Voorlopige rasstandaard voor de Witte Herder:

Algemeen:

De Witte Herder is een krachtige, goedgespierde, middelgrote (lang) stokharige herdershond met staande oren, rechthoekig formaat, van middelzware bouw en met elegante, harmonisch vloeiende belijning.

Gedrag en karakter:

Temperamentvol zonder zenuwachtigheid, opmerkzaam en waakzaam; naar vertrouwde mensen toe vriendelijk, vertrouwelijk en aanhankelijk; makkelijk te leiden en evenwichtig; tegenover vreemden gereserveerd, echter NIET angstig of agressief; benadert onbek ende invloeden eerst terughoudend/voorzichtig, daarna nieuwsgierig.

Gebruiksdoel:

Familie- en gebruikhond met uitgesproken "kinderliefde", oplettende waker, opgewekte en gemakkelijk lerende hond.

Grootte:

Schofthoogte reuen 60cm - 65 cm en teven 55 cm - 60 cm. Rastypische honden mogen wegens een lichte onder- of bovenmaat niet gediskwalificeerd worden.

Belangrijke verhoudingen (formaat): Middellang rechthoekformaat. Romplengte : schofthoogte = 12 : 10.

Hoofd:

Krachtig, droog en adellijk gevormd, in natuurlijke verhouding tot het lichaam staand. Van boven en van opzij gezien wigvormig tot de neus toe smaller wordend.

Bovenschedel:

Slechts weinig gewelfd, duidelijke doch zacht verlopende stop, schedel en neusrug in evenwijdige lijn staand, aangeduide middengroef.

Snuit: Krachtig en middellang, niet langer dan de schedel.

Neus: Normaal gevormd, middelgroot, zwart gewenst, wisselneus word getolereerd.

Lippen: Strak, droog, goed gesloten en zwart.

Gebit: Sterk, volledig schaargebit waarbij de tanden loodrecht in de kaak moeten staan. De gebitshelften schuiven over elkaar als de delen van een schaar.

Ogen: Middelgroot, amandelvormig, licht schuinliggend, zwart omrand en zo donker mogelijk (donkerbruin tot zwart). De uitdrukking is waakzaam en intelligent tevens helder en levendig.

Oren: Middel)groot, hoog aangezet, goed rechtop gedragen, evenwijdig aan elkaar naar voren gericht, staand in de vorm van een langwerpige, van boven licht afgeronde driehoek.

Hals: Middellang en goed gespierd, breed aan het lichaam aangezet, geen keelhuidvorming; de elegant gewelfde neklijn loopt onafgebroken vanaf de matig hoog gedragen kop tot de schoft, de keellijn vloeiend tot het borstbeen.

Lichaam:

Romp: Krachtig, gespierd, middellang.

Borst: Niet te breed, diep ca. de helft van de schofthoogte, tot de ellebogen reikend; ovale, ver naar achteren reikende borstkas, duidelijke voorborst.

Schoft: Vloeiend in hals en rug overgaand.

Rug: Recht en horizontaal, sterk gespierd.

Croupe: Lang en van middelmatige breedte, aanzet bij benadering horizontaal, vervolgens naar achteren langzaam afhellend.

Buik/flanken: Slanke, strakke flanken; de buiklijn loopt licht naar boven.

Staart: Rondom vol behaarde sabelstaart, naar de punt toe smaller wordend; liefst diep aangezet, tenminste tot het spronggewricht reikend, in rust sabelvormig hangend, in de beweging hoger, maar nooit boven de ruglijn.

Ledematen: Krachtig, gespierd, middelzwaar.

Voorhand: Van voren gezien recht; matig brede stand; van opzij gezien goed gehoekt, goed aansluitende ellebogen.

Onderarm: Lang, recht, pezig.

Middenvoorvoet: Stevig, licht schuingezet.

Achterhand: Van achteren gezien recht en evenwijdig, niet te breed staand, van opzij gezien voldoende gehoekt.

Bovendijbeen: Middellang met sterke bespiering.

Onderdijbeen: Middellang, schuinstaand met stevige botten en goede bespiering.

Spronggewricht: Krachtig, goed gehoekt.

Middenachtervoet: Middellang, recht, pezig, eventuele wolfsklauwtjes moeten verwijderd zijn.

Poten: Ovaal, achter iets langer dan voor; tenen dicht sluitend en goed gewelfd; stevige, zwarte voetballen; donkere nagels gewenst.

