberende handen vast die bij het opstijgen en landen beginnen te zweten.
Het gaat beter nadat Anda mij het advies gaf om aan het gangpad te gaan zitten met een boek of tijdschrift en je daar op te concentreren wanneer je opstijgt en landt. En…. het helpt. Nieuw Zeeland èn Canada hebben we zo bereikt. Je moet niet te veel turbulentie krijgen natuurlijk, maar zo erg als in de film The Bride Flight hebben we het nog nooit gehad gelukkig.
Deze winter wordt er gestookt bij ons. Wij gaan bezuinigen op gas! Ons houtkacheltje werkt op volle toeren. De winter kan komen!
 
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 23:06 Reageer op dit bericht Stuur door

Met de muziek mee...

Bij het optreden van Valerius bij het Oranjeconcert in mei droegen de leden hun oranje vlinderstrik i.p.v. de blauwe.

Dat was nou met recht een avond waar muziek in zat. Zes Drentse koren traden op in Schoonebeek. Twee mannenkoren en verder gemengde koren. Wim was al op tijd vertrokken met Jan Kramer, want er moest van te voren nog wel ingezongen worden. Sjouk kwam mij wat later ophalen. Erg gezellig om samen te gaan.
Het Roder Mannenkoor beet het spits af. Ze zagen er smetteloos uit in hun crèmekleurige kostuums. Nu ben ik niet zo muzikaal dat ik alle foutjes meteen hoor, maar ik kan wel horen en zien of er met enthousiasme gezongen wordt. En dat miste ik. De gemengde koren waren geen partij voor Valerius. Het koor met wat mindere kwaliteit… denk ik… zong  met de meeste overgave--- het gemengd koor uit Staphorst/ Meppel.
Of het nu kwam dat ze een donderpreek van Daniel gehad hadden… dat weet ik niet, maar Valerius zong de sterren van de hemel. Het is een genot om die voor z’n mannen te zien staan. Geweldige dirigent, onze Daniel Rouwkema, en wanneer hij de kans krijgt… ook een echte  entertainer. Tijdens de Tour de France mocht hij nog optreden in Frankrijk in het programma van Mart Smeets. Natuurlijk zat die avond heel Valerius plus aanhang gekluisterd aan de buis. Met zoveel enthousiasme moeten onze mannen wel helemaal uit hun dak gaan. En dat deden ze! Bovendien hadden ze als begeleider Jan Lenselink, ook pianist van El Shaddai, die op de piano er een prachtig geheel van maakte.
Het Oranjeconcert in mei was ook al geweldig. Onze special Eggink-sister Berdena en haar man Curtis waren toen met Ben en Diny ook van de partij. Ze wil zo graag een cd van dit concert, maar tot nu toe is daar nog niets van gekomen. Volgens mij zijn er wel opnames gemaakt Wie weet!. 
Tijdens de  kerkdienst  in Borger vond ik onze mannen van Valerius wat slapjes. Kan ook aan mezelf liggen natuurlijk.
Maar gisteravond in Schoonebeek hebben ze het weer helemaal goed gemaakt!

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Het Oeverse bos

De open plek in het Oeverse bos.

Queeny is er weer, enthousiast als altijd. Wanneer Wim op z’n fietsje naar de markt vertrekt hoef ik maar even:”Ga je mee naar het bos”, te zeggen of Tessa en Queeny staan al bij het hek.
Het bos bij ons achter heet Het Oeverse bos. Je komt er nooit iemand tegen. We noemen het ook wel  ons bos. Een rondje bos is bij ons vandaan precies 25 minuten uit en thuis. In het bos is een open plek waar een heel speciale sfeer hangt. Daar loopt ons paadje ook langs en ik blijf altijd even staan. Ooit zagen we er een paar reeën. Er wordt gezegd dat hier een paar leylijnen lopen. Die zouden extra positieve energie geven. Ik weet alleen dat ik het prettig vind om er even stil te blijven staan .
Het is prachtig overal, maar de felle rode kleuren als die we zagen in het Rijndal, Hunsrück en het Saargebied omstreeks 8 oktober heb ik hier nooit gezien. Het viel Dick en Anda ook op toen die vanuit het zuiden in dezelfde tijd naar Nederland terug reden. Er werd hun in de Chambre d’Hôte verteld dat het elk jaar gedurende 10 dagen zo mooi is, zo fel van kleur.
Hier hebben we meer eiken, beuken en berken en die zijn nù pas in de herfsttinten.
Verder moest ik ook vandaag weer aan opa Bijenhof denken: Wie zijn hoofd niet gebruikt moet zijn benen gebruiken. Ik had de hondenriem tijdens het wandelen als een sjaal los om m’n nek. Natuurlijk verloor ik hem en kon ik de hele weg nog eens gaan. Tja als je druk bent met foto’s maken onderweg…

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door hetty om 22:06 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Briefjes trekken voor de sint

Dit keer was het ook schildermiddag.

