De tentoonstelling is opgesteld in de kapel van het vroegere Ursulinnen klooster in Tildonk. In een klooster binnen stappen maakt me toch altijd wat vreemd weemoedig. De lange brede gangen brengen me terug naar mijn jeugdjaren. Wat voelde ik me toen ‘gevangen’ tussen die muren.

We worden naar het uiteinde van de gang verwezen, daar rechts de trappen op en dan komen we waar we zijn moeten. In de gang ligt een drempel, waarschijnlijk was hier vroeger een dubbele deur … en dat voert me terug naar de dubbele deur met de koperen klink van ‘toen’, toen ik op internaat zat. Hoe dikwijls heb ik niet gedacht: die klink omhoog duwen … en weg wezen … maar die kleine klink, zo gemakkelijk te hanteren, was van beton in mijn aanvoelen. Daar kon je niet doorheen. Trouwens, waar zou je naar toe gaan? Er was maar één adres: thuis. Ik denk niet dat mijn ouders enthousiast zouden gereageerd hebben, met de eerstvolgende bus zou ik teruggebracht zijn. Dus bleef ik maar en liet de verzoeking aan mij voorbijgaan. Ook hier zie ik, hoe ontelbare voetstappen, die drempels hebben uitgesleten. Dat maakt een gebouw zo ‘menselijk’: hier hebben vooral vrouwen een deel van hun leven doorgebracht. Zouden sommigen er soms ook aan gedacht hebben de klink om te draaien en weg te gaan?

De metalen trap is nieuw, met een traplift voor rolstoelgebruikers. Boven de trap biedt een kleine overloop toegang tot de gerestaureerde kapel … en wat is die groot, zelfs als je bedenkt dat hier een internaat voor meisjes (van betere afkomst) gehuisvest was. Ik noem dit al een heuse kerk, maar ik weet het verschil niet tussen kapel en kerk.

En dan laat ik de herinneringen maar naar de diepte van mijn geheugen verzinken. Er is hier wat te zien in deze ruimte, creativiteit die spettert van energie.

Op 24 en 25 oktober organiseert ‘Vrouwen in alle staten’ de tentoonstelling ‘Intiem / In Team in Tildonk. Dit is niet zo ver rijden en daarom spreken Christel en ik af om er naar toe te gaan, vooral omdat ik enkele van de exposanten ken.

Op de website van ‘Vrouwen in alle staten’ ontdek ik volgende uitleg over hun evenement:

In 2008 sluiten vijf vrouwelijke kunstenaars een verbond en komen met eigen werk samen naar buiten onder de benaming 'Vrouwen in alle staten': Roos Fobelets : schilderkunst, Irene Goethuys : keramiek, Annemie Heylen: keramiek, Joke Van Broeckhoven, glaskunst, Liliane Versluys beeldhouwster.

Dit jaar gaat VIAS voor haar vijfde tentoonstelling de dialoog aan met vijf gast-kunstenaars in andere disciplines. In team gaan ze de uitdaging aan om gezamelijke werken te maken: Roos met Hilde Demeulenaere :houtkunst, Irene met Marc Viskens: fotografie, Annemie met Inge Kennis: schilderkunst; Joke met Peter Van de Vijver: beeldhouwer en Liliane met Greet Moons: kantminiaturen. 

Deze werken worden tentoongesteld in een uniek kader: de volledig gerestaureerde Engelenburcht in Tildonk, meer bepaald de barokke kerk van dit gewezen Ursulinenklooster.

Het aanbod is uitnodigend en in hetzelfde gebouw is een belevingscentrum WOI ingericht. Dus laat Ludo zich verleiden om ook mee te gaan. Karel blijft thuis: er moet toch iemand met Toby gaan wandelen. Toby als excuus-hond … maar die laat het over zijn pels heenlopen en geniet ervan.

Er is een diversiteit van aanbod en elke vogel zingt zoals hij/zij gebekt is. Feitelijk ontroert het me dat dit initiatief mensen samenbrengt die creatief aan de slag zijn gegaan na hun pensioen. Er is zelfs een violenbouwer die met zijn hobby naar buiten komt.

Sommige werken vind ik erg goed, andere werken spreken me minder aan … maar dat is een individueel beleven. Ik neem de tijd om alles aandachtig te bekijken en hier en daar maak ik kennis met de kunstena()ar(es).

Achter de schermen (panelen) is er een ruimte waar de organisatoren zich kunnen terugtrekken om even op adem te komen. Daar kunnen we zelf ook terecht voor een kop koffie (weliswaar in een plastieken bekertje) of een frisdrank.

Om vijf uur worden de werken afgehaakt en begint de afbouw van de panelen … waarschijnlijk een zoethouder voor enkele uren.

Zelf hoef ik alleen maar mijn wagen voor te rijden. Christel, die vandaag meegekomen is om te helpen, staat me aan de uitgang reeds op te wachten met de werken. Dan alles de auto in. Even de nodige aandacht verzamelen tot we uit de drukte van Leuven zijn. We zijn beiden wel moe van al die indrukken deze namiddag.

Thuis gekomen laden we de werken uit en terwijl we op Ludo wachten, die Christel komt ophalen, ploffen we neer en schenken ons een glas in: zalig!

Donderdag 22 en vrijdag 23 oktober is de tentoonstelling toegankelijk voor de bezoekers. Ik zorg dat ik tijdig ter plaatse ben, zodat ik nog eens kan rondkijken bij de mede-exposanten.

Eerst bekijk ik mijn werken met kritische aandacht: hier moet een werk rechter getrokken worden, daar zou het werk beter wat hoger hangen.

Ik leer mijn buurvrouwen kennen. Zou het kunnen dat er meer vrouwen dan mannen deelnemen aan deze tentoonstelling? Wanneer ik de deelnemerslijst bekijk blijkt dat er toch een evenwicht is tussen de aanwezigheid van mannen en vrouwen. Wellicht krijg ik die indruk omdat in mijn buurt vooral vrouwen hun werk tonen.

Tijdens de openingsuren trek ik me vaak terug aan een tafel in het midden van de ruimte. Ik voel me niet geroepen om uitleg te geven bij mijn werk: dat hou ik toch niet lang vol. Daarbij, ik heb liever dat men ‘kijkt’ en zelf een interpretatie formuleert als men er nood aan heeft. Het is wel leuk om zien hoe sommige mensen echt met aandacht blijven staan bij sommige werken. Je ziet ze zich afvragen hoe het gemaakt is.

En af en toe duikt een oud-collega op. Leuk om elkaar weer te zien … ook om te ontdekken dat we ouder zijn geworden. Sommigen werken nog en dan worden wat nieuwtjes van de dienst uitgewisseld, anderen zijn op pensioen en dan gaat het over de tijd die voorbij vliegt. Korte maar hartverwarmende gesprekken.