LAND VAN HERKOMST : Noorwegen
VARIANTEN : Grijs en Zwart

GESCHIEDENIS
Deze eeuwenoude jachthond voelt zich thuis in het Noorse winterse klimaat, op moeilijk terrein en is opgewassen tegen geduchte tegenstanders. Hij is veelzijdig, maar vooral specialist op het gebied van de eland. Door de Vikingen werd hij enorm gewaardeerd; soms werd hij met zijn baas begraven. In 1877 verscheen hij voor het eerst op de tentoonstelling, georganiseerd door de Noorse jagersvereniging.  Aan de Elandhond is door de eeuwen heen weinig veranderd. Vooral zijn uithoudingsvermogen en snelheid vallen op. Ook is hij intelligent in het uitwerken van sporen en in het contact houden met de jager. Het was zijn taak om de eland ( bij voorkeur het mannetje ) op te sporen en in bedwang te houden, tot zijn baas hem onder schot kon nemen.  Hij deed dit op allerlei manieren, zoals door het dier te hinderen en het op te houden, waardoor de eland aan de plaats gebonden bleef en waardoor bij het dier tevens de aandacht voor de jager werd afgeleid.  In Noordelijke landen wordt nog steeds met dit type hond gejaagd. Ze zijn voor alles trouw, betrouwbaar en zelfverzekerd. Als huishonden zijn ze vriendelijk en meegaand.

IDEALE RASKENMERKEN
Schofthoogte: reuen ongeveer 52 cm en teven ongeveer 47 cm. Uiterlijk: gedrongen, compact lichaam; veerkrachtig, lenig gangwerk. Vacht : hard, dik, overvloedig, weerbestendig; korter op hoofd, oren, voorbenen, langer op hals achterhand en staart. Kleur : grijs met zwarte haarpunten; witte vacht is sinds 1993 ook erkend. Hoofd: brede, licht gewelfde schedel, gaat langzaam over in vierkante snuit; ovale, niet erg grote donkerbruine ogen; kleine, staande oren. Staart: dicht over de rug gekruld, hoog aangezet.
AARD :   de Elandhond is schrander, oplettend, waakzaam, onafhankelijk, vriendelijk en betrouwbaar met kinderen.  Wel is het een hond die een goede discipline vereist !
ACTIVITEIT : de Elandhond heeft veel lichaamsbeweging nodig. Het ras is graag buiten en is door zijn energie niet geschikt voor mensen die hem onvoldoende beweging kunnen geven.

Er bestaat ook een Zwarte Noorse Elandhond , die vanzelfsprekend zwart is, maar ook een iets ander type heeft. Qua schofthoogte zijn ze iets kleiner ( de reu : 45 cm en de teef iets minder ).  Ze zijn nauw verwant, net als trouwens andere jachthonden van het Keeshondentype. In België en Nederland worden de Elandhond en aanverwanten tot de Keesachtigen gerekend en niet tot de Hounds. Ook Zweden kent een Elandhond. Verdere verwanten zijn de Finse Spitz , de Karelische Berenhond en de Russische Jachtlaiki.(dobrego) 

GESCHIEDENIS
De Eurasiër heette oorspronkelijk de Wolf-Chow en behoort tot de rassengroep van de Aziatische Keeshonden en soortgelijken.  De Eurasiër heeft zijn oorsprong in Duitsland en werd speciaal gefokt als 'ideale hond'. Het ras werd gefokt uit de Chow-Chow , de Samojeed en de Grote Grijze Keeshond . In de jaren 50 van de vorige eeuw, had een familie in Duitsland ( Julius Wipfel uit Bergstrass in Weinheim ) een zwarte ( poolachtige ) hond die erg lief was voor eigen mensen, maar nogal wild van karakter. Na de dood van deze hond werd een Grijze Keeshond aangeschaft die weliswaar gemakkelijker in omgang bleek, maar minder oorspronkelijk was dan de vorige hond. Hierdoor ontstond het plan om een hond te fokken die beide eigenschappen in zich zou verenigen. Er werd vervolgens gefokt met Chow Chows en een Grijze Keeshond. De nakomelingen uit deze kruisingen werden Wolf-Chow genoemd, hetgeen stuitte op bezwaren van de Duitse Chow Club. Uiteindelijk werd nog de Samojeed ingekruist in 1972, om te komen tot het ideale ras. De naam veranderde van Wolf-Chow in Eurasiër, naar de landen ( Europa en Azië ) die hebben bijgedragen aan de totstandkoming van dit ras. Het ras werd destijds aangeprezen als de ideale huishond en was zeer populair in Duitsland.

