Misschien heeft u zelf wel geen hamster of cavia of een ander knaagdiertje in huis,
maar wellicht eentje van de kleinkinderen of kinderen van familie of kennissen. Dus is wel handig om er wat meer over te weten.
Of niet soms?


HAMSTER
                               

Er bestaan 3 soorten hamsters namelijk:

1. De Korenwolf (De europeese hamster).
2. De Syrische Hamster (De goudhamster).
3. De Dwerghamster:
      3.1 De russische dwerghamster.
      3.2 De chinese dwerghamster.
      3.3 De campbelli dwerghamster.
      3.4 De roborovski dwerghamster.

De populairste hamster die gehouden wordt is de Syrische hamster en de Russische dwerghamster. Een definitieve uitslag, van de populairste soort,  zie je op  deze pagina.  De korenwolf kan niet of nauwelijks gehouden worden en leeft (bijna) alleen in het wild.

  hieronder de soorten hamsters


De Korenwolf
De Korenwolf heeft verschillende benamingen zoals: de veldhamster, de Europese hamster of inheemse hamster.

De Korenwolf is een uniek knaagdier met een krachtige bouw. Met zijn korte sterke poten is hij in staat een tot 2,5 meter diep gangenstelsel te graven. De korenwolf wordt 25 tot 30 centimeter groot (ongeveer zo groot als een cavia). Lengte neus tot staart: 18-27 centimeter, staartlengte: 3-7 centimeter, met een gewicht tot 500 gram.

De hamster heeft een oranjebruine vacht. Op zijn kop, hals en nek zitten witte vlekken. De poten zijn wit. Kenmerkend is zijn zwarte buik. Dit is opvallend, want bij de meeste hamstersoorten is de buik lichter dan de rug. Hamsters in Oost-Europa hebben in de regel een geheel zwarte buik. Hamsters in West-Europa hebben bijna allemaal, zonder uitzondering, witte vlekken op de buik.

Het grootste deel van zijn leven brengt de korenwolf onder de grond door. Zijn enigszins spitse kop en snuit, wat iets aan een muis doet denken, is daarbij van groot voordeel.

Als het schemerig of donker is, de tijd waarin de hamster op pad gaat,  geeft de kenmerkende en unieke zwarte buik de hamster beschutting tegen de roofdieren van de nacht. Als hij namelijk rechtop staat, gaat hij op in de nachtelijke achtergrond van zijn omgeving. Om te overleven spelen bovendien zijn aangeboren wantrouwen en zijn -niet te onderschatten- vaardigheid om zich te verweren een rol. Voelt hij zich bedreigd, dan kan de hamster zeer agressief reageren.

De Syrische Hamster
De Syrische hamster werd vroeger de goudhamster genoemd vanwege zijn goudbruine vacht. Tegenwoordig is de Syrische hamster in veel verschillende kleuren te krijgen. Dit komt door veel fokken en het uitproberen om nieuwe kleuren hamsters te krijgen.

Het lichaam van een Syrische hamster is kort en breed.  De hamster  is ongeveer twaalf tot zestien centimeter lang. Hij heeft een stompe snuit en ronde, bolle zwarte oogjes. Een Syrische hamster is solitair en kan niet samen met andere (dwerg) hamsters gehouden worden!  De Syrische hamster is erg lief, goedmoedig, vitaal en wordt al snel vertrouwelijk met het baasje.

In 1797 wordt voor het eerst het bestaan van de goudhamster beschreven. Pas in 1930 in de buurt van Aleppo wordt voor het eerst een nest met levende  jonge hamsters en een moeder opgegraven. Dit gebeurde door de Professor Aharoni. Hij hield het nestje met hamsters in leven en ging er mee fokken. Al na 1 jaar  waren er  meer dan  500 nakomelingen. Vrijwel alle hamsters, in de hele wereld die gehouden worden, stammen van dit nest af. In 1971 en 1978 is men er weer in geslaagd om de Syrische hamster in het wild te vangen. Dit betekend dat het dier in de vrije natuur nog niet uitgestorven is, wat men wel altijd gedacht heeft. Hoeveel Syrische hamsters er in het wild nog leven weet niemand.

Tegenwoordig is de Syrische hamster niet alleen meer in de traditionele goudbruine kleur te vinden maar in allerlei soorten. Gevlekt of egaal, met een  tekening of uitmonsteringen, kijk op deze pagina voor meer foto's en plaatjes.

De Russische Dwerghamster

De Russische dwerghamster die ook wel de Djoengaarse dwerghamster word genoemd, leeft van oorsprong op de steppen van Noord-Kazachstan en Siberië. Dit is een onherbergzaam gebied ten noorden van China. De naam Russisch is dus eigenlijk onjuist. De Russische dwerghamster komt eigenlijk helemaal niet voor in Rusland.

De Russische dwerghamster is een klein bol hamstertje. Zijn rug is grijs-bruin met een opvallende donkerbruine/zwarte aalstreep. Een Russische dwerghamster die niet in gevangenschap gehouden wordt krijgt in de natuur, in de winter, een hele mooie witte donzige vacht. Deze wintervacht krijgt de hamster niet door het temperatuursverschil maar doordat het korter dag wordt, dus door de hoeveelheid licht. In de winter is dit dan ook de perfecte schutkleur voor tussen de sneeuw.

De Russische dwerghamster kan samen met zijn broertjes en/of zusjes in gevangenschap gehouden worden. Maar hou voor de zekerheid altijd een extra hamsterkooi achter de hand voor het geval dat het toch mis gaat!

Naast de oorspronkelijke wildkleur is de dwerghamster ook nog in de kleuren:

• WildKleur(Naturel)
• Parelkleur(Pearl)
  
• Blauwwild kleur(sapphire)
• Mandarijn
• Geel-wildkleur roodoog
  

Er zijn nog vele andere kleuren Russische dwerghamsters, namelijk: Geel blue-fawn, Mandarijn Parel, Mandarijn roodoog, Camel, Gevlekt en nog vele andere kleurmutaties.

In 1968 zijn voor het eerst een aantal Russische dwerghamsters gevangen in West-Syberie en voor onderzoek naar het Max Planck Instituut gebracht in Duitsland. Daar bleek dat de dieren uistekend in gevangenschap te houden zijn.

De Chinese Dwerghamster
De Chinese dwerghamster valt eigenlijk buiten de boot vergeleken met de andere dwerghamsters. De Chinese dwerghamster komt oorspronkelijk uit Noord-China. Hij leeft daar op de steppen en in de bossen.

Zoals al hierboven beschreven is de Chinese dwerghamster niet direct familie van de andere soorten dwerghamsters. Dit is al meteen te zien aan zijn uiterlijk. Hij heeft een dun lang lichaampje met een langere staart dan de andere dwerghamsters. De vacht van een Chinese dwerghamster is ook niet zo zacht en wollig als de anderen. De vacht is grijsbruin met een dunne zwartbruine aalstreep. Verder is de Chinese dwerghamster te vinden in de kleuren: gevlekt en wit.  Het verschil tussen een mannetje en vrouwtje is erg goed te zien door de grote balzak van het mannetje. Uitzonderlijk is dat deze dwerghamster juist niet in groepen leeft en dus solitair is.

Rond de jaren zestig is het diertje geïntroduceerd als huisdier. Hiervoor heeft het dwerghamstertje alleen de kooien van laboratoria gezien. Chinese dwerghamsters worden ook niet zovaak als huisdier gehouden.

