Helpende hand

Paul Celan is een Roemeens dichter van Joodse afkomst die verschillende vernietigingskampen overleefde tijdens WOII. Zijn ouders kwamen beiden om. In Todesfuge probeert hij de terreur, de slavenarbeid, de alom tegenwoordige dood op te roepen. ‘Dan stijg je als rook in de lucht’ verwijst naar de ovens waarin lijken werden verbrand.

In 33 tekeningen van 25 op 32 cm werkte ik dit gedicht uit in Oost-Indische inkt. Zeven tekeningen worden nu groter uitgewerkt, zoals hierboven. De afbeeldingen van de 33 tekeningen vind je bij het begin van deze blog van 02.01.11 tot en met 05.02.11

Het tweede en laatste weekend van de Week van de AmateurKunstenaars in Tremelo organiseert de lokale kunstkring‘Gesigneerd’ elk jaar een openluchttentoonstelling in een klein natuurgebied dicht bij de dorpskern. Dit jaar is het weer schitterend: veel zon, wel een beetje wind. Dat zal de wandelaars niet deren: een uurtje wandelen tussen beeldhouwwerken, gedichten, schrift op steen … een droom voor wie van natuur én van kunst houdt.

Om 10 uur wordt de tentoonstelling opgebouwd. Leuk om mensen weer te zien die je alleen op dit evenement ontmoet. Natuurlijke lange takken in de grond: daarop kunnen de gedichten die geplastificeerd werden, geniet worden. Het lijkt of gele vlaggetjes spelen met de wind. Zullen ze het houden? De nietmachine blijft in de buurt.

Ook Karel is deelnemer met vijf gedichten. Het is een andere manier om met zijn werk naar buiten te komen. Als enthousiast blogger plaatst hij ze meestal op zijn website https://blog.seniorennet.be/kareldhuyvetters/. Nu zie je mensen stilstaan bij zijn gedichten en die met aandacht lezen. Die aandacht is wel nodig, ze zijn niet zo maar in een ik en een gij ontstaan. Hij houdt van taal en dat vind je terug in zijn gedichten. Verwijzingen naar mythologie zijn hem ook niet vreemd. Hij is nogal een complex schrijver. Veelal zijn de onderwerpen, ook voor zijn blogteksten, veeleer filosofisch van aard. Als overtuigd atheïst probeert hij deze levenshouding fundament te geven.

Ook ik loop de route. Er zijn een paar nieuwe deelnemers. Kennismaken met de mensen en hun werk. Is het omwille van de zon, maar de gesprekken verlopen heel ontspannen. Er wordt gelachen, namen en e-mail adressen uitgewisseld en wellicht zien we elkaar terug op een of andere tentoonstelling.

Er is een tent neergepaald waar men iets kan drinken. De stemming zit erin. Eerst wandelen en kijken en dan als afsluiter iets fris drinken en daar de tijd voor nemen.

Om 18 uur breekt men op. Even helpen bij de beeldhouwers en de tent. Gedichten mee naar huis. Leeggewaaid elkaar uitwuiven: tot volgend jaar.