Berichten van 1 januari 2007 tot 31 december 2007

Ook Barbarella kan kantklossen!!

Wie herinnert zich niet de gekke, muzikale familie Barbapapa ?

Ze konden zich omvormen in allerlei figuren en dieren. Telkens als dit gebeurde hoorde je “huphuphup Barbatruc”.

Mijn vriendin Jeanine was al jaren op zoek naar het boekje waarin deze afbeelding staat. Het is in België niet meer te vinden maar dank zij een Nederlandse kantvriendin heeft ze het eindelijk in haar bezit!

Dit mooie gedicht heb ik ontdekt op het blog van
Herman Coppens.

Allerheiligen

Het oprijzend grijze, ontwaakt uit de nacht,

witte chrysanten, hulde, in potten gebracht,
de nieuwe dag, nog niet in volheid ontsproten,

ingetogen rust verstoort, doorheen gelopen.

Letters op het graf, symboliserende wijzer,

kruisen op het graf, het zwarte koude ijzer,

ons voorgegaan, niet ontsnapt aan de dood,

los geschreven woorden, wat het leven bood.

Bezinnen in de tijd, terugkerende gewoonten,

mijmerend, voorbij, wat zij ons ooit toonden,
Allerheiligen, de zielen weer helder in het zicht,
hun woorden zoekend, vroeger aan ons gericht.

Treurend slenteren, wenend, tussen dode lanen,

het weemoedig denken, rode ogen die tranen,

allen grote karakters, unicums, nooit vergeten,

trots hen gekend te hebben, hun lach te weten.

© Herman Coppens.

https://blog.seniorennet.be/uit_de_bundel/

Kantfestival in Bobowska

Nee, dit is niet de Polka maar toch een heel leuk idee om eens een

 “KLOSJES DANS”

op te voeren!!

Het is zeldzaam…maar je ziet :

Uitzonderingen bevestigen de regel!!

Nog meer kantkussens uit Polen!

Koniaków

 is een dorp in het Silezië, het maakt deel uit van de gemeente Istebna en telt ongeveer 3000 inwoners.

Meer dan 100 jaar wordt er hier “kant” gemaakt. Geen kloskant, geen naaldkant maar fijn haakwerk dat hier Kant wordt genoemd.

Het kantwerk van Koriaków bestond  voornamelijk uit tafelkleden, priesterkledij en altaardoeken. Zelfs de paus bezit een altaarkleed uit Koriaków.

Maar sommige kantwerksters hebben het over een andere boeg gegooid.
In 2003 stichtten

Malgorzata Stanaszek ,een ervaren kantwerkster en Sergiusz Kozubek,

KONI-ART.

Het was hun bedoeling de kant van Koniaków een nieuwe bestemming te geven. Gedaan met tafellopers, theenappen, priesterkledij…neen ze ontwierpen delicate, handgemaakte lingerie!!

Het moet gezegd dat de kerk niet gelukkig was met deze ommezwaai en het ging zelfs zo ver dat de lokale priester schande sprak in de zondagse mis.

Nu is de kanten lingerie en badmode van  Koni-Art  gekend over de hele wereld. De inwoners zijn fier op hun creaties en de kant heeft Koniaków weer op de wereldkaart gezet!!

Poolse adelaar

In de regio rond Bobowska wordt sedert de 16^de eeuw kant geklost.

Kant was erg populair bij de adel en daardoor werd er massaal door de bevolking geklost.

In de 18^de eeuw verloor de kant ook hier aan populariteit om in de 19^de eeuw een heropleving te kennen.

In 1899 werd in Bobowska een kantschool opgericht. De leerlingen namen deel aan verschillende internationale tentoonstellingen.

De interesse verminderde rond de jaren 1980.
Om de kunst van het kantklossen te redden werd er in 1994 een afdeling kantklossen toegevoegd aan de beroepsschool in Bobowska. Volwassenen en kinderen kunnen hier cursussen volgen.

Ieder jaar in oktober is er, onder grote belangstelling, een Kantfestival in Bobowska.

Met een beetje fantasie…net echt!!!

Deze kanten taart kende enorm veel succes!

