En ze blijven zich amuseren...

Op vraag van Mus even iets meer over Mirre al heeft Fjak@ in een reactie al één en ander uitgelegd!

Wat is Mirre?
Mirre is een gomhars, die gewonnen wordt uit een boom. De ruwe hars wordt bewerkt door middel van stoomdestillatie: het eindresultaat is een dikke lichtgele olie met een warme, kruidige, zoetige en enigszins rokerige geur.
Mirre kennen de meesten onder ons uit de verhalen van de Drie Wijzen omdat het samen met wierook en goud, één van de drie geschenken was die de Drie Wijzen uit het Oosten aan Jezus gaven bij zijn geboorte.

Mirre komt van een kleine boom met knoestige takken, kleine blaadjes en witte bloemen. De hars komt uit spleten in de bast en droogt op wanneer ze aan de lucht wordt blootgesteld..



De stam of dikke takken worden ingesneden. De uit deze wonden vloeiende hars laat men drogen en wordt dan verzameld. Uit de hars wordt door oplosextractie donkerbruine taaie substantie met een rijke balsemieke geur gewonnen die op kamertemperatuur nauwelijks te schenken is. Hieruit wordt een etherische olie gedestilleerd met een pikante geur. 10 tot 15 kilo hars leveren 1 kilo gele tot amberkleurige viskeuze vloeistof met een warme balsemiek geur

Waar komt de naam Mirre vandaan?

De naam Mirre komt uit de Griekse mythologie. De beeldschone Myrrha was verliefd op haar vader Cinyras, de koning van Cyprus. Zij ging op listige wijze een incestueuze verhouding met hem aan. Toen haar vader dit ontdekte besloot hij haar te laten doden. De goden kregen echter medelijden met het huilende meisje en veranderden haar in een stekelige struik waaruit vervolgens Adonis werd geboren.



Mirre werd voor het eerst 3700 jaar geleden genoemd, het is daarmee het oudst bekende parfum.

In de Griekse Oudheid was mirre een belangrijk ingrediënt van het beroemde parfum 'megaleion', ook voor behandeling van vele kwalen staat mirre bekend want de etherische olie is heilzaam bij verkoudheid, hoest en keelontsteking.
De etherische olie is diep goudgeel en wordt diep amber. Ze heeft een muf, balsemachtig, rokerig aroma.
Er zijn in Mesopotamië medische teksten gevonden die stammen uit 1700 voor Chr. waarin o.a. het gebruik als mondverzorging in combinatie met aluin vermeld werd.

Mirre werd in alle oude beschavingen gebruikt voor het desinfecteren en genezen van wonden. Griekse soldaten hadden een flesje Mirre bij zich om wonden te reinigen en sneller te laten genezen. Mirre reguleert ook de menstruatie .
Bij de Egyptenaren werd de hars gebruikt voor het balsemen van de doden en samen met honing toegepast in pleisters voor de verzorging van wonden.

In Somalië wordt het aan kamelen gegeven om de melkopbrengst te verhogen. In dit land wordt het ook toegepast bij de behandeling van geslachtsziekten.

Arabische geneesheren behandelden slangenbeten en schorpioensteken met Mirre.

Veelvuldig werd het ook gebruikt voor de behandeling van luchtwegenproblemen, zoals tuberculose en borstinfecties die in de woestijn door zandstormen ontstonden.
In de loop der tijden is Mirre een symbool voor lijden en de dood geworden. Op zijn weg naar Golghota boden joodse vrouwen Jezus een verdovende drank met Mirre aan. Aan het kruis kreeg Christus eveneens een mengsel van Mirre en wijn. Ook ter dood veroordeelde gevangen kregen wijn met Mirre om de pijn te verminderen.

psychisch: heeft Mirre een kalmerende invloed op het zenuwstelsel en brengt de geest tot rust. Bij hypernerveuze personen raadt men verdampen in de leefruimte aan.

spiritueel: Net als Wierook is Mirre dé olie voor gebed en meditatie. Mirre is van grote waarde voor mensen die het gevoel hebben dat ze emotioneel of spiritueel zijn vastgelopen en die weer verder willen met hun leven. Mirre geeft helderheid, inzicht, innerlijke rust en is een geschenk aan het kind dat geboren moet worden maar ook een geschenk aan het kind in ieder mens.

