Kleurentuin.

HET ZERE HART

 

Goede geest
die in mij huist

 

Gij welgekomene
die behoedzaam maant
zacht de vinger legt
op mijn zeer

 

Mij opheft
ten naaste bij
mijn schaduw bent

 

Zo kan ik u allen
tegemoet zien
gecorrigeerd
en mijn oog
laten glijden
uw wonden zoeken

 

En mijn pleister leggen

Op uw hart

© Nest Martens

Van een verrassing gesproken. Deze kan tellen.

Een jonge echtgenoot komt thuis
Zijn vrouw vliegt hem om de hals en zegt:
"Schat ik heb groot nieuws: ik ben al een maand overtijd. Ik denk dat we een kindje gaan krijgen! Ik heb bij de dokter een zwangerschapstest gedaan en binnen een dag of twee zullen wij het resultaat kennen. Zolang wij het resultaat niet kennen, vertellen wij aan niemand iets."

De volgende dag telefoneert er bij hen een klantenadviseur van ELECTRABEL i.v.m. een onbetaalde factuur.
U bent mevrouw Tilleul?"
"ja"

"Mevrouw, u bent een maand over tijd."
"Maar, hoe weet jij dat?"

"Wij hebben computers, het is ingeschreven in onze gegevensbank."
Wablieft? Ingeschreven in uw computers?"

"Zeker weten"

's Avonds vertelt mevrouw dit verhaal aan haar echtgenoot die,wild van woede, zich de volgende dag naar de hoofdzetel van de electriciteitsmaatschappij begeeft.
"Wat is dat hier voor een toestand, jullie schrijven in de computer dat mijn vrouw een maand over tijd is. met wat bemoeien jullie zich?"
Luister. zegt de klanten adviseur, blijf kalm, het is niet zo erg. Ze is nog niet voldaan."
"Niet voldaan? Wat zeg jij nu? Voldaan of niet voldaan, jij moet je daar niet mee bemoeien!"
"In dat geval moet ik je verwittigen dat hij zal worden afgesneden."
"Wat? Afgesneden? Maar je bent gek! En wat gebeurd er dan met mijn vrouw?"
"Dat weet ik niet. zij zal zich met een kaars moeten behelpen!"

Gepensioneerden zijn goud waard

Hoezo ouderen zijn niets meer waard???

We hebben zilver in onze haren,
goud in onze tanden,
gas in onze darmen,
stenen in onze nieren,
lood in onze schoenen,
kalk aan onze nagels,
staal in onze heupen,
plastic in onze knieën,
vol met dure medicijnen,
lijken we wel op goudmijnen.
een mens met zoveel mineralen,
is met geen miljoen te betalen.
daarom ga ik fier door 't leven,
neem kritiek op als een spons,
want door al die rijkdom,
DRIJFT DE ECONOMIE NOG STEEDS OP ONS.

 

In 2008 is de prijs "thuis voor een beeld" door Maldegem binnengehaald.

DE ROEPENDE

Het is zo weinig
het is zoveel
ik geef iets
maar krijg wel meer

Mondjesmaat
is wat ik doe
af en toe

En zie
mijn uitgestoken hand
mijn vragenblik
mijn onverzadigbare honger

Omzichtig
weeg ik
schuw geef ik

Maar mijn krijgen
is niet stil
het schreeuwt

Mijn goed behoed
glipt
door de kieren van mijn hand
Vang het
wik het

Maar dagen komen
dat men doof is
voor mijn vragen
Dat niemand hoort
hoe luid ik roep
dat ik wil geven

En ik alleen
mijn echo hoor

En weet
waarom men doof is
                                      © Nest Martens.

Vrouwelijk schoon kan je nooit in cijfers
achter de komma uitdrukken.
Het zijn juist de afrondingen
die het zo mooi maken.

DE WIELRENNER
 
Met zijn kop, krom over zijn stuur gebogen
de mond wijd opengesperd
happend naar lucht
al stampend, zichzelf martelend met de pedalen,
beukend tegen de felle wind.
 
Zijn pezig, gespierd lichaam
door zon, weer en wind
gehard en bruingetint,
kilometervretend
niet wetend
of hij of een ander,
vandaag de wedstrijd wint.
 