5 november---“Jullie doen dit jaar zeker toch ook mee met briefjes trekken voor sinterklaas”, vraag ik Robin en Eva wanneer we vanmiddag aan een spelletje Levensweg willen beginnen.
“Ja… op school trekken we wel briefjes, maar thuis…..? Daar hebben we geen geld voor”, zegt Eva dan  slim. Robin is het er helemaal mee eens, want ze hebben zichzelf al wel één of ander duur computerspel toegedacht. Het klinkt als Wi-i. “Maar dan moeten we eerst een andere tv hebben”, zegt Robin met een diepe zucht.
“Maar het hoeven toch geen grote cadeaus te zijn. Gewoon iets van hoogstens  € 10 en dat heb je hier al in je spaarpotjes zitten”, probeer ik.
“Krijgen we dan ook maar één cadeautje”?
Tja onze lieverdjes zijn de eerste 10 jaren van hun leven door iedereen verwend die samen met ons sinterklaas kwam vieren. Het wordt tijd dat ze de realiteit van de sint onder ogen gaan zien.
Ik vertel ze van pa die altijd net wanneer de sint bij ons zou komen op De Boomgaard  even naar buurman Lettink moest . Juist dan kwam het paard, met een wit laken over de rug als een echte schimmel, door het grind langs het keukenraam naar de voordeur, waar mama het kleine kijkraampje opende om sinterklaas ervan te overtuigen dat hier alleen maar zoete kinderen woonden. Ik vertel dat we sint dat maar moesten bewijzen door een sinterklaasliedje te zingen en dat het zingen van de toen nog kleine Henk en Johan indrukwekkend was door het bibberend zingen en de fladderende broekspijpjes. En dat altijd  nèt nadat er door een zwarte hand gestrooid was en de grote mand met pakjes bij de zijdeur ontdekt was, pa terug kwam van de buurman.
Ook vertel ik van de briefjes met opdrachten waarbij we pa en anderen het hele huis door lieten lopen op zoek naar hun pakje, van de hoorn van een koe op de deel naar de zolder en dan weer naar de kelder. Ademloos luisterden ze. Ja… vertellen kan ik nog steeds. Daarna een brede grijns en wie weet… worden sommigen van ons op 5 december ook van het kastje naar de muur gestuurd!

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door hetty om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Tonca

Tonca midden in de nu al gezellige  kamer van Henry en Tonny, maar er moet nog minstens zo'n wand bijkomen voor de rest van Henry's boeken.

Eindelijk weer eens een teken van leven uit het verre Canada. Henry en Tonny hebben hun spullen, hebben parket gelegd en een Ikea-meubel geïnstalleerd zonder de hulp van Wim, de enige echte Ben of zelfs Jan Neuteboom. Deze Henry is daar in Canada heel handig geworden! Wat moeten we daar van denken? Was hij altijd al handig en was het gewoon makkelijk om familie en vrienden over de vloer te hebben voor die hand- en spandiensten of heeft die handigheid toch ineens een grote vlucht genomen? 
Tonny heb ik op de foto’s alleen maar gezien met hond of temidden van een heel nest jonge honden. Moeilijk kiezen tussen al diezelfde zwarte schatjes. Tonca heeft het helemaal naar haar zin bij die twee. Ze mag zelfs mee boodschappen doen. Als ik me goed herinner is Innisfail nog zo’n 35 km rijden  en Red Deer nog zo’n stuk verder. Dus water en brokjes gaan mee. Leuk is het om dat allemaal te lezen en te zien op hun uitgebreide mail.



160119-fc05c2ba04f66a22313781b0e398da84.jpg

160119-d5fb5b8ab9b1f8ad274b8c515f6dad32.jpg

160119-7cb105bd67ab6caf0af8e860dc7637b9.jpg
Het huis van zwager en schoonzus in Dickson bij Innisfail, Alberta, Canada
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Boerenkool, Chou frisé of moos!