De Campbelli Dwerghamster
De Campbelli dwerghamster is hele dichte familie van de Russische dwerghamster. Hij komt voor in het noorden van Mongolië en in China.

Door de dikke vacht van de Campbelli dwerghamster lijkt hij groter dan de Rus, maar dat is niet zo. De vacht is geelbruinachtig met een dunnere zwartbruine aalstreep. In de winter kan de vacht van een Campbelli iets grijzer worden maar niet zo erg als bij een Russische dwerghamster. De Campbelli is tegenwoordig, door het vele fokken, in verschillende kleuren te vinden zoals:

• Albino
  
• Zwart
  

De Campbelli is net als de Chinese dwerghamster eerst een onderzoekshamster geweest in laboratoria. In Engeland kennen ze de hamster als huisdier sinds 1964. In Nederland werden de eerste 28 Campbelli dwerghamsters pas in 1983 geïntroduceerd. Een Campbelli dwerghamster kan vaak goed met soortgenoten in gevangenschap leven. Vaak gaat dit erg goed maar de kans is er dat het ook niet goed gaat. Hou dus een extra hamsterkooi achter de hand!

De Roborovski Dwerghamster
De Roborvski dwerghamster heeft een heel ander uiterlijk dan de andere dwerghamsters. Hij is geelbruin en heeft een opvallend brede snuit/snor. Hij komt oorspronkelijk uit West en Zuid Mongolië.

De Roborovski is de kleinste soort dwerghamster die er bestaat. Zijn lichaam is maar zes tot negen centimeter lang en zijn staartje is bijna niet te zien. Wat ook opvalt is dat ze in tegenstelling tot andere dwerghamsters, geen aalstreep op de rug hebben. Boven de oogjes en de buik heeft hij een witte effen vacht. In Nederland komt naast de normale kleur de White-Faces voor. Dit zijn Roborovski dwerghamsters met een witte gezicht. Naarmate ze ouder worden kunnen ze verkleuren; het lijkt op een schimmelfactor. Het vererft dominant.

De eerste Robby's zijn in 1982 vanuit Duitsland naar Nederland gekomen. Veel bekendheid hebben deze dwerghamsters niet. Ze worden niet veel gehouden omdat ze moeilijk jongen kregen in gevangenschap. Ook in de vrije natuur krijgt een vrouwtje maar hooguit twee of drie nestjes jongen in haar hele leven. Roborovski dwerghamsters zijn voornamelijk 'kijkhamsters' omdat ze heel erg snel en schuw zijn. Ze zijn niet solitair en kunnen dus meestal in groepjes worden gehouden. Het houden van groepjes mannen lijkt echter toch wel regelmatig voor problemen te zorgen. Hou dus een extra hamsterkooi bij de hand voor het geval dat het toch mis gaat!

< bron  hamsterland >


MORGEN  ARTIKEL OVER DE VOEDING VAN DE HAMSTER.

Een beetje QUIZEN, hieronder vind u sites om uw kennis te testen
van:







http://www.huisdiereninfo.nl/content/quiz2.php



http://www.huisdiereninfo.nl/content/quiz4.php





http://www.huisdiereninfo.nl/content/quiz1.php


succes !!!

Groeiontwikkelingstoornissen

Ontwikkelingsstoornissen bij pups en kittens

Bij gebrek aan de juiste voeding en verzorging kunnen pups en kittens te maken krijgen met skeletmisvorming, een onnatuurlijke houding, gebogen poten, ernstige zwaarlijvigheid, pijnlijke gewrichten, het wegteren van spieren, heupdysplasie en moeilijkheden met lopen. Dierenartsen weten dat deze symptomen worden veroorzaakt door groeistoornissen, maar ze kunnen eenvoudig worden voorkomen wanneer het dier vanaf het eerste begin de juiste zorg van de dierenarts en de juiste voeding krijgt. Deze potentieel verlammende aandoeningen treffen miljoenen huisdieren, grotendeels honden van grote of reuzenrassen. Veel factoren spelen hierin mee, waaronder de omgeving, genen en voeding.

Alhoewel alle factoren in meer of mindere mate beheersbaar zijn, biedt voeding de beste mogelijkheid om de gezondheid van een pup of kitten te beïnvloeden. Omdat een te snelle groei vaak groeistoornissen met zich meebrengt, is het van cruciaal belang de juiste voeding op de juiste manier te geven. Wat raden dierenartsen aan? In principe zijn er verschillende manieren, zoals:

Sommige dierenartsen geven de voorkeur aan voer "naar keuze" (er staat altijd voer klaar) voor kittens omdat het  risico van ondervoeding beperkt. Ook komt de maaguitzetting die vaak wordt geassocieerd met voeding gedurende beperkte tijd of een vaste maaltijd, minder voor.

                           

Deze vorm is niet aan te raden voor pups, tenzij de pup extreem mager is. Maaltijdbeperkt (dagelijkse voeding opdelen in 2-3 maaltijden) of tijdsbeperkt (voer gedurende specifieke tijden neerzetten) voeren is de beste oplossing en zorgt voor een betere controle over de groeisnelheid en het lichaamsgewicht. Uw dierenarts kan de juiste methode aanbevelen op basis van het ras en de lichamelijke conditie van uw pup.

Het voer dat uw pup of kitten eet, is van invloed op zijn of haar groeisnelheid. Omdat het makkelijker is om groeistoornissen te voorkomen dan te genezen, is het geven van het juiste voer op juiste manier de beste preventieve maatregel die u kunt nemen. Dierenartsen bevelen een voer met zorgvuldig gecontroleerde hoeveelheden calorieën en calcium als essentieel aan voor pups van grote en reuzenrassen (die meer dan 25 kg wegen op volwassen leeftijd). Pups van kleine en middelgrote rassen hebben baat bij de beheerste inname van een goed gebalanceerde formule voor pups en kittens. Ook voor kittens is een speciaal geformuleerd voer van groot belang om de juiste voeding voor optimale groei te bieden, ter voorkoming van groeistoornissen.

< bron: Gytozi >

De noodzaak van een schoon gebit


 

Tandsteen en tandvleesontsteking vormen een serieuze bedreiging voor de gezondheid van onze huisdieren. Er zijn heel veel dieren die (onnodig) te kort leven en een hoop ongemak beleven door een onopgemerkte of slecht behandelde ziekte van het gebit.

. Tandsteen ontstaat door mineralisering van tandplak
Dit laatste is een pasta-achtige substantie die zich constant op de tanden vormt, en die bestaat uit levende en dode bacteriën, slijmvliescellen, voedselresten enz. Tandsteen is op zichzelf geen ziekte, maar biedt een ideale voedingsbodem aan bacteriën die zorgen voor parodontitis. Parodontitis              Tandsteen kat

                                                                              

is het ziekteproces dat op treedt rondom tanden en kiezen en dat leidt tot het verlies van tand of    kies, doordat het bot dat de tand vasthoudt, verloren gaat.  De aanwezigheid van tandsteen is alleen maar een symptoom van parodontitis. De ziekte ontstaat doordat er bacteriën groeien in de voedsel- en speekselresten onder de tandvleesranden (in de sulcus). Het lichaam reageert op deze bacteriën met een invasie van witte bloedcellen, en dus ontsteking. Hierdoor ontstaat een ontsteking rondom de tand. Deze ontsteking veroorzaakt de afbraak van het bot dat de tand op zijn plaats houdt. Je hoort vaak praten over tandvlees dat zich ‘terug trekt’ bij   tandsteen en tandvleesontstekingen. In feite gebeurt dit omdat het tandvlees vast zit aan het onderliggende bot, dat wordt opgelost tijdens de ‘oorlog’ tussen de witte bloedcellen en de bacteriën in de plaque onder het tandvlees.  Na behandeling: bloedend tandvlees

 

Parodontitis is een wijd verbreide ziekte; ongeveer 85% van de volwassen honden lijdt er aan. Het is een ziekte die in principe levensgevaarlijk is, en die voorkómen én genezen kan worden. Omdat de mondslijmvliezen zeer sterk doorbloed zijn, verspreiden bacteriën zich heel gemakkelijk door het hele lichaam, waarbij ze zich gemakkelijk nestelen in lever, nieren, hartkleppen en gewrichten. Bij honden (trouwens ook bij mensen!) zijn de niet-aangeboren hartklepafwijkingen bijna altijd het gevolg van ontstekingen in het tandvlees!

