Een trouwe gast in de Biënnale, hij is al voor de tiende keer mede-exposant. Met een prachtig sneeuwzicht in aquarel opent hij zijn hoek. Op een tafel ligt een grote farde waarin tussen plastieken schutbladen, tekeningen en aquarelschilderingen opgeborgen zijn. Bij het doorbladeren word ik getroffen door de trefzekerheid waarmee hij beelden neerzet.

Een trouwe gast in de Biënnale, hij is al voor de tiende keer mede-exposant. Met een prachtig sneeuwzicht in aquarel opent hij zijn hoek. Op een tafel ligt een grote farde waarin tussen plastieken schutbladen, tekeningen en aquarelschilderingen opgeborgen zijn. Bij het doorbladeren word ik getroffen door de trefzekerheid waarmee hij beelden neerzet.

Naast een paar figuratieve beelden toont Tuur vooral beelden die abstract zijn of waarin het figuratieve naar het abstracte evolueert. Merkwaardig zijn de ‘banden’ waarmee de beelden als het ware samengehouden worden. Alsof hij daardoor beschutting wil bieden tegen een wereld die uit elkaar dreigt te vallen.

de menselijke figuur is nog herkenbaar maar de evolutie naar de abstractie biedt zich aan

Mimi is vooral geboeid door de natuur, ook in zijn kleine verschijningsvormen: een schelp, een bloem, een waterdiertje ... Dat inspireert haar bij het ontwerpen van juwelen. Prachtige ontwerpen, unieke stukken. Kunstwerkjes om behoedzaam mee om te gaan.

Christel verkreeg het van haar ouders dat ze na de kunsthumaniora nog het diploma van regentaat in de plastische opvoeding mocht halen. Maar les geven zag ze niet zitten. Ze koos voor een andere job. En zoals bij vele jonge vrouwen kwam het gezin en vooral de zorg om de kinderen op de eerste plaats. Tot de kinderen opgroeiden en er tijd kwam voor eigen aspiraties. Ze schreef zich in voor de academie en een tweede schilder- en tekencarrière ging van start. Gedreven is ze bezig om die kant in zichzelf zoveel als mogelijk te ontplooien, wat niet altijd evident is bij een fulltime job.

An zit in een rolstoel. Op haar weblog stelt ze zichzelf voor als:

‘iemand die graag wil tekenen, wil schrijven, wil handbiken, wil vrolijk zijn... en daarbij wel eens botst op de grens van wat mogelijk is’.

De onderwerpen van haar tekeningen gaan over super-mobile mensen: wielrenners, topsporters.  Ik vind het wel grijpend dat iemand die in een rolstoel door het leven moet mensen neerzet die pogen de grenzen te verleggen van de sport en daarin vooral van hun eigen kunnen. Met dezelfde zwier waarmee ze tekent gaat ze vermoedelijk door het leven, in elk geval zo ontmoet ik haar in de tentoonstellingsruimte. Ze kan niet naar boven de andere werken gaan bekijken … want er zijn alleen maar trappen. Hoe dikwijls zal zij verzet voelen omdat gebouwen nog ontoegankelijk zijn voor rolstoelgebruikers? Waarschijnlijk is haar tekenpen dan een toevlucht.

De volledige titel is: 6^de Keerbergse Biënnale van de plastische kunst, een heel mondvol. Het gaat uit van een kleine groep medewerkers die om de twee jaar de moed hebben om dit evenement te organiseren. Ze huren daarvoor een zaal, zoeken deelnemers door zelf naar tentoonstellingen te gaan en kunstenaars aan te spreken en zetten dan de organisatie op touw: afspraken, affiches, flyers, aankoop van drank en knabbeltjes … en uiteindelijk aanwezig zijn om op tijd de deur te openen en tijdens de openingsuren de mensen die komen kijken te ontvangen.

Ze zeggen dat mensen met pensioen tijd zat hebben, maar als ze uit liefhebberij in het kunstleven duiken door zelf creatief te zijn, door deel te nemen aan tentoonstellingen of deze te organiseren is die tijd gauw gevuld. En achter de glans van vb. een vernissage, staat de vaat van vuile glazen of het terugzetten van tafels en stoelen die nu opgeborgen werden om ruimte te maken.

Toch blijft deze groep van kunstminnende mensen zich engageren. En met succes. De expositie wordt druk bezocht, de ten toon gestelde werken zijn het bekijken waard en dit in een warme, rustgevende ruimte. Alleen een hoekje ontbreekt nog om iets te drinken en na te praten. Zal ik het even influisteren?