... en dan de katten smeet met vollen zwier

In een oude kroniek vindt men dit verslag uit 1716:

“Op de elfsten van Maert, wesende Woensdag in de Kattefeeste van het jaer 1716, heeft een zekeren timmerman die wrochte in het stadhuys met naeme Gillis Poppeliere voor den laetsten keere de katten gesmeten van den Halletoren, hetwelk op dese wijze alle jaere pleegde te geschieden, te weten : de man die de katten smeet was gekleed in een rooden baey ofte veste ende stont op een plankiet die uytgestoken was door het vensterken boven den balcon van de haentjes, wat hooger als het carillon, ende hadde aldaer drie a vier jonge katten in eenen sak, dewelke hij een voor een uyttrok, ende tusschen het geklank van het klokke spel met de kat in de hand , aldaer danste en vele kabriolen maekte, en dan de katte smeet met vollen zwier op de markt onder het volk ’t welck alsdan bij duizenden daar vergaedert sijnde, krielde van de menschen, mits het seer kurieus ende aengenaem om sien was. Dit is alsdaen den laetsten keer geweest dat men in de kattefeest de katten gesmeten heeft. Men segt dat men dese fraeye ende seer vermaekelijke saeke heeft agtergelaten omdat de Hollanders daer in Ypre in garnisoen lagen, de Yperlingen schimpwijze altijd noemden de Kattesmijters.”

Waarschijnlijk is de juiste reden van de afschaffing van dit spektakel  te zoeken in het barbaars karakter ervan. Er was protest gerezen van de geestelijke overheid en van de voorlopers van de bond voor dierenbescherming.

Het vervolg van de geschiedenis kun je lezen op de site : Ieper-toerisme

Als men over Ieper spreekt gaat het niet alleen over WO I maar ook over de vermaarde “Kattenstoet”.

Van kattenfeest tot kattenstoet

De geschiedenis van het Ieperse kattenfeest is een mengeling van waarheid en fantasie, historische feiten en legenden. In de verschillende Ieperse kronieken is sprake van het werpen van levende katten, eerst van het kasteel in de Meersch, later van de St.-Maartenskerk en sedert het kattenfeest van 1476 uit de belforttoren. In de Middeleeuwen werden op heel wat plaatsen in Europa katten geofferd: ze werden verbrand, doodgeknuppeld of zoals in Ieper naar beneden gegooid. Wilden de Middeleeuwers daarmee de kat als rustverstoorder straffen of het kwaad afwenden? info : Ieper-toerisme

Ook de dames van het kantatelier hebben aandacht geschonken aan de Ieperse katten.

Iedere kat was een juweeltje op zich.

Het rode vestje is gemaakt van 500 kanten bloempjes en zelfs het ondervestje was geklost.

Elke kat heeft een hoedje op. Spijtig dat het op foto niet goed te zien is maar zo’n hoedje bestond uit aan elkaar gehaakte kanten poezen.

Een dikke proficiat voor de ontwerpster(s) en de kantklossters!!!!

Bloggers helpen bloggers !!!

Dank zij Amor Fati , van het gelijknamige blog,heb ik meer info gekregen in verband met kant in Kreta.

In mei 2006 was er een internationaal congres van de kantorganisatie OIDFA in Athene. Naast workshops, vergaderingen en spreekbeurten zijn de deelnemers ook op uitstap geweest naar Kreta.

In Gavalochori werd er een sculptuur onthuld ter ere van mevr. Christina Koustouraki-Koukoulari, een plaatselijke kantkunstenares.

In het oude stadsgedeelte van het mooie Chania was er een kanttentoonstelling met ;

1. kloskant uit Kreta
   

2. vinger kant (dessies)
   
   
   
   
   

3. naaldkant (bibila).

Hier zien we duidelijk dat de Kretenzer kloskant een lintkant is met veel bladvormige kunstslagen.

Het spijtige is dat ik op dat ogenblik ook met vakantie was in Chania!!! Ik had mij beter moeten informeren maar ja…de beste "breister" laat al eens een steek vallen of de beste klosster breekt al eens een draad!

Alhoewel Cyprus geen “kantverleden” heeft wordt er toch een poging gedaan om naast het haakwerk ook de klos ter hand te nemen.