Volstaat dat Mus?

Kerst en Nieuwjaar zijn voorbij en nu zie ik hier toch nog wel een pakje liggen onder de Kerstboom zeker. Een vierkante doos met mooi geschenkpapier en de bijhorende strik. Niet dat de geschenkendoos iets speciaals is, maar het is vooral het feit dat de doos is blijven staan dat mijn aandacht trekt. Nog straffer is dat ik de doos er niet zelf heb gezet en mijn wederhelft ook van niets weet..

Persoonlijk mag van mij die doos blijven liggen maar omdat we er de herkomst niet van kennen, word ik wel even curieus.
Ik loop er langs en kijk die doos aan en af en toe blijf ik voor de kerstboom staan met de vraag of ik nu zat was toen ik ze kocht en of dat ik misschien wel aan geheugenverlies lijd?.
Na enige tijd ga ik gehurkt voor de boom zitten en neem de doos in handen. Het is geen grote maar ook geen kleine doos en afgaande op de grootte van de doos vind ik dat ze zeer licht weegt. Het lijkt wel of de doos leeg is.. Ik kijk of ze wel gesloten is  en dat is ze ook. Misschien wil iemand mij een poets bakken door hier een lege doos onder mijn boom te zetten?.
Als ik terug ga rechtstaan, heb ik de doos nog steeds vast en bekijk ze van onder tot boven. Het papier is veelkleurig ja, zelfs als er niets zou inzitten dan maakt de verpakking al veel goed. Mijn nieuwsgierigheid neemt toe en ik trek naar de keuken om een mes te halen waarmee ik de plakband kan doorsnijden. Voorzichtig breng ik de punt van het mes naar het deksel toe en snijd aan de vier zijden de tape door. Het mes gaat terug naar de keuken en met de doos op de knieën ga ik in de zetel zitten. Het is even wringen om het deksel los te krijgen en voorzichtig til ik het naar boven om het naast mij in de zetel te zetten.

" Wat is dat voor iets?"

 Stil en bijna ademloos kijk ik in de doos. Ze lijkt eerst leeg maar hoe dieper mijn blik naar de bodem kijkt hoe meer ik zelf in de leegte van de doos lijk te verdwijnen.
Hoewel de doos leeg is, zie ik de namen van verschillende mensen opduiken. Mijn ma, mijn pa, mijn grootouders en nog zoveel anderen die ook zijn heengegaan, zie ik voor mijn ogen voorbijgaan, gevolgd door een pak herinneringen.

In stilte verzink ik in gedachten en hoe dieper ik zink hoe meer herinneringen ik op de bodem van de lege doos vind.
Ik zie mijn ma naast mijn wieg staan en later naast mijn bed toen ik ziek was en iets verder in de doos staat ze dan weer te lachen met mijn onnozel gedoe.
Af en toe wisselt het beeld als in een film en op zeker moment zie ik mij op de schoot van mijn grootvader zitten. Hij neemt mij mee naar de vinkenzetting en daar duwt hij zijn vinger tegen zijn lippen en zegt " sssssttttt " om mij er op te wijzen dat ik stil moet zijn. Ik zie zijn ruwe handen van het zware werk en ik zie het bonzen van zijn hart alsof hij nog echt in leven is.
Hoe meer ik naar de herinneringen kijk hoe meer de bodem van de doos bevochtigd wordt door mijn tranen. Tussen de vier wanden van de lege doos zie ik al diegenen waar ik zo van hield, de mens maar ook de natuur en de herinneringen van mijn landelijk dorp en omstreken.
Ik wandel in alle rust rond in mijn lege doos en vind het een prachtig geschenk. Nooit heb ik gedacht dat een lege doos zoveel te bieden had!