IDEALE RASKENMERKEN
De Eurasiër is een Middelgrote Keesachtige hond. Het lichaam is langer dan vierkant, met middelzwaar bone. De rug is recht en sterk en loopt over in een lang en breed kruis. Matig gewelfde ribben. Matig diepe borst met diepe onderborst. Buik is iets opgetrokken. De benen zijn recht, sterk en middelmatig lang. De hals is matig gespierd en zonder keelhuid.  Kleur : rood tot vaal, wolfsgrauw, zwart en zwart met aftekeningen ( grijsbruin boven de ogen, aan de onderzijde van de benen en aan de broek en staart ).  Alleen de exemplaren die effen gekleurd zijn, zijn bij de FCI geregistreerd.  Hoofd en schedel : het hoofd neigt naar het wolventype. Van boven gezien wigvormig, met spits staand oor. Vlakke schedel met voorhoofdsgroef. Rechte neusrug met weinig stop. Donkere ogen, niet te diep liggend en amandelvormig. Oren zijn middelgroot en staan rechtop. Gesloten lippen. Schaargebit.  Staart : in rust afhangend en tot aan het spronggewricht gedragen. In actie opgerold of zijdelings over de rug gedragen.  Voeten : grote voeten met stevige voetzolen. Gewelfde tenen. Vacht : over het gehele lichaam dicht onderhaar ( de wol ) en middellang, los aanliggende grannen ( bovenhaar ). Het gezicht, oren en onderstuk van de benen zijn korter behaard. De beharing op de halspartij is maar iets langer dan die op het lichaam en vormt geen manen. De vacht vraagt een regelmatige borstelbeurt. Schofthoogte : voor reuen van 52 tot 60 cm en voor teven 48 tot 56 cm.  Het gewicht bedraagt voor reuen 23 tot 32 kg en voor teven 18 tot 26 kg.
AARD : de Eurasiër is erg naar de mens en diens affectie georiënteerd.  Hij is sterk verbonden met zijn baas en past zich gemakkelijk aan.  Hij is makkelijk te trainen, leergierig en vredelievend. Hij heeft een zeer goedaardig, rustig en evenwichtig karakter.  Hij maakt minder lawaai dan de Keeshond, maar is toch een degelijke waakhond.    Hij is lief met kinderen.  Hoewel hij gereserveerd is ten opzichte van onbekenden, zal hij hen nooit aanvallen.
ACTIVITEIT : de Eurasiër heeft behoefte aan gezelschap en is dan ook ongeschikt als kennelhond.  Als deze hond binnenshuis leeft, moet hij wel dagelijks grote wandelingen maken.  De Eurasiër heeft een hekel aan alleen gelaten worden of vastgemaakt te worden aan een ketting.
OPVOEDING : eigenaars weten dat je bij deze hond discipline niet willekeurig moet toepassen.  De Eurasiër voed je op met een zachte en rustige, maar toch consequente hand.(dobrego)

LAND VAN HERKOMST : Malta

GESCHIEDENIS
Ook honden kunnen blozen. De neus en oren van de Faraohond ( of Pharaoh Hound , Kelb-tal Fenek )  worden donkerrose als hij zich opwindt. Zijn expressieve gezicht met oosterse uitdrukking bevestigen de band met het oude Egypte. Het is misschien de oudste, maar zeker en vast de meest vereerde hond uit de geschiedenis.  Zijn voorouders gaan terug tot zo'n 3000 jaar voor Christus.  Veel van het type en zijn mogelijkheden van deze honden uit de oudheid wordt onthuld wanneer men de vroege schilderijen en hiërogliefen bekijkt.  Hij lijkt weggelopen uit een afbeelding  in een Egyptische graftombe. In werkelijkheid is het een ras dat is gefokt uit Windhonden die op Malta en de eilanden in de buurt leven, en die mogelijk verwant zijn aan prehistorische windhonden uit Noord-Afrika. Waarschijnlijk is de Faraohond nauw verwant met de Podenco Ibicenco en de Cirneco dell'Etna .  De Faraohond is dus een zeer oorspronkelijke Windhond. Als huishond is hij alert, intelligent, vriendelijk, zelfs lief. Hij houdt van aandacht, kinderen en spelen, maar is ook graag op pad.