Het kloswerk is een mengeling van stropkant en Cluny.

Veel info kon ik er niet over vinden maar deze foto’s bewijzen toch dat “Kant” ook de Cyprioten kan bekoren. Ze hebben zowaar een 1 pond biljet uitgegeven waarop kant staat afgebeeld.

Maar meer nog dan kantklossen wordt er gehaakt en daarom vindt men in de handwerkwinkels meer haakwerk dan kant.

Mooi maar breekbaar …

Engels Lace glass !
De motiefjes zijn ontleend aan de Honiton kant.

Vandaag krijgen jullie het eindresultaat te zien en ik moet zeggen…Ik ben er wel wat fier op!

7.      Knippen

Als de kant volledig ingenaaid is moet de overtollige stof aan de achterkant weggeknipt worden. Heel voorzichtig en met een klein schaartje want het zou niet de eerste keer zijn dat er toch eens een “ongelukje” gebeurt en er in de kant wordt geknipt.

Klik op de foto’s om te vergroten.

6.      Lassen en innaaien

Als de kant van het kussen is moet hij “gelast” worden.

Daarom is er één motief meer geklost. De opzet en de afzet worden zeer precies op elkaar gelegd en doorheen de twee lagen wordt de kant a.h.w.aan elkaar “geborduurd”. Hoe fijner dit gebeurt, hoe mooier de lassing.

Stropkant, Cluny, Russisch worden soms ook geknoopt,hetgeen sneller gaat, maar de fijne kantsoorten worden altijd gelast.

Bloemwerk wordt altijd geknoopt.

Vervolgens driegt men de gelaste kant op een stuk stof, damast of fijn linnen, afhankelijk van de dikte van het garen waarmee gewerkt is.

Dan kan begonnen worden met het incrusteren. Met piepkleine steekjes wordt het kantwerk aan de stof genaaid.

Klik op de foto’s om te vergroten.

5.       Het einde

Na 13 motieven is het einde in zicht!!

De draden worden afgeknipt en de spelden uitgetrokken.

4.      Opvesten

Deze kant heeft een diameter van 80 cm en de prikking is 1/12 van het geheel.

Als men gewerkt heeft tot onderaan de prikking, wordt de kant “opgevest” ,zoals men in Brugge zegt.

Dit wil zeggen dat alle spelden uitgetrokken worden, de kant komt los van de prikking en wordt terug naar boven gelegd. Weer een stuk vaststeken en gewoon verder klossen. Dit gebeurt 12 keer.

Het “opvesten” met zoveel klossen is geen sinecure!

3.      De klossen

Voor deze Parijse kant waren er ongeveer 310 klossen nodig, plus nog ongeveer 14 klossen met een sierdraad. Dat is heel wat en het opwinden alleen al duurt een hele tijd.

De prikking wordt op het kussen gespeld en dan begint de opzet.

Bij een kant als deze duurt het toch wel een paar uurtjes voor de klus geklaard is en het uiteindelijke klossen kan beginnen.

De sierdraden worden in en uit gelegd en dat geeft een slordige indruk maar als de kant nadien wordt “opgekuist” is het resultaat prachtig.

2.      De technische tekening

Meestal wordt er van iedere klassieke kant een technische tekening gemaakt. Deze toont het verloop van de draden. De tekening wordt ingekleurd zodat de klosster ziet welke slag ze moet maken.

Rood = gewrongen slag

Groen = halve slag

Paars = linnen slag

Blauw = vlecht

Geel = sierdraad of kunstslag

Enz…

Iedere lijn stelt een paar klossen voor. 

Hoe moeilijker de kant en hoe groter het aantal klossen hoe ingewikkelder de technische tekening.

Als voorbeeld is niet de tekening van de bovengaande prikking. Het is een stuk technische tekening van een Binche kant.

Van prikking tot kant

De volgende dagen wil ik een inzicht geven in het ontstaan van een kantwerk. 

Deze prachtige Parijse kant is een ontwerp naar een oud patroon afkomstig uit Turnhout.

Mevr. M. Lievens is een specialiste op het gebied van Turnhoutse = Parijse kant. Zij ontleedt de oude kanten, maakt een nieuwe prikking en een technische tekening.