Langzaam onttrek ik mij aan al de herinneringen en besef dat de doos veel meer te bieden heeft dan de doodgewone tastbare geschenken. In feite kan die doos door iedereen geopend worden en kan iedereen de herinneringen ophalen als hij het wil.
Ik plaats het deksel terug op de doos en geef ze een goed zichtbare plaats waar ik ze steeds kan vinden. Over een paar dagen breken we de kerstboom af, maar de doos vol herinneringen zal wel ergens anders een plaatsje vinden.
In feite vind ik het één van de mooiste geschenken die ik ooit gekregen heb, gewoon een doodgewone lege doos waar ik zelf de waarde kan uithalen. Een schat aan herinneringen om ze af en toe terug tot leven te wekken. Even reizen naar een wereld waar mensen te vroeg vertrekken. Even denken dat het niet meer moet zijn en dat het mooiste geschenk soms ontastbaar is.

Kennen jullie dat ook die lijst met goede voornemens, met stip op één  het gewicht al wachten we misschien best nog oudejaarsavond af voor we eraan beginnen!

Vandaag 2011 jaar geleden was het " kerste-kind " drie dagen oud. Bijna levensvatbaar. De onbevlekte maagd was nog volop aan het bekomen van de koude bevalling. De herders, koningen en engelen lagen lam rond de kribbe, 3 dagen dansen en zuipen, zelfs in het jaar nul was dat teveel.

En dan ga je denken aan het jaar dat naar zijn einde loopt. Volgens sommigen zou België barsten, kraken deed het de afgelopen maanden wel al was het niet van de vorst of sneeuw. . Nog nooit was de miserie zo groot, nog nooit hadden we zolang geen regering en nog nooit reden de treinen minder stipt dan in 2011.
Op persoonlijk vlak was 2011 goed, voor anderen dicht bij ons stukken minder.
De mens onthoudt vooral de hoogtes en laagtes, afgelopen jaar waren er nogal wat diepe dalen. De ene natuurramp volgde de andere op, bedrijven gingen over de kop, er braken ziekten uit, er waren overstromingen, aardbevingen, tsunami's, de Arabische lente met de opstanden in verschillende landen, Pukkelpop en fukushima, de Noorse nachtmerrie…
Alle rampen gebeurden op twee niveaus. Het ene was het niveau waar we zelf last van hadden en zullen hebben, het niveau dat ons geld  kost: die kernramp, stakingen, economische crisis… Daarnaast had je de andere rampen, de echte, die waar miljoenen mensen rechtstreeks bij betrokken zijn. De rampen waren niet te overzien, vaak te snel vergeten.
Misschien kunnen we volgend jaar iedere ramp waar we alleen maar geld mee verliezen in een apart journaal gieten, zendtijd....? 3u ‘s nachts.
En van 18u tot 22u het echte journaal, over rampen die miljoenen mensen treffen. Titel? “De ver-van-ons-bed-show”.
Misschien gaan er dan ogen open, of misschien gaan ze helemaal toe.

Het is weer zover. Hoewel ik elk jaar minder kaarten schrijf, blijft het toch nog steeds een schone gewoonte om hier en daar nog iemand die me aan het hart ligt met een persoonlijke kaart een gezond  nieuwjaar toe te wensen. Omdat ik het echt persoonlijk wil houden schrijf ik mijn wensen nog altijd zelf maar... niet iedereen kan mijn gekrabbel vlot lezen en dat is dan weer een minpunt...

