Archief

DE ROEPENDE

Het is zo weinig
het is zoveel
ik geef iets
maar krijg wel meer

Mondjesmaat
is wat ik doe
af en toe

En zie
mijn uitgestoken hand
mijn vragenblik
mijn onverzadigbare honger

Omzichtig
weeg ik
schuw geef ik

Maar mijn krijgen
is niet stil
het schreeuwt

Mijn goed behoed
glipt
door de kieren van mijn hand
Vang het
wik het

Maar dagen komen
dat men doof is
voor mijn vragen
Dat niemand hoort
hoe luid ik roep
dat ik wil geven

En ik alleen
mijn echo hoor

En weet
waarom men doof is
                                      © Nest Martens.

Vrouwelijk schoon kan je nooit in cijfers
achter de komma uitdrukken.
Het zijn juist de afrondingen
die het zo mooi maken.

DE WIELRENNER
 
Met zijn kop, krom over zijn stuur gebogen
de mond wijd opengesperd
happend naar lucht
al stampend, zichzelf martelend met de pedalen,
beukend tegen de felle wind.
 
Zijn pezig, gespierd lichaam
door zon, weer en wind
gehard en bruingetint,
kilometervretend
niet wetend
of hij of een ander,
vandaag de wedstrijd wint.
 
Gedicht:  Jean-Piere Willems.
Constructie in ijzer en polyester: Luc Van Hoecke

Kunstwerk: te bezichtigen in het St-Annapark Maldegem
 

Bier zonder alcohol is als een BH op de waslijn.
Het beste is er uit.

Gemeentehuis Maldegem.  Fietspad door het park.   Achterzijde Sint-barbarakerk



Overgenomen uit de folder "Gemeenteplan Maldegem"

KROKODILLEN.

TERUGKOMST

Tijd
om terug te gaan
mijn stappen wissen
bij het keren

En aan uw deurbel staan
beladen
Mijn onheil om mij heen

En drukken

Het komen horen

De deur gaat open
De vreemde man

Twee vreemde mannen

Wat leest de blik
de opgetrokken wenkbrauw

En staan wij dan
versteend
en komt zij ook

Wij drieën dan
En komt nog een

Die PA zegt

                                             ® Nest martens

DE GONG.

De Stef die wel eens de bloemetjes durft buiten te zetten,
was trots op zijn nieuw appartement en na een avondje
stappen toonde hij het aan enkele vrienden.
Zo kwamen ze op de gang van de slaapkamers en daar
hing een grote koperen gong.

                

"Wat gebeurt er met die gong?" vroeg de Jos.
"Het is geen gong... maar een sprekende klok"antwoordde de Stef.
"Een sprekende klok? Eerlijk waar" vroeg de vertwijfelde Jos.

"Jàjà,"    bevestigde de stef.

" En hoe werkt zoiets dan?" vroeg de Jos met een achterdochtige blik.
"Kijk" zei de Stef. hij nam het bijhorende slaghout,
gaf een oorverdovende slag op de gong en deed dan een stap achteruit.

De gasten stonden verbaast naar elkaar te kijken,
tot plots van uit de slaapkamer iemand schreeuwde:
" zijt ge nu helemaal zot geworden! Het is verdomme
kwart voor vier in de morgen."

"Voilla: nu hoort ge't zelf hoe de sprekende klok werkt."