IDEALE RASKENMERKEN
Schofthoogte: reuen 56 cm (ideaal), teven 53 cm. Uiterlijk: slank, gebeeldhouwd lichaam; vrij, moeiteloos gangwerk. Vacht : kort, dicht, vlak aanliggend, glanzend. Kleur : roodbruin, iets wit op borst, voeten (niet op de tenen) en staartpunt toegestaan, maar veel wit of wit op de buik, of boven de voeten is ongewenst. Hoofd: lange, droge, goed belijnde schedel met lange snuit; ovale, amberkleurige ogen; grote staande oren. Staart: lang en uitlopend in een punt.
AARD : voorzien van zowel snelheid als kracht, speur- als gezichtsvermogen, is de Faraohond een veelzijdige jager.  Dit ras joeg vooral op konijnen, zowel op reuk als op gezicht.  Omdat hij al jaren met de mens heeft samengeleefd, is de hond van nature een gezelschapshond geworden.  Hij is vrolijk, intelligent, lief voor kinderen maar wantrouwend tegenover vreemden.
ACTIVITEIT : deze hond heeft zeer veel lichaamsbeweging nodig.(dobrego)

GESCHIEDENIS
Van de Kanaanhond (of Canaan Dog, Kelef K'naani, Israël Canaan Dog )  is het bekend dat het ras al ver voor het begin van onze jaartelling voorkwam en er zijn afbeeldingen gevonden van omstreeks 2200 voor Christus,  waarop de kenmerken van de tegenwoordige Kanaanhond duidelijk te zien zijn. In de legendes staat geschreven dat de Kanaanhond met een gouden ketting aan de troon van koningin Jezebel vastgebonden was. Het is de Nationale hond van Israël en hij is al eeuwen lang in het Midden-Oosten bekend.  Hij is oorspronkelijk een Paria ( wilde hond ) en werd in de Negef woestijn gebruikt door de Bedoeïenen en andere Nomaden als herder en schildwacht.  Door de eeuwen heen is de Kanaanhond de mens dus op allerlei verschillende manieren van dienst geweest.  De moderne versie doet onder andere dienst als waakhond, herdershond, speurhond en reddingshond en ook als gehoorzaamheidshond. Hij is achterdochtig tegenover vreemden maar niet agressief. Hij is waakzaam en heeft een snel reactievermogen; hij is bovendien buitengewoon werkwillig en leert gemakkelijk. De Kanaanhond is in Europa een zeldzame verschijning.  De Basenji is beslist één van de familieleden van de Canaan Dog.  Dokter Rudolphina Menzel uit Israël is de bezielster en hoofdverantwoordelijke voor de redding en stabilisatie van dit ras.

IDEALE RASKENMERKEN :
Het is een middelgrote, licht rechthoekige en sterke hond, die vele van de speciale kenmerken van de wilde hond in zich heeft. Hij is delicaat geproportioneerd en lijkt op de normale Spitz.  Er bestaat tussen de reu en de teef een groot verschil ten aanzien van de geslachtskenmerken.  Hoofd:  matige lang, met de vorm van een stompe wig. Vlakke schedel, tamelijk breed, hetgeen versterkt wordt door de laag aangezette oren. Zwakke, maar duidelijke stop. Krachtige voorsnuit, krachtige kaken, droge lippen, zwarte neusspiegel.  Ogen: donkerbruin, amandelvormige oogopeningen, donkere rand rondom de ogen.  Oren: rechtopstaand, tamelijk kort en breed, licht gerond bij de punten en laag aangezet.  Gebit: schaar- of tanggebit. De laatste heeft de voorkeur.  Hals: matig lang, gespierd.  Lichaam: goed ontwikkelde schouders, vlakke rug, krachtige lendenen. Diepe, maar niet bijzonder brede borstkas, goed gewelfde ribben. Opgetrokken buiklijn. Middelmatige hoeking, zowel voor als achter.  Ledematen: rechte voorbenen, sterke botten, krachtige en goed gespierde achterbenen, laaggeplaatste sprongen.  Voeten: rond, goed gesloten, met sterke voetzolen.  Staart: hoog aangezet, borstelig, wordt gekruld over de rug gedragen.  Gangwerk: licht, energiek.  Vacht: kort tot  matig lang, hard en recht. Dicht en overvloedig onderhaar.  Kleur: zandkleurig tot roodbruin, wit, zwart of gevlekt, met of zonder masker. Een zwart masker en een witte aftekening zijn bij alle kleuren toegestaan.  Schofthoogte: 48 tot 61 cm, de reuen groter dan de teven.  Gewicht: tussen de 16 en de 25 kg.  Een scherpe, snelle gang is karakteristiek voor dit ras.
AARD : hij is een niet agressieve, maar wel inventieve waakhond.  De Kanaanhond is beschermend en vriendelijk.  Hij wordt steeds populairder in de Verenigde Staten.  Het is een geharde hond, maar toch vertoeft hij het liefst binnenshuis.(dobrego)