Naar het schijnt kunnen ze uit je handschrift heel veel opmaken over jezelf. Awel, ik zou graag weten wat ze in mijn schrijfsel zouden zien. Zelf vind ik mijn handschrift niet direct mooi en vraag me af wat het zou betekenen voor de kenners?
Als ik mijn horoscoop ernaast leg, heeft het dan overeenkomsten? Ben ik lui… consequent… koppig… naïef… zeker niet artistiek tenzij dat in de ongelijke vorm van mijn letters zou liggen ( haha)? Ik zou het echt niet weten.

Er wordt wel niet zoveel meer met de hand geschreven, maar ik stuur nog echte kerstkaarten. (tenminste als ik het adres heb) Het is ook zo leuk, wanneer de postbode een lading retour- kaartjes in je brievenbus laat glijden. Dan kan ik mij weer verbazen als ik die handschriften zie…sommige echte karakterkrabbeltjes!! Maar de kaartjes die ik verstuur - al dan niet leesbaar - dat doe ik met gans mijn hart en dat zal toch wel het belangrijkste zijn, denk ik…

Die kalkoen is nu al wel verteerd zeker en de wijn doorgespoeld dan mag het volgende geen probleem zijn!
Af en toe moet een mens toch oefenen hé want er mag geen "sleet " komen op dat kleine lapje! 
Daar gaan we, oefen je mee?

- De zakkenrollende zakkenroller rolde een andere zakkenrollende zakkenroller zijn zakken.

- Fritsie mixte zijn whisky met een whiskymixer.

- Als vliegen vliegen en bijen vrijen dan vliegen de vliegen de vrijende bijen vliegensvlug voorbij.

- Roverovervallen vallen overal voor. Het valt voor dat bij een roveroverval, een rover, voorover, over een roverval valt. Maar een rover, heeft het er wel voor over, om tijdens een roveroverval, voorover, over een roverval te vallen. Want voor een rover, schiet er bij een roveroverval, altijd wel wat over.

- De tekkel tackelde de tekkel, maar toen de tekkel de tekkel tackelde, tackelde de getackelde tekkel de tackelende tekkel terug.

- De pasgewassen was was pas gewassen nadat de pasgewassen was gewassen was.

- Grote grazers grazen graag in grasgroen gras.

- De kok snijdt recht en de knecht snijdt scheef.

- Wij wijze wijven willen wassen witte wollen winterwanten, wisten wij maar waar warm water was.( alleen dat woordje wijven ligt niet goed in mijn mond  )

- De koetsier poetst de gouden postkoets met gouden postkoets poets.

- De knap knippende, knappe ,kale kapper knipt en kapt knappe koppen knapper kaal, dan de knapste knap knippende, knappe kale kapper knappe koppen kaal kan knippen... knap hé?

Dit wordt een kort logje want vandaag heeft deze oma het druk, druk druk.

Zoals naar jaarlijkse gewoonten komen de kinderen en kleinkinderen hier Kerstavond vieren en wil oma dat het een gezellige bedoening wordt en daar komt toch wat bij kijken met zo'n bendeke!
Ik ben ik al een paar dagen bezig om een echt Kerstmenu te bedenken en voor te bereiden. Ik ben er enkel nog niet helemaal uit voor ons glutenkindje, geen kroketten in ons frituurvet want onze kroketten zijn in broodkruimels gedraaid, geen hapjes zoals wij, geen taart zoals wij, saus niet binden met gewoon bindmiddel maar maizena ( gelukkig dat ik daar aan dacht) en zo gaat het verder...Maar de Kerstboom met de pakjes zal haar wel afleiden van het lekkers dat ze niet mag eten...

Maar voor de hele "riemram " hier begint en de living tegen het einde van de avond op zijn kop staat en oma erbij, starten we eerst met onze dochter in de bloemen ( zeg cadeautjes) te zetten want vandaag wordt ze 37!!
Mensen toch wat worden we oud!!
Een heel dikke kus en een gelukkige verjaardag dochtertje.
En voor allen die hier aankloppen een gezellige Kerstavond en een Zalige Kerst.