Gangwerk: Elastische, ritmische beweging, gelijkmatig, vlot en volhardend; wijde verstrekkende passen met een krachtige afzet; in draf bijzonder goede, vloeiende vooruitgang.

Vacht, huid en kleur:

Beharing:

Stok- of langstokhaar, dicht tegen het lichaam aanliggend; rijke wollige ondervacht overdekt met stugge haren; bek, snuit, oren en poten zijn korter, de nek en achterzijde poten iets langer behaard; licht golvend, hard haar is toegestaan.

Huid: Glad op de spieren liggend, donker gepigmenteerd, geen rimpelvorming.

Kleur: Wit.

Geslachtskenmerken: Reuen hebben twee normaal ontwikkelde testikels welke zich beide in het scrotum bevinden.

Fouten:

Iedere afwijking van voornoemde punten is als fout aan te merken, de waardering staat in verhouding tot de graad van de afwijking, waarbij ermee rekening wordt gehouden in hoeverre wezenlijk afbreuk aan het rasbeeld wordt gedaan.

Lichte fouten:

Zware fouten:

1. Plompe verschijning, te kort of te lang gebouwd (vierkant).
2. Ontbrekende geslachtskenmerken (vrouwelijke reuen, mannelijke teven).
3. Monorchide of cryptorchide reuen.
4. Blauwe, te lichte of uitpuilende ogen.
5. Tanggebit, bovenvoorbijter, ondervoorbijter.
6. Hangoren, slappe oren, tiporen, knikoren, slecht gedragen oren.
7. Te sterk afvallende rug.
8. Beharing: zacht, zijdig dekhaar; wollig, gekruld, niet tegen het lichaam aanliggende beharing; langhaar.
9. Duidelijke wildkleur (duidelijke gele of roodbruine verkleuring) aan oortoppen, rug en bovenkant staart.
10. Ontbrekend pigment; albino.
11. Krulstaart, knikstaart, hangstaart, haakstaart, wipstaart, gecoupeerde staart.
12. Karakterfout; angstig en/of agressief gedrag.
    
    Meer informatie: Witte Herder Vereniging Nederland: whvn@euronet.nl

(Digidog.nl)

DOMME PIET 1...

.

Zwarte Piet en Sinterklaas lopen door de woestijn.

Vraagt Zwarte Piet aan Sinterklaas: "Waarom heeft u een geweer bij, Sinterklaas?"

Zegt Sinterklaas: "Nou, als er een gevaarlijke woestijnleeuw op ons af springt, dan kan ik hem met dit geweer verdoven... maar waarom heb jij eigenlijk een raam bij, Zwarte Piet?"

"Oooh Sinterklaas", antwoordt Zwarte Piet: "Als het te heet is draai ik het open!"

Jaarlijks lopen heel veel huisdieren -vooral katten-weg. Veel van deze huisdieren raken verdwaald en duiken soms pas veel later op in een asiel, ver bij U uit de buurt. Andere dieren zijn minder gelukkig en worden doorgereden. terwijl U zit te wachten ligt uw huisgenoot anoniem langs de kant van de weg en niemand weet waar de kat of hond thuishoorde. Laat uw dier daarom voorzien van een zogenaamde chip of transponder. Dit is een zeer klein staafje dat via een simpele injectie onder de huid wordt geimplanteerd. Uw hond of kat kan dit kenmerk zo niet meer verliezen. Kwaadwilligen kunnen het niet verwijderen en zo het dier zich toe eigenen. Dierenartsen, politie en dierenambulances beschikken allen over uitleesapparatuur. Zo hebt U uw huisdier snel weer terug of weet U tenminste waar hij/zij gebleven is.

U kunt ook altijd bewijzen dat U de rechtmatige eigenaar bent van een huisdier. Zelfs als het dier later toch nog dood gevonden wordt of zelf indien het dier dan al in staat van ontbinding bevind kan het toch nog simpel geindentificeerd worden. Daar heeft uw huisdier wellicht niet zoveel meer aan maar het is toch wel prettig dat er een eind komt aan een periode van onzekerheid. Op de foto hiernaast kunt U zien hoe klein zo'n transponder werkelijk is: ongeveer het dubbele van een potloodpunt en niet iets dikker dan de stift van een potlood.