 Het is een precisie werk waar veel kennis bij komt kijken.

Ik toon maar een gedeelte van de prikking omdat mevr. Lievens de map te koop aanbiedt.

1.      De prikking

Voor de prikking gebruikt men het best “carton de Lyon” omdat het sterk is en meerdere keren kan gebruikt worden.

Met de hedendaagse moderne kopieer automaten kan men gewoon op karton kopiëren.

Het is van het grootste belang dat het karton, met de te gebruiken prikking, van een afstekende kleur is ten opzichte van het garen.

Ik zie soms dat er kantklossters aan het werk zijn op een witte prikking en met wit garen!!

 Dat is slecht voor de ogen en bovendien zie je niet waar er ergens een fout gemaakt is.

Kantklossen zit weer in de lift!!

 De laatste jaren studeerden er telkens ongeveer 150 inwoners van de stad Rauma af aan de kantschool..

Wat mij echter opvalt is het feit dat er zeer weinig afbeeldingen te vinden zijn van Rauma kant. Hedendaagse ontwerpen heb ik niet gevonden.

Finland is niet alleen bekend door zijn prachtige natuur en “duizend meren” maar het heeft ook een echte “kanttraditie”!!

Toen het modieuze Europa eind 18^de eeuw, met kant versierde mutsen droeg, was Rauma kant vooral populair bij de stedelingen.

Begin 19^de eeuw werd in Rauma een kantschool opgericht en importeerde men patronen en fijne linnen draad.

Vanaf 1840 veranderde de mode, kanten mutsen werden minder gedragen en dat was van invloed op het kantklossen.

In 1890 veroverde de machinale kant de modewereld.

Begin 20^ste eeuw kwam de heropleving van de handgekloste kant en sindsdien is Rauma nog altijd een toonaangevend kantcentrum in Finland.

Sinds 1971 wordt er ieder jaar, eind juli, een “KANT WEEK” georganiseerd. Niet alleen Finse kantklossters zijn hier aanwezig maar Rauma kan ook rekenen op vertegenwoordigingen uit heel de wereld!

Rauma kant is een combinatie van stropkant en Cluny.

Finse klosjes

De kant op deze Tsjechische kussens gelijkt sterk op de Beverse of Rijselse kant!!!

Hoe zou dat komen ?

Zoals ik reeds eerder vermeldde, heb ik Vamberk bezocht in de jaren tachtig.

Bij een bezoek aan het plaatselijke kantmuseum viel het mij op dat er verschillende kantkussens tentoon gesteld waren waarop een stuk tule kant gewerkt was. Deze kant lijkt sterk op de Beverse of Rijselse kant zoals die oorspronkelijk in het Waasland en het Antwerpse werd geklost.

De gids beweerde dat deze kant inderdaad oorspronkelijk uit onze streken komt.

Een Vlaamse edelvrouw trouwde ( het juiste jaartal ontsnapt me) met een edelman uit Vamberk. Zoals zoveel edelvrouwen bezat zij de kunst om kant te klossen en ze leerde het aan de dames van haar nieuwe hofhouding.

Later werden er kantscholen opgericht en werd kant niet meer gezien als zuivere hobby.

Het is evenwel zo dat er nu nog weinig klassieke kant geklost wordt in Tsjechië. De verschillende voorbeelden tonen ons dat er momenteel echte kunstenaars aan het werk zijn die hun eigen originele “touch” geven aan kant.

In Tsjechië worden ook de heren niet vergeten…
wat denk je van deze “das” met kant ?

Kant in kledij.

In de Tsjechische republiek wordt de kunst van het kantklossen beschermd door de oprichting van coöperatieven na WO II.

Kant van Vamberk

 is een levend voorbeeld van de vaardigheden uit het verleden in een modern kleedje.

 Men is niet blijven stilstaan bij de klassieke patronen maar ze hebben zich aangepast aan de nieuwe modetrends.

Dank zij de samenwerking van belangrijke ontwerpers en kunstenaars, behoudt  de Vamberkse kant haar glorie en waarde ten allen tijden.