Eerst even herinneren  dat jullie nog steeds reacties kunnen geven maar ze verschijnen pas op de blog als ik ze goedkeur. Voilà dat moet het duidelijk maken voor diegenen die de vorige logjes niet lazen en denken dat er hier problemen zijn met reacties doorsturen.. Niet dus!!

En omdat we beter naar het einde van het jaar gaan eventjes glimlachen om de inhoudelijke en stilistische flaters, dat kan het mensdom veel vermaak schenken.
Enkele fragmenten uit verzekeringsaangiften bij ongevallen:

- Er is een kalkoen uit mijn boerderij geslopen, zo de straat opgelopen en zo tegen een auto aangebotst. De schade is aan de voorkant.
- Mijn cliënte heeft bij het ronddragen van lidboekjes bij de tegenpartij tegen de kabel van het strijkijzer gelopen en is ontploft.
- Dhr. Janssen welke per bromfiets de weg naar Zandvliet volgde, moest plots vertragen voor een hand welke uit de struiken te voorschijn kwam en dwars over de baan liep.
- Met de achterbumper van mijn auto raakte ik de voorbumper van Mevr. Peeters en ik heb hem geschramd over een lengte van 4 centimeter.
- Hij had de breedte van zijn wagen niet volledig onder de knie.
- Indien er geen verzoening komt, ben ik verplicht hogere personen in aanmelding te brengen.
- Mijn vrouw heeft op 17/9/75 een kwetsuur opgelopen waarbij ze 14 dagen werkonbekwaam is gedekt door haar dokter.
- De koe zwaaide het hoofd omhoog en trof alzo de vrouw des huizes die aan het voederen was.
- Een duif dook door mijn veranda en beschadigde het glas. Maar erger, de duif vloog weg en nu heb ik geen tegenpartij meer.
 - Door een kromme draai van de bal van mijn zoon, vloog deze door de ruit.
 - In de auto van de tegenligger bevonden zich twee bijzitten, die liepen kneuzingen op.
- Aangezien ik niet meer met mijn man samenleef, verzoek ik u een competente vertegenwoordiger langs te sturen.
- Mijn mening dat de betrokkene onder invloed was, wordt nog versterkt door het feit dat hij beschaafd Nederlands sprak.
- Mijn zoon wenst een bon voor het ziekenfonds, omdat hij anders niet ziek kan worden en het is dringend nodig.

Bedankt aan iedereen die zoals naar gewoonte reageerde. Het duurde tot in de avond voor ik de reacties kon goedkeuren want ik was bij onze 2 zieken hé en had nu eens geen computer bij.

Of dat niet omslachtig is, werd gevraagd?
Helemaal niet.
Voor jullie verandert er niets en voor mij is het enkel een klik op goedkeuren en het bericht staat op de blog zoals jullie zien.
En.... de spamsloebers waren er vannacht terug, om 4.02u. Ze hebben het 2 maal op hetzelfde logje geprobeerd maar toen ze zagen dat er niets verscheen hebben ze het blijkbaar opgegeven. De nacht ervoor hadden ze 43 logjes verpest. Om één spambericht zou ik me nog niet druk maken, om twee wellicht ook niet maar als je er 43 krijgt op een nacht...... trop is teveel en teveel is trop!
Om die vorige 43 spams te verwijderen , ben ik meer dan 1 uur bezig geweest!
Waarom?
Je ziet wel op welk logje de reactie staat maar je moet wel telkens naar dat logje gaan en daar de reacties opvragen om de spam te kunnen verwijderen en dan weer terugkeren naar je laatste logje om naar de volgende spam op zoek te gaan en zo verder... Geloof me dat gaat niet in 1 muisklik want hun spam zat over 5 jaar verspreid....

Nu maar hopen dat die nieuwe manier van werken blijft lukken en dat ik uiteindelijk van die gasten verlost geraak en weer de gewone weg kan toepassen. Tot dan vinden we mekaar wel op deze manier, niet?