Gedicht:  Jean-Piere Willems.
Constructie in ijzer en polyester: Luc Van Hoecke

Kunstwerk: te bezichtigen in het St-Annapark Maldegem
 

Bier zonder alcohol is als een BH op de waslijn.
Het beste is er uit.

Gemeentehuis Maldegem.  Fietspad door het park.   Achterzijde Sint-barbarakerk



Overgenomen uit de folder "Gemeenteplan Maldegem"

KROKODILLEN.

TERUGKOMST

Tijd
om terug te gaan
mijn stappen wissen
bij het keren

En aan uw deurbel staan
beladen
Mijn onheil om mij heen

En drukken

Het komen horen

De deur gaat open
De vreemde man

Twee vreemde mannen

Wat leest de blik
de opgetrokken wenkbrauw

En staan wij dan
versteend
en komt zij ook

Wij drieën dan
En komt nog een

Die PA zegt

                                             ® Nest martens

DE GONG.

De Stef die wel eens de bloemetjes durft buiten te zetten,
was trots op zijn nieuw appartement en na een avondje
stappen toonde hij het aan enkele vrienden.
Zo kwamen ze op de gang van de slaapkamers en daar
hing een grote koperen gong.

                

"Wat gebeurt er met die gong?" vroeg de Jos.
"Het is geen gong... maar een sprekende klok"antwoordde de Stef.
"Een sprekende klok? Eerlijk waar" vroeg de vertwijfelde Jos.

"Jàjà,"    bevestigde de stef.

" En hoe werkt zoiets dan?" vroeg de Jos met een achterdochtige blik.
"Kijk" zei de Stef. hij nam het bijhorende slaghout,
gaf een oorverdovende slag op de gong en deed dan een stap achteruit.

De gasten stonden verbaast naar elkaar te kijken,
tot plots van uit de slaapkamer iemand schreeuwde:
" zijt ge nu helemaal zot geworden! Het is verdomme
kwart voor vier in de morgen."

"Voilla: nu hoort ge't zelf hoe de sprekende klok werkt."

GEBRANDE AARDE

Mijn troon wankelt
mijn leger sneuvelt
mijn rijk krimpt
ik heb nog slechts mijn burcht
mijn eiland
graven rondom mij
ik ben geen keizer meer
geen heerser    geen winnaar
ik ken slechts puin
en blakermuren
ik hef mijn hand naar horizon
waar vreemde legers doemen
één boogscheut ver
ik schrijf mijn laatste wil
mijn laatste wens
ik laat niets na
de dode boer    de dode vrouw
het dode kind
de laatste soldaat
en puin tot de hemel
dit zal mijn uitvaart zijn
gesleept door paarden
mijn wrede uur
mijn hongerdood
mijn laatste roep
mijn groet aan al wat was
mijn keizerin gaat met mij
© Nest Martens

         Dat ben ik met mijn vrouwtje Simone in ons stamcafé "De Koetshoeve"





                Mijn vrouw met haar vriendinnen Diana en Marie-Louise bij het 
                wekelijks koffiekransje in "café-restaurant De Koetshoeve" 

Zonder benen

Gerrit zit zonder benen in zijn rolstoel aan een winkelcentrum vóór de Shoe-Post even uit te rusten.

Hij heeft zijn pet afgezet en op zijn schoot gelegd.

Komt er een man aan die een biljet van 20 euro in Gerrit's pet gooit en zegt: "Alsjeblieft, koopt u maar een paar mooie schoenen”

Gerrit is wel flink in zijn wiek geschoten voor deze attentie.

Even later komt zijn vriend eraan. "Sjonge sjonge, wat zie jij er boos uit. Wat is er gebeurd?"

Gerrit vertelt het hele verhaal.

"Wat vervelend," zegt de vriend, "Ik had het niet gepikt en die kerel direct een flinke schop onder z'n kont gegeven."

Als Gerrit dit hoort, slaan de stoppen bij hem helemaal door en rolt hij laaiend van woede naar huis.

Zegt zijn vrouw tegen hem: "Jeetje wat ben jij boos. Is er wat gebeurd?"

Gerrit vertelt haar het verhaal van de man met de 20 euro en de reactie van zijn vriend.

Waarop zijn vrouw zegt: "Nou zeg, jij bent ook snel op je teentjes getrapt....."