GESCHIEDENIS
De Owczarek Nizinny ( of Berge Polonais de Vallée, Herdershond van de Vallée ) is één van de Poolse Herdershonden.  Dit ras komt uit de laagvlakte, terwijl de andere Poolse Herdershond ( de Tatrahond ) uit de hoogvlakte komt.  Volgens sommigen is het ras met de Hunnen naar Polen gekomen.  Volgens andere bronnen is de Nizinny het resultaat van een kruising  rond de 16de eeuw, tussen een Puli en andere Berg-Herdershonden.  Een noodzakelijke kruising, omdat men een werkhond wou die zich in het Poolse landschap zou kunnen handhaven en die niet door het ruwe klimaat zou worden aangetast.  Vooral in de omgeving van Wojewodschaft Bydgoszsz hielden boeren een dichtbehaard Herdershondje, dat verwantschap vertoonde met onder andere de Schapendoes , de Bearded Collie en de Bobtail . Dit hondje was een veelzijdige helper van de herder. Het duurde echter een tijd voordat het ras de aandacht kreeg van kynologen en werd tentoongesteld.  Op een gegeven moment was er een reu, "Smok" genaamd die qua uiterlijk en innerlijk ideaal was.  Deze hond werd de grondslag voor de verdere fok.  Mevrouw Danuta Kordegarda bouwde een prachtige stam op deze hond.  Dit was noodzakelijk want het ras was tijdens de tweede wereldoorlog met uitsterven bedreigd.  In 1963 werd het ras erkend door de FCI.  Momenteel geniet dit ras een steeds groter wordende populariteit en komt steeds vaker op tentoonstellingen voor.  De Nizinny wordt gebruikt als vee- en schapenhoeder, waakhond en gezelschapshond.

IDEALE RASKENMERKEN
De Polski Owczarek Nizinny is een middelmatig grote hond, compact gebouwd, sterk en gespierd. Het lichaam is matig lang met brede en diepe borst. De ribben zijn goed gerond. Licht gebouwde benen, niet te kort doch sterk.  Matig lange hals zonder keelhuid.  Kleur : elke kleur en aftekening toegestaan. Hoofd en schedel : het hoofd is matig groot, goed in verhouding en zeker niet grof. Beharing dicht op de schedel. De schedel verhoudt zich als 1:1 tot de voorsnuit. Eventueel is de voorsnuit iets korter. Matig brede schedel, licht gewelfd. De stop is goed aangegeven. Rechte neusrug en krachtige kaken. Grote donkere neus met goed geopende neusgaten. Middelmatig grote ogen, ovaal van vorm, met een levendige en doordringende blik. Oren van middelmatige grootte, hartvormig breed en hoog aangezet. De voorkant van het oor ligt tegen de wang aan. Schaargebit.  De staart is gecoupeerd of van nature zonder staart.  De voeten zijn ovaal, met gesloten, iets gebogen tenen.  Nagels zo donker mogelijk. De vacht : lang, dicht en grof. De ondervacht is wollig en dicht. Lange hoofdharen bedekken de ogen op karakteristieke wijze.  De vacht dient het best dagelijks geborsteld te worden.  Schofthoogte : reuen 45 tot 50 cm en teven 42 tot 47 cm. Het gewicht bedraagt 15 tot 20 kg.
AARD : de aangeboren herdersinstincten van het ras hebben zich goed aan het hedendaagse leven aangepast.  De hond is aanhankelijk, oplettend en moedig.  Het is een intelligente hond met een sterke persoonlijkheid en een opvallend sterk herinneringsvermogen, die zich dominant gaat opstellen, veel blaft en ook bezitterig is.  Hij is wel zeer trouw en dol op zijn baas en de kinderen.
ACTIVITEIT : in principe is dit geen stadshond, al heeft hij zich daaraan aangepast.  Het is wel een hond die zich goed voelt op de buiten en bestand is tegen een leven onder slechte weersomstandigheden.  Hij heeft veel beweging nodig om in conditie te blijven.
OPVOEDING : deze hond is wantrouwend tegenover vreemden en daardoor een uitstekende waakhond.  Hij heeft beslist een consequente opvoeding nodig.