De meeste mensen beseffen hoe belangrijk een dagelijkse gebitsverzorging is, omdat het gebit ongeveer 60 tot 80 jaar mee moet kunnen. Vergelijk dit eens met een hondje dat op 8-jarige leeftijd al zijn tanden al kwijt is. Mogelijk weet u zelf uit eigen ervaring wel hoe vervelend pijn in de mondholte is, of dit nu door een tandvleesontsteking of door een ontstoken kies komt. Denk dan eens aan een dier, dat niets kan zeggen, en dat soms jaren lang met dit soort problemen rond loopt. De kwaliteit van leven van zo’n dier gaat hierdoor enorm achteruit, en iedere eigenaar heeft de morele plicht om hier iets aan te (laten) doen

Naast parodontitis is trauma een belangrijke oorzaak van gebitsproblemen. Denk maar aan de afgebroken hoektand bij een politiehond. Ook abcessen boven de 4^e premolaar (de grootste kies) in de bovenkaak bij honden ontstaan vaak na een (nauwelijks zichtbare) fractuur in deze kies. Deze kies is trouwens ook de plaats waar de afvoergang van de oorspeekselklier uitmondt. Dit speeksel bevat veel kalk, en daarom zien we juist bij deze kies vaak het meeste tandsteen!

Tandvleesontstekingen en/of gebitsproblemen worden soms door ziektes veroorzaakt. Honden met ernstige mondholteproblemen zouden eigenlijk op de volgende kwalen onderzocht moeten worden:

1.       Bij suikerziekte gaat het glucosegehalte van het speeksel flink omhoog. Hierdoor zien allerlei, op zichzelf onschuldige, bacteriën hun kans schoon om flink te groeien. Omdat suikerziekte ook de afweer van het dier vermindert, kunnen gemakkelijk ontstekingen ontstaan in de mondholte.

2.       Een verminderde schildklierfunctie (hypothyreoïdie) leidt ook vaak tot gebitsproblemen, en een bij hond met een aangetoonde hypothyreoïdie moet dus ook naar z’n tanden gekeken worden! Een te geringe schildklierfunctie uit zich door traagheid/sloomheid, vetzucht, huidproblemen en verminderde weerstand tegen infecties.

3.       Allergieën en andere ziektes die maken dat dieren op hun vacht kauwen, kunnen er toe leiden dat haren zich ophopen in de sulcus en zo infecties en veel schade veroorzaken. Het kauwen van haren kan tanden en kiezen uit kun normale positie wegdrukken en het gebit versneld laten verslijten.

4.       Nierziektes kunnen gebitsproblemen veroorzaken door ontkalking van het bot, en dus verzwakking van de tandkassen. Bovendien kan het aanleiding geven tot zweren in de mondholte.

5.       Verkeerde voeding kan een enorme effect op het gebit hebben, omdat veel soorten voedsel plaque-afzetting bevorderen, vooral blikvoeding. Teveel fosfaat in de voeding (puur vlees) zorgt voor ontkalking van het bot en dus een zwakker gebit. Hill’s Prescription t/d voorkomt tandsteenvorming

6.       Pica (=het eten van vreemde voorwerpen) kan gebitsproblemen veroorzaken. Kauwen op stenen, hekken, deuren, staal, botten enz. is nu eenmaal niet goed voor de tanden! Honden die vaak met tennisballen spelen vertonen soms enorme slijtage van het gebit: het zand tussen de ‘haren’ van de tennisbal werkt als schuurpapier!

MEN MOET GEEN SLAPENDE HONDEN WAKER MAKEN

men moet zijn vijand niet zelf de gelegenheid geven,

om op te treden ; men moet niet zelf beginnen met

zich moeite op de hals te halen

In ' t Frans noemt men niet de hond, maar de kat ;

IL NE FAUT PAS R2VEILLER LE CHAT QUI DORT

MET ONWILLIGE HONDEN IS ' T KWAAD HAZEN VANGEN

met mensen die tegen hun zin meedoen bereikt men moeilijk het doel ;

personeel dat geen lust heeft in het werk verricht slecht zijn taak.

TWEE KWADE HONDEN BIJTEN ELKAAR NIET

boze mensen zin ' t licht eens, als het tegen een derde gaat,

die ze kunnen belagen

HIJ IS VAN ' T HONDJE GEBETEN

' t is een ingebeelde gek.

De uitdrukking is door tuinman verklaar

HIJ IS GEBETEN DOOR ' t HONDJE,

DAT LAATDUNKEN HEET.

VEEL HONDEN ZIJN DER HAZEN DOOD

tegen de overmacht kan niemand op.

WIE EEN HOND WIL SLAAN, KAN LICHT EEN STOK VINDEN

men vindt altijd wel een reden, als men iemand benadelen wil. ( Gezelle )

ALS MEN EEN HOND WIL KWIJK GERAKEN, LEGT MEN HEM 'T VERWOED OP

d.i. beweert men dat hij dol is.

IEMAND UITSCHELDEN DAT DE HONDEN ER GEEN BROOD VAN LUSTEN

hem zo kleineren, dat zelfs een hond geen stuk brood meer van hem aanneem.

KOMMANDEER JE HOND EN BLAF ZELF!

jij hebt hier niets te zeggen;

als je wat wilt moet je ' t zelf doen

HIJ HEEFT HET HONDENGELOOF, HIJ HEEFT HET VLEES LIEVER DAN DE BOTTEN.

DE HOND KEERT TERUG TOT ZIJN UITBRAAKSEL

hij valt weer terug in zijn oude kwaad.

WIE MET HONDEN OMGAAT, KRIJGT VLOOIEN

wie in slecht gezelschap verkeert,

neemt slechte eigenschappen en gewoonten over.

HOE RUIGER HOND, HOE MEER VLOOIEN

hoe slechter gezelschap, des te onaangenamer gevolgen.

WIE MET HONDEN NAAR BED GAT, STAAT MET VLOOIEN OP.

HIJ LOERT ER OP ALS EEN HOND OP EEN ZIEKE KOE.

hij verlangt naar de dood van zijn erflater.

EEN STOMME HOND

een lelijke scheldwoord voor een dom persoon..

BETER EEN LEVENDE HOND DAN EEN DODE LEEUW

het leven gaat boven als.

HIJ LOOPT WEG ALS EEN HOND MET DE STAART TUSSEN DE POTEN.

hij druipt angstig af

HET IS GEEN WEER, OM HOND OF KAT BUITEN TE JAGEN

heel slecht weer.