De coöperatieve produceert een waaier van moderne kant gaande Van juwelen, kant in kledij tot interieur textiel.

De meeste monumentale doch prachtige kantwerken worden gekocht door bedrijven om hun inkomhall mee te versieren.

 

Het interessante openlucht museum van Vamberk toont de bezoeker, door middel van originele documenten en video’s, de kantgeschiedenis van ontwerp tot eindresultaat.

Een bezoek aan Vamberk is een aanrader voor diegenen die op reis gaan naar Tsjechië .

Met de rest van de draad heb ik dit werkje geklost.
De 3 rozen zijn niet in dezelfde omdat ik telkens de “reizigers” vervangen heb door een andere kleur.

Tijdens de kantdagen in Bailleul, zie archief, heb ik de stand van Francis en Bart bezocht.

Een oneindige keuze in garens en zijde!!

Was het van Francis?

Was het van Bart ?

Ik heb een bobijntje gratis gekregen, misschien had hij wel medelijden met die “gehandicapte” kantklosster ?

Met het gekregen garen heb ik onder andere deze waaier in stropkant geklost.

2.Sol’ná Baña = Salt mine lace

Legende 1 …

De aristocratische familie Soós, eigenaar van de zoutmijnen en vele gebouwen, huwelijkte hun dochter uit aan een Italiaan. Omdat ze niet wilden onderdoen tegenover de Italiaanse familie, nodigden ze Italiaanse kantwerksters uit naar Sol’ná Baña om de uitzet klaar te maken.

De burger vrouwen leerden kant klossen van de Italianen en bekwaamden zich verder in deze kunst.

Legende 2…

Volgens deze legende gebeurde er een catastrofe in de zoutmijn en er stierven heel veel mijnwerkers omdat de mijn onder water liep. Maria Terezia stuurde kantwerksters om de weduwen het klossen aan te leren zodat ze hun kinderen eten konden geven.

Welke van de twee legenden op waarheid geschoeid is, weten we niet.
Misschien zijn ze wel alle twee waar!!!

De archieven van Sol’ná Baña zijn op het einde van WOII verbrand en daarom is de geschiedenis van de kant in deze contreien moeilijk te achterhalen.

Prachtige kantwerken van Jana Fraikorova

Op deze kaart, de vierde uit de rij, staat de afbeelding van een pauw.

“De pauw” is een traditioneel ontwerp van de Binche-kant.

Op de volgende kaart staat een kantwerk van Frie Wuytack :
De Jerusalem kerk met ernaast de ingang van het Kantcentrum te Brugge.

 

Jerusalemkerk in de Peperstraat

 

In het hartje van de St.-Annawijk ligt de Jerusalemkerk, een juweeltje in het reeds zo rijke Brugge.

De kerk, die nog steeds in privé bezit is, werd gebouwd in opdracht van Anselmus Adornes, humanist van Genuese origine.

 

Als aandenken aan zijn verblijf in het Heilig Land liet Adornes deze kerk bouwen, geïnspireerd op de kerk van het Heilig Graf.

In het midden van de kerk staat het mausoleum van de stichter en zijn echtgenote Margareta van der Banck.

De prachtige brandglasramen dateren uit de 15^de en 16^de eeuw.Onder het koor bevindt zich de crypte met daarin een kopie van het Graf van Christus.

Op de binnenzijde van de kaart staat een afbeelding van :

Madame de Pompadour

Dit is een fijne Binche-kant van het type “Toveressewerk”.

De Brugse volksmond gaf aan het hoofdmotief , dame met wijde hoepelrok, de naam van de bekende maîtresse van Lodewijk XV.

Een mens verzamelt wat gedurende zijn leven…

Ik ben weer eens op zoek geweest in mijn “archief”! Daar vond ik kaarten uitgegeven op 18 maart 1989 te Brugge, in samenwerking met Postzegelkring Arbefil, Kantschool Brugge en het Kantcentrum.

Ik wist niet eens meer dat ik die had, het was dus een aangename ontdekking!!

Op de voorkant van de dubbele kaart staat het volgende gedicht :

Spellewerkster, wat al reken

spellen zie ‘k u neerwaards steken

in uw kussen, slag op slag

meer als ik getellen mag !