Omdat ik hier om de haverklap gestalkt wordt door spam , heb ik een paar ingrijpende veranderingen genomen.

Gisteren heb ik hier weer 43 spamberichten van ugg boots verwijderd vanaf het jaar 2007 tot en met nu , ze zitten gewoon overal. Webmaster heeft daar nog geen oplossing voor en ik ben het beu, zat...
Daarom zullen jullie een tijdje niets zien als jullie een reactie geven. Maar geen paniek en het is niet nodig het een tweede keer te proberen want ik krijg die reactie in mijn mailbox en nadat ik die goedgekeurd heb , komt ze op de blog. Op die manier kan in ongewenste spam tegenhouden ( hopelijk) tenzij die mannen ook daar een oplossing voor hebben.
Mijn bedoeling is die mannen te demotiveren want als ze niets zien verschijnen dan geloof ik niet dat ze dat 43 keer op een nacht zullen proberen zoals 2 dagen terug!

Hopelijk demotiveer ik daardoor mijn trouwe bezoekers ook niet , jullie reactie zal ik zeker niet weren, die komt op de blog . Ik hoop dat jullie blijven komen en reageren en dat die situatie  hopelijk niet te lang moet duren.

Verder hou ik het kort, ik ga eens " vroeg" slapen want straks ga ik " oppassen" bij twee kleinkinderen bij de zoon thuis. Gisterenmorgen was de kleinzoon  met de fiets gevallen (door de gladheid) en heeft een geschaafd hoofd, een knoet van een buil en een lichte hersenschudding en in de namiddag werd de mama opgebeld omdat één van de dochtertjes buikgriep heeft .... twee vliegen in één slag!!

Gelukkig heb ik het al gehad en is het ergste achter de rug en neen van mij heeft ze het niet overgenomen maar het hangt blijkbaar in de lucht. Ons glutenkindje is er ook nog niet helemaal bovenop en klaagt nog steeds van buikpijn maar de koorts is daar toch weg en hopelijk kan ze morgen al een halve dag terug naar school want eten doet ze nog steeds niet!!
Er schieten dan nog 4 kleinkinderen over zonder buikgriep dus dat wordt spannend tegen Kerstavond.

Wanneer ik 's avonds als afsluiter van de dag nog even op mijn blog kom om het volgende logje af te ronden, dan schiet mij zo vaak het gedicht van Alice Nahon door het hoofd en maak ik er soms een eigen versie van:
't Is goed op mijn eigen blog te kijken,
Nog even voor het slapen gaan,
of ik een hand heb kunnen reiken
naar hen die hier zijn langsgegaan...

Soms lees ik bij andere bloggers dat bloggen een passie geworden is een verslaving als het ware..
Misschien moet ik hen bijtreden, hoewel...
Een mogelijke verklaring voor deze verslaving zijn misschien de reacties. Velen zullen het niet zo rechtuit willen zeggen maar de bezoekers en collega-bloggers die je berichtjes lezen en hun bevindingen achterlaten dat kan enorm leuk zijn (in de meeste gevallen ) en dat zet je aan tot het schrijven van een nieuw logje.
Reacties zijn fijn en het geeft je een aangenaam gevoel: "Mensen lezen mijn blog!"  Op termijn ontstaat er ook een vertrouwensband tussen bepaalde bezoekers en de schrijver of host van de blog – waarbij je je voor een stuk geroepen voelt om je blog dagelijks of wekelijks bij te werken.
Er zijn wellicht nog ontelbare mogelijke verklaringen te vinden, zoals de drang om op een eenvoudige manier een dagboek bij te houden of de nieuwe mensen die je leert kennen...