Voor Ani----We kunnen wel in hetzelfde taalgebied wonen, maar sommige Nederlandse woorden blijken in Vlaanderen onbekend te zijn en andersom ook. Zo had ik het pas over boerenkool, waar je een heerlijke stamppot mee kunt maken. Wij mogen er dan graag appelmoes bij eten, maar ik herinner me dat er vroeger thuis gewoon wat azijn bij gedaan werd. In Nederland wordt het ook wel moos( Twente) genoemd. Toen we in Hengelo- Twente- woonden werd wel eens gevraagd of we ook wisten wat de zin: He'j ok roep'n op 'm moos? betekent. ( heb je ook rupsen op de boerenkool) In het Nederlandse woordenboek kan ik geen ander woord er voor vinden, maar in het Frans staat er chou frisé. Het is belangrijk dat de boerenkool eerst vorst heeft gehad. Dat zou de smaak te goede komen- en de rupsen zijn weg. Ha!
Wanneer je de bladeren van de nerf afhaalt, wast, kookt en fijn snijdt wordt het daarna vermengd met de gekookte aardappelen en tot een stamppot verwerkt.
We eten er dan graag gebraden verse worst of rookworst bij. Lekker!!Ja... en wij dus ook appelmoes. Ja Ani.. Wim bracht het op tijd mee. We hebben gesmuld en de helft ging mee naar Mark en Jennifer die met een uitgebroken keuken zitten. De boerenkool werd ook daar dankbaar aanvaard!
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 20:15 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Appelmoes?

Afgelopen vrijdag was ik vergeten met de boodschappen een pot appelmoes mee te nemen. En zeg nou zelf…boerenkool zonder appelmoes… kan toch niet. Wim was gelukkig nog niet weg uit de gymzaal bij de bowls toen ik hem belde en vroeg hem even een pot mee te brengen.
Vlak tegenover de C1000 is Gall en Gall. Tja… daar kom je dan ook niet gemakkelijk voorbij! In de zaak was het druk. Een heel stel jongemannen hadden blijkbaar iets te vieren  aan de kratten bier en andere dranken te zien. Eén van hen was in gezelschap van z’n moeder. “O, ja en ook nog een fles wodka….  om te mixen”, zei de aanvoerder van het stel.  “Ik dacht dat wielrenners niet dronken”, zei ze.
“Alleen EPO” zei iemand toen. “EPO...wat is dat”, vroeg één van die jongens. ” Ooh….  gewoon Extra Power voor Onderweg", deed Wim ook een duit in het zakje.
Wim komt bij de kassa en de man erachter zegt:”Dit is Gert Jacobs met z’n wielerploeg”.
"Wat heb jij dan met EPO", vroeg nog één van de jongens  richting Wim. Die antwoordde gevat:”Daar heb ìk geen ervaring mee, maar ìk kan ook niet fietsen!”
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 19:37 Reageer op dit bericht Stuur door

Herman Finkers èn Bertus Oliesjeik

Een mooi plekje in oud Hattem.

“Gisteravond hadden we onderweg een cd van Herman Finkers aan staan”, vertelt Ben. “Lachen man.”
Finkers vertelde daarop dat hij in Den Haag liep en dat iemand hem aansprak: “Ken ik jou niet ergens van”? “Dat kan”.
 “Van de sport misschien”. “Nou….?”
 “Nou weet ik het.. Fillekers of zoiets”. “O ja….”? 
“Ja… nou weet ik het… uit de Achterhoek toch?” “Nou ….”?
”Ik hoor het aan je spraak. M’n zuster woont in Kampen en daar praten ze net zo. Zo echt Drents hè?” “Zooo”? 
“Nou  weet ik het helemaal zeker  : Almelo Boppe”.
Vandaag zijn Ben en Niesje weer eens een dagje bij ons. Altijd gezellig. Het gesprek komt op de taal en gewoonten van de westerlingen die denken dat wij hier in het oosten achter een dikke laag krantenpapier wonen en één grote boerenfamilie vormen..
Ze brachten ooit hun gezinsvakantie op een camping in Brabant door. Het bleek een camping met veel vaste gasten uit Rotterdam… aan de taal al te horen. Iedere ochtend klonk om 10 uur het campingnieuws door de luidsprekers: 10 uur in de kantine… De knutsel-frutsel-show!!!! En ’s avonds een spokentocht voor vrouwen. Nog nooit zulk gillen gehoord. Bij ieder geritsel vlogen die Rotterdamse vrouwen elkaar krijsend in de armen.
Een van de mannen liep in zo’n housebroek, in die tijd populair, en was met veel goud behangen. Paul Sietse en Gerard, als echte Hattemers  altijd al goed in bijnamen, noemden hem gelijk al: Bertus Oliesheik. De mannen gingen om de twee dagen op pad om het goedkoopste bier te zoeken en brachten dan telkens 6 kratten van dat kostbare vocht mee. De vrouwen liepen in bikini. Het was niet om aan te zien. De kwabben hingen over de rand van broekje en bovenstukje. Het maakte niemand wat uit. Ze hadden vakantie!
Wat zeg je? Of ze het jaar er op weer naar die camping gingen? Nou….  nee…
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 23:31 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Meer van hetty's site

↑ Terug naar de berichten