Spellewerkend zie ‘k u geerne

vingervaste, oudvlaamse deerne;

die daar zit aan ’t spinnen, met

’t vlugge alaam, uw kobbenet .

Guido Gezelle uit “Tijdskrans” tweede deel 1893.

De afbeelding is naar een cliché van een oude prentkaart van de Zusters Apostolinnen te Brugge.

3.Hvar

De stad Hvar ligt aan de zuid-west kust van het eiland Hvar en is bekend om zijn

“Agave-kant”.

Deze naadkant wordt gemaakt door de Benedictinessen in het klooster van Hvar stad.

Het specifieke aan deze kant is dat zij gemaakt wordt met draden van de Agave.

De techniek gaat over van generatie op generatie en dat al ongeveer 120 jaar.De kant vertoont veel gelijkenis met de Tenerife kant waar ze volgens de overlevering ook zou ontstaan zijn.

Het prepareren van de draden is een tijdrovend en nauwgezet werkje.De bladeren van de Agave worden op een bepaald tijdstip afgesneden. Uit het middelste van het blad trekt men vezels die dan behandeld worden volgens een bepaald procédé tot ze sterk en wit zijn.

Het resultaat is een fijne, witte draad van een bepaalde lengte, klaar om te verwerken als naaldkant.

Men werkt niet volgens een bestaand patroon. De nonnen laten hun verbeelding de vrije loop en zo is ieder kantwerk een origineel kunstwerk!

OP dit ogenblik is Hvar kant een gegeerd souvenir.

Deze naaldkant staat niet alleen symbool voor Hvar maar hij is ook een voorbeeld van het Kroatische erfgoed!!

2.Pag

 De naaldkant van het eiland Pag is de bekendste van de Kroatische kanten.

Men gebruikt bestaande patronen met specifieke, strakke, geometrische motieven zoals driehoeken, cirkels, rozetten enz…

Deze naaldkant is het resultaat van vele uren intensieve arbeid en dat maakt de kant duur in aankoop.

Bruiden van Pag dragen een kleed en een traditionele muts versierd met deze naaldkant.

  

De Oostenrijkse keizer was een groot liefhebben van de kant en daarom werkten er voortdurend twee Pagse kantwerksters aan het Weense hof.

Voor 1880 werd deze kan,t spijtig genoeg, verkocht als Griekse, Oostenrijkse of Italiaanse kant!!!

Kroatië

Kant heeft mensen altijd gefascineerd door haar fijnheid, schoonheid en visueel raffinement!

Kroatië telt 3 grote kantcentra :

1.Lepoglava

Lepoglava is een stadje in het noord-westen van Kroatië. Het is één van de bekendste steden en is tevens de bakermat van wetenschap, kunst en cultuur.

Dit jaar gaat in september het
“11ste internationale kantfestival”
door. Dit is de gedroomde ontmoetingsplaats van honderden kantliefhebsters.

In Kroatië klost men op een rolkussen met lange, meestal op een punt toelopende klossen omdat er veel moet worden aangehaakt.

In Kroatië klost men op een rolkussen met lange, meestal op een punt toelopende klossen omdat er veel moet worden aangehaakt.

Het kussen ligt in een bijpassende mand die op tafel of op de knieën wordt gelegd.

 

Op de foto zien we een reuzen kantkussen, ter gelegenheid van het vorige festival, waarop ieder die zin had, eens kon oefenen.

Vadstena

Lang geleden, in 1980, zijn wij op reis geweest naar Zweden.

Een prachtig land en het was rustig rijden in die

“eeuwig durende bossen!!

Natuurlijk hebben we ook een bezoek gebracht aan Vadstena, het belangrijkste kantcentrum van Zweden.

In Vadstena is een katholiek klooster, gewijd aan de Heilige Birgitta. Na de hoogmis, op zondag, sprak ik een zuster aan in het Engels en vroeg haar of er in het klooster kant werd geklost. De zuster vroeg van waar wij afkomstig waren en groot was mijn verbazing…het was een Nederlandse kloosterzuster.