ALS OUDE HONDEN BLAFFEN, IS HET TIJD OM UIT TE ZIEN.

als mannen van ervaring waarschuwen, moet men naar hun raad luisteren.

EEN LOPEN DE HOND

VINDT ALTIJD WAT VOOR DE MOND

EEN LIGGENDE HOND

WAAIT GEEN BROOD IN DE MOND.

' T IS NET OF DE HOND HET IN ZIJN GAT GEHAD HEEFT

het goed ziet er verfrommeld uit.

Bij Harreboméé : HET IS, ALSOF HET DEN HOND IN ZIJN GAT GEZETEN HEEFT

' T MOET AL EEN RUIGE HOND WEZEN, DIE TWEE NESTEN WARM HOUDEN KAN

' t moet een rijke man zijn, die behalve zijn eigen gezin er nog een andere vrouw op na houdt

DAT KAN HOND NOCH KAT VERSTAAN

dat is al zeer onduidelijk.

IEMAND AFSNAUWEN, ALOF MEN HEM VOOR DE HONDEN GEVONDEN HEEFT

op een verschrikkelijke manier; hem behandelen, alsof hij alleen maar goed was als vreten voor de hond.

DIE BIJ DE HOND SLAAPT, BETRAPT VAN ZIJN VLOOIEN ( vlaams )

kwade gezelschappen bederven goede zeden.

ALS OUDE HONDEN BASSEN, IS HET TIJD OM UIT TE ZIEN ( vlaams )

luister naar de raad van ervaren mensen.

JAAG EEN HOND WEG, JE KRIJG EEN REKEL WEER

alle verandering is geen verbetering.

' T IS EEN SLECHT HOND, DIE ZIJN BROOD PAKKEN LAAT ( vlaam )

  men moet zich de kaas niet van ' t brood laten eten.

WIE KAN DE HOND HET BASSEN BELETTEN? ( vlaam )

men kan een lasteraar ( of ook iemand, die scheldt en raast ) de mond niet stoppen.

TWISTZIEKE HONDEN LOPEN MET GESCHEURDE OREN ( vlaams )

wie altijd ruzie zoekt, word op zijn beurt toegetakeld en moet de gevolgen dan maar dragen.

' t is de ene hond leed,   dat de andere in de keuken gaat.

MEN TERGT GEEN HOND IN ZIJN EIGEN KOT ( vlaams )

men beledigt niet iemand in zijn eigen huis.

HONDEN OP DE BAND VANGEN GEEN HAZEN ( vlaams )

als men wil, dat iemand zijn best doet, moet men hem niet aan

de band houden, doch vrijheid van beweging geven.

EEN HOND IS STOUT OP ZIJN EIGEN DAM ( vlaams )

de dam is de ingang van het boerenheem.

DE HONDEN ZIJN THUIS HET STOUTST.

DE ENE HOND VERWIJT DE ANDERE? DAT HIJ VLOOIEN HEEFT ( Gezelle )

ZWICHT U VAN EEN HOND, DIE NIET EN BAST, EN VAN EEN VROUW, DIE LICHTE  KRIJST ( Gezelle )

pas op voor een hond, die nooit blaft, maar ook voor een vrouw, die al te gauw scheldt.

DE KLEINE HONDEN JAGEN DE HAAS OP, MAAR DE GROTE PAKKEN HEM ( Fries )

de kleine man doet het werk ende grote man geniet er de voordelen van.

EEN KWAAIE HOND MOET MEN WEL EEN STUK BROOD GEVEN, WANT ANDERS BIJT HIJ JE ( Fries )

men moet wel wat doen, om gevaarlijke lui te vriend te houden.

MEN MOET HUILEN MET DE HONDEN, DAAR MEN MEE IN ' T BOS IS.

ALS HIJ NIETS MEER KAN, HANGT DE JAGER ZIJN HOND OP  ( Fries )

ondank is ' s werelds loon.

ER ZIJN ALTIJD VEEL HONDEN OM ' T AAS ( Gron )

wanneer er wat te halen is, dan komen er altijd genoeg liefhebbers op los ;

zo lang men trakteert, heeft men overvloed van vrienden.

'  T Woord aas is niet meer in gewoon gebruik in Groning ; zo hoort men veelal ;

' T ZIET ER UIT, VEEL HONDEN OM DE HAAS

' T ZIET ER UIT, OF DE HOND ER JONGEN GEHAD HEEFT ( Gron )

de hele boel ligt verward overhoop.

IK, ZEI DE HOND, VOOROP! ( Gron )

schertsend gezegde, als iemand zich zelf het eerst noemt.

HONDEN EN MANNEN

MOGEN UITSPANNEN

MAAR KATTEN EN WIJVEN

MOETEN THUIS BLIJVEN

ZOEK GEEN SPEK IN EEN HONDENEST

doe geen moeit, als je van te voren weet het tevergeefs is.

' T GLIMT ALS EEN HONDEKEUTEL IN DONKEREN

Schertsend gezegde, wanneer een ding, dat blinken moet, dof is.

Zo dat waren ze dan, allé die van de honden toch.
Welk dier er volgt kan ik nog niet zeggen. Dat zien jullie dan wel.
En voor ik het kan vergeten, aan allen:

Karper komt als je hem roept

Een Chinees claimt dat zijn karper komt als je hem roept. De vis kent zijn eigen naam doordat de vader van de huidige eigenaar Fang Peng dagelijks vier uur in de buurt van de vis doorbracht. Hij maakte een stukje brood of cake vast aan het uiteinde van een hengel en riep dan 'Onderzeeboot', de naam van de karper. "Telkens hij nu zijn naam hoort, duikt hij op", zegt Peng. (hln)

ALGEMENE INFO OVER KIKKERS (8 februari 2004)

In de hele wereld vind je wel duizend soorten kikkers en padden en het is niet altijd zo eenvoudig om het verschil tussen beiden te zien. Padden hebben een grotere lichaamsbouw, ze zijn plomper en hun poten zijn korter. Padden bewegen meestal trager, kikkers daarentegen springen meer op hun lange achterpoten . Padden leven vaker op het land, kikkers daarentegen leven vaker in het water.
De kikkers zijn beschermde amfibieën. Ze zijn koudbloedig en kunnen zichzelf niet warm houden. Bij warm weer zijn ze veel levendiger. In de winter houden ze een winterslaap. Ze kruipen dan diep in de modder en worden niet één keer wakker. Als het warmer begint te worden ontwaken ze uit hun winterslaap.

Bruine kikker (landkikker)	Groene kikker (poelkikker)	Groene kikker

Lichaamsbouw : Kikkers hebben vier poten en een dunne gladde vochtige huid zonder haren of schubben. Ze hebben geen ribben en de wervelkolom is kort. Hun geraamte heeft minder botten dan andere dieren. Hun kop is breed en er zijn grote oogkassen. Het merendeel van de kikkers heeft aan de zijkant van de kop twee kwaakblazen. Ze kwaken o.a. bij de voortplanting.

Zwemvliezen van de bruine kikker Close-up

Hoe ademen ze : Als kikkers volwassen zijn ademen ze door hun longen en huid. De jonge kikkers (kikkervisjes) hebben geen longen maar kieuwen.