Waarom spreekt men door elkaar heen van een chip dan wel een transponder? Een transponder bestaat uit een miniscuul chipje met daarin opgeslagen een uniek nummer. De chip heeft geen eigen stroomvoorziening en er is dus ook geen batterij die uitgeput kan raken. Zelfs over 300 jaar zal de chip nog uitgelezen kunnen worden. Via een zogenaamde reader wordt een elekto-magnetisch signaal uitgezonden dat in het koperdraad in de transponder een elektrisch stroompje opwekt. Als gevolg daarvan gaat de chip zijn nummercode uitzenden en dat signaal wordt weer uitgelezen via de reader (de witte lus-antenne). Op het display verschijnt het nummer. Een chipnummer heeft meestal 15 cijfers en de eerste 3 cijfers geven aan uit welk land het dier komt. In Nederland geplaatste chips hebben als landnummer 528. Rashonden hebben de code 400 in hun chips staan.

Er wordt nogal een gesproken over het gaan zwerven van een chip. Hiervan is sprake als de chip niet op de plaats blijft zitten waar hij is ingebracht. Dit zwerven is een vrij zeldzaam fenomeen en volstrekt ongevaarlijk voor het huisdier. Het geeft maar één probleempje en dat is wanneer men de chip probeert af te lezen met een vrij zwak afleesapparaat (transponderlezer of transponderreader): deze readers kunnen dan de chip niet direct vinden. Dat betekent langer zoeken en een groter gebied scannen. Tegenwoordig worden de chips voorzien van een zogenaamd bioglas kapsel. Dit voorkomt het zwerven. Over de beste plek van het implanteren bestaat wat verschil van mening maar de beste plaats is in de linker halsvlakte óf tussen de schouderbladen.

Heeft U een dier gevonden: vraag uw dierenarts, de dierenambulance of de politie  het dier te controleren op de aanwezigheid van een chip. Het nummer kan op internet worden opgezocht in een databank zoals bijvoorbeeld van de Stichting Brein of zelfs Europees zoals bijvoorbeeld in de databank van European Pet Network .

Als U uw huisdier kwijt bent geef dat dan -het liefst samen met het chipnummer- door aan het dierenasiel en de politiekantoren bij U in de buurt. 

(dierenkliniek de toren)

De uitwendige geslachtsorganen van zoogdieren zijn meestal goed ontwikkeld. Bovendien zijn deze meestal buiten het lichaam ook goed zichtbaar. Bij vogels ligt dit op een enkele uitzondering na geheel anders. De geslachtsorganen zoals bijv. de testikels bij de mannetjes liggen in de buikholte verborgen en zijn ook niet van buitenaf zichtbaar of voelbaar. Soms is dat geen enkel probleem omdat het verenkleed van het mannetje (man) er heel anders uitziet dan dat van het vrouwtje (pop). Een mooi voorbeeld hiervan is de Edelpapegaai.

Bij andere soorten is het al moeilijker. Zo kan het soms kleine verschil tussen de geslachten bij de grasparkiet vooral worden gezien aan de kleur van de neusdop (man=blauw, pop=bruin). Soms aan het al of niet op latere leeftijd opkomen van een kleurvlek zoals de gekleurde ring bij de halsband parkiet of de mannelijke valkparkiet. Bij kaketoes is de iris van de volwassen man vaak donkerbruin en die van de volwassen pop (vrouw) lichtbruin. Soms is het onderscheid moeilijk te maken en moet men in ieder geval wachten tot de vogels geslachtsrijp zijn. Dit duurt bij de halsband ca. 2 jaar en bij de kaketoes wel tot 4 jaar.
 

Bij andere soorten zoals de grijze roodstaarten, de ara's en de amazone papegaaien ligt dit anders. Hier is zelfs bij de volwassen vogels nauwelijks of geen verschil te zien tussen de man en de pop (vrouw). Hetzelfde geldt bijvoorbeeld bij kleurmutaties van halsbanden (wit). Aangezien het hier vaak dure vogels betreft wil men graag snel weten of men een echt broedspannetje heeft of dat er twee mannen of twee poppen bij elkaar zitten. Soms als er na een paar jaar nog geen eieren zijn gekomen gaat zelfs de meest ervaren kweker wel eens twijfelen. Er kunnen dan natuurlijk aan andere afwijkingen zijn.