Voor mij is mijn blog eerder een deur naar de buitenwereld. Ik ben altijd al zo'n gevalletje geweest dat mensen rondom zich nodig had hoewel... zelf deuren platlopen doe ik niet. Ons ma had daar een eigen visie op toen ze het over mij had, dan zei ze: " Diene numero ,die zou klappen tegen een hondje met een hoedje op"

Via deze weg bouw je een kransje op dat dagelijks even binnenspringt om virtueel een " klapje" te doen. Veel en lang moet dat niet zijn, gewoon een paar woorden, een vriendelijke groet, een kwinkslag of een klopje op de schouder.
Wanneer ik mijn teller mag geloven dan komen hier dagelijks meer dan honderd lezers langs maar het zijn toch meestal dezelfde " onbekende bekenden" die een reactie nalaten. En daarom kijk ik uit naar die onbekende, bekenden en "vergeten" die al eens om te reageren dan mis ik hen en denk ik " tiens al een tijdje x niet gehoord, zou die ziek zijn of weg zijn of zou er iets schelen, Misschien even langsgaan op de blog..".? En zo ontstaat een virtuele band .

Maar ook op een ander gebied is een blog voor mij een uitweg... Wie mij kent die weet dat mijn tetter niet lang stilstaat en ik er graag lachend en grappend tegenaan ga maar er schuilt ook nog een tweede ik in mij en die is eerder reflecterend, gaat graag eens iets dieper op de dingen in en staat soms te vaak stil bij problemen of minder aangename gebeurtenissen en die "ik" kan zich blijkbaar het best uiten via de schrijvende weg . Zo is dat blogje dan ook  een handig dingetje om als uitlaatklep te dienen en mijn innerlijke in evenwicht te houden.
Jongens toch wat een bedoening om gewoon te zeggen dat schrijven op mijn blog mij de kans geeft om me op een andere manier te uiten dan verbaal!

Dus lieve mensen op het einde van het jaar , als ik alles eens op een rijtje zet dan moet dit ook van mijn hart:

" Bedankt jij en jij die dagelijks langskomen maar vooral jij die de moeite neemt om je even kenbaar te maken en een reactie na te laten. Dat korte contact maakt de wereld een stuk warmer, hartelijker en mensvriendelijker dan de maatschappij soms laat uitschijnen"!

Daarom als afsluiter dat pareltje van Alice Nahon dat de decennia overstijgt...


t Is goed in 't eigen hert te kijken
Nog even vóór het slapen gaan,
Of ik van dageraad tot avond
Geen enkel hert heb zeer gedaan

 Of ik geen ogen heb doen schreien,
Geen weemoed op een wezen lei;
Of ik aan liefdeloze mensen
Een woordeke van liefde zei.

En vind ik in het huis mijns herten,
Dat ik één droefenis genas,
Dat ik mijn armen heb gewonden
Rondom één hoofd, dat eenzaam was...;

Dan voel ik op mijn jonge lippen,
Die goedheid lijk een avondzoen...
't Is goed in 't eigen hert te kijken
En zó z'n ogen toe te doen.
Alice Nahon.

PS: jullie hebben het al begrepen hé , ik voel me stilaan beter!

 
Van je vrienden of kleinkinderen moet je het hebben, je krijgt het, zomaar en je kijkt er naar en dan is het natuurlijk al te laat. Besmet!

Een paar vrienden en ons kleindochtertje kregen het al voor mij en nu was het aan mijn beurt, midden in de nacht, wakker worden, niet weten waarom, liggen woelen, koppijn en zweten .Ziek dus,een combinatie van griep en buikgriep zodat ik vandaag samen met ons kleindochtertje op de schoot meer lag en hing dan rondliep.Vroeger weerstond ik elke besmetting maar ik weet niet wat het is, nu neem ik ze zo maar over.  Hopelijk is het van korte duur en ben ik er vlug bovenop want ziek zijn is niet echt mijn dada ( van wie wel!!)
Jullie zijn dus gewaarschuwd, door dit postje te lezen heb ik jullie besmet, laat het wc papier en de aspirine of dafalgannekes  maar aanrukken. Een verwittigd man is er twee waard.