Van eitje naar kikker

Voeding : Ze eten insecten, larven, wormen, pieren, slakken, kevers, spinnen, vliegen, wespen ... Wanneer ze een lekker hapje zien kunnen ze er secondenlang naar staren om te zien hoe ver het insect van hen vandaan zit, dan opent hij zijn bek en zijn kleverige roze tong schiet naar buiten. Zijn tong zit van voren vast en dus niet van achteren. Hierdoor kan hij deze helemaal uitrollen. Dus als zijn tong naar buiten schiet, rolt het topje zich helemaal uit en plakt vast aan het insect. De kikker trekt zijn tong terug met het insect eraan vastgeplakt weer naar binnen en weg is het insect. De aanval van de kikker duurt nog niet eens één seconde. Hij slikt zijn prooi in een keer door. Als hij slikt knijpt hij zijn oogjes dicht. Zo duwt hij zijn voedsel omlaag zijn maag in. Kikkervisjes eten planten zoals algen. Als je kikkervisjes in je vijver hebt kan je ze voeren met kapotte slakken, visvoer, stukjes worm maar niet in te grote porties geven want anders verrot je water. Een kikker eet zoveel als er te eten is omdat hij nooit weet of er later ook nog voedsel is. Kikkers grijpen vooral diertjes die op de grond rondscharrelen of voorbijvliegende insecten. Ze eten alles wat beweegt en alles wat niet te groot is om in te slikken.

Secondenlang staren en dan ... hap !!!

Gedrag : Kikkers zijn koudbloedigen wat wil zeggen dat hun lichaamstemperatuur afhangt van de temperatuur in de omgeving. Heel weinig soorten kunnen een temperatuur onder 4° C of boven 40° C verdragen . Daarbij komt nog kijken dat de dunne, klamme huid van de kikker weinig bescherming biedt tegen vochtverlies. Daarom moeten ze uitkijken niet uit te drogen op het land. De meeste kikkers zijn actief tijdens de nacht omdat de temperatuur koeler is en de vochtigheid hoger dan overdag. Kikkers drinken niet maar vervangen het verloren vocht door het via de huid op te nemen wanneer ze zich in het water bevinden. Op het land verplaatsen kikkers zich al springend zonder enig spoor na te laten hetgeen hen beschermt tegen eventuele vijanden zoals reigers, slangen, schildpadden. Heel grote kikkers kunnen zelfs een muis of kleine slangen verorberen.

Vechtende kikkers

Parende kikkers Verliefde kikkers

Voortplanting : In de lente (april-mei en de groene kikker een maand later) ontmoeten mannetjes en vrouwtjes elkaar op vaste plaatsen. Het is meestal het mannetje dat het eerst uit de winterslaap ontwaakt. Hij gaat op zoek naar een plas en begint te kwaken om de vrouwtjes naar de plas te lokken voor de paring. Het mannetje klimt op de rug van het vrouwtje, pakt haar met zijn voorpootjes stevig vast onder haar oksels en laat haar voorlopig niet meer los en zwemt een tijdje met haar mee. Hij duwt met zijn voorpoten de eitjes naar buiten. Deze eitjes noemt men kikkerdril omdat elk eitje in een doorzichtig gelei-omhulsel verpakt is. Deze eitjes zijn zo ingepakt om ze te beschermen tegen eventuele beschadiging. Tegelijkertijd werkt dit dril ook als een soort lens waardoor de zonnewarmte op het groeiend eitje geconcentreerd wordt. Dit is heel belangrijk want het vrouwtje zorgt verder niet meer voor haar eitjes. Ook het mannetje verdwijnt meteen na de paring. Het mannetje stort zijn zaadcellen over de eitjes zodat deze bevrucht kunnen worden. Het kikkerdril is glibberig en de eitjes hebben geen schaal. Meestal zijn er 2000 tot 3000 eitjes !! Als het water warm is komen de eitjes sneller uit, maar gemiddeld duurt het toch een drietal weken. Als een kikkervisje na ongeveer 3 weken uit het eitje komt, is het natuurlijk nog heel klein larve). Het heeft enkel een zuignapje waarmee het zich vastzuigt aan een waterplant of aan het dril waar hij uitgekomen is. Een paar dagen later wordt het meer een visje en krijgt het een mondje en oogjes en het staartje is dan ook sterk genoeg om te zwemmen. Het visje eet alleen algen die hij met zijn scherpe tandjes van de waterplanten schrapt. Langzaam verandert de vorm van het kikkervisje of dikkopje. Het krijgt eerst achterpoten en dan voorpoten. Als laatste (na twee maanden) krijgt het een kortere darm en vervangen longetjes zijn kieuwen. Het staartje verdwijnt en nu wordt het een vleesetertje. Het kikkertje moet nu steeds naar het wateroppervlak om adem te halen omdat hij geen kieuwen meer heeft om onder water te ademen. Na ongeveer drie maanden is het een echte kikker geworden.

Cyclus	Kikkerdril	Kikkervisje1	Kikkervisje2 met voorpootjes	Kikkervisje3 bijna volgroeid

Kikkervisje Nog niet volwassen ...

Voortbeweging : De kikkers leven zowel op het land als in het water, vooral in sloten. Op het land springen ze met hun twee lange achterpoten. Ze kunnen heel hoog springen om bv insecten te vangen. In het water zwemmen ze door hun achterpoten, die met zwemvliezen voorzien zijn, op en neer te bewegen.

Bescherming : Volgens de Natuurbeschermingswet mag je geen kikkers verstoren, laat staan ze doden of meenemen. De boomkikker, geelbuikpad en de knoflookpad behoren tot de bedreigde soorten. De heikikker, poelkikker en vroedmeesterpad behoren tot de kwetsbare amfibieën.

Heikikker (kwetsbaar) Geelbuikpad (ernstig bedreigd Boomkikker (bedreigd)

Knoflookpad (bedreigd) Poelkikker (kwetsbaar) Vroedmeesterpad ( kwetsbaar)

Oorsprong : Toen miljoenen jaren geleden de aarde geleidelijk aan warmer werd en rivieren en meren opdroogden, ontwikkelde zich op aarde voor sommige waterdieren de mogelijkheid zich aan te passen om zowel op land als in het water te kunnen leven. Deze werden later amfibieën genoemd. Dit komt van het Grieks "amphibios", amphi = beide kanten, bios = leven of levenswijze. De eerste fossielen die gevonden werden dateren van 208 tot 144 miljoen jaren geleden. Zoveel miljoen jaren hebben de kikkers weten te overleven. Tegenwoordig is het moeilijker geworden. Ontwatering, verzuring van de grond en allerlei virussen en schimmels bedreigen wereldwijd het kikkerleven. Kikkers zijn heel belangrijk voor het onderwijs en wetenschappelijk onderzoek. Volwassen kikkers worden gebruikt voor het bestuderen van de anatomie van gewervelde dieren, dieren die een ruggengraat hebben. Kikkereieren daarentegen geven wetenschappers meer inzicht in de embryologische ontwikkeling. Ecologisten en wetenschappers die de ecosystemen van de aarde bestuderen zijn zeer geïnteresseerd in kikkers en andere amfibieën omdat deze dieren beschouwd worden als bio-indicators. Dit betekent dat de gezondheid van de kikkerbevolking de weerspiegeling is van de gezondheid van ons ecosysteem in zijn geheel. Heden ten dage heeft men ongeveer 4.000 soorten van kikkers kunnen identificeren en er worden er nog nieuwe ontdekt bij het onderzoeken van het Regenwoud en andere delen van de wereld. Rond de jaren '80 echter stelde men een daling in de kikkerbevolking vast over de hele aarde. Ook komen er meer en meer misvormde kikkers voor en dit tot grote ongerustheid bij de wetenschappers want zoals ik al eerder schreef zijn de kikkers onze bio-indicators. Daarom ook dat vele landen zich aangesloten hebben om de kikkers te beschermen.