GESCHIEDENIS
De Hokkaido Inu ( of Ainu Inu, Hokkaido Hond, Doh Ken ) heeft als oorspronkelijk benaming de 'Ainu-Ken ' en behoort tot de hondenrassengroep van de Aziatische Keeshonden en soortgelijken.  De geschiedenis van deze hond hangt nauw samen met de geschiedenis van de Ainu-stam.  Ongeveer drieduizend jaar geleden vestigde deze stam zich in Japan.  Blijkbaar brachten ze hun honden met zich mee.  De hond heeft een belangrijke rol gespeeld in de geschiedenis van de hondenrassen in Japan.  De woestheid, moed en trouw van de Ainu zijn zeer aantrekkelijke eigenschappen.  Waarschijnlijk zijn ze door de jaren heen zo gefokt.  De Hokkaido Inu is een middelgrote, erg stevig gebouwde hond.  Hij werd ( en wordt ) gebruikt als sledehond, jager op groot wild, waakhond en gezelschapshond.

IDEALE RASKENMERKEN
Het hoofd is driehoekig en vosachtig. Brede, platte schedel en voorhoofd. Uitgesproken stop. Rechte neusbrug. Wigvormige snuit. Zwarte neusspiegel ( vleeskleurig in de witte variëteit ). Strakke lippen.  De ogen zijn klein, driehoekig, donkerbruin en staan ver uit elkaar.  De oren zijn klein en driehoekig. Rechtop gedragen en enigszins naar voren gericht.  Het lichaam is krachtig gevormd. Krachtige hals zonder keelhuid. Duidelijk zichtbare schoft. Middelbrede lendenen. Goed ontwikkelde voorborst. Diepe borstkas. Buiklijn is duidelijk opgetrokken. Rechte, stevige rug. Fraai hellende croupe.  Ledematen : zeer compacte, gesloten, goed gewelfde voeten. Gespierde benen met flinke botten.  De staart is hoog aangezet. Dik over de rug gedragen, dicht gekruld of in een boog.  De vacht : kort, stug en recht. Iets langer op de staart. Zachte, compacte ondervacht.  De vacht vraagt een regelmatige borstelbeurt.  Kleur : sesam ( lichtere kleur haar met zwarte punt ). Gestroomd ( zwart, rood, wit, enz. ) Zwart, wit, rood of bruin.  De schofthoogte bedraagt voor reuen 48,5 tot 52 cm en voor teven 45,5 tot 48,5 cm.  Het gewicht bedraagt ongeveer 25 kg.
AARD : deze hond heeft veel gunstige kwaliteiten.  Het verleden wees uit dat hij een onverschrokken en vastberaden jager, een goede bewaker en een goede beschermer is.  Tegelijkertijd is hij trouw en goed gemanierd.  De Hokkaido Inu is altijd alert en heeft een achterdochtige aard; dit waren in feite de vereisten voor de rol van dorpsbewaker.  Deze moedige en zelfverzekerde hond is volgzaam en aanhankelijk tegenover zijn baas.  Hij heeft een opmerkelijk goed 'richtingsgevoel' en een karakteristieke 'harde' uitdrukking.  Zijn uiterlijk doet aan zijn primitieve voorouders denken.
ACTIVITEIT : de Hokkaido heeft veel ruimte en beweging nodig.
OPVOEDING : dit ras heeft behoefte aan een consequente opvoeding.