In Zweden was het de gewoonte om na de hoogmis de gelovigen uit te nodigen op koffie en koeken. Dat was een oud gebruik omdat de meeste gelovigen van ver kwamen en dikwijls te voet.

Ook wij werden uitgenodigd en zo maakte ik kennis met zuster Bernadette. Zij vertelde dat er aan het klooster een nieuw gedeelte was bijgebouwd en een Zweedse novice heeft bij haar intrede meters en meters kant geklost om de overgordijnen mee af te boorden.

Op de foto zie je een zuster met een “kroontje” zo wordt het hoofddeksel ginder genoemd als verwijzing naar de doornen kroon van Jesus, naast haar zit de novice haar kant te klossen. De afgewerkte kant ligt op een plateau vooraan het kussen.

Ik alleen mocht mee om een kijkje te nemen in het klooster maar mocht binnen geen foto’s nemen.

Het was een leuke belevenis!!

Later heeft zuster Bernadette de patroon van de gordijnkant nog opgestuurd.

Kantwerk : de torens van Stokholm

In Zweden wordt Vadstena beschouwd als hét kantcentrum bij uitstek maar ook in Blekinge, Dalecarlia, Hälsingland, Scania en Andermanland wordt kant geklost.

De kant uit Vadstena onderscheidt zich van de anderen omdat hij gemaakt werd voor de verkoop en daarom volgde men de Europese mode.

Al vanaf 1740 waren de vrouwen uit Vadstena “…heel begaafd en handig in het maken van verschillende soorten kant…”.

In de 18^de eeuw werd de fijne gaaskant met bloemmotieven geklost voor de damesklederen en de stropdassen voor heren.

In de 19^de eeuw gebruikte men de kant als kraag, manchetten en eveneens voor de folkloristische klederdracht uit de streek.

In het begin van de 20^ste eeuw was de kant vooral bestemd voor de afboording van lakens en prachtige tafelkleden. De kantwerksters behoorden tot de bevolking met een gemiddeld inkomen.

In de 20^ste eeuw kwam de impasse en er was geen vraag meer naar Vadstena kant. Het kantklossen verdween bijna volledig. De laatste 40 jaar wordt er terug kant geklost, puur als hobby.

Snelheid, tempo en een groot rendement waren een dagelijkse “must”.

Praten was verboden!!

Om het tempo aan te houden en de tijd vlugger te laten voorbijgaan, werd er gezongen. Meestal waren het volksliederen zoals bv “London’s burning”

Telkens opnieuw en opnieuw!!

Opperste concentratie was geboden en fouten werden niet toegestaan.

“Kantliederen” of “tellingen” werden er ook gezongen en de stilte tussen twee liedjes of tussen de strofen duurde zolang tot er 8 spelden gestoken waren.

Voorbeelden van “tellingen” :

Jack, be nimble!  (handig)

Jack, be quick !(snel)

Jack jump over the candlestick! (kandelaar)

Of

Pardon, mistress

Pardon, master

Pardon for a pin

If you won’t give us a holiday

We won’t let you in !!

In de “Geschiedenis van de Honiton kant”

heb ik de situatie in Engeland al beschreven. (zie archief van 05/01/2007)

Maar niet alleen in Honiton maar ook elders in Engeland wordt kant geklost.

De meest bekend zijn : Buckinghamshire en Bedfordshire.

Iedere streek ontwikkelde zijn eigen stijl en patronen.

In de streek van Buckinghamshire

klost men de “Bucks point”, een kant die nauw verbonden is met de Rijselse tulekant.

Men werkt op een rond kussen,net zoals wij, soms met een rol.

De typische klosjes zijn onderaan versierd met kleurrijke parels. Mooi maar niet bevorderlijk om snel te klossen.

In Bedfordshire

klost men een soort Cluny met veel vlechten en kunstslagen.Ook daar gebruikt men een zelfde rond kussen met geparelde klosjes.

Honiton

is gekend voor zijn hele, fijne kant vergelijkbaar met de Duchesse kant of fijn bloemwerk maar met specifieke vullingen in de motieven.

Het bolle Honiton kussen heeft welbepaalde afmetingen en is hard gevuld met stro. De klossen zijn puntig om het vele aanhaken te vergemakkelijken.