Mythologische betekenis : In het oude Egypte was de kikker heilig. De Egyptenaren dachten dat de kikkers vanzelf uit de modder waren ontstaan en dus de geheimen van het leven kenden. Oergoden werden dan ook vaak als mannen met een kikkerkop afgebeeld. Ook de geboortegodin Heket had de gestalte van een kikker want ook zij kende waarschijnlijk (?) het geheim van het spontaan verrijzende leven. Zij werd afgebeeld als kikker, het symbool van leven en herboren worden. Haar hiërogliefteken was het teken voor "kikker". Een mogelijke relatie tussen de kikker en de geboorte is de houding van de kikker terwijl hij zit, de overeenkomst met de houding van de foetus in de baarmoeder. De grote hoeveelheden jonge kikkers die elk voorjaar verschenen waren het eerste teken van het wassen van de Nijl en dus van de terugkeer van de vruchtbaarheid van het land en de natuur. Hekets kikkeramulet draagt de tekst "Ik ben de wederopstanding". Deze amuletten weren aan mummies meegegeven als hulp bij hun wedergeboorte. Heket is wel in verband gebracht met de Griekse voedster of vroedvrouw Baubo en met de Soemerische Bau of Baba. Heka of Hekau zijn de "Machtige Woorden" waarmee de doden hun weg door het hiernamaals konden vinden door ze van buiten te kunnen reciteren.

Soorten : Er zijn verschillende soorten kikkers waaronder een paar giftige. Meestal herken je ze aan hun felle of bijzondere kleur. De grootste kikker is de Goliath-kikker (Conraua goliath) en is te vinden in West Afrika (Kameroen). Hun lichaam is 30 cm lang (en hun poten zijn bijna even lang !!). Deze kikker weegt bijna evenveel als een gewone huiskat t.t.z. 3,300 kg! zie verder algemene informatie

Goliathkikker uit Kameroen naast een baby-hert	De kleinste kikker 9.8 mm met ingetrokken poten (Gold Frog)	Deze kleine kikker werd onlangs ontdekt (1996) in Cuba en heeft nog geen naam buiten de latijnse

Vijanden : Als kikkervisjes zijn zijn grote natuurlijke vijanden : vissen, salamanders, libellenlarven, roofkevers en watertorren. Als hij volwassen is zijn de natuurlijke vijanden : reigers, ooievaars en snoeken en .... de mens. De wegen die de mens bouwt, zijn gevaarlijk voor de kikker. Als een kikker na zijn winterslaap naar de plas trekt, gebeurt het vaak dat hij nooit aankomt omdat hij wordt opgegeten door reigers of ooievaren maar ook omdat hij doodgereden wordt. De bestrijdingsmiddelen die de mensen gebruiken tegen ongedierte op hun velden of om onkruid of mos te bestrijden in gazons vergiftigen de insecten die de kikker eet. Doordat mensen plassen dichtgooien en beekjes rechtmaken heeft de kikker geen woon-en paringsplek meer. Heb je een vijvertje, span dan een net tegen reigers en ooievaars.

Hoe lang leven kikkers ? Een heel moeilijke vraag. Er is hieromtrent heel weinig geweten omdat het niet eenvoudig is kikkers hun hele leven lang te volgen. Men heeft nog geen systeem gevonden om hen een soort halsband om te doen en zo hun doen en laten te volgen. In gevangenschap echter weet men dat kikkers tussen 4 en 15 jaar oud kunnen worden.

Waarom kwaken kikkers ? Bij de meeste soorten zijn het de mannetjes die kwaken en dit om de vrouwtjes te lokken en om andere mannetjes van hun territorium te sturen. De vrouwtjes vinden dit gekwaak heel sexy!! Veel van de kikkers vullen hun kaken met lucht wanneer ze kwaken. Dit vergroot het geluid van hun stembanden.

Kwakende kikkers op zoek naar een vrouwtje

Hoe overwinteren kikkers ? Ze graven zichzelf onder in de modder in de plassen. Kikkers zijn koudbloedig en hebben een soort antivries ingebouwd.

Gaan kikkers en vissen samen ? Als er veel kikkers zijn is dat geen probleem maar als er weinig zijn wordt het problematisch. Vissen "bijten" kikkers wel eens en ze zijn niet bevorderlijk voor de uitbreiding van de kikkerpopulatie. Vissen hebben snel in de gaten waar er iets te eten valt en op het moment dat de kikkerlarfjes uitkomen zwemmen ze regelrecht in de muil van de vis! De natuur treft echter maatregelen. De kikkers leggen hun eitjes meestal op plekken in de vijver waar de vissen niet kunnen komen of tussen dichtbegroeide planten. De eerste dagen houden de larfjes zich doodstil omdat bewegen te veel energie kost en de aandacht trekt wat dodelijk kan zijn. Uit een vijver die erg bevuild is door de uitwerpselen van vissen zullen de kikkers uiteindelijk verdwijnen. Overigens gaan bruine en groene kikkers ook niet zo goed samen. Wanneer er te veel groene kikkers zijn, gaan de bruine kikkers hun eitjes elders leggen.

Algemene informatie : Kikkers leven graag in groepsverband en zoeken elkaar altijd op. Ze gaan dan naast of op elkaar zitten. Een kikker kan je gauw tam maken maar je moet er geduld voor hebben. Het loont echt de moeite. Zelf geef ik hen steeds op dezelfde plaats meelwormen, levende insecten (vliegen, spinnen, pieren, wormen ...). Na een tijdje hield ik een worm in mijn hand en ja ... eentje met veel lef kwam het uit mijn hand halen !!! De eerste keer is wel even schrikken want het gaat enorm snel hoor. Het gebeurt ook dat ze niet kunnen wachten en de wormen gewoon uit het doosje komen halen. Je moet wel uitkijken dat je ze niet over voert.

De bruine kikker (rana temporalia) is een grote plompe bruine kikker (max 10,7 cm) met een korte stompe snuit. Het vrouwtje kan tot 4 mm langer worden dan het mannetje. Soms lijkt hij meer groen dan bruin. Toch is er een duidelijk kenmerk : aan de zijkant van de kop, vanaf het oog tot aan de schouder, heeft hij een grote donkerbruine vlek. Tijdens het paarseizoen zijn de mannetjes ook herkenbaar aan de zwarte paarkussentjes op de duimen. De vrouwtjes hebben tijdens de paartijd vaak witte stippels op hun flanken. Hij beweegt zich al springend voort. 's Nachts gaat hij op jacht en komt enkel in de lente in het water voor de voortplanting. Hiervoor gebruikt hij een poel met ondiepe oeverzones en wat plantengroei. Het is vaak de enige soort die zich kan handhaven in de door de landbouw vervuilde wateren. Ze eten voornamelijk kevers, landslakken, mieren, duizendpoten en andere insecten. De larven eten vooral algen of elkaar.