Om het geslacht vast te stellen zijn er dus verschillende methoden:
- uitwendig zichtbare verschillen (bijv de kleurvlek bij de mannelijke valkparkiet)
- bloedonderzoek dmv DNA
- Veeronderzoek dmv DNA
- Endoscopische geslachtsbepaling

Endoscopische geslachtsbepaling .
Door een klein gaatje van 2-3 mm in de buikwand te maken kan de dierenarts middels een glasfibersysteem met en lens erop (endoscoop) door de luchtzakken heen de geslachtsorganen van de vogel goed en op simpele wijze bekijken. De vogel wordt hiervoor even onder zeil gebracht met een kapje met zuurstof en isofluraan. De vogels slapen meestal binnen 1-3 minuten, en zijn na de ingreep die een paar minuten duurt, ook binnen 1-3 minuten weer compleet wakker.

Het sterfte risico ligt bij een ervaren dierenarts ver beneden de 5 promille. De nadelen van deze methode zijn dat men met de vogel naar de dierenarts moet en het zeer geringe uitvang en narcose risico. Het voordeel van deze methode is dat niet het alleen het geslacht direct kan worden vastgesteld, maar dat tevens een uitspraak kan worden gedaan over de toestand van bijvoorbeeld de eierstok. Vogels van 10 jaar met een niet actieve eierstok of zelfs een geheel vergroeide (versteende) eierstok zijn weliswaar nog steeds vrouwelijk, maar zullen waarschijnlijk geen eieren leggen. Ook kan vaak een indruk worden gekregen over de leeftijd of broedrijpheid van de vogels. Omdat de dierenarts deze bevindingen zelf in de vorm van een certificaat op schrift stelt is fraude niet zo snel mogelijk als bij DNA onderzoek door derden.

Geslachtsbepaling middels DNA
onderzoek is goed mogelijk bij de meeste algemeen voorkomende soorten. Er wordt dan gekeken of er in het bloed of celresten die op de veren voorkomen stukjes DNA aanwezig zijn die typisch zijn voor een pop of voor en man. Opvallend is dat bij mensen de dames twee gelijke X chromosomen (XX) hebben en de mannen één X en één Y chromosoom (XY),. Bij vogels is dit net omgekeerd (WW bij de man en WZ bij de pop). Voordeel van de DNA methode is dat je niet met de vogels naar de dierenarts hoeft. De uitslag van het onderzoek volgt meestal na 1-2 weken en de kans op een foutieve uitslag is ca. 1%. Het nadeel is dat bij sommige soorten meer mannen dan vrouwelijke dieren voor handen zijn. Dat komt soms tot uiting in het ontstaan van flinke prijsverschillen tussen de beide sexen en soms worden allen spannetjes van deze vogels verkocht. (als je een pop wilt moet je de man erbij kopen).

Helaas zien wij bij de Toren meer en meer fraude met deze uitslagen optreden. veren van een eerder als pop geteste vogel worden opgestuurd met de ringnummers van onbekende vogels of zelfs bewezen mannen. De man wordt dan met en frauduleus verkregen certificaat als pop voor veel geld verkocht. Hoewel de DNA methode dus een prima methode is, moet men bij de aankoop en verkoop van dit soort vogels uiterst voorzichtig zo niet argwanend zijn. Dit kan ondervangen worden indien het bloed of de veren door een dierenarts zijn afgenomen die bovendien het bijbehorende ringnummer noteert en zelf het materiaal opstuurt. Dit is wellicht is duurder (de tijd van de dierenarts moet ook betaald worden), maar de dierenarts staat dan min of meer garant net als een notaris dat er geen fraude gepleegd is en dat de koper van de vogel inderdaad een op correcte wijze geslachtsbepaalde vogel heeft gekocht. Bij aankopen die soms enkele duizenden guldens vergen is die extra zekerheid toch zeker wat waard.

(dierenkliniek de toren)

Halsbandparkiet

Psittacula krameri

©  Steven  Round

Lengte : 27 tot 43 cm Geluid : Er is geen geluidsfragment beschikbaar Biotoop : Toelichting Periode : Toelichting Aantal  broedparen : Enkele honderden Toename  of  afname : Lichte toename Bijzonderheden : De halsbandparkiet komt van oorsprong niet in Nederland voor

Kenmerken Het verenkleed is geheel geel groen gekleurd De forse bovensnavel is sterk gekromd en rood van kleur De kin en de keel van het mannetje zijn zwart Het mannetje heeft een dunne, zwarte halsband, die zich op het achterhoofd opsplitst in een blauwe bovenzijde en een rose onderzijde Het vrouwtje heeft een groene maar nauwelijks zichtbare halsband

Omschrijving