Archief

Weer ben ik aan 't converseren
met, ik weet niet wie,
een geest, een engel,
de zon, de maan, een ster?

Ben ik jou, of jij mij,
of zijn we éénder?

Ik zie me wel een gezicht,
maar hoor geen stem,
nauwelijks een fluisteren,
maar ik voel wel tekens
wel leven
en een hartslag beven,
Wie ben jij dan wel?

Ik maak me zorgen om jou,
dat hoeft niet, zit je te zweren
maar ik,... ik weet wel beter
je zorgen wil je niet delen,
niemand moet je lasten dragen
is je redeneren
en toch binnenin weet je zeker
er is "iets" met dit leven.

Draag je lasten toch niet alleen
ik heb nog een onbezorgd leven,
waarom geef je me niet een beetje
van dat, van uw bezorgde leven?

Sint-Ignatius, wit en vurig
liep langs een roos,
 stortte zich op de struik
waarbij hij zich verwondde
 met de klok van zijn zwarte pij
wenstte hij te overstemmen
de bekoring van de wereld
 die als uit een wond
uit de aarde gutste,
en toen bij op de bodem lag
van deze wieg van doornen zag hij
dat het bloed uit zijn voorhoofd
op de wimpers stolde
 in de vorm van een roos
en zijn blinde hand
 die de doornen zocht
werd door de zoete aanraking van
bloemblaadjes doorboord,
de bedrogen heilige huilde
terwijl de bloemen hem bespotten
doornen en rozen,
we zoeken het geluk.

Ik ga naar de zee

om die stem te horen
tussen de ene slag van de golven
en de andere, maar er is geen stem
alleen het oudemannengezeur van het water
het zouten niets, de vleugel van een witte vogel
vastklevend aan een steen.

Ik ga naar het bos,
waar het nooit onderbroken ruisen heerst
van de enorme clepsydra die bladeren in humus
sijpelen laat en humus in bladeren
waar krachtige insektenkaken
het zwijgen van de grond verteren.

Ik ga naar het veld.
platen groen en geel vastgeprikt met spelden
van insektenexistenties
rinkelen bij elke aanraking van de wind
waar is die stem?
hij moet zich laten horen
wanneer aardes onvermoeide monoloog
een ogenblik verstomt
niets dan ritselingen, trillers en explosies

Ik ga naar huis.
En mijn experiment neemt de vorm aan
van een alternatief of de wereld is stom
of ik ben doof,
maar misschien zijn we allebei
door kreupelheid getekend
we moeten derhalve
elkaar bij de arm nemen
voorwaarts gaan
naar nieuwe einders
naar verkrampte kelen
waaruit onbevattelijk geborrel
naar boven stijgt.