Bruine kikker

Er zijn drie soorten groene kikkers : de kleine (poelkikker - rana lessonae), middelste (rana klepton esculenta) en de grote groene kikker (meerkikker - rana ridibunda). Ze zijn een beetje groter (10 cm) dan de bruine kikker. De vrouwtjes doen hun naam alle eer aan, de mannetjes daarentegen kunnen soms zo donkergroen zijn dat je ze kan verwarren met de bruine kikker als je niet naar de wang kijkt. De rugzijde vertoont zwarte vlekken. Op de achterpoten heeft hij een witte tot felgele tekening en op de rug een lichtgroene streep. De kop is smaller dan die van de bruine kikker. Zijn huid is glad en hij is vrij schuchter in vergelijking met de bruine kikker. De voortplanting is van mei tot juli. In het begin van deze periode worden kwakende koren gevormd die in kracht afnemen naargelang het seizoen verstrijkt. Het geluid van de paarroep wordt versterkt door middel van kwaakblazen. Deze zijn aan de zijkanten van de kop geplaatst. Eieren hangen in kleine klompen aan waterplanten. In de zomer blijven ze aan de oever van de plas, alleen bij nat weer verspreiden ze zich. Overwintering gebeurt zowel op het land als in het water. Hij houdt zich vaak in het water op en moet alles kunnen zien wat erboven gebeurt. Hierdoor zijn de oogbollen naar boven gericht, in een veel sterkere mate dan bij de meeste andere soorten. Het gezichtsveld is erg groot en de gezichtsvelden van beide ogen overlappen elkaar. Hierdoor kan hij diepte zien wat belangrijk is voor het schatten van afstanden. Daar de kikker een horizontaal gezichtsveld heeft van 360°, kan hij om zich heen kijken zonder zijn kop te bewegen. Bovendien is hij in staat voor zich en achter zich voorwerpen met beide ogen tegelijk te zien. Hij kan een vlieg die links of rechts van hem loopt, grijpen zonder het lichaam te draaien. Ze komen de hele zomer voor om en in schoon water en stellen geen specifieke eisen aan hun biotoop. Wel moeten ze kunnen "zonnen", bij een vijver die vaak in de schaduw ligt, zullen ze op zoek gaan naar een plek waar meer zon is, is dit niet aanwezig om je vijver dan zullen ze wegtrekken. De groene kikker kwaakt harder dan de bruine.

Groene kikker

Vijver : Het is ontzettend belangrijk om het water één keer per week te verversen door ongeveer 10 % eruit te pompen en vers water toe te voegen. Doe je dit niet dan komen er schadelijke stoffen in de vijver, met alle gevolgen vandien. Zweefalg maakt je vijver troebel. Dit is te verhelpen door een uv lamp te plaatsen. Draadalg is misschien vervelend om te zien, maar het bewijst dat de waterkwaliteit goed is en het is de eerste levensbehoefte van vele diersoorten, jonge vis, salamanderlarven, kikkervisjes etc. Die kunnen daarin schuilen en vinden daar hun voedsel. Wordt het te erg dan verwijder je het gewoon door een gespleten stokje te nemen en dat rond te draaien in het draadalg. Kroost krijg je nooit meer weg. Het beste is, als het te veel wordt, om het eruit te scheppen. Het is niet schadelijk. Waterlelies staan heel mooi maar overwoekeren gauw, elk jaar inkrimpen is de beste oplossing. Kikkers zitten heel graag op de bladeren van de waterlelie. Zuurstofplanten kunnen aardig woekeren als ze het naar hun zin hebben. Om dit in de hand te houden, kan je ze in bosjes bijeen binden met een elastiek en een steen om het te laten zinken. Gaat het woekeren, dan haal je het uit de vijver, knijpt het onderste gedeelte eraf, dun het in, weer vastmaken en opnieuw in je vijver doen. Zuurstof is ook heel belangrijk. Je kan hiervoor een pomp plaatsen. Indien je bezoek krijgt van reigers is het het best een net te spannen over de vijver. Wil je kikkers lokken naar je vijver neem dan liefst geen vissen want vaak eten ze de eitjes of larven op. In sommige vijvers vind je vissen en kikkers samen maar het is beter dit te vermijden. Richt je vijver natuurlijk in met planten en glooiende kanten. Verder moet er zonlicht in kunnen. Is de biotoop goed dan kunnen de kikkers vanzelf in je vijver komen. Vangen en uitzetten is verboden door de wet. Wanneer ze zich niet thuis voelen gaan ze op zoek naar een andere poel of vijver, of ze gaan dood, dus niet doen ! Zorg verder voor voldoende schuilplaatsen, want deze dieren planten zich alleen voort in het water. Verder veel hout om je vijver plaatsen, en stenen, daaronder kunnen ze schuilen.

met dank aan Chantal
Bezoeken jullie ook eens haar mooie site http://users.telenet.be/cha.go1/kikkertekst.html

De oorsprong van de huiskat

                                                     

Voor de oorsprong van de kat moeten we terug naar ZuidOost Azië, vermoedelijk liggen hier de wortels van ons zo beminde huiskat. En niet alleen van onze huiskat, alle katten zijn volgens hetzelfde anatomische model geschapen en men neemt dan ook aan dat deze 'oerkat' kat zich evolueerde tot ondermeer onze huiskat maar ook de leeuw, tijger jaguar etc. Dat onze kat een gezamelijke voorvader heeft valt op te maken uit het anatomische model dat bij alle katten exact gelijk is. Uitzondering hierop is de Pampaskat met 18 chromosomenparen, de rest heeft er allemaal 19.

Onderzoekers delen de kat op in 2 groepen, tot de een behoren de Jachtluipaarden, leeuwen, luipaarden. deze groep kenmerkt zich doordat ze haar klauwen niet kan intrekken. De 2e groep waarin onze huiskat valt word weer opgedeeld in kleine en grotere rassen.

Behalve het niet in kunnen trekken van de klauwen verschilt de eerste groep ook nog op een ander punt van de groep tot waar onze huiskat toebehoort en dat is brullen.. Dit brullen word de eerste groep mogelijk gemaakt door het verbeende tongbeen Dit stukje extra kraakbeen heeft echter ook weer tot gevolg datze alleen bij het uitademen kunnen spinnen. de veel grotere poema die zowel bij het inademen als het uitademen kan spinnen behoort dan ook tot de zelfde groep als onze huiskat.

afstamming van de huiskat:
Onze huiskat komt dus voort uit groep 2 en onderzoekers stellen dat slechts een uit deze groep de voorvader van onze huiskat is nl de Afrikaanse izabelkat (felis silvestris lybica). Alhoewel in een later stadium inmenging van de wilde boskat (felis silvestris silvestris) en de steppekat (feils silvestris ornata) niet uitgeloten word.

Waarneer onze huiskat precies beloot dat de mens een goed partner was is niet helmaal duidelijk vermoed word dat dit omstreeks 2000 v. Chr. is geweest. de tijd dat de mens grote voedsel voorraden ging aanlegen om de winter te overbruggen. Grote voorraad schuren met graan trokken ongedierte zoals muisen en ratten aan en vormden voor de kat een prima plek om te vertoeven, dankbaar dat de kat hun van de indringers 'verloste' begon de mens de aanwezigheid van de kat te koesteren. De Egyptische Mau vindt zijn oorsprong in het oude Egypte. 4000 jaar terug werd hij daar vereerd als een god. ‘Mau’ is in het Egyptisch ‘kat’ of ‘zon’. In het begin was hij bijna de beschermer van de mensen omdat hij muizen (graandieven) en slangen doodde. Wanneer iemand een kat doodde of slecht behandelde, dan kreeg hij de doodstraf. De Mau was een lid van de familie, kreeg goed eten en had een hoog aanzien.

Dat de kat ook minder rooskleurige tijden heeft gekend bewijst de vondst van Archeologen, zij vonden enorme grafvelden, zoals die van Beni Hassan, waar meer dan 300.000 geofferde katten lagen begraven. Ook later in de Middeleeuwen werd om onder het mom van duivelse verafgoding veel katten levend verbrand.

Zeelieden
Ook vandaag de dag hebben heel wat schepen een 'scheepskat' Ook zeelieden moeten hun voedselvoorraden beschermen tegen ongedierte. zo rond 1000 voor Chr. gingen waarschijnlijk de eersten huiskatten naar het Midden-Oosten, wat nu Italië is en vanaf daar verspreidde ze zich langzamerhand over heel Azië en Europa. Doordat ze nog steeds aan boord van schepen werden genomen, bereikten ze ook de Nieuwe Wereld toen rond 1600 ontdekkingsreizen en handel steeds belangrijker werden.

Azië
Om heilige geschriften tegen muizen te beschermen werden zij vaak in tempels gehouden. Ook hielden ze ratten en muizen ver van de kostbare zijdecocons vandaan. De zijdehandel was van een enorm economisch belang voor China en Japan. Australië: Katten gingen zich in de hele wereld thuisvoelen, behalve in Australië: het was pas de huiskat die als eerste van de katachtigen het vijfde continent betrad.





Raskatten
het bewust fokken van rassen is pas vrij recentelijk ontstaan. Het was dhr Harrison Weir die op het lumineuze idee kwam een kattententoonstelling te organiseren op 13 juli 1871. Tevens stelde hij de eerste "Points of Excellence" op, de voorloper van de huidige rasstandaarden. Vele mensen raakten toen besmet met de "kattenkoorts" en na deze eerste tentoonstelling voor katten zijn er nog velen gevolgd. Ook het bewust fokken van verschillende rassen nam een aanvang; men stelde standaarden op en ging aan de slag. Zo werd de kat gepromoveerd van muizenvanger tot elegante salonheld(in). Omdat katten, anders dan honden, niet geschikt zijn voor de jacht, vechtsporten, bewaken enz., concentreerde men zich bij het fokken op het uiterlijk van het dier. De kattententoonstellingen waren (en zijn) daarom uitsluitend schoonheidswedstrijden omdat de katten nagenoeg uitsluitend op hun uiterlijk worden beoordeeld. Het karakter en de gezondheid van het dier zijn hierbij van ondergeschikt belang. Na de 2e W.O. kwam het fokken en houden van raskatten pas echt van de grond. Was het voorheen een hobby uitsluitend weggelegd voor de 'happy few', door de toenemende welvaart konden meer en meer mensen zich deze hobby permitteren. Ook het feit dat er inmiddels een vaccin was tegen de zo gevreesde kattenziekte gaf aan het fokken een flinke impuls.


Door selectie op bepaalde kenmerken ontstonden er vele nieuwe rassen naast de (van oorsprong) "natuurlijke" rassen zoals o.a. de Siamees, de Blauwe Rus en de Turkse Angora. Ook de natuurlijke rassen werden "vervolmaakt" d.m.v. selectie. Slechts weinig rassen hebben hun oorspronkelijke uiterlijk behouden; de (Blauwe) Rus is hiervan een voorbeeld.

De geschiedenis van de hond

Fretkat

Van Wikipedia

Ga naar: navigatie , zoek

Fretkat of fossa IUCN - status: Bedreigd [1]
Tekening uit Brehms Tierleben
Taxonomische indeling
Rijk : Animalia (Dieren) Stam : Chordata (Chordadieren) Klasse : Mammalia (Zoogdieren) Orde : Carnivora (Roofdieren) Familie : Eupleridae (Madagaskarcivetkatten) Geslacht : Cryptoprocta (Fretkatten)
Soort
Cryptoprocta ferox Bennett , 1833

De fretkat of fossa (Cryptoprocta ferox ) is het grootste inheemse roofdier op het Afrikaanse eiland Madagaskar . Hoewel hij uiterlijk op een kat lijkt, behoort de fretkat tot een andere familie, de Madagaskarcivetkatten (Eupleridae). Het is de enige levende soort van de onderfamilie Cryptoproctinae , maar in het Pleistoceen leefde er nog een tweede soort, Cryptoprocta spelaea .

Zoals de naam al aangeeft, lijkt de fretkat enigszins op een katachtige. Hij heeft een lang, slank lichaam, ronde oren en grote, naar voren gerichte ogen. Het dier wordt 60 tot 90 centimeter lang en 7 tot 14 kilogram zwaar. De staart is met een lengte van 55 tot 90 centimeter bijna net zo lang als de rest van het lichaam. Het dier heeft een dichte, korte vacht, die roodbruin tot donkerbruin van kleur is. De fretkat is een zoolganger . Hij kan zijn nagels intrekken.

De fossa leeft enkel in de bossen van Madagaskar. Het is een solitair roofdier, dat in de bomen op lemuren en vogels jaagt. Ook eet hij vogeleieren. Ook op de grond is hij een goede jager. Hier jaagt hij onder andere op parelhoenders , tenreks en slangen . De fretkat staat op Madagaskar aan de top van de voedselketen . In de bomen beweegt hij zich behendig voort; hij is een goede klimmer en springt makkelijk van tak naar tak. De fossa jaagt voornamelijk 's nachts, maar ook overdag. Rusten doet hij in een holle boom of een hol in de grond. Hier eet hij ook zijn prooidieren op.

Fretkatten leven solitair. Enkel in de paartijd , in september en oktober, leven fossa's in tijdelijke groepjes. Tijdens de paartijd houdt een vrouwtje zich hoog in de bomen op, waaronder zich verscheidene mannetjes verzamelen, die luidruchtig vechten en roepen om te mogen paren met het vrouwtje. Het vrouwtje paart uiteindelijk met meerdere mannetjes. De paring zelf duurt vrij lang, soms meer dan 2½ uur, en het mannetje blijft, net als bij huishonden , vastzitten. Na een week neemt een ander vrouwtje haar plek in, dat met de gebleven mannetjes paart.

Na een draagtijd van 10 weken werpt het vrouwtje in een holle boom of tussen rotsen twee tot vier jongen. De jongen wegen bij de geboorte 80 tot 100 gram. De ogen openen zich pas na 16 tot 25 dagen. Na drie maanden eten ze voor het eerst vast voedsel, en na vier maanden worden ze gespeend. De fossa is na twee jaar volgroeid, en geslachtsrijp als hij ongeveer vier of vijf jaar oud is.

Vrouwelijke fossa's ondergaan tijdens het opgroeien een "masculine" periode: tijdens de adolescentie groeit de clitoris flink, wordt gesteund door een botje en er groeien stekels op, vergelijkbaar met de penis van een volwassen mannelijke fretkat. Ook scheiden klieren op de onderzijde van het lichaam een oranje vloeistof af, net als volwassen mannetjes. Bij volwasen vrouwtjes ontbreken deze eigenschappen. De fossa is de enige diersoort waarvan een dergelijke "mannelijke" fase bekend is.

De fossa wordt bedreigd door boskap en bejaging door boeren, die hun pluimvee willen beschermen. Ook wordt het vlees als een delicatesse beschouwd.

Streel wat niet kan helen, Martine en